Kattenkopje krabbelt kinderhoofdjes! Heel zachtjes met harige poezenvoetjes….. Om even later lekker menselijk rond te stampen met een panter in de armen. Poezennieuws of kattenleed? Voor jou een vraag, voor mij een weet….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vrijdagnacht sluip ik door de buurt op kousenvoetjes. Eerst loop ik gewoon rond te stampen op regenlaarzen. Voor me uit huppelt een vrolijk hondje door de steeg. De zwarte panter tijgert gezellig achter me aan. Ik pas mijn tempo aan hem aan. Verbind me met zijn energie. ‘Mijn oude kat Koe leerde me lang geleden om door het huis lopen als kat,’ mijmer ik, ‘Degelijke ouderwetse shapeshifting…..’

‘Leuk vond ik dat! En zo onverwacht apart. Je ziet de wereld vanuit een geheel ander perspectief. Ook kijken katten totaal anders, ze nemen volstrekt anders waar…….’

Ik denk er aan en voel mijn voeten veranderen in harige sluipvoetjes. Pluizige pantoffeltjes. Zachtjes zweef ik over de klinkertjes. Ha leuk! De panter vindt het ook leuk. Enthousiast begint hij voor mijn kattenvoetjes heen en weer te kruisen. Begint zich enorm uit te sloven. Rent de ruïne van de Vrouwenkerk op. VikThor sprint er uitgelaten achter aan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Daar zitten ze dan, mijn gekke huisdieren. Bovenop de kerkmuur. Langzaam kom ik weer in mensenland. Als Ferguut eindelijk naar beneden komt grijp ik hem listig in zijn kladden. ‘Kom, poezenbeest, we gaan naar huis. Ik heb nog een lekker hapje voor je klaar staan. Een stukje haring gaat er wel in, toch?’

Met de ‘Zwarte Klauw’ in mijn armen stamp ik de laatste meters door een steegje naar huis op mijn royale mensenvoeten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo. We zijn weer binnen.

Ik geef de panter zijn eten. Snuitje begint direct te schreeuwen, dat ze ook wat wil. Mijn zielige zieke katje is aan de beterende hand. Sinds ik er elke dag een half tartaartje tegen aan gooi is ze enorm opgeknapt. De dagelijkse pil tegen de misselijkheid is overbodig geworden. Ze is van 2.2 kilo naar 2.8 kilo gegroeid…….. Van vel over been naar een bescheiden vetlaagje…..

Hoera!

Ik pak een kwart tartaartje uit de koelkast en roer er wat Ipakitine door. Een fosfaatbinder. Opgeduikeld via internet. Werkt perfect! Nog wat Isogel erbij, een natuurlijk product op basis van Ispaghula, goed voor de darmwerking. Snuitje staat al luidkeels te miauwen. Begerig rukt ze de stukken tartaar uit mijn vingers. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Tartaar als geheim wapen. Koe heb ik ooit door zijn nierfalen heengekeken met meloen. Daar was hij stapelgek op. Zo gek, dat ik geen meloen kon laten slingeren in de keuken, of hij viel em aan. Vond ik geheid een volstrekt aangevreten exemplaar ergens onder een kast terug.

De dierenarts had hem na een weekje infuus en medicatie opgegeven. ‘Neem hem maar mee naar huis, ik kan niets meer voor hem doen.’ Maar Koekebeest heeft door het inzetten van meloen nog ruim vier jaar geleefd na zijn bijna fatale nierfalen!

Later zit ik met alle katten en mijn blafbeest om me heen lekker in bed televisie te kijken. De zwarte vlijt zich naast mijn hoofdkussen. Snuitje parkeert zichzelf op haar vaste stek op mijn schoot. De boskat gaat op veilige afstand naar de panter liggen staren. Die is overigens totaal niet onder de indruk. Rooie Aafje knerpt dat ze ook op schoot wil. Ze vindt een plekje aan mijn andere kant.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Lapje zit verstopt achter de klamboe mee te genieten. De Puntneus kruipt tegen zijn vader de boskat aan….

Lichtgewicht Pippi ligt tegenwoordig boven mijn hoofd op een kussen te slapen. Net als Koe vroeger. Die lag het liefst tegen mijn kruin geplakt te pitten. Alleen woog hij ruim negen kilo, een zwaargewicht dus. Hij kon zich maar net door een kattenluik wurmen. En dan hield ik hem strak in het voer. Toen Heks een keer een paar maanden op reis was, gaf de oppas hem zoveel te eten als hij maar wilde.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De eerste avond, dat Heks weer thuis was, zat Koe straalverliefd naar me te kijken met een wel heel klein hoofd. In vergelijking met zijn lijf dan. Zijn koppie zat als een rozenknopje op een enorme berg kat. Hij woog opeens dik twaalf kilo! Net zoveel als een middelgrote hond…….

De panter gaat ook wat beter na een jaar ellende met de Bengaalse kat van de buren. Het ondier heb ik al in geen tijden hier in de straat gezien. Misschien overreden? Ook heb ik de indruk, dat Ferguut een ander territorium heeft gekozen. Door schade en schande wijs geworden. Vooral schade.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

Elk mens heeft haar/zijn grootste talent. Het mijne is vrijkaartjes krijgen. Laat gave Heks in de steek? Wankelt haar wereldbeeld?

Zo'n lekkere rondborstige Walkure

Zo’n lekkere rondborstige Walkure

In de ochtend rijd ik naar Zoetermeer. Acupunctuur. Alle stoplichten springen op rood onderweg. De brug staat een eeuwigheid open. Zorgeloos zing ik mee met Jess Roden, The player not the game, heerlijke blues.

Door Staart voor mij op CD gezet. ‘Weet je nog Heks, dat ik altijd weken zat te sparen voor een LP. Ik wist dan precies wat ik wilde hebben. Jij kocht gewoon op het Waterlooplein tweedehands platen voor bijna niks, omdat je de hoes zo mooi vond! En daar zaten juweeltjes tussen.’

Deze plaat is zo’n vondst. Helemaal grijs gedraaid op mijn stokoude platenspeler. Die overigens te langzaam draaide, waardoor die blues nog naargeestiger klonk.

Ondanks alle vertragende factoren -zou het door de muziek komen, teveel gedraaid op die trage pick up, ik raak in een ander tijdcontinuüm met Jess -heb ik een voorspoedige reis: Ik ben maar vier minuten te laat. Heb alle tijd.

opera

Een spektakel

Als ik in de naalden lig maakt mijn telefoon een vreemd geluidje. Ah, berichten op Facebook. Ik kijk met een half oog. Mijn blik wazig. Opeens schieten mijn ogen open en vlieg ik overeind. Au! Naalden prikken geniepig vanwege mijn veranderde positie. Zie ik het goed?

Papageno_Papagena

Hartstocht en Strijd

“Heb een vrijkaartje voor opera vanmiddag. Wagner……duurt vijf uur, blabla. Interesse?” Het duurt kostbare minuten voordat ik de kostelijke boodschap heb ontcijferd. ‘Yes, denkt Heks, ‘dat wil ik wel!’ Snel rommelt ze een antwoord in elkaar. Regelt oppas voor de hond. Zegt een afspraak af. En dat allemaal typend met naalden in haar arm. Opera! Ja ja!

bas

Een stem als een huis

Dan komt het teleurstellende bericht: Het kaartje is, in die ongelofelijk korte tijd, die verstreken is, al vergeven. Weer gedoe met tijd! Naweeën van het luisteren naar Jess?  Nog nashakend van de adrenaline verwerk ik  de tegenvaller. Van de meevaller. De blijdschap met de dode mus. Dus.

vrouw zingt

Zoetgevooisd

Wat is dat toch, dat we in no time onze verwachtingen sky high hebben en dan zo bijna fysiek teleurstelling kunnen ervaren, mijmer ik op de terugweg. Die ook al niet gladjes verloopt. En alweer kan het me geen biet schelen. Zing ik mee met Jess.

opera

Uit volle borst

Een beangstigende gedachte schiet door mijn hoofd: Ik zal toch niet mijn timing met vrijkaartjes kwijt aan het raken zijn? Heks heeft een natuurlijke aanleg voor het verkrijgen daarvan….

Tijdens mijn vakantie zat ik gezellig te flirten met Vengaman. Hij keek me zwoel aan met zijn slaapkamerogen. “Mijn grootste talent?’ zei Heks tegen deze beroepsflirt, ‘Vrijkaartjes! Het leven trakteert me op een eindeloze stroom.’ Het spreekt hem aan, deze gave. ‘Maar wat is mijn grootse talent?’ verzucht hij hulpeloos. Wat denken jullie?

opera

Diva’s

Thuis gekomen vind ik het wel lekker zo, een middagje vrijaf. Even mijn groentepakket ophalen in de natuurwinkel. Daar tref ik iemand, die laatst figureerde in mijn persoonlijke synchronische werkelijkheid. We praten over dit verschijnsel, de quantum aspecten ervan. En het geloof in Sinterklaas…..

opera

Geen microfoon nodig

Dan is het mooi geweest. Frogs haalt het hondje op. Heks dweilt in bed. Ben supermoe van al dat geren.

In mijn mail vind ik een prachtige link gestuurd door Steenvrouw. Ik bekijk het filmpje op YouTube. Een vrouw, Vera Helleman, vertelt hoe we in het leven, met name in liefdesrelaties natuurlijk, allerlei verwachtingen op elkaar projecteren. En hoe ongelukkig we daarvan worden.

Dat heb ik aan den lijve ondervonden vandaag. Voor ik dat berichtje over de opera kreeg, was mijn dag slechts zonneschijn. Daarna knaagde het aan me, dat het niet doorging. Raar toch eigenlijk. Er is niets veranderd, alleen maar een verwachting getorpedeerd.

Dan gaat de telefoon. Fiederelsje! Of ik vrijkaartjes wil voor een uitvoering in Naarden, Nederlandse Bachvereniging. Het jaarlijkse vriendenconcert. Ik heb de gave nog! Ja natuurlijk wil ik dat. En ik weet al iemand om mee te vragen. Deze persoon mag er geruimere tijd over nadenken. 🙂

opera

Heks en Fantoom