Zalig kerstfeest lieve lezers. Heks zit heel alleen kerstfeest te vieren. Maar van eenzaamheid is goddank geen sprake! Ik vermaak me eigenlijk best.

Kerstavond reanimeer ik mezelf richting kerk. Gloeiendhete douche, bak sterke koffie en een hap pijnstillers doen wonderen. Flinke kwast over de kaken en ik lijk net een mens. In plaats van een lijk. Helemaal niet gek gedaan, Heks!

Kortjakje plof neer op een plekje achterin de kerk. Naast me schuiven twee dames aan. Een moeder en dochter? Het lijkt erop. De overigens volwassen dochter zoekt verwoed in de liturgie naar het liedje, dat de goegemeente aan het zingen is. We zingen altijd een vol halfuur voorafgaand aan de dienst. Ouderwetse kerstliedjes.

‘Hier,’ ik wijs het betreffende liedje aan. ‘Ik ga toch echt niet meezingen, hoor,’ grijnst de jongedame ondeugend. ‘Ik wel,’ grijns ik terug. Vandaag heb ik weer eens geen stem. De hoge regionen kan ik alleen bereiken als ik er op een bepaalde manier naartoe beweeg met mijn stem.

En daar leent het gemiddelde kerstliedje zich niet voor. Zo rommel ik maar zo’n beetje tussen de octaven. Zing sommige passages heel zachtjes, hoog en zuiver, om schor neer te storten in woest gebrom rommelend in mijn borstregister. Mijn hele lijf resoneert dan mee met het grote orgel. En dat vind ik dan toch wel weer erg leuk.

Tijdens de eucharistie klets ik met mijn buurvrouw. Een ongelofelijk leuk wijf met pit. De kerk is onbekend terrein voor haar. Met kerst als sneeuw naar binnen gedwarreld. Met moeders mee waarschijnlijk.

‘Ik kwam vroeger ook wel eens bij Shambala,’ roept ze enthousiast als mijn Boeddhistische neigingen ter sprake komen. Ik vertel haar over onze Sangha in de traditie van Thich Nhat Hanh, ‘De lachende Boeddha’. Zit ik zowaar tijdens de kerstnachtmis zieltjes te winnen voor de concurrent……

Zo zit ik dus moederziel alleen en toch samen met anderen in de kerk. Mooi. Ik heb namelijk helemaal niks geregeld qua gezellig gezelschap de komende dagen.

‘Je bent altijd welkom bij het kerstdiner op eerste kerstdag, hoor,’ roept Steenvrouw al maanden. Maar Heks is te gammel om toe te zeggen. Ik weet niet of ik het ga redden allemaal. En als mensen rekening houden met een ingewikkeld dieet en je komt niet opdagen? Dat kun je natuurlijk niet maken.

‘Mag je dit of dat eten?’ appt Steenvrouw me met enige regelmaat. Ze kent mijn dieetvoorschriften grotendeels uit haar kop, maar af en toe slaat de twijfel toe. Wil ze het zeker weten. Waarom?

‘Volgens mijn accepteert ze geen nee,’ grapt de Don, als ik hem over deze ontwikkelingen rondom het kerstdiner vertel. We moeten er allebei enorm om lachen, maar stiekempjes ben ik blij met mijn koppige wijze vriendin. Vanavond vier ik eerste kerstdag met haar en haar gezin!

Mijn kerstboom heb ik dit jaar heel snel opgezet. Het is namelijk geen boom, maar een paspop. Die heb ik vliegensvlug een mooie kerstachtige jurk aangetrokken. Wat snoeimateriaal onder de rokken vandaan en een snoer lichtjes om haar ranke middel en de Godin staat in al haar glorie te stralen in mijn woonkamer.

Dit feest van geboorte is natuurlijk ook en vooral een feest van de Grote Moeder. Hoe zij bevallig beviel in een stal. Als een enorme Heilige Koe. Het is het feest der vruchtbaarheid. Hoe in het diepst van de nacht het licht weerkeert. Zich via het goddelijke geboortekanaal een weg naar buiten baant……

’s Nachts loop ik nog een hele grote ronde met VikThor. Voor hem is het tenslotte ook kerst. Het is al over tweeën. De stad is bevolkt met dronken droppies. Uitgebraakt door cafés, die ook wel eens dicht willen. Naar buiten geveegd door eigenaren, die ook wel eens naar bed willen.

Vanuit het Zeemanspark zie ik een man staan op de brug over de Singel. Hij houdt zich vast alsof hij zich op woeste baren bevindt. Alsof de Zeevaartschool een groot schip is geworden, dat in rap tempo op hem toe stoomt.

Een stukje verderop loopt een klein bozig vrouwtjes stampend over het Noordeinde. Ze kijkt achterom naar de zwabberende man. ‘Kom nou Joop, loop nou eens door, verdorie,’ snijdt haar nijdige stem door de nacht. Ze komt langs de ingang van het terrein en slaat plotseling impulsief af het park in.

Ze loopt zeker tegen de zeventig zie ik van dichtbij. Gemelijk beent ze richting de school. Ze kijkt niet op of om.

Joop is ook weer in beweging gekomen. Met zijn handen klauwend langs het hekwerk rondom het parkje voor houvast maakt hij plots flink vorderingen. Loopt de ingang van het park straal voorbij. Raakt ter hoogte van de bloemenstal finaal de kluts kwijt, want waar is zijn narrige partner? Verdwaasd blikt hij om zich heen. Valt daardoor bijna om…….

Heks besluit de man uit zijn lijden te verlossen en tevens de vrouw te helpen, die intussen weer is begonnen met machteloos schreeuwen. Snel loop ik naar de ingang van het park.

‘Uw vrouw is hier, meneer Joop,’ wuif ik hem in de juiste richting. Opgelucht draait hij zich om. Een enorm charmante man met vermoedelijk een drankprobleem. Waar zijn vrouw zat van is……..

Hij glimlacht me vluchtig toe. ‘Je bent elkaar kwijt voor je het weet,’ grijns ik als hij me voorbij valloopt. Steeds als ik denk dat hij op zijn plaat zal gaan komt hij toch weer op zijn pootjes terecht. Tenminste, zolang hij het hekwerk als steun kan gebruiken.

De rest wacht ik niet af. Ik steek de straat over. Ik zal niet zien hoe hij van zijn geliefde op zijn kop krijgt. Of hoe hij zonder de ondersteuning van gemeentelijke hekwerken verder naar huis zal moeten kruipen….

Op de terugweg ga ik langs het huis van Tanneke. Haar dode hand glijdt in de mijne. Oh, wat mis ik dat kleine toverheksje toch nog steeds. Tegenwoordig wordt haar magische huisje bewoond door een saaie huismus. De kale woonkamer zonder enige vorm van kerstversiering is gelukkig niet zichtbaar, omdat de lelijke luxaflex naar beneden zijn……

Heks heeft ook niet veel gedaan aan haar huisje dit jaar. Niet zoals andere jaren. Ik had gewoonweg niet de puf om al die kerstspullen naar boven te halen. En later weer op te bergen.

Mijn onvolprezen hulp doet me een idee aan de hand. Zijzelf heeft een paspop als kerstboom. De rok gaat over in takken. Het ziet er geweldig leuk uit, zie ik op een foto.

Zo knutsel ik op kerstmiddag snel zo’n paspopboom in elkaar hier in Huize Heks. Het is echt een plaatje en ik ben er in tien minuten mee klaar. Alle takken zelf gevonden, gekregen of gesnoeid. Appeltje eitje.

 

Oude vrienden brengen eerbetoon aan dwarse roodharige: Intiem fijn afscheid ondanks zijn eeuwige vlijmscherpe cynisme…..

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Woensdagavond komt Buurman langs, luidruchtig als altijd. Hij komt de details doornemen van onze afspraak de dag erop. We gaan samen naar het afscheid van Rooie. Heks luistert naar zijn opgewonden verhalen. Oh, oh, wat kan hij het toch altijd mooi vertellen. Ik lig helemaal in een deuk. Ook dit is eerder regel dan uitzondering als ik in zijn gezelschap verkeer.

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Ondanks het feit, dat ik doodmoe ben slaap ik heel slecht die nacht. Donderdagmorgen heb ik dan ook helemaal geen praatjes meer. Buurman meldt zich op het afgesproken tijdstip. We drinken een bak sterke koffie en fietsen naar het uitvaartcentrum. Daar voegt Trui zich bij ons.

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Het is een heel warm gebeuren. Een klein gezelschap neemt afscheid van een aartsrebel. Zelfs in zijn kist ligt er nog een opstandige trek rond zijn mond. We kijken door fotoboeken van vroeger. Er liggen gedichten van zijn hand op bierviltjes. ook blijkt Rooie onverwachte talenten te hebben gehad op het beeldende vlak. Er staan een paar prachtige sculpturen, zo te zien zijn het zelfportretten….

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Mijn vriendin ziet allemaal jeugdvrienden terug na jaren. Wie zegt dat begrafenissen niet gezellig zijn? Dan spreekt de broer van Rooie ons toe. Een heel liefdevol verhaal over zijn jongere broertje. Er wordt prachtige muziek gedraaid, natuurlijk van Tom Waits. Wie wil mag iets zeggen. Trui staat op en schudt zomaar een hartverwarmend verhaal uit haar mouw. Dat had die Rooie vast nooit verwacht……

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Buurman draagt het prachtige gedicht voor, dat hij speciaal voor onze oude strijdmakker heeft geschreven. ‘Zevengesternte’. Een wonderschoon eerbetoon!

Dan zwaaien we de kist uit.

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

Eenmaal thuis moet ik nog even op stap met mijn hond. Maar zodra dat achter de rug is kruip ik weer in mijn bedje. Ik blijk toch weer een griepje te hebben opgepikt. Rillerig en beroerd breng ik de rest van de dag zo door. Buiten is het guur en koud. Rooie heeft daar geen last meer van. ‘Die klaagt straks vast over de hitte’, grapte Buurman tegen de broer, toen de lijkwagen vertrok richting crematorium. ‘Haha’, lachte broerlief, ‘Jij weet precies de juiste toon te treffen, helemaal raak! Hij hield zo van zwarte humor!  Zo moeten we ermee omgaan!’

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,

dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap, dance of death, DOOD, CREMATIE, comic, death, grap over dood, begrafenis grap,