Belastingdienst en huursubsidie zijn bepaald geen afrodisiacum. Vijf minuten met de belastingdienst aan de telefoon en je libido is maanden naar de Filistijnen. Buur komt me helpen met administratieve kutklusjes. Heks ruimt op. Oude verhalen, oude koeien uit vieze sloten en kilo’s oud zeer? Wil iemand het hebben? Ik hoef het niet meer.

Blonde Buurman komt me helpen met de administratie. De laatste maanden zit de klad er een beetje in, want Buur is constant op vakantie. ‘Hallo vakantieganger! Je lijkt wel een rijke pensionado,’ grapt Heks als haar oude vriend de hal in stapt. Eerst met het hele gezin op safari in Afrika en vervolgens met een bro naar St Petersburg…….

Heks is ook uiterst reislustig, maar ik reis tegenwoordig voornamelijk binnenin mijn hoofd. Of hart beter gezegd. Wel zo gemakkelijk. Goddank heb ik een rijke fantasie. Alsmede een grondige training in astraal reizen.

Vandaag gaan we aan de slag met de huursubsidie, die ik niet heb. Maar wel moet terug betalen. Van de belastingtelefoon word ik niet veel wijzer. Een ongelofelijke oen heeft daar onlangs van alles zitten roepen tegen Heks, wat nergens op sloeg.

We zoeken dus alle ontvangen bedragen op en alle terugbetaalde bedragen. Want terug betalen doe ik al jaren. Er klopt helemaal niks van. Werkelijk helemaal niets.

Dit is al aan de gang sinds ik onder bewind ben geplaatst met gekregen geld en daardoor al mijn subsidies ben kwijt geraakt. Ik ben niet onder bewind gesteld door de rechter overigens. Ik heb nog nooit schulden gemaakt of iets dergelijks. Nee, door een familielid. Door iemand, die ik zou moeten kunnen vertrouwen.

Aan de figuur die namens die verwant mijn zaken jarenlang behartigt heeft heb ik in deze niets. Die bemoeit zich overal mee, maar ik heb er louter last van……. Gelukkig is daar Buur. Hij helpt me nu al tweeënhalf jaar en sindsdien krijg ik weer langzaam grip op mijn gestoorde financiën.

De paniek van twee jaar terug is verdwenen. Hij is de dikke huid tussen een kwetsbaar heksje en het brein achter jarenlange pesterijen. Ik weet intussen, dat ik niet zonder geld in de goot ga belanden, zoals me twee jaar geleden werd voorgehouden. Een jaar lang kreeg ik dit met enige regelmaat te horen. Tot ik er niet meer van kon eten en slapen.

Volslagen paniek in de tent. Lekker als je grotendeels uitgeput in bed hangt. Niet in staat tot wat dan ook. ‘Breng je dieren maar naar het asiel,’ sommeerden de pestkoppen. Officieel zijn ze aangesteld om mijn leven gemakkelijker te maken. Financieel stabieler. Om rust in de gelederen te brengen. Helaas wordt die taak geheel anders opgevat. Kort houden en klein krijgen is hun devies.

Ik ga dus niet in de goot belanden. Sterker nog: Ik kan het nu financieel goed redden. Om dit te bewerkstelligen slik ik wel elke maand een hele grote drol door. Vooruit maar. Lekker is anders.

Eerst gaan we uitgebreid lunchen, Blonde Buur en Heks. Traditioneel draai ik een subliem maaltje in elkaar. Daar draait Heks haar hand niet voor om. Waar paperassen een verlammend effect op me hebben, raak ik steevast geïnspireerd door een beetje kokkerellen. Heks roert graag in haar magische kookpot.

Ik tover een heerlijke Dahl met een prachtige salade op tafel. ‘Jeetje, wat een kleurrijk geheel, Heks. Er zitten allemaal bloemen in de sla!’ Heks glimt. Ik heb een pluktuin ontdekt vol komkommerkruid en Chinese kers………

Nu moeten we toch echt aan de slag. De doos met ordners wordt opgevist in mijn overvolle werkkamer. We bellen nog maar eens met de belastingdienst. Deze keer krijgen we iemand met een zeker verstand van zaken aan de lijn. Toch beweert ook hij, dat al die niet kloppende getallen gewoon kloppen. Het is een oude schuld. Huh?

‘Ik heb geen oude schuld bij de belastingdienst, Buur. Ik betaal al jaren jaarlijks forse bedragen terug….. Veel meer dan ik gekregen heb, zie ik nu in mijn afschrijvingen. Ik dacht eigenlijk, dat ik mijn zorgtoeslag ook terug moest betalen. Maar zelfs als je die bedragen erbij optelt kom je nog niet aan die idioot hoge bedragen. Er klopt er geen zak van. Dus waar heeft die vent het over?’

Buur beaamt dat het verhaal rammelt als de overleden compagnon van Scroogde op kerstavond. Het hebzuchtige spook met zijn ijzeren ketens. Waarbij de belastingdienst dan voor die oude dooie vrek moet doorgaan natuurlijk.

‘Ik ga dit jaar weer een kerstboom neerzetten,’ roep ik enthousiast tegen Buur, ‘Ik heb besloten om een heleboel oud zeer los te laten. Oude troep op te ruimen. Kijk maar eens rond. Je kunt opeens de hoek van de keuken weer zien. En ook de boekenkast heeft een ware metamorfose ondergaan…..’

‘Ik wil weer leuke dingen doen. Ik wil weer pret maken!’ Heks draait een pirouette door de keuken. Buur ligt in een deuk. ‘Klinkt goed, Heks,’ hikt hij, ‘Vooral die bijna verontwaardigde toon waarop je het zegt….’

Maar ik meen het echt bloedserieus. Weg met al dat oude zeer. Ik weet het nu wel een keer. Weg met boeken, verhalen, die ik niet wil lezen. Letterlijk en figuurlijk. Weg met kreupele gekregen paarden met rotte tanden in hun opengesperde bek. Of is het mond? Ze hebben ook een hoofd en benen. Vandaar.

Het valt mezelf op, dat ik enorm loop op te ruimen in mijn huis. Het valt me op, dat ik vaak luid zit te zingen op de fiets. Zelfs na mijn val van de fiets en dagenlange buikpijngriep de afgelopen week kan ik toch al snel weer lachen. Er is iets heel vitaals vanbinnen aangeraakt met die familieopstelling op de Heksenschool.

‘Ik heb jarenlang geparkeerd gestaan,’ beweer ik tegen Buur, een gouden uitdrukking uit de wielersport, die de lading aardig dekt, ‘Maar nu is de boel weer een beetje in beweging. Het gaat mondjesmaat, maar dat is net mooi voor zo’n energiebeperkt typje als ik. Maar ik ga weer genieten, let maar op.’

Ja. Ik wil gewoon weer een beetje lekker lol maken. Pret. En misschien eens met een lekkere vent naar bed.

Die jarenlange slutshaming die ik over me heen heb gekregen nadat ik te pakken ben genomen door een griezel van een twintiger op mijn veertigste, die meende GHB of Rohypnol in mijn drankje te moeten gooien om te kunnen scoren, ik was dan ook buiten westen op het moment dat hij toesloeg, ik heb dus inderdaad geen nee gezegd zoals meneer tegen de politie heeft beweerd, ik zei zei sowieso niet zoveel, want mijn kaak lag uit de kom door een val diezelfde avond, waarschijnlijk geïnitieerd door de drugs in mijn drankje, ga ik ook maar eens achter me laten….

Geknakte bloem richt zich op. Haar mooie knop weer op haar kop. Jarenlang tegenwind en strop. Zit er op. Zit er op. Weer een wijsje in wijs kopje, in haar mond een schuine mop!

©Toverheks,com

©Toverheks,com

Oude vriendin duikt weer op in leven van Heks. Ik herken hem eerst niet, het is alweer eventjes geleden dat we elkaar hebben gesproken. En: Mannen verkleed als vrouw fleuren de boel tenminste op! En: ‘ELLO’ een goed alternatief voor Facebook: Geen reclames en geen gerotzooi met jouw gegevens!

v v

Facebook is toch een grappig medium. En tevens een beetje eng. Als ik mijn pagina open tegenwoordig komen er allemaal reclames voor camera’s en objectieven tevoorschijn. Precies dezelfde, die ik onlangs heb aangeschaft.

Maar dat weten ze nog niet, want ik heb mijn fototoestel gewoon in een winkel gekocht. Mijn research heb ik natuurlijk wel online gedaan. En die gegevens zijn intussen ruimschoots door Facebook verwerkt…..

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Nou ja, het is weer eens iets anders, dat de eindeloze rij badpakken, die voorbij zijn gekomen, sinds ik een exemplaar online heb besteld.

De leuke kant van dit platform is het feit, dat je er mensen terugvindt, die je had gedacht nooit meer te zullen zien. Ik heb tegenwoordig contact met een grote groep oude vrienden verspreid over de hele wereld. Velen heb ik zelf opgeduikeld en sommigen doken opeens op via het netwerk. Onvindbaar tot ze mij vonden.

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Een tijd geleden krijg ik een verzoek van een man, die me vaag bekend voorkomt. Zijn naam doet ook een belletje rinkelen, maar ik kan hem eventjes niet plaatsen. Totdat ik het verzoek heb bevestigd. Ik krijg een enthousiaste mail terug. ‘Wat leuk, Heks, om je weer te spreken. Ik ben Joop, ofwel Janice, je oude vriendin. Weet je nog? Ik heb nog vaak aan je gedacht. Er is veel veranderd in mijn leven. Hoe is het met jou?’

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Deze oude vriend heeft een heel leuk alter ego. Een prachtige vrouw! Ik leerde haar online kennen ruim tien jaar geleden. Het was in een periode, dat ik een zware operatie moest ondergaan.

Mijn omgeving liet het een beetje afweten, was te druk of anderszins niet geïnteresseerd. Heks was doodsbang. Eerdere ellende bij een ziekenhuisopname had me ernstig getraumatiseerd. Ik vond steun en troost bij een aantal vrienden op Internet. Janice was één van hen.

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Met enige regelmaat spraken we af met dit illustere gezelschap. Om gezellig samen te eten of zomaar bij elkaar te zijn. Altijd bij Heks thuis, ik was toen lange tijd niet in staat om te reizen.

Meestal zaten we met elkaar in mijn rommelige woonkamer te lachen om van alles en nog wat. We zijn ook wel eens op stap geweest. Omdat ik nog geen tien meter kon lopen, ik was net uit het ziekenhuis, belandden we in de Roze Beurs, het enige echte Leidse Homocafé. Om daarna bij het vlakbij gelegen COC te gaan dansen! Nou ja, ik zat dan geparkeerd op een barkruk te genieten van het feit, dat ik eventjes het huis was ontvlucht…..

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Heks vond het wel lekker rustig tussen alle gays. Ik was jaren daarvoor grondig afgeknapt op het gedrag van hetero-heren in het gewone kroegcircuit. Janice had erg veel sjans van allemaal uiteenlopende types. Ze genoot zichtbaar van alle aandacht. Wat een vrouw!

Ook herinner ik me dat we volledig opgetuigd door de stad liepen te flaneren met Ysbrandt. Op de markt waren de fluitconcerten niet van de lucht!

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Een hoogtepunt was onze aanwezigheid bij Hartjesdag op de Wallen in Amsterdam. Traditioneel lopen de mannen dan als vrouw verkleed en vice versa. Heks had een heel fout tennisjurkje aan met witte laklaarzen: Een soort vrouwelijke travestiet, de absolute minderheidsgroepering……..

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Fabiola, jarenlang ons sprankelende nationale levende kunstwerk, leefde toen nog en was niet bij ons weg te slaan. Dit ondermeer door de aanwezigheid van onze goede vriend Sammy, die ook deelnam aan ons speciale uitje. Deze knappe veertiger had echter geen belangstelling voor mannen. Hij hield gewoon van de vrije atmosfeer bij dit festival en tolerante houding van de bezoekers….

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Onze vriendschap eindigde net zo plotseling als ie begon. Van de ene op de andere dag hoorde of zag ik niets meer van mijn vriendin. Ik had wel een telefoonnummer, maar dat werkte niet meer. Ik maakte me best zorgen, want mijn vriendin zat in een enorme worsteling rondom haar identiteit. Mensen doen dan soms hele rare dingen…..

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Gelukkig gaat het heel goed met mijn oude vriend. Hij heeft een nieuwe liefde gevonden in zijn leven. Een leuke dame, die ook houdt van zijn alter ego. De geheimzinnigheid is voorbij. Zijn worsteling is ten einde. Wat heerlijk!

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Ik herinner me opeens, hoe mijn vriendin een zak met verkleedspullen bij me achterliet. ‘Borsten, BH’s en zo heb ik toch altijd nodig. Dus die laat ik hier staan, samen met wat extra kleding.’ Het meeste heb ik na tien jaar wel weggegooid, maar één setje heb ik bewaard.

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenklerenTRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

‘Ik heb nog een verpleegsterspakje hier liggen, lieve Janice!’ schrijft Heks. “Wie weet kom ik het binnenkort eens ophalen!’ antwoordt mijn vriend.

Hij is niet de enige man op aarde, die tobt met deze materie. Er wordt een mooie serie over dit onderwerp uitgezonden bij de VPRO: Transparant. De maakster heeft zelf ervaring met het onderwerp: Haar vader kwam uiteindelijk uit de verkleedkist/kast.

TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

De hoofdpersoon in de serie, Morton Pfefferman, in gesprek met zijn dochter: ‘Pap, bedoel je dat je je voortaan gaat verkleden als vrouw?’
‘Nee, lieverd, mijn hele leven… mijn hele leven heb ik me verkleed als man.’
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
Dan is er ook nog eens een grote groep mannen, die het gewoon leuk vinden om zich eens als vrouw te verkleden. Voor de carnaval bijvoorbeeld. Ik ken ze wel: Grote stoere kerels die zich jaarlijks ver van huis uitleven in een verpleegsterspakje! Keurige zakenmannen met maatschappelijk aanzien. Er is er eentje hier dat verpleegsterspakje wel eens komen lenen…..
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
Voor mensen, die eens iets anders willen dan Facebook met alle ellendige reclames en gesjoemel met jouw data: ELLO. Op dit platform wordt geen reclame gemaakt en bovendien wordt er niets gedaan met jouw gegevens. Een goed alternatief voor het vercommercialiseerde Gezichtsboek.
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren
maxresdefault-1 misstravestyromania2013 TexasTravesty hXWmBJPh
TRAVESTIE, MAN VERKLEED ALS VROUW, GEBOREN IN VERKEERD LICHAAM, transseksueel, man in vrouwenkleren

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles en Art Nouveau in het Hortahuis. Cultuurhappen op de valreep…….

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Cowboy speurt naar een verborgen schat

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Maandag crasht Heks vol overgave. De vakantie eist zijn tol. In tegenstelling tot de rest van de wereld, zijn dit soort activiteiten dodelijk vermoeiend voor mij. Ik heb veel te veel gelopen, dus mijn benen zijn volstrekt verknoopt en verzuurd. Ik kan geen pap meer zeggen en de ervaring leert, dat ik het maar uit moet zitten. Of beter gezegd: liggen…..
Ik begin de dag natuurlijk met de verplichte wandeling door een bos met Ysbrandt. Eerst prik ik een megasuperblaar door. Ongelofelijk: Het ding is nog groter, dan de teen, waar hij op zit.

Zo, dat loopt een stuk aangenamer……

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

Wat een prachtig bordje!

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

De laatste dag van onze minivakantie in het prachtige Brussel is in feite de meest productieve. Eindelijk zijn we een beetje uitgerust, want alweer slapen we schandalig uit. Gelukkig heeft Heks een wekker gezet, anders lagen we waarschijnlijk nu nog te pitten. Goeie bedden, hoor, in dat Golden Tulip Hotel!

We komen ruim op tijd voor het ontbijt, maar het buffet is leeggeroofd door de andere gasten. Een Indische man staat enorm te schelden op een serveerster. Hij heeft groot gelijk, het is een triest restantje wat de klok slaat. En zijn tirade heeft effect: In no time wordt er een nieuwe dubieuze fruitsalade neergezet, bacon en vleeswaren bijgevuld alsmede onze favoriet: Tomaten en komkommer…….

Nu nog alles in de auto proppen. Dan kunnen we eindelijk de stad in. Traditioneel missen we de trein, maar het kan ons niet schelen. We zijn vroeg genoeg voor ons doen. In een slakkengangetje gaan we richting station. We stappen uit in Brussel-Zuid en duiken de vlooienmarkt in de Marollen op. Binnen een minuut heb ik al een geweldig Japans schaaltje op het oog. Raku gestookt en ook nog handbeschilderd. Hier en daar verguld….. Heel bijzonder.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Geschulpt schaaltje met verguld hart.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Ik zwaai er onverschillig mee naar de verkoper: ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Dat roepen ze hier werkelijk bij elk voorwerp, ontdek ik al snel. Maar in dit geval ga ik niet afdingen, ik ben bang, dat ze dan zien hoe mooi dit schaaltje in feite is. Ik sluit de deal en het juweeltje wordt in een paar kranten gewikkeld.

Iets verder zie ik een waanzinnige glinsterstof verscholen in een stapel Arabische bruidskleren. Het blijkt een sprookjesjurk te zijn. ‘Combien?’ Nou, raad eens? ‘Cinq euro!’ Ik rommel nog wat in de stapel, maar de andere jurken zijn allemaal berekend op het Arabisch schoonheidsideaal: Enorm! Naast me staat een Nederlandse vrouw ook verwoed te spitten. Ze houdt ‘mijn’ jurk scherp in de gaten, maar ik laat em niet los. Die gaat mee naar huis! ‘Oh, jammer’, zucht ze,’ Hij is zo ontzettend leuk! Ik zoek zoiets voor mijn dochter!’

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

De Cowboy is intussen ook op jacht, maar zijn aanpak is volstrekt anders. Hij eindigt met een paar koebellen, voor zijn verzameling percussie instrumenten. Heks maakt nog een kapot bord buit. Kapot? Dat is toch niks. Inderdaad, volstrekt belachelijk om zoiets te kopen. Dit is echter zo’n prachtexemplaar, dat ik er toch een paar euro voor over heb. Tot slot vind ik nog een door de wind gevormde woestijnroos. ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Ja, doei. Ik leg de steen terug. De marktkoopman vraagt hoeveel ik ervoor over heb. Nou, 1 euro en dan wil ik er ook dat stukje seleniet, engelensteen, bij. En zo geschiedt.

Na een uurtje zijn we het zat. We gaan koffie drinken en ons beraden op het volgende programmaonderdeel. We willen een route lopen langs allemaal Art Nouveau huizen in de buurt van de prestigieuze Louizalaan, net buiten het centrum.

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

In 1893 ontwierp de architect Victor Horta zijn eerste gebouw in deze totaal nieuwe vormentaal. Andere lokale bouwheren, Van Rysselberghe,  Van de Velde en Hankar volgden in zijn voetsporen. Zo zijn er ter plaatse heel wat panden in deze stijl opgetrokken. Het mooiste daarvan is ongetwijfeld het woonhuis van Horta zelf, tegenwoordig een museum. Cowboy en Heks doorkruisen de wijk en zien heel veel prachtige gevels versierd met bloemmotieven.

Hoogtepunt is ons bezoek aan het Hortahuis. Wat een droom van een gebouw!! Werkelijk alles is mooi, van brievenbus tot luchtrooster. Ronde vormen en licht. ‘De energie vloeit zo prachtig door dit huis, het is gewoonweg Feng Sui!’ merkt Heks op. ‘Horta heeft zich laten inspireren door het verre Oosten, hij was ongetwijfeld bekend met dat fenomeen!’ weet Cowboy te melden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

We kijken uitgebreid rond en nog eens en nog eens. Uiteindelijk hebben we alles in ons opgezogen en dan pas willen we weer naar buiten. Een waardiger afsluiting van ons reisje is niet denkbaar. Geheel tevreden eten we ergens een klein hapje en nemen de trein terug naar m’n trouwe kanarie. Die staat nog steeds voor het hotel geparkeerd. Maar niet lang meer.

Het zit erop. Zondagavond om een uurtje of zeven rijden we weg uit Brussel. De weg is zo goed als leeg. Cowboy zet een lekker jazzmuziekje op, een hele oude crack speelt de sterren van de hemel. Heks neuriet mee en haar maatje knapt een uiltje. Of nee, hij ligt heel stilletjes te luisteren, want af en toe komt er raak commentaar op de muziek. Zo rijden we in een cocon van zingende tevredenheid terug naar onze echte levens.

Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Art Nouveau, Horta huis in Brussel, woonhuis van de architect, tegenwoordig museum

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, HortaArt Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Heks zingt sterren van de hemel in uitvoering Stichting Leidse Koorprojecten 2013 onder bezielende leiding van Wim de Ru: Requiem van Bob Chilcott en Cry of the Earth van Tony Biggin.

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Repeteren in de Lokhorstkerk

Wat is het rustig op het heksenblog. al dagen geen pikante nieuwtjes of rare verhalen. Maak je maar geen zorgen lieve lezer, het gaat prima met deze toverkol. Ze had het alleen wat druk. En waarmee? Zingen natuurlijk! Na maandenlang bloedig oefenen in de Lokhorstkerk onder de bezielende leiding van Wim de Ru, was het vorige week dan eindelijk tijd voor de uitvoering van dit prestigieuze project in de Pieterskerk te Leiden. Het requiem van Bob Chilcott en  Cry of the Earth van Tony Biggin.

Twee weken voor de uitvoering klonken we zelf nog halfdood tijdens het requiem. Vals en aarzelend worstelden we ons door de moeilijke passages. Ik durfde nauwelijks iemand uit te nodigen voor de uitvoering, zo beroerd ging het. Wat moest dit gaan worden?

Wim de Ru liet zich niet uit het veld slaan. Hij zag steeds het grotere geheel en bleef ons onverstoorbaar motiveren. Teksten als: ‘Bassen, ik ben niet erg enthousiast over jullie noten!’ ‘Even wakker worden alten!’ ‘Tenoren, ik zag toch weer heel wat verbaasde gezichten’, bij een vergeten inzet,  ‘Dit stuk gaan we alleen uitfaden als het niet al te vals is!’, bij een gedeelte, waar het hele koor anderhalve toon te laag uitkomt,  ‘Vergeet ogenblikkelijk die hoge C en concentreer je op wat wel gaat!’ hielden ons op het spoor.

Een gedeelte uit de Cry bleef ploeteren en klonk afschuwelijk. ‘Nu zullen jullie wel verbaasd zijn, maar dit gaan we verder niet oefenen’, zei Wim. Stomverbaasd zaten we hem aan te kijken. ‘Het is de bedoeling van de componist, dat dit gedeelte afgrijselijk klinkt en hoewel hij daar hele andere noten bij bedacht heeft is het effect dat jullie sorteren precies goed.’

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Een zeer beweeglijke man

‘Een kanjer van een inzet leidt de aandacht af van de rest.’ Ook zo’n goeie tip van Wim. Maar helemaal geweldig was zijn commentaar na een dramatisch slechte repetitie:’ Goh, wat leuk, ik dacht dat ik een koor had, maar ik heb honderdtwintig solisten………’

Ook na de traditioneel hopeloze generale repetitie hield hij de moed erin met de tekst: ‘Misschien is de uitvoering morgen technisch niet perfect, maar dat maken we goed met energie en uitstraling!’

En zo geschiedde…..

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013, Biggin, Cry of the Earth

stukje uit de partituur van Biggin

Om zeven uur zongen we lekker eventjes in met Wim en daarna ging het orkest stemmen. Wat is het toch leuk om mee te doen aan zo’n project. Mijn vriendinnetje Roos en ik zaten enorm te genieten samen van het hele gebeuren. Een heus orkest met enorme pauken en rare blazers en strijkers. Solisten en acteurs. De componist Tony Biggin in het publiek!

Ik hou van het geluid van een zich afstemmend orkest. Het is als een enorme voorhoudingsdissonant, die pas oplost als het stuk begonnen is.

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

Stilte voor de storm

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013 Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

De middag voor de uitvoering had ik dan eindelijk dat requiem eens grondig doorgenomen, de puntjes op de i gezet. Daar begonnen we mee. Buiten een massaal gemiste eerste inzet ging het hartstikke goed. Echt genieten hoor. Iedereen zette net dat extra tandje bij. De energie van de avond zorgde ervoor, dat we allemaal wakker en alert waren; Geen gemiste inzetten meer en dergelijke.

In de pauze zocht ik mijn vrienden en geliefden op. Er waren een paar mensen speciaal komen luisteren naar de heks. Dus ik zong extra mooi natuurlijk……

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Genieten hoor, zo samen

Na de pauze the Cry of the Earth. Help, ik maakte me ernstig zorgen. Op één of andere manier hadden we er nooit helemaal grip op gekregen. En dan met orkest en solisten. Voor een hele kerk vol mensen. Maar zorgen om niets, Wim loodste ons onvervaard door de moeilijkste passages heen en het koor steeg boven zichzelf uit.

Na afloop waren we allemaal natuurlijk helemaal door het dolle. Uitbundig bedankten we de dirigent en componist. Daarna een glaasje wijn om ons succes te vieren. Mijn vrienden hadden erg genoten. Zelfs de boodschap was redelijk overgekomen van the Cry. ‘Gelukkig heb je een kunststof handtas, Heks, geheel in overeenstemming met het gedachtengoed van het stuk’ zeiden ze. Bij het laatste uitgevoerde stuk moesten we bij onze zwarte kleding een kleuraccent dragen. Ik stelde me voor, dat iemand met weinig begrip van het gezongen stuk zonder nadenken een vosje om haar nek had gehangen en kreeg de slappe lach. Het idee….

Mijn vriendinnen lachten al snel mee en giebelend verlieten we uiteindelijk de kerk.

Het duurde uren, voordat ik uiteindelijk in slaap viel die nacht. Mijn hoofd fungeert als een soort opnameapparaat bij tijd en wijle. Zo ook die avond. Eenmaal thuis begon het ongevraagd alles van voor naar achter en weer terug af te spelen. Prachtig, maar lastig slapen…….

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stemmen vooraf

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Even inzingen

Vrolijke dag vol prettige verrassingen en onverwachte maaltijd met asperges: Die roepen weer de lekkerste asperges op…..

poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens

Vanmiddag bij de acupuncturist trof ik mijn vriendinnetje Trui. Met naalden in onze tenen lagen we te giechelen en te fluisteren als jonge meiden, zodra de derde patiënt de ruimte had verlaten. “Kom lekker bij ons eten,’ zei Trui, terwijl we onze schoenen weer aantrokken. Heerlijk natuurlijk. Hoefde ik geen seconde over na te denken.

Jarenlang ben ik wekelijks een keer bij mijn vriendin en haar gezin te gast geweest. Het laatste jaar had de schat haar handen vol aan haar eigen familie. Het was dus alweer eventjes geleden, dat ik aanschoof aan de grote keukentafel.

Traditioneel liepen we eerst een uurtje met varkentje de polder in. Bekroond met een glas droge koude witte wijn in het zonnetje voor het huis. Hierna werd er gekookt. Asperges!

‘Ik sta op de lijst van slagerij Van der Zon voor asperges. De slager haalt ze in Limburg,’ zei Heks. “Zal ik voor jou ook bestellen? Psychiatrisch kwaliteitje!’ We werkten ooit samen in een Grand Café. Eén van de vaste klanten, een psychiater, compenseerde zijn gebrek aan seksleven met de aanvoer van enorme asperges in het voorjaar. Wij waren fervent afnemer, beter kon je ze nergens krijgen. Nu dus wel. Bij mijn slager! Inclusief ham en wijn….

jachthondpoesjes, kittens jachthond jachthond vrolijke jachthond jachthond

poesjes, kittenspoesjes, kittensjachthond en kittens, kleine poesjes en hond jachthond en kittens, kleine poesjes en hond jachthond en kittens, kleine poesjes en hond poesjes, kittens

Na het eten ging de dochter des huizes wandelen met Ysbrandt. Toen varkentje nog pup was viel de toen nog piepkleine Femke als een blok voor hem. En de liefde was wederzijds. Nog steeds wordt hij helemaal gek als ik alleen maar haar naam noem. Toen hij haar laatst na lange tijd weer eens zag, jammerde hij van geluk. Helemaal happy, parmantig zwaaiend met zijn staart, loopt hij naast haar. We kijken hen vertederd na door het keukenraam: Oude vrienden.

Bij het afscheid maak ik een hele rits foto’s van hen, er zal vast wel een leuke bijzitten. Ze pakken allemaal geweldig uit, stuk voor stuk!

meisje met hond meisje met hond meisje met hond meisje met hond meisje met hond

Bij thuiskomst ben ik nog niet binnen of de telefoon rinkelt: Daan van der Zon, de nieuwe aspergeman. Ik bestel een hele berg voor Trui en mezelf. Dan stuur ik Mo een SMSje of ze vrijdag komt eten.

Wat een lekker relaxed dagje, vol verrassingen. Ferguut is thuis, hij bleek bij m’n buurvrouw rond te hangen. Mijn zwarte monster ligt weer tevreden in de vensterbank. De poesjes groeien als kool en worden steeds ondernemender. Af en toe steekt Ysbrandt een hele nieuwsgierige neus in de werpkist, maar ze nemen niet eens de moeite er gevaarlijk tegen te blazen. Ze weten niet beter…..

poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens poesjes, kittens