Heks is alleen en koud en moe. Haar hongerige huid is aan aanraking toe. Toe aan geliefden, die om me geven. Toe aan een vervuld bestaan. Aan echt leven…… Ik vraag niet veel, slechts een klein beetje. Een flinter genade op mijn brood. En een leven voor de dood. Samen met een paar lieve mensen. Misschien wat nuttig tijdverdrijf? Iemand met wie ik verblijf? Dat is alles wat ik me kan wensen. 

Wat me het meest choqueert rondom de pandemie is dat het vrijwel niets verandert in mijn luizige leventje. Zie ik normaal al vrijwel niemand? Nu zie ik vrijwel niemand. Heb ik al jaren enorme huidhonger? Nu heb ik enorme huidhonger. Gedragen mensen zich al jaren asociaal ten aanzien van mijn ziekte? Nu gedragen mensen zich uitermate asociaal ten aanzien van mijn ziekte.

Heks heeft huildagen. Ontmoedigd kom ik thuis na weer een frustrerende wandeling door de winkelende mensenmassa’s. Grote omtrekkende bewegingen om de gevaarlijke hijgende joggers en racefietsers heen.

Die denderen overigens niets ziend en nietsontziend dwars door alles en iedereen heen! Niets kan hen afbrengen van hun duivelse pad op weg naar een goddelijk lichaam.

Soms roep ik ‘ANDERHALVE METER,’ tegen een paar naast elkaar razende racefietsers. Tegenliggers. Die me ongeveer de sloot in duwen, zoveel ruimte nemen ze naast elkaar in op het smalle fietspad.  ‘We wonen bij elkaar in huis,’ roepen de randdebielen. Waarschijnlijk studenten in een studentenhuis.

Heks woont niet bij hen in huis. Dat vertel ik hen ook. Glazige koeienblikken. Uit onpeilbaar domme koppen. Waarin geen kwartje valt. Terwijl er toch genoeg ruimte in is. Ruimte voor wel duizend kwartjes……

Ze laten ook alles maar toe aan de universiteit tegenwoordig. Zelfs mensen met ernstige hersenverweking blijkt hier maar weer uit. Grote holle vaten op een getraind lichaam. Een operatief reptielenbrein in combinatie met een inactieve frontale kwab. Laatste verstoken van enige vorm van spiegelcellen.

‘Waar haal je je levensvreugde uit, Heks?’ vraagt iemand me vanmorgen. Ik zit met mijn mond vol tanden. Het koor ligt stil. We gaan wel online oefenen. Binnenkort. Een half uurtje.

Vrienden zie ik niet. Sommigen wil ik ook niet zien, want die gaan hele rare dingen zeggen als ik zo down ben. Dingen waar ik me niet echt beter van ga voelen.

Waar haal ik mijn levensvreugde uit? Deze Heks, die dat als de beste kan. Die uit een uitgeknepen citroentje van een gebeurtenis nog iets positiefs weet te destilleren. Die dat al jaren doet. Die niets meemaakt en daar toch iets van maakt. Die, die…..

De Heks valt stil. En als ze al niet stil valt, dan wordt ze wel monddood gemaakt.

Waar haal ik mijn levensvreugde uit?

Niet zoals voorheen uit mijn wandelingen in de natuur. Waar ik elk moment bijna omver wordt gelopen door hijgende en puffende asocialen. Niet uit het schrijven van dit blog, waar mensen zich op alle mogelijke manieren tegenaan bemoeien tegenwoordig. Ik mag dit niet vinden, ik mag dat niet schrijven. Niet uit vrienden, die ik zie noch spreek.

‘Ga ik het nog volhouden allemaal?’ vraag ik me vanmorgen af. Want ik zit aan mijn grens. Mijn lichaam is enorm achteruit gedenderd, zo zonder fysiotherapie en accupunctuur. Mijn depressie is helemaal terug van bijna niet weggeweest. Zodra ik begin te huilen is het einde zoek.

Ik krijg medelijden met mijn hondje. Een paar keer per dag wandelen en dat is het dan. Ik doe wel spelletjes, maar ik ben zelf zo moe. Te moe om te slapen. Kwakkel de nacht door. Slapeloos. Licht dommelend. Alle ME klachten worden erger. Mijn lijf staat stijf van de pijn.

Vanavond voor het eerst in tijden weer naar de fysiotherapeut. Heks vindt het doodeng. Maar er zijn behoorlijk wat maatregelen getroffen, dus het is kiezen tussen twee kwaden. Veranderen in een pijnlijke wandelende kwarktaart of Corona oplopen op de behandeltafel…..

Somberdesomber. Lekker blog is dit. Toverrecepten voor een vrolijk leven…..

Heks is alleen en koud en moe. Haar hongerige huid is aan aanraking toe. Toe aan geliefden, die om me geven. Toe aan een vervuld bestaan. Aan echt leven.

Helaas overleef ik matig in de marge. En ik mag er niet over klagen. Vooral niet over klagen. Niet klagen maar dragen.

Ga zelf maar eens vijfendertig jaar je fysiek zwaar klote voelen. Altijd. Ook als je een leuke dag hebt. Word zelf maar eens systematisch voor gek verklaard met je ingebeelde ziekte. Terwijl je doodziek bent. Raak zelf maar eens alles kwijt. En nog eens. En nog eens.

Ga zelf maar eens naar al die ongevraagde domme adviezen zitten luisteren. Laat je zelf maar eens veroordelen door mensen, die nog nooit iets hebben meegemaakt. Je kent ze wel, mensen met zo’n maakbaar leventje.

Misschien is het goed, dit gehuil. Dit gejammer. Dit er doorheen zitten.

Kom me niet aan met troostende woorden. Ik kan ze niet horen. Het zegt me echt niets.

Ik zit al vijfendertig jaar grotendeels in thuisisolatie. Een opleving hier en daar nagelaten.

‘Het komt omdat je zo negatief bent, Heks. Daardoor wordt je ziekte steeds erger. Je wilt gewoon niet beter worden. Het is een schuurpapiertje van het leven, je ziekte. Wat doe je allemaal om je klachten in stand te houden? Als je maar genoeg in engelen of weet ik wat, God, Jezus, Mozes, Maria, Waterstraal gelooft, dan genees je wel. Je moet al je trauma’s verwerken. Dan word je vanzelf beter. Het is de straf voor een ander leven. Heb je wel eens aan orthomoleculaire voedingssupplementen gedacht? In de lente is het zo weer allemaal voorbij. De zomer komt eraan. Dan zal het beter gaan……’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zeg dit soort dingen niet. Tenzij je prijs stelt op een flinke opstopper. Want liet ik me vroeger zonder morren beledigen en veroordelen, liet ik zogenaamd wijze mensen hun goddelijke gang gaan met hun spirituele wijsheden en manische geverklaar van mijn leven…… Het positivistische geweld……Ik ben er klaar mee.

Ik vraag niet veel, slechts een klein beetje.  Een flinter genade op mijn brood. En een leven voor de dood. Samen met een paar lieve mensen. Misschien wat nuttig tijdverdrijf? Iemand met wie ik verblijf? Dat is alles wat ik me kan wensen.

‘Ook anderhalve meter afstand is niet veilig…’

Anderhalve meter echt niet genoeg in geval van hijgende hardlopers/doodlopers en gekken op een racefiets.

Nieuw onderzoek: onzichtbare spuugwolkjes blijven achter in de lucht tijdens het hardlopen

Geurige kleurige pup met schattige flapoortjes doet zijn intrede in de buurt. Eindelijk weer een Duitse Herder! De verhoudingen zijn weer hersteld! Deze kleine nieuwe held, Darius is zijn naam, wordt aan VikThor voorgesteld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, Carlos de Meesterdief

Gisterenavond om een uurtje of half negen gaat de bel. Uiterst ongebruikelijk in deze tijden van thuisisolatie. ‘Ik kijk even uit het raam, Trui,’ ik heb mijn boezemvriendinnetje aan de telefoon, ‘Oh, het is Buurman met zijn nieuwe pup! Ik bel je zo terug!’

Mijn vriendin zit ook aan huis gebakken. Ook zij behoort tot de risicogroep.

Ze woont aan een pleintje, waar puberale buurkinderen het recht menen te hebben om de meest vreselijke rotmuziek keihard af te spelen gedurende de godganse dag, terwijl een gescheiden buurman luid loeiend zijn ellendige leven bespreekt met Jan en Alleman. Intussen zijn weekendkinderen vergiftigend met allerlei kwaadsprekerij over de afwezige moeder……

Lekker als je eventjes buiten in de tuin van het zonnetje wilt genieten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, pas 3,5 jaar terug…….

‘Ik ga dus maar fietsen elke dag. Ik doe heel voorzichtig, hoor. En een groot gedeelte van mijn medemensen doet dat ook. Maar af en toe! Wil je langs mensen, die breeduit naast elkaar op een fietspad rijden. Dus dan bel ik vriendelijk, maar opzij gaan, ho maar. Kijken ze ook nog supergeïrriteerd naar je….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, vertel mij wat. Ik heb gisteren weer een uitermate ellendige fietstocht gehad in dat opzicht. Overal mensen, die veel te dicht bij kwamen. Zelfs toen ik op een bankje in the middle of nowhere zat. Honderden meters links en rechts. Maar nee hoor, wandelaars gingen vlak langs me heen lopen, een praatje maken en steeds dichterbij komen…. Bizar.

‘Ik fiets met een zwaaiende dummy. Als naast elkaar fietsende tegenliggers niet opzij gaan krijgen ze een lel. Althans, die kans lopen ze. Het valt nog niet mee om hen te raken met dat gezwaai. De meeste mensen moeten erom lachen…’

‘Joh,’ vervolgt mijn vriendin, ‘Het toppunt was een echtpaar, die het echt vertikte om ruimte te maken op het fietspad. Ik wilde hen inhalen. Ik belde en belde, maar geen sjoege. Toen de vrouw geërgerd haar hoofd omdraaide, bleek het een medewerkster te zijn van de apotheek hier in het dorp! “Ach, het is toch niet vol te houden,” was haar reactie. Minzaam lachend zo van “stel je niet aan…”‘

Nou, de apotheek van Zoeterwoude Dorp staat er weer gekleurd op……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks gooit de hoorn op de haak. Halverwege het gesprek. ‘Ik bel straks terug,’ roep ik op de valreep. Snel ruk ik een mondkapje tevoorschijn. Ik lijn VikThor aan en snel de trap af. VikThor is ook opgewonden. Hij heeft die kleine blaffende belhamel al zien staan vanuit het raam…..

Buiten staat Buurman met de meest schattige pup ooit. Op VikThor en Ysbrandt na dan. Tien weken oud. Ontroerende flaporen. Een wollige donkere vacht met lichtbruine poten. Kleine gisse oogjes in een aandoenlijk koppie…..

‘Dit is Darius,’ stelt Buurman hem voor. Natuurlijk een Duitse herder. Er is namelijk maar 1 echte hond en dat is de Duitse herder volgens Buurman. En uiteraard een reu, want Buurman en zijn liefje hebben altijd reutjes gehad. Net als Heks.

Het hondje raakt uitermate opgewonden door de aanwezigheid van die grote volwassen VikThor. Hij piept benauwd en verstopt zich achter zijn baasje. Komt tevoorschijn…… Duikt weer weg……

VikThor gaat lekker tegen de knie van Buurman zitten. Hij laat zich uitgebreid knuffelen. Voorzichtig besnuffelt de pup mijn ventje. Intussen kletsen Buurman en Heks ontspannen. We geven niet veel aandacht aan de hondjes. Na een minuut of vijf is het ijs gebroken. Darius wordt steeds overmoediger. VikThor gaat gemoedelijk op zijn rug liggen.

Neusjes tegen elkaar. Vik geeft een klein likje…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Oh, wat lief allemaal,’ Buurman is helemaal vertederd. Net als Heks. ‘Eigenlijk zouden we dit moeten filmen,’ zeggen we tegen elkaar. Allebei hebben we natuurlijk geen telefoon bij ons. Zoals meestal. ‘Wij herinneren ons dit en dat is genoeg,’ besluit Buurman, ‘Hoe vaak kijk je nu eigenlijk naar filmpjes en foto’s?’ Maar stiekem vinden we het toch jammer van die ontbrekende camera.

Buurman komt steeds dichter in de buurt van Heks staan. Anderhalve meter afstand houden is voor sommige mensen gewoon erg lastig heb ik ontdekt. Ze proberen het oprecht, maar in het vuur van het gesprek wordt anderhalve meter steeds meer een meter. Heks schuift naar de andere kant van het in de gevel aangebrachte bankje.

De pup maakt nu echt oogcontact met Heks. ‘Hij is dol op vrouwen met hun hoge stemmen, net als zijn voorgangers….’ bromt Buurman trots. Het hondje komt dichterbij en snuffelt aan Heks. Dan laat Darius zich lekker aanhalen. Oh, wat is hij zacht!

‘Het is een geweldig mooi hondje. Zijn poten zijn nu al zeker zo dik als die van VikThor. Dat wordt echt een beer van een hond, voorspel ik je…’ roep ik enthousiast tegen Trui, als we ons telefoongesprek later voortzetten.

Ja, eindelijk weer een Duitse Herder in de buurt. Na anderhalf jaar. Het werd tijd. Het evenwicht is hersteld. ‘Iedereen in de buurt is blij, Heks, Hij krijgt zoveel liefde van alle buren….’ Buurman kijkt verliefd naar zijn pup.

Zo ziet Darius er nu ongeveer uit…….

Het is vreselijk veel werk, zo’n kleintje. Buurman heeft zeker een week op de bank geslapen om het beestje gerust te stellen. Ook loopt hij midden in de nacht een extra rondje. En eentje ’s morgens heel vroeg! En ze slopen de boel, die kleine monsters met hun scherpe tandjes, dat is ook nog een dingetje.

Maar er is niets zo goed voor de levensvreugde als zo’n heerlijk puppy. Helaas groeien ze als kool. Volgende week is hij waarschijnlijk in gewicht verdubbeld.

Ja, VikThor, dit is je nieuwe maatje. Jij bent nu zijn grote broer. Net als zijn voorganger Carlos de Meesterdief dat voor jou was…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com, VikThor met zijn grote broer