Filosofe Karen Armstrong zet Heks aan het denken. Wat een leuke vrouw! En wat slaat ze verfrissende taal uit! Een heldere blik op de wereldreligies is bepaald geen luxe in deze tijd van hersenverweking. Je hoeft om die aandoening op te doen overigens niet eens te masturberen! Niet verder kijken dan je neus lang is volstaat!

Een paar weken geleden zie ik een intrigerend gesprek op televisie met de filosofe Karen Armstrong. Ik ben tegelijkertijd bezig met het schrijven van een blog, dus ik luister met een half oor. Ook gaat de bel of telefoon op een gegeven moment, waardoor ik de rest mis. Potjandrie. Ik wil het helemaal zien. Wie is die vrouw? En wat beweert ze allemaal?

 

Op haar achttiende gaat ze het klooster in. Ze leest een stuk voor over hoe ze zich toen voelde uit één van haar boeken. Haar hoge verwachtingen omtrent dit huwelijk met God. Haar enorme hang naar zuiverheid, puurheid en een hechte intieme relatie met haar goddelijke minnaar.

Dit herkent Heks. Ik heb op mijn zeventiende een lang weekend in een klooster doorgebracht met een goede vriend en vriendin. De vriend opende een verliefde klopjacht op Heks, maar ik deed er voornamelijk met de meest verheven en zuivere bedoelingen verwoed pogingen om serieus te bidden. Op mijn blote klutsknieën…..

Daarnaast liet Heks de monniken af en toe schrikken door voor de grap door de lange kloostergangen naar het toilet te slaapwandelen met een echte ouderwetse slaapmuts op mijn kop.

Je ziet al dat ik weinig aanleg had voor het kloosterleven. Celibataire monniken laten schrikken door voor de grap raar aangekleed met gesloten ogen en handen gestrekt vooruit midden in de nacht door die van vrouwelijk schoon gespeende kloostergangen rond te paraderen? In een zelf gefabriceerd wit kanten nachthemd met antieke slaapmuts?

Er zijn toch minder opvallende en spraakmakende manieren om naar de wc te gaan met je pyjama aan.

Zoals gezegd was ik destijds de onschuld zelve. Ik had geen idee wat mijn verschijning teweeg kon brengen. Ik was nog immer het lelijke eendje in mijn beleving. Ik wilde graag zuiver blijven in mijn relatie met god. Ik voelde me diep verbonden met het goddelijke, maar kon de religie niet vinden, die aansloot bij mijn beleving.

Hypocrisie en domheid zag ik genoeg in de kerk waartoe ik van huis uit behoorde. Ik hoefde daarvoor nauwelijks verder te kijken dan mijn heksenneus lang was.

Omdat ik het programma over Armstrong per se wil zien kijk ik het een week later in de herhaling. En weer word ik geraakt door haar heldere verhaal en verrassende invalshoek. Die vrouw denkt echt na. Ze weet ook gewoon veel.

Ik hoor haar niet de standaard geijkte lulkoek verkondigen rondom Islam, waar ik al bijna aan gewend ben. Ze weet zich ook nog prima te herinneren wat een gewelddadig klotevolkje de christenen door de eeuwen heen zijn geweest. Antisemitisme hebben de moslims van de christenen geleerd,’ beweert ze. Kijk, dan hebben we het ergens over.

Steek die hand in eigen boezem. Ken je eigen geschiedenis. De echte, niet degene, die je voor jezelf hebt verzonnen. Denk na voor de verandering.

Ze haalt Confucius aan. Uitgebreid. Zijn gouden regel: Kijk in je eigen hart naar datgene wat pijn veroorzaakt en doe datzelfde een ander niet aan! Het gaat om compassie met anderen. En heel belangrijk daaraan is dat die compassie niet louter je eigen groep betreft. Nee, het betreft iedereen.

Iedereen is je partner met andere woorden.

Ja, daar is ie weer, hetzelfde inzicht. Ik kom er steeds weer op uit. Maar ook het kijken in je eigen hart is belangrijk. Het is precies dat wat ik probeer te doen. De woede en pijn, het verdriet. Niet op anderen verhalen Heksje. Joy and pain are one, weet je nog wel?

On joy an sorrow, Kahlil Gibran  gaat eigenlijk over hetzelfde.

‘Reformatie,’ roept Armstrong, ‘Welke? Er zijn talloze reformaties geweest en ook nu zijn er volop veranderingen gaande. Er zullen er nog ontelbare komen, maar die bepaalde reformatie, die we de Reformatie noemen,  viel precies samen met de uitvinding van de boekdrukkunst….’

Ah, denk ik bij mezelf, vandaar het succes….. Die stellingen van Luther waren nooit zo wijdverbreid als men ze had moeten overschrijven op een stuk perkament met een veer. Een beetje ingekort door abbreviaturen. Om ze vervolgens naar oud gebruik te verluchtigen met helder gekleurde miniaturen!

‘Daarvoor konden mensen meestal niet lezen, er was een mondelinge traditie voor de overdracht van kennis. Vaak middels muziek. Bij ons in het klooster werden de bijbelteksten overgedragen door middel van chanten bijvoorbeeld. Je gebruikt daarbij het meer intuïtieve deel van je hersenen.’

‘Na de reformatie zie je dat mensen meer met het analytische deel van hun brein op de bijbel los gaan. Waardoor alles wat er in staat letterlijk wordt genomen. Alle informatie wordt gezien als feit. Het moet dan ook kloppen! Terwijl het eigenlijk poezië is!’

‘Ja, religie is poezië. Neem bijvoorbeeld de zin: Love is like a red, red rose. Als je die zin letterlijk neemt kom je niet veel verder. Het is dan ook een metafoor. Metaforen zijn zo belangrijk voor de zingeving in religie…..’

Het geloof van deze vrouw is ook niet meer wat het geweest is. Haar oude godsbeeld hanteert ze niet meer. Ik hoor haar niet praten over god de vader. Toch is religie nog steeds heel belangrijk in haar leven.

Tegenwoordig wordt deze vrouw vaak gevraagd om lezingen te geven. Haar heldere blik op de wereldreligies en de verstrengeling met extremistische standpunten zouden gemeengoed moeten worden. Ze zegt iets wat Heks al jaren weet: Het Grgrchristendom is eindeloos agressiever geweest door de jaren heen dan de Islam.

Ik voel me opgetild door te luisteren naar deze vrouw. Ook weet ik weer waarvoor ik dit doe, dit prachtige en ook stomme leven leven! En bij tijd en wijle uitzitten. Omdat ik de pijn en frustratie in mijn hart wil leren kennen en niet wil verhalen op anderen.

Dat laatste vind ik moeilijk hoor. Ik heb met enige regelmaat sterk de behoefte om ook eens een kledder uit te delen. Meer dan vroeger. Toen ik nog geloofde in de fundamentele goedheid van de mens. Toen ‘mijn’ narcisten nog niet ontmaskerd waren en ik gewoon nog wat beter mijn best moest doen. In mijn verwrongen optiek.

Het is een lange weg. ‘Niet verbitterd raken, Heks,’ krijg ik te horen van iemand die me zeer dierbaar is, ‘Soms lees ik dat tussen de regels door op je blog.’

Eerst de woede, iets op je lever hebben. Dan bitter als gal de woorden uitspuwen. Je gal spuwen. Je ontkomt er gewoon niet aan. Tenzij je het binnen houdt, tenzij je zelf zwartgallig wilt eindigen.

Toch is het de enige weg, die gouden regel. En als je goed oplet zie je die regel in elke spirituele traditie opduiken. Ik ben dus toch op de goede weg. Soms twijfel ik. Dan wil ik een gewone gezonde theemuts zijn, die nergens over nadenkt.

Dan wil ik een gemakkelijk saai simpel slaapleven met ongecompliceerde doorsnee vrienden, een eenvoudige piepkleine familie, die hier de deur plat loopt en een gezellige overjarige uitgedoofde echtgenoot die totaal geen tegengas geeft.

Vroeger deden we niet zo moeilijk over het geslacht van het goddelijke: God als man en vrouw, als vader en moeder: Teksten uit de bijbel hierover!

 

Islam vanuit Indiase soefitraditie: ‘De islam is de beste manier om tot God te komen’ INTERVIEW met Nuweira Youskine (34), journaliste en islamologe.

En ook:

Een krachtige vrouw naar Gods hart met maar liefst 7 eigenschappen vanuit de EO visie, niet te verwarren met zo’n verfoeide feministe……

De sterke vrouw is in alle opzichten krachtiger dan de feminist.

Als de feminist schreeuwt: “GELIJKHEID”, dan fluistert de sterke vrouw: “Eenheid”.

Als de feminist zegt: “Ik ben vrouw!” dan zegt de sterke vrouw: “Ik ben vrouw en dit is mijn Jezus.”

Als de feminist roept “Weg met de man!”, zegt de krachtige vrouw stimulerend: “Zoon, kniel maar neer voor God.”

Op wie lijk jij?
Soms is het goed om even herinnerd te worden aan wat het is om een vrouw van God te zijn.

 

Maar toch, alle sterke vrouwen ten spijt:

Gods ideale minnaar is toch een man……. en wel Antoine Bodar, kunsthistoricus, voorheen televisiemaker en thans priester te Amsterdam. 

Inspiratie: Eerst je kop laten afbijten door een akelige alt, vervolgens je hart laten raken door een geheimzinnige sopraan en tot slot in een baan om de aarde geraken door de heilige dans van een muzikale olifant. En dat alles in bijzonder goed gezelschap!

Zaterdag heb ik een drukke dag. Om 11 uur ’s morgens meld ik me voor een martelsessie bij de fysiotherapeut. Hardhandig haalt ze me uit de knoop. Oh, wat is ze toch gemeen geworden door de jaren heen. Bijna net zo geniepig als de orthopedische fysio. Alleen lacht ze niet smakelijk om mijn gejammer, zoals laatstgenoemde……

Lachen om je pijn is fijn. Om je eigen pijn wel te verstaan. Het is het enige prettige aan pijn. Lachen is het beste medicijn. Anders krijgt die verrekte pijn je klein….

Na de sessie snel ik richting Leidse Hout. Ik laat mijn hondje flink rennen: Vanmiddag moet hij een paar uur in zijn hok. Heks gaat zingen in een Leids Koorproject. Stipt om twee uur schuif ik op mijn plaats. Althans, dat probeer ik. Er zit echter een dame op mijn plek en ze is niet van plan om te gaan wieberen. Sterker nog: Tot mijn verbijstering heeft ze mijn plaats ingepikt. Iets dat ik absoluut haat!

Een horde dames stort zich op Heks. Ik moet niet zeuren. Ik moet er maar naast gaan zitten, in het hoekje achter een pilaar. Of op de bank er achter. Er voor. Links, rechts…… Noem maar op. Iedereen vindt blijkbaar maar dat ik loop te zeiken, maar ik wil gewoon op mijn eigen plek zitten. En met reden: Daar heb ik geen muziekstandaard nodig, kan ik blijven zitten en toch de dirigent zien, kan ik mijn spullen kwijt….. Mijn gedisloceerde schouders kwijt. Ook niet onbelangrijk!

©TOVERHEKS.COM

Het woeste wijf weet van geen wijken. Haar royale matrasachtige lijf neemt de halve bank in beslag. Mezelf in het hoekje ernaast proppen is geen optie. Per gratie Gods mag ik aan de andere kant van de kerkbank zitten.

Eerst komt dan haar vriendin. Waar Heks al jaren naast zit. Maar waar zij nu opeens zonodig naast moet zitten…….. Begrijpelijk, maar overleg het eerst even! Daarnaast een verschrikte vriendelijke dame, waar ik al jaren mee zing. Zij kan hier ook niks aan doen.

Wat een gedoe. Ik ben helemaal van slag en beland uiteindelijk dus op een geweldige kutplek. Ik zit helemaal opgepropt. Er toeteren alten van een andere partij in mijn oor en naast me zit een venijnig oud vrouwtje onophoudelijk in zichzelf en tegen Heks te mopperen.

In de pauze probeer ik het met de alt in kwestie te bespreken. Het ontaardt in een bijzonder onaangename schreeuwpartij. Het mens weet van wanten, ze wil niet wijken. Na een scene vol menopauzaal chagrijn ben ik nog geen stap verder. Ik moet de rest van de middag maar uitzitten op die ellendige plek met mijn schouders in mijn nek.

Wat zijn wij vrouwen toch een hopeloze wezens bij tijd en wijlen. Vooral  als we verzuren tot oude pruimen met nukkige gezichten en verroestte lachspieren…. Dat moet je ten alle tijden zien te voorkomen!

De tenoren troosten me in de pauze. ‘Kom lekker bij ons zitten, Heks, laat die alten toch de rambam krijgen. Ik ben er ook gillend weggelopen vorig jaar. Ook vanwege geruzie rondom een plek. Wat een hopeloze dames zitten daar tussen. Ik snap je frustratie,’ aldus een bijzonder leuke en vlotte vrouwelijke tenor. Ik ben blijkbaar niet de enige met dit soort ervaringen…..

Het gedoe heeft me aangegrepen. Ik lijk wel onzichtbaar. Onbetekenend. Ik doe er helemaal niet toe! De hele wereld wandelt over me heen. Om me vervolgens te vergeten. De pispaal. De zondebok. Een heel arsenaal oude pijn wordt opengetrokken door dit stupide stoomwals-incident. En ik ben weer eens totaal verbijsterd door het totale gebrek aan empathie en inlevingsvermogen van sommige medemensen. Botterikken tot op het bot zijn het.

Zo snel als ik kan ga ik na de repetitie weer met mijn hondje wandelen. Ik probeer hem uit te putten, want vanavond ga ik alweer uit. Het is niet te geloven! Fiederelsje heeft me uitgenodigd voor een experimenteel jazz concert. Jazzclub Hot House heeft weer eens iets georganiseerd. Op een nieuwe locatie. Gelukkig maar, want hun oude locatie is een no go area voor Heks. Teveel traumatische herinneringen.

Aan alles komt een einde: Als je maar lang genoeg wacht. Sociëteit de Burcht is verleden tijd. Alcoholistisch Leiden moet ergens anders gaan doorzakken. De betrokken zuipschuiten zijn dood of op sterven na dood. Of ze liggen in de goot. Einde van een hopeloos tijdperk!

©TOVERHEKS.COM

Lekkere verhalen, Heks. Beetje gefrustreerd? Daar zit toch niemand op te wachten? Inderdaad. Vooral niet als je denkt dat dit verhaaltje over inspirerende zaken gaat!

’s Avonds trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfkwast over mijn bleke kaken. Ik laat alle ergernissen van me afglijden. De wereld is gestoord, maar daarom hoef je jezelf niet gek te laten maken! Vol goede moed fiets ik richting muziekcentrum Quibus aan de Middelstegracht. Als ik binnen kom vliegt mijn vriendin me om de hals.

‘Niets,’ wuift ze als ik vraag wat ze van me krijgt voor het kaartje. ‘Maar je hebt geen knoop.’ wordt afgedaan met ‘Jij ook niet.’ Ze stelt me voor aan haar gezelschap: Twee beeldschone jongedames uit Indonesië. Hoewel ze maar tot mijn middel komen qua lengte steken ze met kop en schouders boven het maaiveld uit als het aankomt op hetgeen ze bereikt hebben in het leven! Beide vrouwen zijn bezig met hun promotieonderzoek en bijna klaar…….

Ik glijd op een stoel naast de ene dame en hoor haar uit over haar onderzoek. Dan ontdekken we van elkaar dat we ons intensief bezig houden met zang. Zij met traditionele Indonesische muziek, ik natuurlijk met Dhrupad en mijn oratoriumkoor.

De andere jongedame gaat binnenkort promoveren op Javaanse Hiphop…..

Wat een leuk en inspirerend gezelschap! Wat een mooie slimme meiden! Wat een passie en wat een drive om zo je dierbaren achter te laten om in een suf Hollands studentenstadje te komen promoveren!

We hebben ruim op tijd afgesproken, dus er is genoeg rijd om te klessebessen. Langzaam druppelt de zaal vol. ‘Ik zie dat er duizenden mensen op het concert zijn afgekomen!’ roept de man van Hot House enthousiast als hij de band aankondigt. Een kleine verwijzing naar Trump. Die krijgt sowieso een flinke veeg uit de pan. Een klein maar uiterst vermakelijk politiek college verder komen de muzikanten het podium op. Het gaat beginnen! Eindelijk!

©TOVERHEKS.COM

Het concert is geweldig. Slechts vier mensen staan er op het podium, maar ze tellen voor tien! Een operazangeres, Claron McFadden, die jazz zingt. Wat een bereik heeft deze vrouw! Ze schuwt het experiment bepaald niet! Heerlijk.

Dan is er nog een stevig gebouwde acrobaat op een Sousafoon: Michel Massot. Het instrument lijkt met hem vergroeid te zijn. Als hij op een gegeven moment circulair ademend over het podium springt wordt het publiek helemaal wild. Boventonen vliegen om je oren. Olifanten duiken op uit de coulissen en Heks ziet zelfs een heuse neushoorn over het podium stampen!

Een frisse jongedame op cello, Marine Horbaczewsk, en een virtuoze Vlaming, Tuur Florizoone, op de accordeon complementeren het gezelschap. De muzikanten zijn zonder uitzondering zeer begaafd. Het is echt smullen voor het verwende oude knarrenpubliek van Hot House.

Het programma is theatraal en intrigerend. Gedurende enige tijd heeft de band geheimen verzameld. Voornamelijk van oudere mensen. Hier zijn de composities op gebaseerd.

Heks is bij het eerste nummer al in tranen. Het is verschrikkelijk en herkenbaar dit lied over zelfdoding door een geliefde. ‘We grijpen het publiek direct bij de lurven met dit eerste lied…..’

‘Mensen zijn helemaal ontroerd als ze horen dat hun geheim gezongen wordt,’ vertelt de zangeres achteraf. We staan al zeker drie kwartier met haar te praten. Mijn gezelschap wil alles weten over haar zangtechniek en de opzet van de voorstelling. De zangeres op haar beurt is zeer geïnteresseerd in wat wij allemaal uitspoken in het dagelijkse leven.

©TOVERHEKS.COM

Ik loop intussen met mijn net aangeschafte CD te zwaaien op zoek naar handtekeningen. Vooral die van de Sousafonist wil ik hebben. Dat is toch zo’n grappige man. Zijn spel heeft me helemaal opgetild. Zijn bijdrage heeft mijn muizenissen rondom het gekrakeel van afgelopen middag spontaan de deur uit gejaagd. Weggeblazen door deze muzikale elegant dansende olifant!

‘Thank you so very much,’ probeer ik als ik ontdek dat hij geen Nederlands spreekt. Ik steek een heel verhaal in het engels af, maar de man kijkt of hij water ziet branden. Hij spreekt uitsluitend frans. Gelukkig is dat geen probleem voor Heks.

De zangeres spreekt alle drie deze talen werkelijk perfect. Zonder accent. Bizar!  We verbazen ons er achteraf over. Zelf kunnen we ook wel een redelijk woordje over de grens brabbelen, maar dit grenst aan het onwaarschijnlijke. Wat een bijzonder getalenteerde vrouw!

Zo heeft Heks een heerlijke avond. Enigszins zwevend verlaat ik het pand: Ik ben in de zevende hemel! Het is al tegen twaalven als ik eindelijk het laatste rondje met VikThor loop. Dank je wel Fiederelsje voor deze superdate. Het was fantastisch!

Hier kun je alles lezen rondom deze voorstelling en de makers ervan: Secrets met Claron McFadden en het jazztrio Massot-Florizoone-Horbaczewski. 

©TOVERHEKS.COM

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles en Art Nouveau in het Hortahuis. Cultuurhappen op de valreep…….

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Cowboy speurt naar een verborgen schat

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Maandag crasht Heks vol overgave. De vakantie eist zijn tol. In tegenstelling tot de rest van de wereld, zijn dit soort activiteiten dodelijk vermoeiend voor mij. Ik heb veel te veel gelopen, dus mijn benen zijn volstrekt verknoopt en verzuurd. Ik kan geen pap meer zeggen en de ervaring leert, dat ik het maar uit moet zitten. Of beter gezegd: liggen…..
Ik begin de dag natuurlijk met de verplichte wandeling door een bos met Ysbrandt. Eerst prik ik een megasuperblaar door. Ongelofelijk: Het ding is nog groter, dan de teen, waar hij op zit.

Zo, dat loopt een stuk aangenamer……

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

Wat een prachtig bordje!

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

De laatste dag van onze minivakantie in het prachtige Brussel is in feite de meest productieve. Eindelijk zijn we een beetje uitgerust, want alweer slapen we schandalig uit. Gelukkig heeft Heks een wekker gezet, anders lagen we waarschijnlijk nu nog te pitten. Goeie bedden, hoor, in dat Golden Tulip Hotel!

We komen ruim op tijd voor het ontbijt, maar het buffet is leeggeroofd door de andere gasten. Een Indische man staat enorm te schelden op een serveerster. Hij heeft groot gelijk, het is een triest restantje wat de klok slaat. En zijn tirade heeft effect: In no time wordt er een nieuwe dubieuze fruitsalade neergezet, bacon en vleeswaren bijgevuld alsmede onze favoriet: Tomaten en komkommer…….

Nu nog alles in de auto proppen. Dan kunnen we eindelijk de stad in. Traditioneel missen we de trein, maar het kan ons niet schelen. We zijn vroeg genoeg voor ons doen. In een slakkengangetje gaan we richting station. We stappen uit in Brussel-Zuid en duiken de vlooienmarkt in de Marollen op. Binnen een minuut heb ik al een geweldig Japans schaaltje op het oog. Raku gestookt en ook nog handbeschilderd. Hier en daar verguld….. Heel bijzonder.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Geschulpt schaaltje met verguld hart.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Ik zwaai er onverschillig mee naar de verkoper: ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Dat roepen ze hier werkelijk bij elk voorwerp, ontdek ik al snel. Maar in dit geval ga ik niet afdingen, ik ben bang, dat ze dan zien hoe mooi dit schaaltje in feite is. Ik sluit de deal en het juweeltje wordt in een paar kranten gewikkeld.

Iets verder zie ik een waanzinnige glinsterstof verscholen in een stapel Arabische bruidskleren. Het blijkt een sprookjesjurk te zijn. ‘Combien?’ Nou, raad eens? ‘Cinq euro!’ Ik rommel nog wat in de stapel, maar de andere jurken zijn allemaal berekend op het Arabisch schoonheidsideaal: Enorm! Naast me staat een Nederlandse vrouw ook verwoed te spitten. Ze houdt ‘mijn’ jurk scherp in de gaten, maar ik laat em niet los. Die gaat mee naar huis! ‘Oh, jammer’, zucht ze,’ Hij is zo ontzettend leuk! Ik zoek zoiets voor mijn dochter!’

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

De Cowboy is intussen ook op jacht, maar zijn aanpak is volstrekt anders. Hij eindigt met een paar koebellen, voor zijn verzameling percussie instrumenten. Heks maakt nog een kapot bord buit. Kapot? Dat is toch niks. Inderdaad, volstrekt belachelijk om zoiets te kopen. Dit is echter zo’n prachtexemplaar, dat ik er toch een paar euro voor over heb. Tot slot vind ik nog een door de wind gevormde woestijnroos. ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Ja, doei. Ik leg de steen terug. De marktkoopman vraagt hoeveel ik ervoor over heb. Nou, 1 euro en dan wil ik er ook dat stukje seleniet, engelensteen, bij. En zo geschiedt.

Na een uurtje zijn we het zat. We gaan koffie drinken en ons beraden op het volgende programmaonderdeel. We willen een route lopen langs allemaal Art Nouveau huizen in de buurt van de prestigieuze Louizalaan, net buiten het centrum.

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

In 1893 ontwierp de architect Victor Horta zijn eerste gebouw in deze totaal nieuwe vormentaal. Andere lokale bouwheren, Van Rysselberghe,  Van de Velde en Hankar volgden in zijn voetsporen. Zo zijn er ter plaatse heel wat panden in deze stijl opgetrokken. Het mooiste daarvan is ongetwijfeld het woonhuis van Horta zelf, tegenwoordig een museum. Cowboy en Heks doorkruisen de wijk en zien heel veel prachtige gevels versierd met bloemmotieven.

Hoogtepunt is ons bezoek aan het Hortahuis. Wat een droom van een gebouw!! Werkelijk alles is mooi, van brievenbus tot luchtrooster. Ronde vormen en licht. ‘De energie vloeit zo prachtig door dit huis, het is gewoonweg Feng Sui!’ merkt Heks op. ‘Horta heeft zich laten inspireren door het verre Oosten, hij was ongetwijfeld bekend met dat fenomeen!’ weet Cowboy te melden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

We kijken uitgebreid rond en nog eens en nog eens. Uiteindelijk hebben we alles in ons opgezogen en dan pas willen we weer naar buiten. Een waardiger afsluiting van ons reisje is niet denkbaar. Geheel tevreden eten we ergens een klein hapje en nemen de trein terug naar m’n trouwe kanarie. Die staat nog steeds voor het hotel geparkeerd. Maar niet lang meer.

Het zit erop. Zondagavond om een uurtje of zeven rijden we weg uit Brussel. De weg is zo goed als leeg. Cowboy zet een lekker jazzmuziekje op, een hele oude crack speelt de sterren van de hemel. Heks neuriet mee en haar maatje knapt een uiltje. Of nee, hij ligt heel stilletjes te luisteren, want af en toe komt er raak commentaar op de muziek. Zo rijden we in een cocon van zingende tevredenheid terug naar onze echte levens.

Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Art Nouveau, Horta huis in Brussel, woonhuis van de architect, tegenwoordig museum

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, HortaArt Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta