De een z’n poot is de ander z’n brood. Heks is als de dood: Oplossende gewrichten en een stomp op je brood. Dreigende amputatiestrop: Kous op de kop voor geen kap op de kop…..

©Toverheks,com

©Toverheks,com

‘Mevrouw Toverheks, goedemorgen. Uw afspraak kan niet doorgaan. De mondhygiëniste is onverwacht ziek geworden. ….’ Heks zit daas in haar bed met een kopje koffie. Onverwacht. Ja, huh. Wat is dat nu weer voor’n zinsnede?

Ja, je wordt geheel volgens protocol ziek…..Je ziet het van mijlenver aankomen! En dan maak je nog snel op de valreep een afspraak om half negen ’s morgens met Heks…… Ik werd gisteren aan het eind van de middag gebeld of ik op dit onmenselijke tijdstip zou willen komen om eens grondig mijn bek te laten uitschrobben…..

Mopperig drink ik mijn koffie dan toch maar op. Slapen zit er niet meer in, daarvoor heb ik mijn ogen alweer iets te lang open.

Nu, dan ga ik maar eens een blogje produceren. Het mag wel weer eens.

Ja, wat zal ik eens schrijven? Er is genoeg te vertellen, maar weer zo’n kloteverhaal. Over een hondje met een grote open wond aan zijn knie. Een gapend gat vol schroeven en metalen plaatjes. Een bionische knie in een middeleeuws gruwelgat.

Het begon allemaal anderhalve week geleden met een grote natte plek op de buik van VikThor. Vrijdagavond natuurlijk. Heks schrikt zich een ongeluk.

Zaterdagmorgen zit ik bij de weekendarts in Rijswijk. Een spoedafspraak ook nog eens. Ik hoor de kassa rinkelen, terwijl de arts beweert niets voor me te kunnen betekenen. Ze geeft me een tube honingzalf. ‘Is de kap af geweest?’

Ja, die kap is wel eens af geweest. Heks kan niet liegen. Heel eventjes. Om een kluifje te eten bijvoorbeeld. Maar altijd onder toezicht. Likken aan de wond zit er gewoon niet in. Heks is een strenge cipier. De arts lijkt het niet te horen.

‘Er lag opeens een plas pus en bloed op zijn buik…’ herhaal ik nog maar eens hoe deze ellende begonnen is. In de door haar geproduceerde verslagen staat dat mijn hond aan zijn wond heeft gelikt. ‘Het is volgens mij van binnenuit gekomen….’ is nergens terug te vinden.

Heks weigert het pand te verlaten zonder antibiotica. De kuur is net een dag beëindigd en dat lijkt me een onverstandig moment. Met pusuitbraken uit een post operatieve wond. Het meisje belt met de chirurg. Ik krijg uiteindelijk penicilline mee.

Ik bekijk de dienstdoende dierenarts eens goed. Kleine kinderlijke vlechtjes steken uit aan weerszijden van haar volwassen hoofd. Een dot paarse verf is lukraak door iemand op haar achterhoofd gekwakt in een dolle bui.  Heks kan zich niet voorstellen, dat hier een kapper verantwoordelijk voor is.

Haar weifelende houding doet de zaak ook al geen goed. Met een tubetje zalf en wat pillen ga ik weer naar huis. Als ik met mijn bril op mijn neus de wond bestudeer zie ik dat er aan de bovenzijde een piepklein kogelrond gaatje is ontstaan. Achter het gaatje zie ik schroefjes glinsteren…..

Brrrr.

De volgende morgen is het gat vertienvoudigd. Een jaap van een centimeter gaapt me tegemoet. Heks spoed zich weer naar de dierenarts. Hopelijk heb ik nu iemand met verstand van zaken. Maar nee. Zwarte vlechtjes en paarse verf. Weifelende expertise. Er wordt telefonisch overlegd met de chirurg. Heks keert onverrichter zake weer naar huis. Niks aan te doen. Afwachten maar.

Een dag later zit ik bij de chirurg. Ik krijg op mijn flikker, omdat de hond zonder kap ongelimiteerd aan zijn wond zit te likken in Huize Heks. Dat heeft vlechtje in haar rapport geschreven. ‘De wond kan lelijk infecteren en dan lost het gewricht helemaal op. Het kan amputatie tot gevolg hebben,’ smijt de man naar mijn arme bezorgde kop.

De wond wordt gespoeld. Er komt bagger uit. Er wordt een monster genomen voor een kweek…… Dat alles had best een dag eerder mogen gebeuren…….

©Toverheks,com

©Toverheks,com

Na een paar uur springt de wond verder open. Ruim twee centimeter bloederige slijmerige narigheid. Met schroeven en moeren voor de variatie.

Midden in de nacht rijd ik weer naar Rijswijk. De weg is leeg. Het scheelt enorm veel reistijd. Geen brug open. Geen knooppunt Lammenschans. Geen langzaam rijdend of stilstand verkeer op de A4.

De waarnemend dierenarts luistert naar mijn litanie. Over hoe ik het al dagen moet uitzoeken met die hond. Over mijn gevecht om antibiotica te krijgen in een situatie waarin dit bepaald geen luxe is. ‘Een dag later hoor ik dan dat het mijn hond zijn pootje kan kosten. Krijg ik op mijn sodemieter! Maar het hele weekend kan ik het lekker uitzoeken, sta ik er voor mijn gevoel helemaal alleen voor….’

Een halve dag later zit ik weer bij de chirurg. Hij is aanmerkelijk vriendelijker. Geen enge verhalen om me de stuipen op het lijf te jagen. De wond wordt gespoeld. Er komt minder bagger uit.

Een dag later zit ik bij een andere chirurg. Deze man is niet louter een techneut. Hij bezit ook het vermogen om dingen te communiceren. Hij legt me uit, dat het nu een kwestie van afwachten is. De wond moet uit zichzelf dicht gaan.

Ja. Hoe dan? Dit gapende gat?

Vrijdag ben ik al weer bij dezelfde man op consult. In de wachtkamer zit een men met hond zonder kap. Het beest is net de week ervoor aan zijn knie geopereerd. ‘Ach, die kap doe ik niet op als ik er bij ben. Bladiebla….’ Ik denk aan de preek, die ik over me heen gekregen heb onlangs, terwijl mijn hond altijd met zijn kap om zit!

Zaterdagavond bel ik opnieuw in paniek naar de weekenddienst. Een nietje, dat de wond een beetje bij elkaar hield is nu ook nog eens losgeschoten. Help!

Uiteindelijk berust ik maar in de ellende. Ik duw grote hoeveelheden honingzalf in het gapende gat. Ik houd de wond en alles er omheen, zoals de bench en de vloer van mijn huis, heel goed schoon. Ik ben in een echt authentiek Dettolvrouwtje veranderd.

Waar ik er normaal gesproken altijd een voorstander van ben dat kids af en toe een schep zand eten, goed voor de opbouw van een gezond immuunsysteem, nu smeer ik de hele vloer in met dit stinkende goedje. Mijn huis ruikt als een eersteklas kinderziekenhuis.

Ik leg me neer bij de grootte van de wond. Niets aan te doen. Het moet langzaam helen.

Ik regel dat de vaste oppas van VikThor een dagje op hem past en ga lekker naar de Heksenschool. De eerste dag van de gevorderdenopleiding. Mijn magische zusters gaan direct aan de slag met mijn hondje hebben ze me verzekerd. Oh, wat fijn. Wat een opluchting.

Zo gaat het dus met mijn blaffende vriend. Mijn lieve schat. Geduldig laat hij zich de behandelingen welgevallen. Braaf werkt hij mee met al het gefrut aan zijn lijf. Drie/vier keer per dag sjouw ik hem de trap af, naar buiten.

Heks is intussen natuurlijk gek van de pijn in haar lijf. Ik ben niet bepaald gebouwd op gewichtheffen. Voor niemand zou ik de ellende in mijn donder overhebben. Behalve voor mijn ventje natuurlijk. Mijn trouwe vriend. Ik wil dat hij weer alles kan doen met dat pootje.

Hij loopt er overigens geweldig op. Sleurt me als het even kan de hele steeg door. Hij heeft nauwelijks pijn meer aan die poot!  ‘Mevrouw Toverheks, biotechnisch is de operatie geweldig geslaagd…..’ aldus de techneut.

©Toverheks,com

©Toverheks,com

 

Stamboomgegevens van de zuigelingen: Onnavolgbare familieverbanden. En Ysbrandt: de hond met kattengedrag

katten-15068

Poesjes!

Vanmorgen vroeg stond mijn hulp alweer voor mijn neus. Ik had een slapeloze nacht achter de rug, dus heks was superbrak. Eerst maar eens een kop koffie. En daarna samen het bed verschonen. Ik tilde de werpkist met het kattengezin uit bed en zette hen in de luwte van mijn werkkamer.

katten-15148 katten-15166 katten-15183

Toen ik even later ging kijken, schoot Pippi gestresst de kamer uit en lag er nog maar    één kitten in de kist. De andere was nergens te bekennen. Paniek bij de heks. Mijn hulp moest lachen. ‘Ach heks, die hoor je toch zo piepen!’ En Inderdaad. ‘Pieppiep’, klonk het uit de kledingkast. Pippi dook onderin tussen de schoenen en daar kroop het blinde wurm protesterend rond.

katten-15019

Kom op nou, heks!

Moeders had haar kleintje voor de zekerheid maar verstopt. Aan de tweede was ze niet toegekomen. Verontwaardigd keek Pippi me aan. ‘Jouw schuld. Wat zijn dat voor’n praktijken heks? Een beetje huisvredebreuk op de vroege morgen!’

Tevreden was ze pas weer, toen ze volledig geïnstalleerd in haar sprookjeskist op het grote schone bed zat. Geroutineerd begon ze de kleine dondertjes te wassen en al snel lagen ze tevreden aan één van haar vele puntige tepeltjes. Precies klein genoeg om in die minibekjes te passen.

katten-15110

Wasbeurt

Later op de dag kwam Steenvrouw op kraamvisite. Zij is de betovergrootmoeder van de zuigelingen. Haar kat Doekie is de moeder van Ferguut en Leonoor. Verschillende vaders, het is een wilde meid! De panter is weer aan de rol gegaan met Snuitje. Resultaat: Pippi. Pippi houdt het weer met de boskat. En zo zijn dus al mijn katten familie van elkaar. Opa Ferguut, oma Snuitje, tante Aafje, tante Leonoor en ga zo maar door.

katten-15066 katten-15115

Vanmiddag kwam Femke, de dochter van Trui langs. Alweer zo’n puber, die elke paar maanden een ware transformatie ondergaat. Vijftien is ze pas, maar al een hele jongedame… Haar moeder was gisterenavond het grut al komen bewonderen. Hun kat Loetje is de moeder van Snuitje! Is het nog te volgen? Al die kattenvrouwtjes in mijn vriendenkring en de eindeloze familiaire betrekkingen tussen onze huisdieren…..

katten-15092 katten-15036 katten-15118 Steenvrouw gaat misschien weer één van deze mormeltjes adopteren. Het zal nog moeilijk worden om ze af te staan. Ik heb al met Ysbrandt overlegd: ‘Het zijn er maar twee, we kunnen ze ook houden.’ Hij was direct voor. Hoe meer poesjes , hoe beter. Hij staat op bijzonder goede voet met de kattenclan. Ze accepteren hem als een volwaardig lid van de familie. Een blaffende variant. Suikeroompje Ys. hond-en-poezen-13168 hond-en-poezen-13160 En het varkentje? Wat zijn de gevolgen voor hem van deze vreemde cross-over tussen deze uiteenlopende species? Hij wast zich vaak als een kat. Likt aan zijn poot en wrijft over zijn koppie. En hij geeft kopjes aan mensen in parkjes. Tot hun verrukte verwondering.

hond-en-poezen-13171 hond-en-poezen-13165 hond-en-poezen-13155

Zo is de dag weer voorbijgevlogen. Pippi ligt tevreden te knorren met haar koters. Af en toe gaat ze even aan de wandel. Dan dweilt ze een tijdje languit in de woonkamer met een koppie van ‘Effe niks, graag’ Het is een hele vermoeiende job, moederpoes zijn.

katten-15160

Moment voor mezelf

Ik weet er alles van, vorig jaar was ik de klos met flesjes geven midden in de nacht. Wekenlang. Ik was na een paar dagen al helemaal gesloopt … Dus ik leef met haar mee en spreek haar bemoedigend toe. Dan kruipt ze weer vol goede moed bij haar kindertjes en schikt zich vol overgave in haar rol.

katten-15041 katten-15042