Zingen met een brok in je keel. Geen jokkebrok, maar ontroerend afscheid. Blij thuiskomen om je vervolgens dood te schrikken. Kat in het nauw en Heks maakt rare sprongen. Gelukkig komt het goed voor nu. Maar ik zie een muisje in mijn glazen bol. Een miezermuisje dat nog een flink staartje gaat krijgen……..

Dinsdagavond scheur ik naar het koor. Zoals altijd rijdt er een lesauto voor me. Als een dikke constipatieve drol glijdt hij langzaam door stads’ darmkanaal. De stoplichten leveren stevige antiperistaltiek. De lesauto stopt ook nog eens voor iedere medeweggebruiker. Voorrang of niet. Kortom: Het schiet niet op!

Heks zit lekker te schelden. Zo warm ik mooi mijn stem alvast op. Naast me zit mijn oom. Hij is ons onlangs ontvallen. Hij wist niet hoe snel hij weg moest komen. Naar zijn geliefde, terug naar huis!

Maar nu zit hij dan toch naast me in de auto. ‘Ik ga mee naar het koor,’ verklaart hij opgewekt. Mijn oom was een verwoed zanger, net als Heks. Ook had hij gouden straalkachelhandjes net als Heks. Mijn genetisch geaarde oom kon hoofdpijn weghalen als de beste!

Opeens vind ik het niet meer erg om min of meer rijdend achter een lesauto te zijn geparkeerd. Op mijn gemak tuf ik het laatste stukje naar de Vredeskerk. Het zijn de allerlaatste repetities voor de uitvoering. Vanavond wordt er dus flink doorgezongen. We beginnen met het openingslied ‘kommt ihr Töchter helft mir klagen….’ Hoe toepasselijk!

Halverwege voel ik mijn oom naast me. Hij staat enorm te genieten. Mijn keel schroeft dicht van ontroering. Maar dat is nu ook weer niet de bedoeling. Er moet toch echt gezongen worden krijg ik te horen.

Eenmaal thuis wacht me een onaangename verrassing. Mijn zwarte kater wordt weer eens te grazen genomen door de Bengaalse kat van de buren. Voor de zoveelste keer. Op heterdaad betrapt deze keer.

Heks hoort een enorm tumult in de steeg. Vliegensvlug steek ik mijn hoofd uit het raam. De Bengaal valt mijn Panter aan, vlak voor de voordeur. Plukken haar vliegen in het rond.  Trillend van schrik begin ik te schreeuwen. Net zo lang tot die klotekat is verdwenen. Dat duurt eventjes, het pokkebeest is niet snel onder de indruk. Dan haal ik als een haas de Panter binnen.

Ik zet hem in bed. Maar oh, wat een schrik: Zijn achterlijf zwalpt alle kanten op. Hij kan werkelijk geen normale stap meer zetten. Met zijn voorpoten tijgert hij rusteloos door het bed, volledig in paniek nu. Heks raakt ook in paniek. Lieve hemel, wat is dit nu weer? Gebroken rug? Hernia? Herseninfarct? Komt het door die klote-Bengaal? Nierfalen? Help!

Het is natuurlijk intussen een uurtje of 1 in de nacht. Ik moet mijn schat kalm zien te krijgen. Hij blijft maar op zijn voorpoten rondjakkeren. Zijn achterlijf zwabbert er krachteloos achteraan.

Snel geef ik hem een pijnstiller. Ik wil niet dat hij pijn heeft. Dan ga ik lekker naast hem liggen. Ik zet een veld rust en vrede om ons heen. ‘Morgen gaan we naar de dokter, lieverd. Ga nu in hemelsnaam slapen. Toe maar….’

Uiteindelijk vallen we allebei in slaap. De volgende morgen bel ik als eerste de dierenarts. Daar kunnen we aan het begin van de middag terecht. Snel ga ik mijn hondje uitlaten. Ik stop de Panter in een vervoersmand. Hij loopt ietsjes beter dan gisterenavond, maar zijn achterhand zwabbert nog steeds……

De dierenarts weet ook niet wat hij ervan moet denken. Mijn kat wordt grondig onderzocht. ‘We houden hem een middag hier, zodat we het even kunnen aankijken. We gaan zijn bloed onderzoeken, misschien heeft hij slechte nieren…… Er is iets aan de hand, dat zie je zo. Maar wat is het? Hoe komt het?’

Aan het eind van de middag mag ik mijn patser komen ophalen. ‘Ik heb hem helemaal nagekeken. Die kat is kerngezond, werkelijk alle waarden volgens het boekje. Ook heb ik geen neurologische schade kunnen ontdekken. Ik heb nog met een collega overlegd en we zijn tot de conclusie gekomen, dat hij een enorm pak slaag heeft gehad. Dat is de enige verklaring. Het zal die Bengaal wel weer geweest zijn, die beesten hebben veel meer spiermassa dan huiskatten. Hij heeft jouw kat volledig in elkaar geramd….’

Zo zit ik dan weer met een miauwende patiënt thuis. Gekweld loopt hij door het huis. In de loop der dagen lukt dat steeds beter. De bloeduitstortingen en blauwe plekken trekken langzaam weg. Een flinke pijnstiller topt de ergste pijn af. Mijn panter is bovendien een ongelofelijke bikkel…..

Maar ja, hoe nu verder? Vandaag of morgen slaat die kut Bengaal mijn kat dood. Met de eigenaren is het slecht kersen eten. Het is een onwaarschijnlijk echtpaar. De zwijgzame man smijt zonder meer de deur dicht in je gezicht als je aanbelt om je over hun kat te beklagen. De vrouw scheldt als een viswijf, zodra je iets zegt dat haar niet bevalt. Tot die tijd is ze bedrieglijk joviaal.

Bengaalse kat, Bengaal

Heks houdt haar kat voorlopig binnen. Eerst moet hij weer helemaal goed kunnen lopen. Mijn panter is niet blij. Naar buiten wil hij. ‘Het is lente, kom op baas, doe die deur open. Voor zo’n Bengaal moet je niet weglopen…….’

Je hoort het al, als het aan hem lag was er niets aan de hand. Maar ik tel de ernstige verwondingen toegebracht door die klotekat het afgelopen half jaar al niet meer op 1 hand. Een knakstaart, 2 abcessen en een bloederig rafeloor, Afgestorven spier in schouder door zo’n abces. Grote voortand eruit geramd en nu dus weer een enorm pak slaag, waardoor mijn kat een dag halfzijdig verlamd is geweest.

Het trekt langzaam bij. En dat maakt me echt blij.

Ik ben overigens niet de enige, die zich zorgen maakt over de opmars van de Bengaal en andere kruisingen met wilde katten:

Een puntje van kritiek:
Als men een “Asian Leopard cat” met een foundation cat kruist wil men hiermee bereiken een kat te verkrijgen met een wild uiterlijk en een “huiskat karakter”. Soms komt ook het omgekeerde voor, een ogenschijnlijk huiskat uiterlijk met een wild karakter. (een kat die dus niemand! wil hebben) Organisaties als  “Big Cat Rescue”   proberen mensen te overtuigen dat hybride katten geen goed idee zijn. (als argument: de huiskat is circa 5000 jaar oud, dat kan niet in vier jaar overgedaan worden)

Fenomenale uitvoering van de Matthäus Passion door Christelijke Oratorium Vereniging Ex Animo. Het leukste koor van Leiden en omstreken! Met de beste dirigent ooit! Het publiek gaat uit zijn dak, staande ovaties, juichende recensie in het Leidsch Dagblad!

©TOVERHEKS.COM

Matthäusmeisje, Bachmeisje ©TOVERHEKS.COM

Het weekend voor de Matthäus houd ik mijn mond. Vier dagen lang zeg ik geen stom woord. Slechts het hoognodige. Christelijk gemotiveerde boeddhistische ‘Noble Silence’. Ik zwijg en zwijg. Neem de partituur nog een keertje door, maar zonder stem te geven aan de muziek. Ik heb ook niet veel stem om te geven. Mijn keel doet pijn, er zitten rare hobbels in, die ik niet doorgeslikt krijg. En mijn holtes zijn verworden tot snotgrot. Onbruikbaar als resonantieruimte………

Hoewel ik em knijp of ik wel mee kan zingen kijk ik toch uit naar ons concert. Het is me tot nu toe altijd nog gelukt om op tijd bij stem te zijn. Min of meer. En ik mag die avond alles geven, de dagen erna ben ik voor mijn part zo schor als een krielkip.

‘Zolang ik woensdagavond maar enigszins bij stem ben! Lieve Here Jezus Christus, Maagd Moedertje Maria. En God de Vader natuurlijk niet te vergeten……. Uiteindelijk is het voor de goede zaak, jullie zaak!’ bepleit ik in een echt heksengebedje mijn discutabele deelname aan dit concert. Ik ga hoe dan ook op dat podium staan! Al moet ik het hele stuk playbacken. Reken maar van yes.

De hele week sta ik doodziek op. Een symptoom van ME. Bijna elke dag heb je een zware kater te verstouwen, maar het goede nieuws is dat je er geen druppel voor hoeft te drinken! Ook woensdag kom ik kreukelig uit mijn bed. Ik deuk mezelf uit en begeef me richting Erwtje, een boom van een kerel met een lief hart. Hij gaat vandaag op mijn hondje passen! Wat heerlijk! kan ik me helemaal aan Bach wijden!

‘Zo Heks, heb je er zin in?’ Erwt neemt de tas met hondenbenodigdheden in ontvangst, ‘je hebt werkelijk aan alles gedacht, haha!’ Goedlachs als altijd maakt hij nog snel een paar kwinkslagen. Het is de eerste keer dat VikThor uit logeren gaat. Best spannend! Ik heb dus inderdaad de duvel en zijn ouwe moer ingepakt!

©TOVERHEKS.COM

Die avond ga ik voluit! ©TOVERHEKS.COM

Om half twee schuif ik de Pieterskerk in voor de generale repetitie. De kathedrale kerk zoemt als een reusachtige bijenkorf van de activiteiten. Maar liefst twee enorme orkesten zijn aan het stemmen. De solisten zijn grotendeels gearriveerd. Jezus zelfs helemaal vanuit Duitsland……

De gehele middag zingen we ons een slag in de rondte. Het hele stuk wordt nog eens doorgenomen! Heks spaart haar stem zoveel mogelijk. Ik zing wel, maar laat de hoge noten zitten. Ik heb geen zin om vanavond niet voluit te kunnen gaan. De dames om me heen laten zich helmaal niet horen. Op Anna na dan, die galmt vertrouwd aan mijn zijde. ‘Wat is het stil bij de alten van koor 1. Hoe komt dat dames?’ Zelfs de dirigent krijgt het in de gaten. Oh shit. We zijn toch niet allemaal verkouden?

Aan het eind van de middag scheur ik naar huis. Snel prop ik een maaltijd naar binnen. Dan ga ik gloeiendheet douchen. Een paar sterke koppen koffie en een hap pijnstillers verder trek ik mijn lange zwarte rok aan. De door het koor beschikbaar gestelde robes zijn veel te kort voor mijn ellenlange benen en bovendien zeer onflatteus. Zeer geschikt als voorbehoedsmiddel, dat wel. Er zullen geen erotisch getinte ongeregeldheden voorkomen tijdens een concert als je dat draagt……

Mij echter niet gezien. Ik heb intussen een mooi exemplaar op de kop getikt met  een paar lagen tule over elkaar. ‘Er zit toch wel een onderrok onder, Heks?’ zal mijn maatje en buurvrouw alt Anna later streng vragen. Een doorkijkrok is natuurlijk uit den boze bij een christelijke oratorium vereniging…….

Nog eventjes een kwast over mijn toet en ik ben er klaar voor. Om zeven uur verzamelen we met het koor. We zingen eventjes vliegensvlug in. Intussen stroomt de kerk vol. Het concert is compleet uitverkocht!

Even later staan we op het enorme podium. Heks helemaal vooraan. Pal achter de dwarsfluitisten en de hobo’s. Fantastisch.

Twee complete koren en een kinderkoor. Twee volledige orkesten. Een keur aan solisten…… En niet te vergeten onze sublieme dirigent Wim de Ru!

©TOVERHEKS.COM

Het lijdensverhaal hakt er weer diep in bij ons allemaal ©TOVERHEKS.COM

Wim is geruime tijd stil voordat we beginnen. Je kunt een speld horen vallen. Dan klinken de eerste tonen van dit magistrale muziekstuk. Het moduleert van de ene toonsoort in de andere! Direct al mooi en spannend. ‘Kommt, kommt!’ zingen we even later.

In de pauze horen we al dat het publiek uitzinnig is van enthousiasme. maar ja. We hebben dan nog het grootste deel te gaan. En vergis je niet, dat is een hele klus. Als we op tweederde zijn voel ik de vermoeidheid toeslaan. Ik moet ergens nog een beetje reserve energie aan gaan spreken….. Uit een reservedepot dat ik niet heb!

Een kwartier nadat de laatste tonen klinken zit ik alweer thuis. Dat is toch altijd zo gek. We leven er maanden naar toe en zijn een hele dag druk in de weer. ‘Voor mij is dit de mooiste avond van het jaar, Heks,’ aldus mijn maatje Anna. En als het erop zit is iedereen binnen tien minuten verdwenen met partituur en al. Niks geen gezellig geborrel met je medezangers.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Het zal de christelijke invloed wel zijn. Of de algehele vermoeidheid na zo’n lange dag. De gemiddelde leeftijd van de zangers ook…..

Heks stuitert in elk geval nog tot vier uur ’s nachts door de woonkamer. Stijf van de adrenaline. Wat dat betreft had ik best de kroeg in kunnen gaan.

De volgende dag kan ik niet bewegen en niet spreken. Ik haal mijn hondje op en laat hem nog eens goed uit. Daar moet hij het dan maar een beetje mee doen!

Een dag later krijg ik een krantenartikel over onze uitvoering onder ogen. Een geweldige recensie! Nog nooit zijn we zo de hemel ingeprezen als dit jaar door Lidy van der Spek. En dat wil wat zeggen. Zij vindt altijd wel ergens een haar in, dus als zij de uitvoering echt goed vond, dan is het werkelijk fenomenaal geweest!

Recensie MP 2017 Leids Dagblad

 

Ex Animo zingt Matthäus met bevindelijke en vitale momenten, aldus de lovende recensie van Lidy van der Spek. Heks heeft een heerlijke bevindelijke dag en avond met dit prachtige meesterwerk van Johann Sebastian Bach. Ik ben fit genoeg: Het kan en mag! Elke dag wat mij betreft……

Doorkijkje door de enorme kerk

Matthäus Passion, woensdag 23 maart 2016, Pieterskerk te Leiden. Koor: Christelijke Oratorium Vereniging Ex Animo. Dirigent: Wim de Ru. Solisten: Tetsje van der Kooi, Ingeborg Bröcheler, Pascal Pittie, Laurens-Alexander Wyns, Joep Bröcheler , David Greco. Begeleiding: Holland Orkest Combinatie, m.m.v. Jeugdkoor BplusC, Thijs Kramer, orgel-continuo en Takeshi Sudo, Viola da gamba.

Het orkest zit klaar, het koor staat opgesteld, de generale kan beginnen

Woensdagmorgen schrijf ik een blogje in bed. Ik spaar mijn krachten, want ik moet de hele dag aan de bak met de Matthäus Passion. Eerst generale en dan uitvoering. Het blog gaat over de aanslagen, want daar is mijn bewustzijn van vergeven.

Om twaalf uur race ik naar de mondhygiëniste. Een ongelukkig geplande afspraak. Nou ja, ik zing vanavond in elk geval met een stralend gebit! ‘Er is een stukje van mijn kies afgebroken,’ vertel ik haar. Ze kijkt in mijn mond. ‘Oh nee, iet ies ein kroon gebroken!’ Mijn mondverzorgster is Oost Europees. Ze roept de tandarts erbij. Die maakt snel een foto en een vervolgafspraak.

’s Avonds hebben we natuurlijk allemaal mooie zwarte jurken en pakken aan…….

Dure grap hoor, zo’n gebroken kroontje. Deze prinses op de erwt is er in elk geval niet blij mee. Als een haas ga ik ervandoor. Ik ben door dit gedoe hartstikke laat voor de generale repetitie. Lunchen sla ik dan ook maar over.

Als ik in de kerk kom staat iedereen al klaar. Heks heeft een plekje buiten het koor. Krijg nou wat! Samen met mijn maatje zijn we aan de andere kant van het gangpad geposeerd, aan de rand van de te kleine tribune, waarop het koor zit. ‘We zitten op de strafbank,’ fluister ik in haar oor. Ze kijkt me berustend aan, maar baalt als een stekker.

kroonluchtertje

Door onze ongelukkige positie hoor ik de alten niet goed, behalve een paar alten achter me, waarvan er eentje enorm zit te broddelen hier en daar. Wel knallen via een pilaar de tenoren in mijn oor. Echt lekker zingen is er dus niet bij die middag. Maar ja, ik vind het al weer heel wat dat ik hier sta. En dat ik bij stem ben. Om dat te bewerkstelligen heb ik een hele week absolute rust gehouden: Het heeft gewerkt!

Na de generale repetitie scheur ik naar huis. Ik moet nog van alles, maar ik ben doodop. God, wat heb ik toch weinig energie. Hopeloos. Mijn lichaam vertoont slakkengedrag. Traag worstel ik me onder de douche door. En ik moet nog een hele avond knallen. Ik zorg dat ik op tijd terug ben in de kerk. Maar oh jee, extra pijnstillers innemen vergeten. En er is geen koffie voor ons vooraf!

Mijn maatje balend op de strafbank

Een koorvriendinnetje van me diept paracetamol op in haar van alle gemakken voorziene handtas. Ook trakteert ze me op een kopje koffie aan de bar. Zodoende trek ik net genoeg bij om er vol tegenaan te gaan. Onze inzingsessie doet de rest. Giebelig staan we even later aan weerszijden van de kerk opgesteld om in ganzenpas naar voren te marcheren.

Ik neem plaats op mijn strafstoel. De kerk zit stampvol. Er zijn nog maar een paar lege plekken. ‘Zo druk heb ik het nog nooit meegemaakt,’ sist mijn zangmaatje. Zij zingt al zeker voor de dertigste keer mee, dus dat zegt wel iets.

Even later komen de solisten en dirigent binnen. Het geroezemoes verstomt. Onze vice voorzitter neemt het woord. We gaan een minuut stilte houden voor de slachtoffers van de aanslagen bij onze zuiderburen.

bevriende sopranen

Even schrik ik, want ik heb soms moeite met het zich toe eigenen van allerlei leed door Jan en alleman. Tegelijkertijd gaat onze uitvoering van vanavond natuurlijk juist over onschuldige slachtoffers en foute politiek. Het wordt muisstil. De minuut duurt eindeloos. Heks kijkt vanuit haar hoge positie door doodstille kathedrale kerk. De kroonluchters verspreiden hun gouden licht kwistig door de enorme ruimte. Rond de eeuwenoude pilaren branden waxinelichtjes.

Dan is het zover. Onze dirigent, Wim de Ru,  zwaait zijn baton door de lucht. Het orkest begint zijn slepende eindeloos modulerende melodielijn. De spanning bouwt op. We halen diep adem en beginnen. ‘Kommt, Kommt,  Kohohohommt, ihr Töchter, helft mir klahahahahahahahahahahahagen,’ zingt Heks op volle sterkte vanuit haar strafbank. Mijn hart zwelt op in mijn borstkas. Heerlijk! We knallen het eerste deel eruit.

Vrolijke noten in de pauze!

‘Seht! Wohin? Auf unsre Schuld,’ klinkt het om me heen. Boven alles uit zingt het jeugdkoor ‘O Lamm Gottes, unschuldig,’ met hun ijle zuivere hoge stemmen. Dat ontroert me altijd zo. Dat prachtige jongenskoor dwars door alles heen.

De kop is eraf. Het verhaal neemt een aanvang. We zingen en zingen alsof ons leven ervan afhangt. Soms zacht en ingetogen, vooral bij de koralen, dan weer voluit. De gekke spreekkoren…. ‘Herr, bin ich’s?’ zingen we om beurten en tegen elkaar in. Ik hoor een Herr teveel realiseer ik me. Bin ich’s? ‘Nee, ik was het ,’geeft de alt achter me later toe.

‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ de tenor heeft een schitterende stem. ‘So schlafen unsre Sünden ein,’ antwoorden we. ‘Wat is dat toch prachtig dit gedeelte,’ geniet ik al zingende. Dan volgt al snel een favoriet van Heks.

Kwek kwek kwek. Het koor heeft een grote sociale funcie…..

Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden?
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle,
zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschelle
mit plötzlicher Wut
den falschen Verräter, das mördrische Blut.

Oh, wat zingt dat toch lekker weg. Waanzinnig!

Niet veel later is het pauze. Steenvrouw is komen luisteren, maar ook Trui en haar prachtige dochter Vlinder zijn van de partij. Wat een enorme verrassing dat deze jongedame de hele Matthäus komt uitzitten speciaal voor mij! ‘Het is supergoed!’ zeggen mijn vriendinnen.

Engel is er ook, ik zie haar recht voor me op de derde rij zitten. Wat een geweldige plek! Na afloop kunnen we elkaar niet vinden. ‘Wat me zo opviel bij de Matthäus, was dat het trager/wat slepender ging, en met zóveel gevoel….niet alleen bij de solisten of t orkest, maar vooral t koor. Zo zacht en teer er gezongen werd. Was prachtig, voelde me door de muziek omarmd!’ schrijft ze me ’s nachts.

Bas/Bariton David Greco en dirigent Wim de Ru tijdens de generale repetitie

En een paar dagen later ‘Ik zag gisteren een stukje Matthäus op TV…..een beroemd koor en beroemde solisten enzo….het werd afgeraffeld, uptempo, zonder enig gevoel en compassie. Veel en veel liever jullie intonatie….. zó persoonlijk en gevoelig gebracht, alsof jullie het voor mij speciaal zongen. Als t koor begon te zingen, was het ook net alsof een golf van zachte wattenklanken over het publiek uitgerold werd.’

Geweldige recensie toch?

Nog een bevriende alt

De rest van de avond vliegt voorbij. We sterven van verdriet bij het hart van dit beroemde muziekstuk, het ‘Erbarme dich’. En daarna is het een afglijdende beweging naar het graf. Tegen die tijd crepeer ik van de pijn. Al dat opstaan en zitten. Het staan. De lange dag. De virussen die in mijn lijf rondwaren. Ik ben ook aan een wederopstanding toe zo langzamerhand…..

Mijn andere zangmaatje heeft er zin in!

Toch kan de Matthäus me nooit lang genoeg duren. Als we de laatste noten zingen baal ik dat het afgelopen is. Bij onze uitvoering wordt geklapt. Niet direct. Eerst is het zeker een minuut doodstil. Niet voor Brussel dit keer, alhoewel…. Indirect wel. Dan barst er een oorverdovend applaus los, we krijgen een staande ovatie! Het publiek wordt gek. Er komen bloemen voor de solisten en onze onvolprezen dirigent. Iedereen zweeft een paar meter boven de grond van geluk na het volbrengen van deze wereldberoemde lijdensweg…….

Een kwartier later zijn de meesten op weg naar buiten. Muziek ingepakt, vlinderstrikje aan de wilgen, leesbril opgeborgen, jas aan, tot ziens, was fijn, zit er weer op…. Heks drinkt nog een glaasje wijn met Trui en Vlinder in de leegstromende kerk. Daarna tref ik Frogs in mijn huis. Hij heeft voor Varkentje gezorgd. We nemen nog meer wijn en ik vertel over mijn belevenissen.

Ja, we gaan weer beginnen

Lang nadat hij naar huis is stuiter ik nog in de rondte. Ik luister nog naar een stuk of twintig uitvoeringen van ‘Ich will bei meinem Jesu wachen,’ sommigen zo mooi dat de tranen over mijn wangen rollen. Maar bij een licht nichterige balletuitvoering geïnspireerd op de muziek krijg ik de slappe lach. Alhoewel het einde daarvan wel weer prachtig is: Tijdens de laatste tonen van het stuk valt de danser in slaap……

De dagen er op zie ik nog twee fantastische documentaires over onze geliefde Matthäus Passion. Prachtig, allebei. In één ervan,  2Doc: Erbarme Dich’, zit ook veel dans en beweging. Het is een zeer interactieve uitvoering. De muzikanten, het koor, iedereen acteert mee: Fantastisch, heel dramatisch. Zo zou ik em ook wel eens willen zingen. De muziek leent zich er bij uitstek voor!

Nog wat laatste markeringen aanbrengen……

De andere, ‘2Doc: Mijn Matthäus’,  gaat over hoe dit meesterwerk het leven van mensen beïnvloedt. Ook heel mooi en indringend. En herkenbaar voor ons verslaafde amateurzangers…….Een aanrader voor alle Matthäus fanaten……

Tot slot de recensie in het Leidsch Dagblad:

We kregen een geweldige recensie in Leidsch Dagblad! 

Voor degenen die niet weten wat ze met het woordje bevindelijk aanmoeten, kijk eens hier: Wat bedoelt men nou eigenlijk echt met “bevindelijke prediking”? Een antwoord vanuit de reformatorische hoek……

Onze inzingruimte, tevens omkleedruimte

Nieuwbakken vrouwelijke professor in Leiden is lid van de OB. Daarom vieren we met deze hele vriendenclub dit feestje mee! Wat een prestatie van onze frêle geleerde vriendin. ‘Eerste Taalverwerving’ bestuderen door experimenten in een babylab met baby’s en zebravinkjes! Die hebben namelijk meer gemeen, dan je op het eerste gezicht zou denken…..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Vrijdagmiddag ben ik alweer in academische kringen te vinden. Het kan niet op deze week. Vandaag houdt een vriendinnetje van Heks haar inaugurele rede. Jawel. Deze OB-dame is benoemd tot professor! Ze gaat een leerstoel bekleden met als leeropdracht: ‘Eerste Taalverwerving. Om kwart over vier houdt zij haar inaugurele rede “Taal in de kinderschoenen.”

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Heks moet zich verschrikkelijk haasten, want om vier uur lig ik nog op de pijnbank bij mijn onvolprezen fysiotherapeut. Na zijn korte maar doeltreffende marteling scheur ik op mijn elektrische vouwfiets door de stad naar het Academiegebouw aan het Rapenburg. Net op het nippertje schuif ik de zaal in. Achterin is nog een plekje vrij. Halverwege de zaal zie ik de rest van de OB-meiden zitten.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Om klokslag 16.15, geheel in stijl met de traditie van het Leids kwartiertje (alles begint altijd een kwartier later) komt er een Harry Potterachtige club figuren het Groot Auditorium in marcheren, begeleid door een al even sprookjesachtig muziekje. Wat een gekke mutsen hebben die dames en heren professoren op hun hoofd. Het professor-hoedje van Heks oogt veel strakker. Ik heb voor de gelegenheid een soortgelijk hoofddeksel op mijn kop gezet……

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Onze vriendin beklimt de spreekstoel en houdt onze aandacht moeiteloos een hele tijd gevangen. Ze vertelt over het tot stand komen van haar baby laboratorium, waar ze onderzoek doet naar de processen, die zich afspelen bij taalverwerving. De enorme hoeveelheid tijd, die gaat zitten in het verzamelen van data. Hoe je met die data vervolgens aan de slag kunt.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

We worden om onze oren geslagen met termen, die ik me nog goed herinner van mijn studie Nederlandse Taal- en Letterkunde. Labiale plof- en wrijfklanken. Klinkers, medeklinkers, fonologisch encoderen. En ga zo maar door. Ik heb me tijdens mijn studie een tijdje fanatiek bezig gehouden met experimentele fonetiek. Ook wij deden proefjes met spraak en geluid in een laboratoriumsituatie. Daar pluk ik nu dan eventjes de vruchten van.

Onze nieuwbakken professor heeft een ongelofelijk leuk verhaal voorbereid. Aan het eind ervan hebben we een vrij goed beeld van haar bezigheden en doelstellingen. Bovendien zijn we niet in slaap gevallen, doordat haar rede doorspekt is met anekdotes. Dit alles verteld met een haar typerende grappige droge humor.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Hierna wordt er geborreld. Heks blijft maar heel eventjes, want ’s avonds is er nog een feest en ik ben een beetje gaar na een slapeloze nacht. Thuis val ik dan ook direct in slaap, als ik eventjes in bed kruip. Zodoende ben ik iets later op het feest. Ik mis een heleboel speeches. Dat vind ik niet zo heel erg, eerlijk gezegd. De trotse, liefdevolle en warme toespraak van haar vader hoor ik echter wel. Wat ontroerend. De man is zelf ook al professor. Net als haar broer en haar man. Goeie hemel. Hoe is het mogelijk?

Je wordt natuurlijk niet zomaar hoogleraar. Het is een enorme weg ernaartoe, waarbij je je steeds moet bewijzen. Onze vriendin heeft er keihard voor moeten werken. Je krijgt deze positie bepaald niet cadeau.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Tegelijkertijd besef ik, dat het opgroeien in een academisch milieu natuurlijk enorme voordelen met zich meebrengt als je zelf een academische carrière voor ogen hebt. Al is het maar, dat je wordt gestimuleerd en geholpen.

Heks moest het helemaal uit zichzelf halen, toen ze ging studeren. Ik kreeg geen beurs, maar ook geen toelage. In feite leefde ik van de wind. En de kinderbijslag! Geld om boeken te kopen had ik niet. Het geld, dat ik verdiende door in de weekenden als stewardess op de trein te werken, had ik hard nodig om mijn huur van te betalen en mijn maaltijden.

Na jaren roofbouw op mijn lichaam werd ik vlak voor mijn afstuderen doodziek. Chronisch naar uiteindelijk bleek. Dus ondanks de barre levensomstandigheden in mijn studententijd en alle investeringen in mijn opleiding heb ik mijn studie niet eens afgerond.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Nu steekt de mate van succes in mijn leven, geen dus, al snel schril af tegen wiens leven dan ook. Maar naast zo’n kanon als mijn vriendin verdwijnt mijn suffe leventje helemaal in het niet……

‘Jeetje, Heks, ben je soms jaloers?’ vraag ik oprecht en tevens streng aan mezelf, als ik weer thuis ben. Ik heb een broertje dood aan jaloezie. Het betekent, dat je iemand zijn of haar geluk niet gunt. Geen beste eigenschap. Ik leg mijn hart langs de meetlat.

Nee, gelukkig ben ik echt heel erg blij voor deze vriendin en alle andere geslaagde mensen om me heen. Tegelijkertijd voel ik veel verdriet in mijn hart. Had ik maar een vader, die zo trots op me was. Al kreeg ik van mijn eigen clan maar een fractie van de liefde en waardering, die mijn vriendin ten deel valt: Ik zou de koning te rijk zijn.

Hoe zou het geweest zijn, als ik tijdens het begin van mijn ziekte genoeg steun had ervaren om toch mijn studie af te ronden? Ik heb al jaren een geweldig afstudeeronderwerp op de plank liggen!

Maar ook: Vergeleken met mijn ouders en voorouders heb ik zoveel kansen gehad in het leven…..    En zij hebben op hun unieke wijze ook hun gloeiende best gedaan!

En: Al had ik maar een fractie van de energie, een fractie van het succes, een fractie van het gezinsleven van mijn gemiddelde medemens……..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Anderzijds ben ik zo rijk. Ik ken iemand, die gezond is als een vis, sterk als een paard, streetwise en bepaald niet voor de poes. Maar veel vrienden heeft deze schat niet. Zo ben ik dan toch veel beter af met mijn uitgebreide vriendenkring. En al zijn mijn echte vrienden dan wel op 1 hand te tellen, nou twee in mijn geval, het is altijd nog heel wat beter dan geen vrienden. En ook op andere gebieden voel ik me gezegend!

Ik groeide op in een tijd van gelijke rechten en gelijke kansen voor iedereen. Door de jaren heen ben ik er achter gekomen, dat dat vliegertje totaal niet opgaat. Je netwerk en vangnet bepaalt compleet hoe je kansen liggen in het leven. Vooral als je onderuit gaat zoals ik. Als je dan geen vangnet hebt, dan ben je nergens.

Helaas heb ik het ook enige tijd zonder dat net moeten stellen. Vraag me niet hoe het zo gekomen is. Wat ik er wel over kan zeggen is dat het afschuwelijk is, wanneer je er voor je gevoel alleen voor staat.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Het is als een cel buiten een lichaam, eigenlijk kan je niet overleven op die manier……

Toch ben ik op wonderlijke wijze een paar keer helemaal buiten mijn sociale cirkel beland. Tijdens het feest roept één van de meiden van de OB: ‘Weet je nog Heks, dat we bij de promotie van onze vriendin hier op de tafels hebben staan dansen?’ Ik weet van niets. Wel begrijp ik opeens mijn blunder jaren geleden: Ik vroeg haar wanneer ze nu eindelijk eens ging promoveren……

Het was blijkbaar precies in de periode, dat om mij onbekende redenen ik opeens verdreven was uit deze club oude vrienden. Die ik notabene zelf ooit heb opgezet. Zonder mijn initiatief daartoe lang geleden bestond dit clubje niet eens! Jarenlang werd ik nergens voor uitgenodigd. Het overkomt me vaker.

Een zich herhalend patroon. Daar heb je altijd zelf de hand in. Een onmachtige hand vaak, maar toch. De enige, die kan zorgen, dat het je nooit meer overkomt ben je zelf. Maar hoe? Geen idee. Als ik dat wist, zou het me niet meer gebeuren toch?

Vragen, vragen…..

Aan het eind van de avond gaan de beentjes van de vloer. De zoon van de nieuwe professor is de DJ. Onze geleerde vriendin stort zich met ons groepje in het dansgeweld. ‘Wij zijn gewoon ingehuurd om te dansen,’ giebelt Roos, terwijl ze in de rondte draait. Daar zit iets in, bedenk ik me. Dit is ons moment! Wat is er nu leuker, dan aan het einde van zo’n prestigieuze dag , als alle officiële onderdelen zijn afgewerkt,  heerlijk met je oude huisgenoten los te gaan? Niets toch?

De verstrooide professor

 

 

Chagrijnig wakker worden door ‘Mannetjes van Portaal’. Helaas krijg ik de komende weken nog vaak te maken met de hopeloze praktijken van deze malafide verhuurgigant.

 

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Portaal heeft zich ingevroten in de Leidse Woningmarkt

Als je Heks ergens chagrijnig mee krijgt is het haar slaap verstoren. Ik ben al niet zo’n goede slaper. Vooral inslapen is een kolere klus in mijn beleving. Dat komt omdat ik allerlei stofjes mis, om van de wereld te geraken. Zoals tryptofaan bijvoorbeeld. Dat magische stofje, dat ons doet gapen. Bij ME zie je allerlei afwijkingen in de hersenstofwisseling en dit is er één van. En gelijk dan maar één, die je hele leven ontregeld. Want als je niet slaapt voel je je ellendig….

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Hun eigen panden zien er duur, gelikt en goed onderhouden uit

Vanmorgen om drie minuten over half negen vergaat de wereld. Het begint in een appartementencomplex in een steeg in Leiden. Mijn huis om precies te zijn. Een hels kabaal vult de lucht, terwijl het gebouw op zijn grondvesten trilt. Ik zit van schrik rechtop in bed, waar ik pas een paar uur van wat zoete slaap heb kunnen genieten. Om me heen staren zeven paar kattenogen me angstig aan. Een onrustig hondje aan het voeteneind completeert mijn geschrokken  roedeltje.

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

What the fuck is dit? Nijdig strompel ik mijn bed uit. Sinds dit weekend hangt mijn heup uit de kom, dat doet verrekte zeer. Ook heb ik niet al te best geslapen en veel te kort. Dat bepaalt de lengte van mijn lontje vandaag, vrees ik.

Ik open de voordeur en loop het dreunende trappenhuis in. “MANNETJES,’ scheld ik, ‘Het is weer zover, een rampenleger is het leegstaande benedenhuis ingemarcheerd. Om het geluid goed door het hele gebouw te laten dreunen, laten ze natuurlijk de voordeur wijdopen staan. Binnen worden tegeltjes uit de badkamer gebeukt.

Dit nadat mijn voormalige buurvrouw op last van dat achterlijke kutclubje, Portaal, met bloed, zweet en tranen  en een afschuwelijk chemisch middeltje een laag verf van de stokoude oerlelijke tegels heeft moeten verwijderen. Alsof ze niets beters te doen had tijdens haar hectische verhuizing……

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Het zie er niet uit als een energiezuinig gebouw, met al die ramen. Badend in het licht.

We hebben een week met een afschuwelijke giftige damp in het trapportaal gezeten. Daar zijn geen ramen, dus zo’n lucht blijft hangen. End dat dus allemaal voor niets. Lang leve die kloteklunsclub van een woningbouwvereniging Portaal. Waar communicatie nog moet worden uitgevonden. Waar ze denken, dat wij er zijn voor hen in plaats van andersom…..

Ach ja, woningcorporatie Portaal. De Grootste Lamlullenclub onder de sociale woonvoorzieningen. Als ze moeilijk kunnen doen, waar het gemakkelijk kan, zullen ze het niet laten.

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Zo ook de mannetjes. Ze gaan natuurlijk eerst een minuutje of twintig tekeer. Totdat we allemaal in Shellshock zijn. Niet meer in staat om de komende anderhalve dag te slapen, te denken of anderszins onze hersenpan te gebruiken. Dan gaan ze een anderhalfuur (!) koffie drinken in de voor de deur geparkeerde auto. Je mag daar absoluut niet parkeren, maar daar hebben ze gewoon maling aan.

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Betaalbare woningen vindt je bij Portaal. Geheel onderhoudsvrij…..

Het is weer een of ander stom sloopbedrijf. Gelukkig niet de zaagselhoofdenclub, Brehms Sloopwerkzaamheden, die hier abusievelijk mijn mooie gelakte hardhouten vloer heeft gesloopt in het verleden. Door er DUCK tape op te plakken. Ook tijdens het verwijderen van wat tegeltjes en keukenblokken. Je zou verwachten, dat deze professionals wel beter zouden weten. Dat ze ervaring zouden hebben. Dat ze weten wat ze doen. Niets is minder waar. Dat woningbouwverpleeginstelling Portaal capabele mensen inhuurt is een fabeltje.

Dat ze die sufklunzen inhuren is tot daar aan toe. Als het echter misgaat, geeft de woningbouwvereniging niet thuis. Ik heb indertijd zelf met grote moeite door tussenkomst van een advocaat, een paar honderd euro voor die vloer gekregen. Dat is niet eens genoeg om een bus peperdure vloerlak te kopen. Laat staan om iemand in te huren, om de vloer op te schuren en de lak erop te smeren…..De briefwisseling gevoerd door sloopbedrijf Brehms was shockerend, dom, grof, vol taalfouten en bedreigend. Mijn advocaat stond perplex. En waar was Portaal? Nergens te bekennen!

Het enige, wat die sloopgasten kunnen is de beuk erin. En dat zullen we dan weten ook. Ik mag eigenlijk al blij zijn, dat deze jongens pas om half negen met dat inferno begonnen zijn en niet om zeven uur vanmorgen.

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Portaal rekent zich rijk.

Om een uurtje of half elf gaat de telefoon. Ik krijg een bandje van de woningbouwvereniging aan de lijn als ik hem oppak. Met een keuzemenu. Huh? Wordt je nu ook al gebeld door een automaat? Hebben ze zelfs de mensen achter de telefoon wegbezuinigd? Is Portaal uiteindelijk dan toch echt helemaal ontmenselijkt?

‘Het gesprek kan worden opgenomen voor trainingsdoeleinden,’ blaat de automaat intussen in mijn oor.

‘Als je niks persoonlijks te melden hebt, zoek je het maar uit,’ riposteer ik nijdig in de hoorn. En verbreek de verbinding. Wat is het toch een hopeloze rampenclub, Portaal,

Ik moet helaas ook weer aan de mannetjes. Ik zie er als een berg tegenop. Gisteren kwam de eerste. Om voegen in de badkamer aan te smeren.  Je word dan geacht een hele ochtend thuis op hen te zitten wachten.

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Er werken wel degelijk mensen bij Portaal, hier zijn ze aan het sporten.

De jongeman wierp een blik op het aan te smeren muurtje en belde vervolgens die kloteclub. Dus de hele morgen voor niets zitten wachten. Volgende week komt de opzichter, want die muur moet eruit. Dat wordt weer een ochtendje thuiszitten. Morgen komt de verwarmingsman. Ook weer een ochtend  verplicht huisarrest. Dan moet die muur er nog een keer uit. Ik gok, dat er ook een nieuwe ketel in de maak is en waarschijnlijk een radiator. Dat wordt weken thuiszitten. Terwijl ze er hier een tyfusbende van gaan maken……

Een mens met een normale baan kan maar beter niet bij dit hopeloze sukkelclubje van een Portaal gaan huren. Je zou wel gek zijn. Het kost je al je vakantiedagen.

En leveren ze dan nog een beetje goed werk af?

Nee !!!!

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Bobo’s genoeg in dit machtsbolwerk

Twee jaar geleden hebben ze hier een paar weken zitten verbouwen in het toilet. Uiteindelijk werd er een nieuwe toiletpot geplaatst. Daarbij hebben ze zo verschrikkelijk lopen klunzen, dat er na een tijd een haarscheur in de pot verscheen. Spontaan.

Intussen heeft de scheur serieuze proporties aangenomen. Een lekkage is in de toekomst bepaald niet uitgesloten. Maar op mijn telefonade over die defecte pot, werd mij verteld, dat ik de pot op kon. Ik mag zelf een nieuw toilet gaan betalen…… Dat is Heks allerminst van plan. ‘Ik ga die pot op op jullie risico! Mocht er een lekkere lekkage ontstaan, dan merken jullie het vanzelf wel. Ooit. In de berging van mijn aanstaande nieuwe buur. Die is dan direct uit de droom, wat betreft jullie service. Van harte welkom in je nieuwe shitwoning. Lang leve Portaal!.

Heks is niet de enige, die moeite heeft met de praktijken van Portaal:  Portaal ligt weer overhoop met huurders Zeeheldenbuurt…..

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

 

WONINGBOUWVERENIGING PORTAAL. LEIDEN, HUIZENMARKT, VERHUREN VAN WONINGEN, PORTAAL, MEDEWERKERS,

Alles ziet er gelikt uit, behalve de huurwoningen…..

 

Vermomde Engel in de kroeg: Don Leo doet Leiden aan. Heks sluit haar goede vriend na jaren in de armen! En vermoeiende koorrepetitie met venijn in de staart……

koorzang, koor, zingen met elkaar is fijn,

Samen zingen is zo heerlijk

Zaterdag heeft Heks de hele dag koorrepetitie. Tot mijn vreugde beginnen de stukken er redelijk in te zitten, ondanks het feit dat ik nooit oefen. Een energiekwestie, geen onwil. ’s Middags  toetert het kopensemble weer vrolijk mee. En ook hier is een enorme verbetering merkbaar. Het koor wordt niet meer compleet weggeblazen, zoals de vorige keer.

koorzang, koor, zingen met elkaar is fijn,

Het is een sociaal gebeuren

Omdat ik thuis niet oefen, moet ik het van de repetities hebben. Heks is dan ook supergeconcentreerd. Om me heen is het vaak een gekakel van jewelste. De alten hebben de naam flink te kunnen klessebessen. En het is waar. Regelmatig maant onze dirigent ons tot stilte.
koorzang, koor, zingen met elkaar is fijn,

Vogels van allerlei pluimage

Naast me zit een vrouw bij voortduring commentaar te leveren op alles wat er mis gaat. Ze praat hard in mijn oor en wijst betweterig in haar partituur. Het leidt enorm af. Ik vraag haar vriendelijk om ermee op te houden. Gek genoeg lijkt ze me helemaal niet te horen. Vrolijk kwebbelt ze verder. Soms vraagt ze me om een reactie. Me op die manier betrekkend in haar praktijken…..
dirigent, dirigeren,

Onze dirigent is geweldig, hij wordt nooit boos,

Aan het eind van de dag krijg ik tot mijn verbijstering plotseling woorden met mijn buurvrouw. Als ik voor de zoveelste keer vraag me met rust te laten, vliegt ze me bijna aan. ‘Weet je wel tegen wie je het hebt?’
koorzang, koor, zingen met elkaar is fijn,

natuurlijk is het onmogelijk om het met iedereen goed te kunnen vinden

Oeps, is het misschien prinses Cristina, die stiekem incognito meezingt in dit koor? Ik begin me een beetje zorgen te maken. Ik wil geen RVD op mijn nek. Maar nee, ze is vast lid en ik? ‘Je bent hier maar te gast!’ fluimt ze me toe. Nou ja, ik betaal net zo hard mee hoor. En wat zij nog niet weet: ik ben sinds kort ook vast lid!  😉
koorzang, koor, zingen met elkaar is fijn,

Yes!,

Na de repetitie scheur ik de stad in. Er moet nog van alles in huis worden gehaald voor mijn feestje op zondagmiddag. Ik loop over de markt en kijk intussen in elke kroeg of ik Don Leo zie. Hij is in de stad! Na bijna vier jaar kan ik hem eindelijk weer eens in mijn armen sluiten.
parfum Deo

PARFUM DON LEO,

In ‘Jantje van Leiden’ zie ik hem zitten met een paar vrienden. We vliegen elkaar om de hals en besnuffelen elkaar langdurig. Hij ruikt weer heerlijk naar dure parfum en hij ziet er weer piekfijn uit in zijn mooie Italiaanse pak. Ik nestel me naast hem op een barkruk en blijf gezellig even plakken.
keurig pak, man in net pak, dandy, fat

Mooi pak, mooie das

‘Kom vanavond eventjes buurten bij me, schat, ‘ fluister ik in zijn oor bij het afscheid, ‘dan kun je mijn liefje bewonderen.’
Thuisgekomen begin ik direct te kokkerellen. Ik maak pittige  Surinaamse kippenpootjes met Hindoestaanse kerrie en limoen. De pan zit tot aan de nok toe gevuld. Nu moet het nog uren sudderen op een heel laag vuurtje. Tot het vlees van het bot valt. Cowboy meldt zich. We eten lekker een paar haringen en kletsen een beetje bij. Dan zet ik hem aan het werk.
uitgaanstenue vrouw en man, net pak, jurk

Heks en de Don gaan graag samen uit. Helemaal opgetut. In een wolk van parfum…..

Urenlang staat hij groenten te snijden voor het volgende gerecht: garnalen in kokosmelk met stinkboontjes, sereh en citroenblad. Dan kook ik nog een pan van hetzelfde zonder garnalen en een pan Thaise groene curry voor de vegetariërs. Ik besluit de bereiding van de pittige pompoentaart met muntsaus tot de volgende dag te bewaren.
keurig pak, man in net pak, dandy, fat keurig pak, man in net pak, dandy, fat
Tegen de tijd, dat alles in pannen en kruiken is belt de Don aan. We hebben even lekker tijd om met elkaar te praten. Bijpraten hoeft niet, want we spreken elkaar praktisch wekelijks door de telefoon. Maar door de slechte conditie van Heks en de zware mantelzorgbaan van mijn goede vriend, lukte het de laatste jaren niet om elkaar eens op te zoeken.
stropdas FC Groningen, groene das,

De das van zijn favoriete Voetbalclub

‘Het heeft veel te lang geduurd,’ zeggen we, ‘we gaan elkaar echt snel weer zien.’ Bij het afscheid geef ik nog een heel mooi cadeautje aan mijn makker. Een enorme antieke asbak prachtig beschilderd met engeltjes. Ergens op de kop getikt. Tussen rommel vandaan gevist. Een juweeltje. Je kunt er zo mee naar ‘Tussen Kunst en Kitsch’. ‘Engeltjes voor een engel’, zegt Heks. Want ondanks zijn reputatie van boefje is deze lieverd absoluut ‘an Angel in Disguise…..’
Angels in Disguise

Boefje in keurig pak

Komt een engel bij de dokter: Heks treft vriendinnetje van lang geleden! Eventjes bijpraten: Engel wordt bitch! Levenswijsheid in een notendop….

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Komt een engel bij de dokter

Vanmorgen scheur ik door de stad met Varkentje dravend naast me. Hoe meer hij opknapt, hoe beter hij weer aan de fiets loopt. Een tijd lang moest ik hem compleet voortslepen. Niet echt fijn, dus we hebben veel gelopen. Of Heks fietste heel erg langzaam.

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Opeens vliegt er iemand in mijn armen

Ysbrandt heeft ook weer haar op zijn toetje. Zijn kin en borst zijn nog steeds vrij kaal, hij heeft wel iets weg van een Portugese Naakthond. Maar op zijn pootjes zit gelukkig ook weer een dun laagje haar. Het komt goed met m’n ventje. De gifbaden en smerige medicijnen doen hun werk prima.

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Ha schat

Vandaag ben ik het echter, die zorgt, dat we te laat bij de doktersassistenten arriveren. Ze zijn best streng. Ik hoop, dat ik er nog in mag….. Als ik de deur binnenkom, zie ik nog net hoe één van de dames zuchtend haar ogen naar het plafond slaat. Ze heeft me onlangs gesommeerd op tijd te komen…. Gelukkig is de andere dame bereid me te prikken. Tien minuten later loop ik de deur uit. Recht in de armen van een oude vriendin van me!

‘Wat leuk, wat leuk!’ roepen we en sluiten elkaar in de armen. We gaan gezellig eventjes bijkletsen in de wachtkamer. Engel vertelt me over haar fysieke lijdensweg van de afgelopen jaren. Goeie hemeltje. Ze is door het oog van de naald gekropen. Als je haar ziet zou je echter niet zeggen, dat ze zo’n zwakke gezondheid heeft. Ze straalt zo’n fantastische energie en levenslust uit. Heerlijk.

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Eventjes zijn we weer twintig

‘Ik ben wel een bitch geworden, Heks, anders luisteren de heren en dames doktoren echt totaal niet naar je. Ook ben ik een keertje naar mijn oude specialist gegaan, aan de andere kant van Nederland, omdat ze me in het LUMC niet wilden helpen. Ik lag een paar uur later aldaar in het ziekenhuis. De situatie was inderdaad kritiek…. Mijn intuïtie had me niet bedrogen! Het was echt helemaal mis.’

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

We geven ons bloot

‘Nou, dat heb ik geweten. Dat vinden de dames en heren doktoren ook niet leuk. Ik ben daar volledig voor gestraft hier in Leiden. Ze waren gewoonweg pissed off.’ ‘Gelukkig maar, dat je zo’n bitch bent geworden, beter een levend kreng dan dood, Bengel!’ antwoord Heks. Ze kent het klappen van de medische zweep wel. Niet bepaald lekker en het laatste waar je op zit te wachten, als je voor je leven vecht.

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Praten bij

Engel zoekt een wandelmaatje en ik een zwemmaatje. Daar moet iets uit voort kunnen komen, mits onze lijven het toestaan. Dat kan bijna niet anders. Na een dikke knuffel nemen we afscheid. Wat fijn om elkaar weer te treffen. En wat een heerlijke inspirerende vrouw is het toch!

dansende engelen, engel, kunst, art, dancing angels

Maken plannetjes

 

DIERENARTSKOSTEN RIJZEN DE PAN UIT! Heks heeft een moeizame start vandaag. Ze kan maar niet wakker worden. Maar nadat ik Ysbrandt heb afgeleverd bij de dierenarts en de rekening heb betaald ben ik klaarwakker!

images-757images-758tand1tandenformule kat

Vanmorgen vroeg schrik ik wakker. De TV staat aan, het licht is aan. Ik ben in slaap gevallen zonder de wekker te zetten. En dat terwijl ik Ysbrandt om negen uur moet afleveren bij de dierenarts. Hij gaat onder het mes. Gelukkig ben ik wakker. Voor hetzelfde geld lag ik nu nog in coma…..

images-766images-765images-7681039717119

Ik maak een kop sterke koffie, hap mijn eerste dosis pijnstillers weg met een boterham. Even laten inwerken. Goeie hemel, wat heb ik een gymschoenhoofd vandaag. Met moeite wurm ik me in mijn kleren. Mijn nek is hopeloos, ondanks fysiotherapie gisteren. Gelukkig loop ik nog redelijk op schema.

Plotseling bedenk ik me, dat ik Varkentje natuurlijk wel moet uitlaten voor de operatie. En dan ben ik opeens wel laat. Snel lijn ik mijn monster aan en scheur naar een parkje om de hoek van de dierenarts. ‘Poep Blafbeest!’ moedig ik hem aan. Maar hij neemt de tijd. De assistente belt. Ze denken , dat ik de afspraak vergeten ben. ‘Ik sta om de hoek, ben er met een paar minuten’, antwoordt Heks. Ysbrandt heeft eindelijk een drolletje gedraaid.

beugel-2beugel Foto-UXWS76OW-G2010  voor afdruk BEUGEl bijgesneden en gecomprimeerd

Als ik in de auto stap, realiseer ik me, dat de afspraak in de dependance van de kliniek is, aan de andere kant van de stad. Zo snel mogelijk wurm ik me door het verkeer. Alle stoplichten springen voor mijn neus op rood. Kortom: Ik arriveer zeker twintig minuten te laat. Zodra ik binnen ben jassen ze een verdoving in Ysbrandts hondenkontje. Kwijlend en hijgend zit hij met me in de wachtkamer, terwijl de narcose inwerkt.

images-759Dierenkliniek-poster-2010-Small1tandsteen4 Tandenpoetsgerei

Aan de balie betaal ik de behandeling vooruit. Ze zijn als de dood, dat ik het niet kan ophoesten. Zoals zovelen in deze crisistijd, terwijl de dierenartskosten met zo’n veertig procent zijn gestegen de laatste zes jaar. Hun vrees is terecht. Het is een rib uit mijn lijf. Gebitssanering, een wrat van het ooglid verwijderen, een kies trekken en vaccinatie. Bijna vijfhonderd euro! Daar gaat mijn vakantie…….

tandUnknown-215images-760 images-761 images-764images-767images-762 images-763

Op dit moment zijn ze bezig met mijn schatje. Zo’n narcose is altijd eng. Regelmatig blijven er honden in. Mensen ook overigens. Er zijn vrouwen , die sterven aan een paar nieuwe borsten. Vroeger deden ze dat in het kraambed. Tijden veranderen…..

Omdat hij een kleine oogoperatie krijgt moet hij straks een lampenkap op. Arm beest, Stik je al van de kiespijn, loop je ook nog voor emmer.

002

Unknown-216 Unknown-217 Unknown-218 Unknown-219 Teddynach OPlantapix_490462