Wie vraagt wordt overgeslagen. Dit gaat niet altijd op. Sommige mensen vragen je het hemd van het lijf middels eindeloze listige vragenlijsten! Om daar vervolgens vergaande conclusies aan te verbinden. Heks heeft vaker met dit bijltje gehakt. Ik laat me niet meer verbakken. Soms vraagt iemand niks, maar heeft toch allerlei ideeën over je situatie. Het andere uiterste. Hollen of stilstaan. Laat Heks nou maar haar gang gaan!

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Al weken ben ik samen met mijn therapeute bezig met het invullen van vragenlijsten ter voorbereiding van EMDR. De ene lijst na de andere passeert de revue. De raarste vragen worden gesteld. Vaak moet ik kiezen tussen de antwoorden ‘een beetje, veel, heel veel, voortdurend’. Of een variant hiervan.

Ik heb een broertje dood aan dit soort vragenlijsten. Behandelaars verbinden de meest vreemde conclusies aan de antwoorden. Men denkt dat het feit, dat ze zijn opgesteld door wetenschappers een zeker waarheidsgehalte aan hun bevindingen verleend.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Niets is minder waar. Mijn ervaring is, dat de uitkomst van zulke vragenrondes vaak de grootste lulkoek is. Het draagt mijns inziens niets bij aan de behandeling. Een behandelaar wordt er geen haar beter van.

Heks is wel eens volledig genezen verklaard van haar ME na het invullen van een stapeltje vragenlijsten. De behandeling met cognitieve therapie had zo goed geholpen! Jammer alleen, dat de patiënt er zelf niets van merkte, van dat beter zijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, smerig hondje…..

De patiënt was giftig van woede na het aanhoren van deze uitkomst, dat wel. Bloedlink werd ze ervan. Gelukkig maar, dat ME patiënten nog geen deuk in een pakje boter kunnen slaan. Zo kwamen de behandelaars met de schrik vrij…..

Mijn huidige therapeute is een lieve zachte jongedame. Heks is op haar gesteld. Met haar meerdere, degene die op de achtergrond een aantal therapeuten aanstuurt, heb ik onlangs alweer een robbetje over mijn ingebeelde kwaal gevochten.

Niet dat zij dacht dat ik me al mijn klachten verbeeld, maar ze had er wel ideeën over. Over ME. Zo beweerde ze direct na onze kennismaking. We hadden nog geen zinnig woord gewisseld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik kom hier niet om van ME te genezen,’ blijft Heks maar roepen, ‘Ik wil het helemaal niet over die ziekte hebben hier. Er bestaan te veel misverstanden over met name onder therapeuten. Ik kom hier om een aantal hopeloze familieleden van mijn ram geheugen naar mijn harde schijf weg te schrijven. Zodat ze me niet meer op de huid kunnen zitten…..’

Ze wist overigens helemaal niets van de ziekte ME. Had er nog nooit iets over gelezen. Maar ze had er dus ideeën over, die me zouden helpen om minder last te hebben van deze haar volstrekt onbekende ziekte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na drie kwartier bakkeleien gooi ik de handdoek in de ring, ik geef het mens maar gelijk. Anders is er geen doorkomen aan, dit oriënterende gesprek. Ja, mevrouw, wellicht dat EMDR ook iets kan doen voor ME. Holladijee. Hupsakee. Was dat nu zo moeilijk, Heks?

Ja, het was kots-moeilijk.

Dan praten we nog een kwartier over de dingen, waar ik voor gekomen ben. Het is geen onaardige vrouw. Niet zoals die enge psychiater van Buurtzorg T, die me dwong om van alles toe te geven. Dat mijn ziekte een psychiatrische aandoening is, veroorzaakt door mijn traumatische jeugd bijvoorbeeld. Toch ontkom ik er ook bij deze behandelaar niet aan: Ik moet toegeven, dat EMDR misschien kan helpen bij ME.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, midwinter!

Het blijft een raar fenomeen, dat behandelaars, die niets weten over de ziekte zo over je heen walsen. Ik wacht op de dag, dat mijn tandarts verstrekkende uitspraken gaat doen over dit onderwerp. Terwijl hij misschien echt recht van spreken heeft. Sinds de toestand in mijn mond is verbeterd, zijn mijn voorheen uitermate grillige metingen bij de acupuncturist ook gestabiliseerd!

Heks heeft zin om weer gelukkig te zijn. Zonder de last van uitslaande binnenbrand, in de vorm van woede. Ik wil er van af. Ik wil weer mijn eigen blije ei zijn. Ik wil weer dat levende gevende goed van de tongriem gesneden hart op de tong zijn.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik wil dit jaar ook weer een magische toverkerstboom neerzetten in Huize Heks. Ik zie er tegenop als tegen een berg. Eerst die boom hier naar binnen slepen. Het moet een reusachtig exemplaar zijn, anders past mijn uit de pan rijzende collectie ballen er niet in.

En dan nog al die ballen, slingers, lampjes en frutsels in die boom hangen. Vroeger deed ik dit met mijn vriendinnetje Mo. We waren dan een hele avond in de weer. Een heel feestje maakten we ervan.

Misschien moet ik op zoek naar iemand, die me wil helpen. Dat is nog een optie.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik ga hoe dan ook mijn huisje gezellig maken voor de feestdagen. Er sluipen al versierselen naar binnen de afgelopen weken. Mijn bomvolle huisje gaat nog voller worden. Ja, gezellig.

‘Kerst heeft overgegeven in mijn huis,’ riep Hopla vorige week verontschuldigend, toen ik bij haar arriveerde voor het maken van een kerstkrans. Alsof ik dat erg zou vinden! Geweldig zag het er uit, haar magische heksenhuis. Heks deed er weer allemaal ideetjes op.

Zo heb ik nu een nep-open-haardje met LED-lampjes er in. Zo gezellig. Ik krijg het er zelfs een beetje warm van. Misschien omdat het ding mijn hersenen fopt. Zoals EMDR je hersenen fopt. Wellicht heeft die meerdere van mijn therapeute toch gelijk: kan EMDR iets gaan betekenen voor mijn pijnbeleving ten gevolge van mijn ziekte. Wie weet…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Paradijselijke LUSTthof gerund door een ex-monnik. Het klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Het woord strijd is sowieso volstrekt niet van toepassing op deze vredige locatie…..

De dag voor onze roadtrip ben ik ook al met mijn vriendin de non op stap. Probleemloos komen we deze keer om half tien uur ’s morgens aan in het andere klooster voor de dharmatalk. Een soort boeddhistische preek of les. ‘Zullen we samen lunchen straks? Ik heb geen zin om de hele middag hier in de drukte te blijven, maar ik weet wel een mooi rustig plekje om te picknicken….!’

Mijn vriendin kijkt me stralend aan, ‘Het is een prachtige rozentuin hier in de buurt. Met een theehuis erbij. De uitbater is een uitgetreden monnik. Hij heeft een praktijk voor osteopathie gecombineerd met die tuin. Dit nadat hij is getrouwd met een vrouw, die altijd met haar kinderen ons klooster bezocht, nadat ze heel jong weduwe was geworden. Zij stamt uit een familie met landerijen….’

Ze wijst in de verte, waar het landgoed zich bevindt. ‘Goh,’ zeg ik verwonderd tegen mijn gesprekspartner, ‘ Ik dacht dat je voor je leven het klooster in gaat, als je intreedt, maar ik hoor voortdurend verhalen over mensen, die na een paar jaar trouwen en kinderen krijgen.’  We grinniken.

‘Ja, het is inderdaad de bedoeling dat je blijft, maar in de praktijk werkt het toch anders. Uit mijn ordonatie-clubje is bijna niemand meer over. Ikzelf en nog iemand anders. Die is echter al een tijdje met verlof. Het kloosterleven is echt niet altijd gemakkelijk!’

Intussen heb ik ook dit jaar toch al weer heel wat aspiranten rond zien lopen; Mensen met een groot verlangen om permanent tot deze kloostergemeente te behoren. ‘Ben jij soms van plan om non te worden?’ roept mijn vriendin enthousiast, als ze me hoort oreren. We schateren van het lachen. Vrolijk hik ik nog een beetje na. Ik een non? Heks ziet er weinig heil in. Ze acht zichzelf totaal ongeschikt voor een dergelijk leven. Alleen het celibaat al zou me opbreken.

Daar ben ik als heks natuurlijk totaal op tegen. Het liefst zou ik de mensheid opvoeden in het hebben van goede seks, zoals de priesteressen van de Godin dat vroeger deden. In de tijd van het matriarchaat. Toen vrouwen nog tevreden waren met hun hangtieten, ronde kont en flappende schaamlippen. De gouden tijd voor de playboykutjes en vrouwenbesnijdenis. Overigens min of meer hetzelfde in mijn optiek.

Maar een paar jaar verplicht het klooster in lijkt me een prima idee. Op jonge leeftijd. Bij wijze van dienstplicht. Maatschappelijk weerbaar worden: Met mindfulness als wapen…..

In Thailand bijvoorbeeld is het heel gewoon voor jongemannen om voor een korte periode het klooster in te gaan. Een paar weken of maanden. Geheel vrijwillig overigens, dwang is meer iets voor ons chrgrgrrrristenen. Gewoon een beetje dreigen met zonde, hel en verdoemenis en je zet een groot deel der mensheid probleemloos naar je hand!

Maar goed, mijn vriendin moet ik helaas teleurstellen. Ik hang mijn toverstafje niet aan de wilgen: Ik blijf gewoon toverheks. We storten ons in de hectiek van de dharmatalk. Vandaag spreekt er een politieagente uit Seattle. Speciaal ingevlogen vanuit de Verenigde Staten. Ze blijft maar anderhalve dag!

De vrouw houdt een geweldig boeiend verhaal. Een Boeddhistische politieagente? Mindful schieten? Is dat wel gepast? ‘Politieagenten dragen nu eenmaal vuurwapens, daar kun je beter mindful mee omgaan,’ zei Thay haar ooit toen zij hem die vraag stelde. Intussen heeft zij haar sporen verdiend binnen haar beroepsgroep op het gebied van mindfulness. Thich Nath Hanh heeft zelfs een keer een retraite gegeven speciaal voor haar politiekorps.

Na de talk spoor ik mijn geliefde zuster op: We gaan lekker de hort op samen. Giebelend lopen we naar mijn autootje. Ik heb allemaal lekkere dingetjes in mijn koelbox gestopt en ook mijn vriendin heeft een picknickpakket bij zich. We rijden op ons gemak richting rozentuin. Binnen tien minuten zijn we ter plaatse.

Als we uit mijn kanariepiet stappen zweemt de zoete geur van egelantier ons al tegemoet. Het subtiele parfum bedwelmt onze zinnen en we zijn nog niet eens binnen in deze prachtige lusthof!

We duwen een groot smeedijzeren hek open. De tuin is enorm en we zijn de enige bezoekers! Wat een feest! Heks is flauw van de honger, dus we zoeken eerst een plekje in de schaduw voor onze picknick. Mijn oog valt op een intiem prieeltje. Ook hier geuren verschillende rozen je tegemoet. We installeren ons tussen de bomen, bloemen en planten en pakken ons lunchpakket uit.

Daarna dwalen we op ons gemak door de tuin. Overal hangen prachtige gedichten over rozen in het struweel. Er is ook een geweldige boomhut. Op de tafel iets verderop liggen pen en papier in een doos. Je kunt zelf iets schrijven en achterlaten in een brievenbus aan een dikke boom. Wat leuk allemaal. Interactiviteit avant la lettre.

DSC03905

Net als we de hele tuin mateloos hebben bewonderd stromen er andere bezoekers binnen, kloostergenoten en medeparticipanten. Als een duveltje uit een doosje komt ook de uitgetreden monnik tevoorschijn. Hij heeft al zijn haren weer terug, een dikke bos. ‘Het is de bedoeling dat je een kaartje koopt voor een bezoek aan de tuin,’ begint hij verontschuldigend, ‘het is vijf euro, maar dan mag je het hele jaar naar binnen.’ Een koopje natuurlijk, we betalen grif.

De andere bezoekers storten zich vervolgens in het charmante theehuis op ijsjes, maar wij maken ons uit de voeten. Het is weer mooi geweest. Vanmiddag wil ik nog een uiltje knappen. Wat een geweldige gewoonte in het klooster is dat toch: Ze staan hier wel idioot vroeg op (5 uur), maar iedereen gaat in de loop van de middag eventjes plat. Deep relaxation wordt het genoemd. De vlag dekt de lading. Ik ben er dol op.

Wat een heerlijke dag is het. En er gaan nog vele verrukkelijke dagen volgen. Met warme lieve mensen in een paradijselijke omgeving.