Alles is relatief! Is jarenlang mijn rechterarm mijn ‘slechte’ arm, nu is mijn arme linkerarm de armzalige…. En ook: Als je links weg haalt wordt de linkerkant van rechts links. Maar dat is weer een heel ander verhaal!

De dag na kerst zit ik alweer bij mijn huisarts. Ik zie de man bijna dagelijks de laatste tijd. ‘Wat zal het deze keer zijn?’ zie ik hem denken. ‘Ik wil een cortisone prik,’ steek ik maar direct van wal. De dokter kijkt me glazig aan. Wat nu weer? Een paardenmiddel van stal halen? En dat voor iemand die zich hevig verzet tegen behandeling met antibiotica en morfine……

Ja. Heks is het zat om te creperen van de pijn. Zonder uitzicht op verbetering. Al weken neemt de pijn in mijn rug, linkerschouder en -arm al mijn aandacht en energie in beslag. ‘Hoezo heb jij niks bij een reumatoloog te zoeken, Heks?’ vraagt mijn fysiotherapeut me onlangs, ‘Die gewrichten van jou zijn behoorlijk ontstoken door alle irritatie.’ Oh. Oeps.

Zo heb ik het nooit bekeken.

Met kerst spreek ik een familielid met in toenemende mate vergelijkbare fibromyalgische klachten. Die krijgt knoepers van cortisone injecties. En dat helpt. Waarom heb ik daar nooit eerder aan gedacht?

Zo race ik die middag door de stad op mijn elektrische fiets met hondenkar. Eerst naar de fysiotherapeut,. Dan naar de apotheek om de ampul op te halen. Opnieuw naar de huisarts voor de daadwerkelijke prik. Een heel gedoe, want de locaties bevinden zich in allerlei uithoeken van de stad.

Geen pretje ook dat gehobbel met die schouder uit zijn verband en die dove arm en hand. Ik weet gewoonweg niet hoe ik op mijn fiets moet zitten. De auto is echter geen optie. De stad zit vol koopjesjagende kerstvakantiegangers. Geen doorkomen aan.

‘Waar zal ik hem zetten? Hier vooraan maar, daar zitten de meest pijnlijke pezen en aanhechtingen…’ De injectie wordt geprepareerd. ‘Er gaat een stevige verdoving bij, lidocaïne, dat is protocol,’ mijn huisarts staat geconcentreerd te fröbelen. Ale ingrediënten gaan in 1 spuit. Dat scheelt. Ik zie er bepaald niet naar uit.

Het is een rotprik. En het duurt maar en duurt maar. Ik verplaats mijn aandacht naar mijn friemelende tenen en zit het uit. ‘Zo, al klaar. Laat me over pakweg twee weken even weten hoe het ervoor staat,’ stralend geeft hij me een hand. Zo is hij. Altijd positief. Ik heb echt een fijne huisarts, ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens.

Als ik de trap afloop voel ik me al een ander mens. ‘Het zal die verdoving wel zijn,’ denk ik bij mezelf, ‘eerst maar eens kijken hoe het ervoor staat als die is uitgewerkt.’ Maar het effect blijft. De dooie vingers lopen terug van drie naar anderhalf. De onderarm raakt uit de kramp. De schouder kalmeert enigszins.

Verder zit er nog van alles schots en scheef in die streek, maar nu kan de boel tenminste genezen en langzaam maar zeker weer op zijn plek vallen. Hoop ik. Vooralsnog scheelt het gigantisch in de pijn. Ik kan weer een beetje op een stoel zitten. En op de fiets.

Wel moet ik de geprikte schouder volledig ontzien. Hetgeen moeilijk is als de pijn vermindert. Ik probeer zoveel mogelijk met mijn rechterarm te doen. Jarenlang mijn slechte arm. Alles is relatief!

Een week later overleg ik met de huisarts. Ik wil een verwijzing voor de pijnpoli en voor de reumatoloog. Dat eindeloze getob in mijn eentje moet maar eens afgelopen zijn. Weg met al die ontstekingen en weg met de pijn!

 

 

Misofonie, haat voor bepaalde geluiden, wie kent het niet? Heks hoort de term voor het eerst, maar blijkt ervaringsdeskundige te zijn! Rekening houden met overgevoelige oortjes? Met dat bijltje heb ik vaker gehakt! Op kousenvoeten rondsluipen, sabbelen op je chips en proberen te slapen zonder adem te halen….. Niet te doen!

Vanmorgen staat de televisie aan, terwijl ik me in de kleren wurm. De dames van koffietijd blaten hun domme verhalen mijn slaapkamer in. O jee, vergeten te zappen. Ik heb een ernstige allergie voor dit programma, ik voel de jeukende bultjes op mijn schenen al de kop op steken. De theemutsen hebben Nick op de koffie. Of Simon. Daar wil ik vanaf wezen, net als de rest van Nederland houd ik die twee maar niet uit elkaar.

Ik kijk in het treurige vermoeide gezicht van de zanger. Mijn god, dat ziet er niet goed uit. Komt het door het vroege tijdstip? ‘Ik ga in mijn eentje dit of dat bablabla’ promoot hij zijn nieuw ingeslagen weg. ‘Jajaja,’ het interesseert de overjarige koffietijdmeisjes geen bal, ‘Jij hebt toch Misofonie? Hehehe?’ De getroebleerde troubadour probeert er snel overheen te praten, maar de hyena’s hebben zich al in het onderwerp vastgebeten…..

Misofonie? Haat voor geluiden? Waar heb ik dat eerder gehoord? Nou, nergens! Maar ik heb wel een aantal mensen met deze aandoening dicht op de huid gehad. Voorwaar geen pretje!

Heks is zelf ook zeer gevoelig voor geluiden. Ik hou van stilte. Periodes met veel ellendig lawaai, zoals verbouwingen, kunnen me compleet uitputten. Ik heb een bloedhekel aan muzak. Die walgelijke vorm van ethervervuiling, die je in elke zichzelf respecterende winkel tegemoet walmt mag van mij bij de wet verboden worden. Maar haat?

Nee, ik heb geen Pavlovachtige moordreactie op een snurkende partner of een chipsetende vriend. Ik kan genieten van het geluid van de wind en de regen. Of vogeltjes. Een blaffende hond doet me niets. Het zijn meer de lelijke geluiden, zoals slechte muziek, iemand met een stem als een cirkelzaag, ….waar ik me aan erger.

Een jeugdvriendin van Heks had last van moordneigingen als haar vader zat te eten. Het geklapper van zijn kunstgebit maakte haar gek. In die tijd had bijna iedereen boven de veertig een klappertje, weet je nog? Nostalgia!

Ik zocht er weinig achter, want de man was een vreselijke agressieve Maasbachchristenhond, dus haar puberale haat tegen die kwibus begreep ik maar al te goed!

Tijdens een vakantie met deze jongedame in Frankrijk kwam ik er al snel achter, dat die haat niet slechts haar vader betrof. Ook Heks kreeg de wind van voren, zodra ze iets in haar mond stak om op te kauwen bijvoorbeeld. Zodoende werd eten een hele uitdaging tijdens die reis!

Het wicht zat zich voortdurend groen en geel aan me te ergeren. ’s Morgens als ik slaapdronken aan de koffie zat begon ze me systematisch te grazen te nemen, want erg aardig was ze niet. Zelfreflectie kwam in haar woordenboek niet voor! Heks was irritant, dus die moest kapot……

Het behoeft geen betoog, dat ik nooit meer met haar op stap ben geweest!

Niet veel later,  ik woonde met een aantal dames in een groot studentenhuis , trok er op een kwade dag een misofone buurvrouw in de kamer naast me. De muren waren van bordkarton, hetgeen niet bepaald meewerkte aan een harmonieus samengaan van onze huishoudens. De vrouw zat de godganse dag te klagen. Over dit geluidje en over dat geluidje.

Heks sloop op kousenvoeten door haar kamer en zat te fluisteren met haar bezoekers. Draaide nooit meer muziek. Een bladzijde van mijn studieboeken omslaan kwam me op een reprimande te staan. En hoewel het op zich een hele aardige meid was, kreeg ik al snel de absolute rambam van het mens.

Maar zoals altijd paste ik me aan. Ik kroop en sloop, zweeg en fluisterde, maar nog was het niet goed. Op een dag stond ze weer luidkeels (!) tegen me te emmeren over al die vreselijke geluiden waar ze zich aan stoorde. ‘Wat moet ik in godsnaam doen om jou op te laten houden met dat geklaag?’ riep ik wanhopig.

Onze overbuurvrouw begon zich ermee te bemoeien. Ze kreeg ongetwijfeld medelijden met me. Ook zij werd geacht geen herrie te maken, maar ze had het geluk niet direct naast de misofone dame te wonen…. Getormenteerd schreeuwde ze vanuit haar kamer: ‘Ophouden met ademhalen, Heks!’ En zo was het. Ik had het loodje moet leggen en dan was het goed geweest. Gelukkig verhuisde mijn kwelgeest binnenshuis naar een andere etage.

In die tijd was er nog weinig bekend over deze psychiatrische aandoening. De vrouw werd dan ook niet behandeld. De omgeving paste zich gewoon aan. Zo goed en zo kwaad als dat gaat in een gehorig studentenhuis.

Ook nu is er nog niet veel bekend over de kwaal, laat staan over een doeltreffende behandeling. Mensen met gehoorbeschadiging lopen een grotere kans door misofonie getroffen te worden.

Het een hele nare aandoening is. Voor degenen die het treft, maar ook voor de omgeving. Het is verschrikkelijk als iemand zich constant zit te ergeren aan het feit dat je ademhaalt. Of dat je aan je pen likt. Of door je haar strijkt. Want het gaat ook op voor bewegingen. En het richt zich voornamelijk op mensen, die dicht bij die misofone persoon staan: Zoals de mensen waar ‘ie juist veel van houdt……

Haat omdat je bestaat.

Leven naast iemand met deze aandoening is hopeloos. Vooral omdat jij er niets aan kunt doen. Die ander ook niet hoor. Er is weinig aan te doen, dus die moet er maar mee leren leven. Ook niet gemakkelijk! Daar weet ik alles van!

Toch is Heks blij, dat ze van bepaalde misofone medemensen verlost is. Er woont er niet meer eentje naast me, van wie ik geen muziek mag draaien, noch praten, lachen, zingen……. Noch ligt er eentje naast me in bed me te haten vanwege het feit dat ik ademhaal. Ik mag mijn mes weer gewoon aflikken. En andere bewegingen maken, zonder dat iemand zich kapot ergert. Ik hoef niet meer met lede ogen aan te zien hoe iemand het gevecht met de wind, klapperende tentdoeken, zogenaamd lawaaierige buren en wat al niet meer aangaat.

‘Ik sta wel eens ’s nachts op het dak een regenpijp te verbuigen, omdat ik het gedruppel niet meer kan aanhoren,’ aldus Simon. Of Nick. Nou ja, hij klimt in elk geval zelf het dak op. Dat is al iets.

Een narcist met misofone neigingen liet Heks zulke kastanjes uit het vuur halen. Stond ik midden in de nacht buiten de boel op te lossen. Om van het gezeur en gezeik af te zijn. Om daarna van een chagrijnig gemeen mannetje te horen dat het nog steeds niet goed was. Gewoon omdat het nooit goed was. En dat lag niet aan zijn misofonie, nee eerder aan misogynie…….

Wat is misofonie niet?

Ervaringsverhalen.

Hyperacusis, overgevoeligheid voor geluid.

‘Lady in red’ in knalgeel autootje. Nog steeds pogingen om op me in te rijden, maar ik ben nog heel. Het gaat de goede kant op!

fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootjefel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje

Vandaag trek ik knalrode kleren aan. Ik maak me sterk. Veranker in mijn basis. Daar waar het bloed klopt en overleving leeft. Aan het begin van de middag stap ik in mijn knalgele voiture. Ik ben nog niet de straat uit of er rijdt al een kleine vrachtwagen tegen me aan. Althans, hij probeert het. Knalt met een rotvaart van links de Mare op en komt twee centimeter van de flank van mijn koekblik tot stilstand. Met gierende remmen. De lul.

lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurklady in red, vrouw in rode jurk

Als ik s’middags terug rijd probeert iemand het van de andere kant. Weer een vrachtwagentje. Hij bevindt zich in de rechter rijbaan en wil naar de baan links van Heks. Om af te slaan naar de snelweg. Dat had hij zich echter een stoplicht eerder moeten bedenken. Als een ongeleid projectiel probeert hij door me heen te rijden. Maar dat kan natuurlijk niet.

fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje fel gekleurde auto, gele auto, plaatje van aurootje

Hij zal wel verzuimd hebben in zijn spiegels te kijken. En over zijn schouder.  Ik rijd in zijn blinde hoek….. Luid toeterend laat hij zijn verontwaardiging blijken. Want het is altijd gemakkelijker om een ander de schuld te geven. Dat gebeurt aan de lopende band. Iemand verkoopt je een oplawaai en je krijgt een scheldkanonnade op de koop toe.

lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk

‘Oeps’ , denkt Heks, ‘Begint het weer?’ Een paar jaar geleden had ik aanrijding na aanrijding.  En allemaal te wijten aan gedrag van anderen. Ook nog! Het leek wel alsof ik onzichtbaar was. Steevast kreeg ik te horen: ‘Ik heb u helemaal niet gezien!’ of ‘Ik keek net de andere kant op!’ Tja, lekker is dat. Intussen loop ik elke dag te verrekken van de pijn in mijn nek. Een whiplash is geen pretje.

gele auto, yellow car gele auto, yellow car gele auto, yellow car gele auto, yellow car gele auto, yellow car gele auto, yellow car

Veel mensen nemen als een ongeleid projectiel deel aan het verkeer. Ze vergeten voor het gemak, dat er andere weggebruikers zijn. Verzuimen hun spiegels te gebruiken. Hebben haast om van A naar B te komen, maar hebben geen oog voor de weg zelf. En als ze je letsel toebrengen roepen ze direct , dat het geen naam mag hebben. Of er wordt glashard ontkend dat ze met hun bolide in de buurt van jouw auto zijn geweest. Heks heeft indertijd de raarste dingen meegemaakt.

lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurk lady in red, vrouw in rode jurkUnknown-212

Ik heb zelfs een tijd een boze buurman gehad, die moedwillig deuken in mijn auto sloeg. Dit omdat ik geen verkering met hem wilde, blergh yekkie bah,  dus leefde hij zich maar uit op mijn auto. Ik hoefde destijds niet eens mijn voertuig te besturen om brokken te maken…….

lady in red, vrouw in rode jurk

Maar de tijd, dat mensen, die weigeren in de spiegel te kijken, dwars door me heen kunnen rijden, is voorbij! Mijn voertuig is knalgeel. En ik heb em maar eens goed gewassen. Dus hij glimt je tegemoet. Niet langer onzichtbaar.  Mijn kleding is knalrood. Als je me nu nog steeds niet ziet staan, heb je echt poep in je ogen…….

gele auto, yellow car gele auto, yellow car gele auto, yellow cargele auto, yellow cargele auto, yellow cargele auto, yellow cargele auto, yellow cargele auto, yellow car