Verhuizen? Verkassen? Moven? Ja leuk! Heks ligt in een deuk. Maar niet heus, het idee alleen al geeft veel stress. Ik ga het dan ook niet doen. …. Reken maar van YES!

Mopperdemopper en scheld scheld word je snel zat. Je krijgt er tabak van. Soms is het de enige mogelijkheid om de onderste steen van de puinhoop in je leven boven te krijgen: Luisteren naar je eigen gemopper. Voor anderen is het natuurlijk een ramp. Verontwaardigde verhalen op verongelijkte toon aanhoren. Men heeft wel wat beters te doen ook.

Heks is ook zat van haar gewauwel. De rust is ook weergekeerd. Mijn hoofd, helder als een grasklokje, is helemaal leeg. De woeste woede is weggewaaid. Niet zomaar. Per ongeluk of ongemerkt. Nee. Mijn onvrede met de gang van zaken de afgelopen weken is in een paar stevige doordachte epistels op weg terug naar af. Naar het behandelend team dus.

Tevens is er een goed doortimmerd verhaal gestuurd naar een klachtenfunctionaris van de betreffende organisatie. Alleen had ik dit nooit voor elkaar gekregen. En al helemaal niet zo snel. Binnen een goeie week heb ik de koers van mijn herstel drastisch gewijzigd. Niet in de neerwaartse spiraal van de onzinnige achterhaalde Nederlandse aanpak van ME: Cognitieve therapie en antidepressiva.

Dat ik nu helemaal niet geholpen word neem ik op de koop toe. Liever geen hulp, dan van de wal in de sloot. Ik red me al jaren min of meer. Je moet soms niet vragen hoe, maar ik loop nog steeds rond te ‘springen’. Ingetaped weliswaar, anders vliegt alles uit de kom.

Liever in mijn eentje door stumperen, dan mezelf van het leven willen beroven door de bijwerkingen van de behandeling. ‘Daar verliezen we mensen op,’ was het commentaar van een behandelaar in het verleden, toen ik maar net aan die bijwerkingen had overleefd.

Liever dwars tegen de stroom inroeien, dan me laten gek maken door de psychiater van Buurtzorg T. Of in de overgave gaan bij diezelfde dame. Ik wil niet in het gesticht verdwijnen met ME.

Liever nog een tijd boos, kwaad, nijdig, dan gesloopt door teveel activiteit en foute pillen worden afgevoerd naar een verpleeghuis. Dat stel ik liever nog een paar decennia uit.

Nu heb ik tegenwoordig een geweldige dame aan mijn zijde strijden. Hoe ik aan haar gekomen ben? Dat snap ik zelf ook niet. De praktijkbegeleidster van mijn huisarts heeft een cruciale rol gespeeld in deze. Zij kent Heks goed, omdat ze jarenlang mijn fysiotherapeut is geweest. Ze weet wat er speelt. Zij heeft dit op 1 of andere manier voor elkaar gebokst.

‘Heks, jij komt heel stevig over, maar van binnen ben je een watje. Die felle mondige buitenkant heb je louter ter bescherming van die zachtaardige binnenkant…..’ reageert ze laconiek, als ik haar vertel over mijn chronische worsteling met de zelf benoemde ‘alpha teven’ uit Leiden en omgeving.

Aanvankelijk hadden mijn nieuwe rechterhand, Rozenhart, en Heks wekelijks ruim een uur de tijd om achter instanties aan te jagen, vervelende achterstallige post te openen, zakken oude kleren uit te zoeken en ga zo maar door. Intussen is de hulp flink uitgebreid. Ze helpt me met van alles en nog wat. Van vakantie voorbereiden tot klachtenbrieven schrijven of een aanrijding afhandelen. Indien nodig pakt ze wat dingen over.

Als mijn hoofd het niet doet gebruiken we haar heldere hersens. Als Heks het fysiek niet meer trekt typt zij de rest van een brief voor me uit. Op slechte dagen krijg ik zo toch nog iets voor elkaar. Belangrijke post blijft niet meer een jaar liggen. Oude kleding verdwijnt opeens in de kledingbak.

‘Ik probeer mijn cliënten altijd zoveel mogelijk hun dingen zelf te laten doen op de manier, die zij willen….’ vertelt ze me afgelopen week. Dit maakt ze helemaal waar bij mij. Bij deze hulpverleenster krijg ik geenszins het gevoel, dat ze me over neemt.

Wat een geluk heb ik met deze dame. Zoals ik ook geluk heb met mijn thuishulp. Die doet de dingen ook zoals ik het wens. En dat heb ik ook wel eens anders meegemaakt.

Heks is dan ook erg blij met Rozenhart. Ze maakt samen met mijn eveneens geweldige thuiszorg echt het verschil in mijn leven.

Afgelopen week komt er een man van de gemeente praten over een eventuele scootmobiel. Heks zit al lang in tweestrijd hierover. Want het is wel een enorme stap. En ik heb ook dagen, dat ik me prima red op de fiets en lopend. Maar afgelopen winter had ik het slecht en viel ik voortdurend van mijn fiets bijvoorbeeld. Of ik liep door de steeg te strompelen met gewrichten uit de kom.

‘Je moet uitgaan van je slechtste moment,’ tipte iemand met reuma me eens. Hij was daar door schade en schande achter gekomen. Jarenlang presteren boven zijn kunnen had de zaak geen goed gedaan. Heks is ook erg van het niet zeuren en doorgaan. Het laatste wat ik doe is om hulp vragen. Toch moet ik het onderwerp scootmobiel nu gaan bespreken met een mij wildvreemde man.

Tip 1: GA NIET VERHUIZEN!

Door alle toestanden met Buurtzorg T ben ik best zenuwachtig over dit bezoek. Ik overweeg zelfs om het maar af te zeggen. Ik ben gewoonweg bang, wat ik nu weer naar mijn kop zal krijgen.

Maar wie schetst mijn verbazing? De man is echt heel aardig. Met mijn grote zwarte panter in zijn armen komt hij de trap op, ‘Zo, hij was ontsnapt. Ik heb hem maar eventjes meegenomen….’

Hij lijkt sprekend op de kattenfluisteraar van TLC, Jackson Galaxy, maar dan zonder alle piercings en tattoos. Zelfs zijn stem is hetzelfde, alsmede zijn manier van praten. Heks is direct verkocht. Wat een leuke vent!

Ook het gesprek verloopt soepel. Hij stelt geen rare vragen en heeft begrip voor mijn onzichtbare ziekte. ‘Ik heb zelf een onzichtbare aandoening,’ hij vertelt hoe dit zijn leven bepaalt. Als ik hem over mijn avonturen bij Buurtzorg T vertel schudt hij zijn hoofd. Zeer herkenbaar.

Hij begrijp zelfs waarom ik heb gezegd, dat ik wil werken aan het weer gaan zwemmen en vroeger uit mijn bed komen…….  ‘Op een gegeven moment zeg je wat iemand wil horen. Om maar van het gezeur af te zijn…..’

Het gesprek loopt geweldig, maar het gaat nog veel voeten in de aarde krijgen, die scootmobiel. Er moeten weer allemaal onderzoeken worden gedaan. Iedereen wil vervolgens natuurlijk nog eventjes zijn of haar plasje over dit nieuwe dossier doen. Er moeten rapportages komen van huisarts en fysio. Mijn berging moet op de schop. Er moet een deur met een elektrische dranger en een soort oprit naar de gemeenschappelijke berging worden gemaakt……

Het duizelt Heks. Wat komt er veel bij kijken. En dat allemaal voor die paar slechte dagen. Nou, paar…….. Slechte weken en maanden vaak. En ook best regelmatig een slecht jaar, zoals afgelopen jaar.

‘Wil je me in contact brengen met mevrouw Rozenhart van Cuprum?’ vraagt hij tenslotte, als hij ontdekt dat zij me ter zijde staat, ‘Ik wil het met haar gaan hebben over uw verhuizing. Binnen een paar jaar moet dat toch gebeuren, want u kunt hier natuurlijk niet blijven wonen op lange termijn…. met die trap, die u op moet…..’

Nu kost die trap me echt wel eens moeite. Vooral qua energie. Ik stel een ritje naar de berging soms uren uit, totdat ik er de puf voor heb. Maar dat geldt ook voor activiteiten als douchen, eten koken, daadwerkelijk het gekookte opeten en ga zo maar door.

Maar om nu te gaan verhuizen voor die trap. Het idee alleen al. Weet die man wel hoeveel werk dat is, verhuizen? Het staat bovenaan de stressfactorenlijst. En dan met dat overvolle huis van Heks?  Bovendien: Ik wil niet weg! Ik woon hier heerlijk!

Heks begint dus protesterend te pruttelen. Dat ik niet wil verhuizen. ‘Ik verhuis nog 1 keer in mijn leven en dat is naar een aanleunwoning…..’ Liever ga ik ooit tussen een paar planken dit huis verlaten. Maar binnenkort verkassen? NEE!!!!!!!

Heks raakt in paniek. Zit ik me opeens alweer verdedigen tegen iemand van een hulpverlenende instantie! Deze keer, omdat ik niet wil verhuizen.

Als de man ziet, dat het zweet me uitbreekt en ik helemaal begint te stotteren laat hij het onderwerp uiteindelijk rusten. Toch werpt het incident een beetje een smet op het bezoek. Opnieuw word ik overruled in mijn hulpvraag. Ik vraag dit en krijg dat. Ik vraag EMDR en moet aan de pillen. En onder de plak bij een psychiater. Ik vraag een vervoermiddel en moet verhuizen.

Toch is het afscheid allerhartelijkst. De kattenfluisteraar aait nog even alle poezenbeesten. Zelfs de meest schuwe laat zich uitgebreid aanhalen. Ook geeft hij VikThor een beetje aandacht. Echt een schat van een man.

Als ik later aan Rozenhart vertel over de ‘geplande verhuizing’ schieten haar wenkbrauwen omhoog. ‘Verhuizen, waarom????’

‘Omdat hij vindt, dat ik dat beter nu kan doen en niet als ik bijvoorbeeld de trap echt niet meer op kom. Maar wat maakt het uit of ik tegen die tijd de trap wel of niet op kom? Ik ga echt niet zelf de boel verhuizen. Als ik de trap niet meer op kan kruipen, is het vroeg genoeg om hier weg te gaan….’

‘Bovendien gaat zo’n verhuizing me jaren van mijn leven kosten. De stress alleen al. Met mijn kapotte stresssysteem. Dan is het ook nog eens zo, dat ik door al dat hopeloze gemanipuleer van narcisten met grote sommen geld via mijn bankrekening, nooit meer in een woningbouwhuis kan wonen….’

‘Dat recht hebben ze voor me verspeeld. De vrije sector is niet te betalen hier in Leiden. Ik woon hier ook nog eens heerlijk. Midden in de stad. Ik ken iedereen in de buurt. Ik wil ook helemaal niet weggestopt worden in een anonieme flat in een buitenwijk……’

‘Als ik in een huis met een trap naar de bovenverdieping zou wonen, zou ik ook niet gaan verhuizen. Maar ja, dan kun je natuurlijk op een gegeven moment een traplift plaatsen. Volgens de kattenfluisteraar mogen er echter geen trapliften worden geplaatst in openbare ruimtes…..’

Rozenharts zachte gezicht krijgt een vastberaden uitdrukking. Er zit een ijzeren vuist in deze fluwelen dame. ‘Laat hem maar contact met met opnemen…..’ haar gezicht spreekt boekdelen. Heks hoeft niet te verhuizen. Dat gaat ze hem goed duidelijk maken. Op haar vriendelijke rustige manier.

Ik hoef me niet meer tegen dit hopeloze idee te verdedigen.

Zo heeft ook de scootmobiel weer de nodige voeten in de aarde. Zelf hik ik er nogal tegenaan om op zo’n ding te gaan rondrijden. Dan zijn er nog allemaal praktische problemen. Er moeten aanpassingen aan het pand worden gedaan.

Ook moeten er weer allemaal medische rapportages worden opgehoest links en rechts; een ramp als je met ME komt aanzetten. De kattenfluisteraar waarschuwde me al, dat ik moet uitkijken voor het etiket ‘anti-revaliderend’ op de gewenste scootmobiel. Ofwel: ME patiënten moeten worden geactiveerd, dus zo’n luiwagen is niet wenselijk…….

En dan worden er tot slot dingen geroepen als dat ik moet gaan verhuizen……

Zal ik dan toch maar een klein elektrisch scootertje kopen? Een soort opklapbare step met een zadeltje. De goedkope versies mogen niet de openbare weg op. Voor de duurdere heb je een rijbewijs en een kenteken nodig. En een verzekering. Dat rijbewijs heb ik al volgens mij…… Hoe stabiel zijn die dingen eigenlijk? Kan ik er niet eens eentje uitproberen?

Ik begin er toch weer serieus over na te denken…..

Wat is er toch zo fascinerend aan een inktzwart karakter in een tropische verpakking? Nou ja, tropisch, een ijskoningin dan. Heks ligt duidelijk teveel voor pampus, dat ik naar dit soort ellende ga zitten kijken. Of sterkt het zien van dit soort narigheid me in mijn voornemen tot loslaten en vergeven?

Tara Lambert

Afgelopen week kijkt Heks weer eens naar Dr Phil, blote bil. Er gaat inderdaad een vrouw met haar billen bloot in zijn programma. Het is een voormalig model. Nou ja, model. ‘Ze heeft wel eens foto’s laten maken door een professionele fotograaf,’ beweert haar slachtoffer laconiek.

Dit vermeende model blijkt wel over meer dingen te liegen. In feite liegt ze alles aan elkaar. Meesterlijk speelt ze mensen, dieren, dingen, ouders en hun kids, zelfs oude schoolvriendinnen, de hele teringzooise bende, tegen elkaar uit. Ze draait er haar gemanicuurde handje niet voor om.

De waarheid gebiedt te zeggen dat de vrouw beeldschoon is. Keihard. Snoeibikkelkeihard. Een kille blik in een schitterend gezicht. Ook nu ze door de stress een kilo of veertig zwaarder is geworden is het een toppertje. Qua uiterlijk dan.

Ze heeft Phil dan ook zo in de pocket. Hij doet nog wel pogingen heel streng te kijken en door te vragen. Maar als hij aan het eind van een notabene tweedaagse show, waarin hij gebiologeerd als een hitsig konijntje in een koplamp, naar haar gelieg heeft zitten luisteren, haar vertrouwelijk toefluistert dat zij geen moordenaar is, breekt mijn klomp. De man is volledig in haar val getrapt.

Nu is Phil zelf natuurlijk ook een rare. Allerlei verhalen doen over de man de ronde. En niet allemaal even lovend. Hij is beschuldigd van seksueel overschrijdend gedrag, van het uitoefenen van zijn beroep zonder vergunning en ga zo maar door.

Heks heeft sterk de indruk, dat de man toch een aantal verdacht narcistische trekken heeft. Ook valt het me op, dat die bevolkingsgroep er altijd zo goed van af komt bij hem. Ze krijgen zonder uitzondering een traject aangeboden. Hun slachtoffers kunnen over het algemeen op minder begrip rekenen. Die moeten zelf hun hulp maar regelen……

Ik heb wel eens gezien hoe Dr Phil een vrouw op haar nummer zette, omdat ze geheel in de overgave was gegaan bij haar narcistische echtgenoot. Het arme mens had al een hele waslijst vernederingen en lichamelijk/ geestelijk geweld achter de rug. Ze was systematisch mishandeld en leeggehaald door haar foute vent. Ze kon wel een oppeppertje gebruiken……

Maar nee. ‘Hoe heb je het zover kunnen laten komen?’ was de tendens van Phils antwoord op haar hulpvraag, ‘Regel maar een straatverbod.’

Het moordlustige model is een lellebel. Althans, dat beweert haar slachtoffer en vermeend aartsvijandin. ‘Ze loopt in uitermate ongepaste outfits rond te paraderen. Komt rustig op een kinderpartijtje in niets verhullende kleding. Ik wil dat niet voor mijn dochters….’ zegt haar slachtoffer op een gegeven moment gekweld.

Rivale met echtgenoot

Heks zit gebiologeerd  te kijken. Schaamteloze slechtigheid fascineert me. Wat gebeurt er in iemands hoofd, waardoor die persoon denkt dat het maar geoorloofd is om een medemens om zeep te helpen? De moeder van je stiefkinderen? De ex van je man?

‘We waren vroeger inderdaad hartsvriendinnen, ja, ik ben bij de bevallingen van haar jongste kinderen geweest…’ beaamt de beeldschone ijskoningin Phils vraag. ‘Nou, vriendinnen. Ja, was hadden vaak contact,’ zegt het slachtoffer. Ze had al enige tijd in de gaten, dat de nieuwe partner van haar man in werkelijkheid een sekreet is. ‘Ik had haar door.’ En dat is haar duur komen te staan.

De zoveelste onwaarschijnlijke geschiedenis, waar een narcist aan ten grondslag ligt. Heks probeert te begrijpen, waarom de vrouw dacht gerechtigd te zijn ons haar tegenstandster te elimineren. ‘Ze moet weg, monddood, giebeldegiebel, stop haar maar in zo’n houtversnipperaar. Hahahahahaha, kun je nagaan hoezeer ik haar haat, ‘ giechelt ze, ‘Nee, zonder gekheid, ze moet in elk geval zwaar gehandicapt raken.’

Via een oude schoolvriendin heeft ze een hitman geregeld. De vriendin heeft al een keer op haar verzoek het slachtoffer telefonisch bedreigd. Niet misselijk bedreigen, nee, het echte werk. ‘Je eindigt hersendood aan de beademing, bitch,’ en dergelijke.

Met de foute schoolvriendin

Maar als ze vervolgens het verzoek krijgt om op zoek te gaan naar een beroepsmoordenaar, wordt het deze handlangster toch ook te gortig. Ze gaat naar de politie.

De zogenaamd ingehuurde hitman is dan ook een undercover politieagent. Ze spreken af in een auto pal voor een winkelcentrum. De schoolvriendin, de agent en het nietsvermoedende model.

Laatstgenoemde laat het aan de schutter over om te bedenken hoe hij haar rivaal van het leven gaat beroven. Als het maar gebeurt. ‘Ik weet niet. Wat denk jij?’

BETERE TIJDEN! DE BESTE VRIENDINNEN?

‘Dus gewoon naar haar toelopen en recht in haar gezicht schieten? En haar man dan? Als hij thuis is, wat moet ik daarmee?’ ‘Oh, schiet ook maar dood. Maakt mij niet uit,’ antwoordt het model opgewekt. Ze heeft er wel voor gezorgd, dat haar stiefkinderen die bewuste dag veilig bij haar zijn. Ook goed voor haar alibi.

‘De jongere kinderen van het slachtoffer zouden gewoon thuis zijn geweest. Ze wilde haar stiefkinderen voor zichzelf, maar de halfzusjes en broertjes konden haar niks schelen….’

Betrapt en opgepakt!

Heks vindt online een brief van de stiefkinderen aan de rechtbank. Ze blijken al jaren te zijn gegaslight door het malafide model. Echt intriest natuurlijk.

Maar goed. Ellende, ellende. Iedereen zand in de ogen gestrooid. Jarenlang grijpt geen mens in. De vader van de kinderen gelooft zonder uitzondering zijn nieuwe echtgenote. Ten koste van zijn kinderen. Het gekke wijf kan gewoon haar goddelijke gang gaan.

Met een vlak gezicht en kille blik weerlegt het model elke aantijging. Ze was echt niet van plan om haar rivaal de dood in te jagen. Zelfs het feit, dat ze een aanbetaling heeft gedaan bij een hitman probeert ze te verdraaien. ‘Het was zo’n laag bedrag. Je denkt toch serieus niet, dat iemand voor zo’n schijntje een ander koud maakt?’

Het is eigenlijk hilarisch. Alles draait ze om. En dan komt er toch aan het eind een halfslachtige spijtbetuiging. Een vreemde vorm van excuus. Uit haar mond. Maar het bericht bereikt haar kille ogen niet.

De dans ontsprongen

Phil is in zijn nopjes met haar spijtbetuiging. Hij heeft hij dagenlang naar toe gewerkt. Waarom ontgaat me werkelijk. ‘Je bent geen moordenaar,’ klopt hij op haar knie.

Afgunst en jaloezie. De ander niks gunnen. Controle willen hebben over alles en iedereen. Ongegeneerde haat. Menen over andermans leven te kunnen wikken en beschikken.

Heksje, het loont toch echt de moeite om mensen te vergeven. Wandel geen haatpaden. Zoek steeds het gulden midden. Kijk uit voor rare tantes. Jaloerse troela’s. Wrattenpadden. Met kille onverschillige koude koppies.

Helaas heeft Heks in haar bescheiden leventje nogal eens last gehad van kwade zusters. Geniepige jaloerse tante Betjes. Pootje-lichtende mega mutsen.

‘Godin, godin, neem deze vriendin, geef haar haar zin, of onzin. Maar laat mij er buiten!….’

Zin en onzin. Zin in het leven, zin van het leven. Leven, leven.

Leven en laten leven, Heks.

Leven geven, leven nemen, menen anderen.

Iemand heeft gemeend mij monddood te kunnen maken. Iemand heeft gemeend, mijn leven te ongestraft te mogen controleren. Iemand heeft me in de hoek gedrukt, tegen de muur gezet. Uitgeleverd. Iemand heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om Heks haar autonomie te ontnemen, haar klein te krijgen…..

Heks begrijpt best, dat je helemaal klaar bent met bepaalde mensen in je leven. Ik begrijp dat geweldig bijzonder goed. Maar iemand kwetsen, kapot maken, iets aandoen of zomaar slecht behandelen…… Oog om oog….. Zelfs als het echt etterbuilen zijn, zoals in mijn geval……

Onbegrijpelijk. Gelukkig maar.

Het beeldschone model kijkt koeltjes in de camera. Het spijt haar verschrikkelijk. Ze heeft nooit de intentie gehad om iemand te vermoorden. Ja, ze ging na het geven van de opdracht tot moord lekker shoppen in het winkelcentrum, waarvoor ze hadden afgesproken.

Maar eigenlijk wilde ze de moord hiermee toen juist verhinderen. Hoe dan wel is niet duidelijk. De draderige leugens verkleven in haar mond voordat ze ze er goed en wel uitgewerkt krijgt….

Morgen gaat ze de gevangenis is. Slechts vijf jaar in plaats van de zeven waarvoor ze veroordeeld is. Door een vormfout.

Apart toch weer. Rechtvaardigheid voor iemand uit wiens mond louter leugens komen. Wiens garnalenhersentjes louter plannetjes produceren langs de parabool van haar haat.

Het model geniet van alle aandacht tijdens het proces. Als de eerste beste fashionista paradeert ze door de rechtszaal…..

 

 

Heks is lesbisch en niet zo’n beetje ook! Blijkt uit wetenschappelijk onderzoek…… Mijn moeder heeft het altijd al gedacht! Dus daarom moeten ze constant mij hebben in het maatschappelijk verkeer. Ik weet van niks, maar mijn vingers vertellen meer. Wat bijzonder interessant toch weer!

‘Ik ben er gisteren achter gekomen dat ik lesbisch ben,’ mijn acupuncturist kijkt me verbluft aan, dit had hij niet verwacht, ‘kijk maar, mijn wijsvinger is veel korter dan mijn ringvinger. Dat komt door het testosteronniveau in de baarmoeder tijdens de eerste maanden van de zwangerschap. Bij vrouwen is dit ook een indicatie voor hun seksuele geaardheid, allemaal wetenschappelijk bewezen!’

Dus de lengte van je vingers zijn een vingerwijzing naar je seksuele voorkeur? En dat geldt alleen voor vrouwen? Omdat vrouwen van vingeren houden wellicht?

‘Bij mannen is die link niet gelegd. Geloof jij het? De meeste wetenschappers zijn mannen en die willen natuurlijk niet op de vingers worden getikt om uit de kast te komen nadat ze door Jan en Alleman met de Pet op de vingers zijn gekeken……’

Mijn vriend de acupuncturist is niet onder de indruk van al die wetenschappelijke feiten. De raarste volstrekt irrelevante onderzoeken worden maar gedaan met de meest idiote uitkomsten, maar zijn professie wordt veelal weggezet als klinklare nonsens!

Heks heeft als jonge meid wel eens een vriendinnetje gehad, dus mijn liefde voor vrouwen komt niet  geheel uit de lucht vallen. We liftten destijds samen naar Parijs om de Franse nationale feestdag mee te vieren: 14 juillet! De stad was opeens heel anders dan tijdens een eerder bezoek met een vriendje.

 

Toen we op Place du Tertre aan het dansen waren werden we in no time openomen in een groep levensgrote potige potten, die ons terstond uitnodigden bij hen thuis bijvoorbeeld. En ’s avonds op het Bal de Pompiers du MONTMARTRE werden we omgeven door hitsige brandweermannen, die maar niet konden verstouwen dat deze lekkere hapjes aan hun neus voorbij gingen.

‘Door met elkaar te zijn ontnemen jullie ons twee vrouwen!’ riep een verontwaardigde spuitgast. Rare redenatie. Alsof er niet nog miljoenen jongedames over zijn in de wijde wereld. En alsof wij, als we dan een man zouden willen beminnen, meteen maar hem zouden willen bespringen!

‘Ik ben gewoon een heteroseksuele lesbo. Waarom niet? Ik ben tenslotte ook een vrouwelijke travestiet met mijn passie voor verkleedpartijtjes,’ mijn behandelaar schiet in de lach. Hij kent me langer dan vandaag.

Gisterenavond zie ik een leuk televisieprogramma. Dat heb je ook niet elke dag! Ryanne van Dorst doet in de serie ‘Geslacht’ een onderzoek naar de rol van gender in onze maatschappij. Ik kijk naar deel twee van de reeks. Hierin gaat ze onder meer langs bij de travestiet Snorella. Een grande dame met snor en borsthaar. En een eigen biermerk! Wat een leuk bezoekje! Daar knapt een mens van op!

Ook heeft ze een onderhoud met een wetenschapper over wat onze vingers allemaal vertellen over onze geaardheid. Samen met Snorella laat ze zich testen……

Ik kikker helemaal op van deze materie. Al jaren heb ik een grote voorkeur voor alles wat afwijkt van de norm. Die hopeloze norm. Normaal willen zijn is zo normaal geworden dat we tegenwoordig geneigd zijn om alles wat afwijkt desnoods met grove middelen terug te brengen tot iets acceptabels binnen ‘De Norm’. Die nimmer aflatende worm. Die ons aanvreet in onze eigen persoonlijke originele wortels.

Stilte voor de storm.

©TOVERHEKS.COM Slakken zijn allemaal hermafrodiet. Wel zo gemakkelijk.

‘Kijk,’ zegt een historica in het programma, ze is gespecialiseerd in hermafrodieten door de eeuwen heen, ‘Dit zou je tegenwoordig niet meer zien. Een volwassen vrouw met naast haar vrouwelijke geslacht ook nog een flinke penis.’ Er komen allerlei plaatjes in beeld van kuttige piemels en piemelige kutjes. ‘Tegenwoordig meent men bij de geboorte op grond van DNA te kunnen bepalen hoe het eigenlijk zit in een dergelijk geval, zodat de overbodige onderdelen direct verwijderd kunnen worden.’

‘Dus er is een groot overgangsgebied, maar daar wordt dan direct weer een tweedeling in mannelijk en vrouwelijk in gemaakt?’ vat Ryanne het gevat samen. ‘Ja, vroeger was dat niet zo, zoals je op deze afbeeldingen kunt zien. Maar tegenwoordig zie je dit soort taferelen eigenlijk nooit meer…..’

Ik blijk ook een genie te zijn…..

Heks met haar lesbische vingers zit geboeid te kijken. Wat een leuk mens is dat zeg, die Ryanne. Ik ben direct helemaal verzot op haar. Verfrissend en sprankelend. ‘Ik wordt altijd veertig of ouder geschat,’ zegt ze laconiek als leeftijd ter sprake komt. Ze is veel jonger! Eindelijk eens iemand die zich niet laat opspuiten om maar piep te lijken.

Als ik na de acupunctuurbehandeling terug naar huis rijd word ik plotseling achtervolgd door een busje. De situatie ontstaat bij een stoplicht en zoals wel vaker met dit soort dingen heb ik geen idee waar al die agressie vandaan komt. Ik rijd op goed geluk een woonwijk in. De bus volgt. Ik sla een paar keer af. Mijn belager ook.

Ik heb ooit wel eens met een hele agressieve kerel te maken gehad, een beer van een anabole bouwvakker, die probeerde mijn auto binnen te dringen, toen ik stilstond bij een stoplicht. Volgens hem had ik te vroeg mijn richtingaanwijzer aangezet, toen hij in mijn dode hoek reed. Dat was alles…….

Ik was niet van rijbaan veranderd, zoals een man afgelopen weekend bij Heks wel doet, als ik in zijn blinde hoek rijd. Zijn auto ploft zacht tegen mijn auto aan. Gelukkig is mijn Kanariepiet zo vies, dat ik geen schade heb. De laag vuil vangt de klap op als het ware. Zijn auto heeft wel een flinke kras…..

Kijk een wat een mooie kras, Heks. Hartstikke leuk! Kom ik toch weer de leukste mensen tegen op deze manier, wat jij!

En de man? Zo’n leuke man! Hij moet er om lachen. Hij maakt mij ook aan het lachen. Vervolgens poseert hij opgewekt naast zijn verse kras. Zowaar een positieve ervaring met mijn botsautootje voor de verandering.

Die bus is andere koek. Ik durf dan ook niet stil te gaan staan, want wie weet wat er dan uit dat busje komt zetten. Een homohater wellicht, die mijn lesbische handen heeft gespot op mijn stuur: We stonden tenslotte naast elkaar bij een stoplicht!

Pas op de Afred Hitcockdreef, ja echt waar, raak ik de ellendeling kwijt. Wat een toeval. Die naam verwijst werkelijk naar allemaal zaken die op de situatie van toepassing zijn!

Dit is al de derde keer in vier maanden dat ik een gek op de weg tref, die me probeert eraf te rijden. Twee keer betrof het een hersenloze in een busje. De derde was een knappe man in een personenauto. Hij is de enige van hen waar ik een gezicht bij heb. Hij zat te lachen, terwijl hij mij een ongeluk bezorgde! Wat zijn mensen toch gestoord!

Dinsdag kreeg ik een joekel van een bekeuring. Ik reed de straat in van de kerk waar mijn koor repeteert. Ik had haast, maar zag nog wel een paar mannen in apenpakkies weggedoken in een op de middenberm geparkeerde auto met Handhaving erop geschreven. ‘Wat doen die daar?’ schoot het nog door me heen.

Ze zaten naast het nieuwe verkeersbord te posten. Ik was zo door hen afgeleid, dat ik het onding niet eens heb gezien. Opeens mag je die straat niet meer in. 150 euro boete! Anderen, die op het trottoir geparkeerd stonden kwamen eraf met een waarschuwing. Mijn protesten mochten echter niet baten. Dat lesbische wijf moesten ze toch echt wel eventjes hebben!

Maar alle gekheid op een stokje: Uit mijn bescheiden lesbische ervaring weet ik nog dat er veel gediscrimineerd wordt. Toen al, maar nu nog veel meer. Onlangs is er weer een homostel in Amsterdam helemaal in elkaar geslagen. Maandenlang het ziekenhuis in, dat kaliber. Verschrikkelijk!

Wat moet Heks nu toch met haar pottige poten? Ze brengen me ogenschijnlijk in de problemen. Het is de enige verklaring die ik heb voor het feit, dat ze altijd mij moeten hebben in het verkeer.

Ik denk dat ik maar een ringvingerverkleining ga aanvragen bij de plastisch chirurg. Of transplantatie van het topje van mijn ringvinger naar mijn wijsvinger. Kan ik ook beter met dat beschuldigende vingertje wijzen, dus daar word ik wellicht wat wijzer van. Zodat ik minder van de wijs raak in het verkeer. Het gaat me vast veel ellende schelen!

©TOVERHEKS.COM Lesbische vingers aan heksige handen

Zou het vergoed worden door mijn ziektekostenverzekeraar? Er is tenslotte wel sprake van ondraaglijk lijden en tevens is deze materie wetenschappelijk bewezen! Ha!

Of zal ik het maar weer met een korreltje zout nemen, al die wauwse wetenschap? Lesbische handen aan het lichaam van een heteroseksuele vrouw verwijzen die hele studie toch zeker in 1 klap naar het rijk der fabelen?

Overigens acht ik de kans ook groot dat dat hele onderzoek naar homohanden uit de duim is gezogen. Een behoorlijk homofoob exemplaar in dit geval. Duimzuigen gebeurt zo vaak in de wetenschappelijke wereld, de universiteiten staan er bol van. Net als de politiek.

Niet zo gek, dit kinderlijke gedrag op zulke plekken zo in zwang is. Het percentage narcisten is bijzonder hoog in zowel de wetenschappelijke wereld als in de politiek. En laten dat nou hele onvolwassen mensen zijn…….

Daar zouden ze eens onderzoek naar moeten doen, de grote kromme zuigduimen van malafide wetenschappers en politici! Dat lijkt me nog eens echt relevant!

Vingerlengte voorspelt empathie. En volgens mijn korte wijsvingers bezit ik die eigenschap niet…….

Dit boek moet ik dan maar eens gaan lezen……

 

 

 

In memoriam: Mijn ouwe trouwe schuddebuikende piepende en krakende huisgenoot Koelkast is niet meer. Heks is ontdaan. Maar niet getreurd, Liebherr doet zijn intrede in Huize Heks. Binnenkort.

Woensdagavond geef ik vrij laat de beesten eten. Zeven hongerige katten zitten op de keukentafel en de buffetkast te schreeuwen. Ysbrandt stofzuigt  de vloer op zoek naar kattenbrokjes. Ik pak zijn eten uit de koelkast. Het voelt warm aan. Huh?

Snel loop ik terug naar mijn schuddebuikende stuk huisraad. Hij staat doodstil. Ook fluit hij niet naar me, zoals gewoonlijk. Zijn lichtje brandt nog, maar toch is hij overleden! Heel stilletjes heeft hij ergens in de de afgelopen uren zijn laatste koude adem uitgeblazen…..

Oh jee, ook dat nog.

Ik zet em een keertje aan en uit. Het helpt niet. Ook gedraai aan zijn enige knopje heeft geen enkel effect.

Snel voer ik het vee. Wat nu? De volgepropte vriezer is nog stijfbevroren. Ik stuur een nood-sms aan Frogs. ‘Ik lig al bijna in bed, Heks. En morgen moet ik heel vroeg op. Dus ik kan je niet helpen. Wel mag je alles in mijn vriezer stoppen. Die is helemaal leeg. Je hebt de sleutel, dus kijk maar…’

Heks is ook gaar. ‘Morgen is er weer een dag,’ bedenk ik me. Zodoende laat ik de boel de boel en ga ook bijtijds slapen. Dat lukt niet. Ik zit de halve nacht in mijn doodstille woonkamer. Jeetje, wat een rust. Ik mis mijn kouwelijke luidruchtige stuk meubilair!

De volgende dag kom ik maar niet op gang. Aan het begin van de middag ben ik dan eindelijk zover, dat ik met koelboxen vol diepvrieszooi richting Frogs vertrek. Ik prop alles in het vriesvak van zijn ijskast, mijn oude exemplaar. ‘Jeetje, Frogs,’ grap ik een dag later, ‘ Die oude doet het nog prima en mijn nieuwe is kapot. Ik kom em weer ophalen, hoor……’

Niets is minder waar. Ik ben me online aan het oriënteren op een spiksplinternieuwe koelvriescombinatie. Als snel zie ik door de bevroren bomen het ijzige bos niet meer. Uiteindelijk loop ik de witgoedwinkel hier om de hoek binnen. Er is geen enkel passend apparaat voorradig, maar ik kan er wel eentje bestellen natuurlijk.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Volgende week komt er een hele mooie Liebherr. De Cadillac onder de koelkasten volgens de verkoper. Morgen krijg ik een noodexemplaar. Een oude rammelkast met fluittonen waarschijnlijk. Gezellig!

Vandaag ruim ik samen met mijn hulp alle restanten voedsel uit het kapotte apparaat op. We maken em een beetje schoon. ‘We nemen die oude koelkast gewoon weer mee, maar zorg dat er geen restanten vlees of zoiets inzitten, zei de jongeman in de winkel tegen me. Ha, stel je voor. Het komt regelmatig voor dat mensen hun oude vriezer met inhoud en al meegeven….Ontdooid en wel, soms in verregaande staat van ontbinding. Walgelijk natuurlijk!’

De vorige keer dat mijn koelkast het begaf lag ik drie dagen later in het ziekenhuis met een darmafsluiting. Precies met pasen. Een soort wederopstanding, want ik dacht werkelijk dat ik dood ging van de pijn. We zijn drie dagen verder nu en pasen is ook net aan voorbij, dus ik heb goede moed dat me dat deze keer niet gebeurt.

Aan het eind van de middag fiets ik naar Engel. Ze is jarig. Ik heb een enorme zachtroze Helleboris bij me in feestelijk cellofaan. Ysbrandt draaft enthousiast naast me. Hoera, we gaan iets leuks doen!

‘En?’ informeer ik, nadat ik haar heb gefeliciteerd en gezoend, ‘Is ie nog geweest?’ We giebelen. Een vriendin van de jarige heeft haar gisteren zitten plagen ‘Ik bezorg je een geweldige verrassing morgenmiddag!’ dreigde ze. En wat voor’n verrassing…. Een professionele striptease door een ‘politieagent’. Haha.

Natuurlijk kwam er ‘zogenaamd’ iets tussen. Het blijft bij een goeie grap. We moeten het met louter voorpret doen. We grijnzen ondeugend. ‘Ach,’ zeg ik laconiek, ‘Beter zo. Ysbrandt heeft al eens in de ballen van de wijkagent gehangen. Ik weet niet wat er gebeurt als een agent ook nog eens al zijn kleren uittrekt! Hij eindigt misschien als smurf….’

De rest van het bezoek is al vertrokken. Ik ben echt laat. ‘Kom, ik maak je flesje wijn open, Heks.’ Ik heb een minifles witte wijn meegebracht. Niet koud natuurlijk, helaas. Engel gaat op zoek naar een kurkentrekker. Ze is pas vorige week hierheen verhuisd, overal staan nog dozen. ‘Ik weet niet of ik er eentje heb, Heks, ik drink nooit wijn.’ Ze spit al haar keukenlades om. Geen kurkentrekker.

Ik doe nog een lauwe poging om de kurk erin te duwen met mijn duim. We willen gewoon feestelijk klinken! Uiteindelijk zitten we lekker aan de dubbeldrank met chips. Hele lekkere chips. Dat merk moet ik onthouden!

Jarige Engel in haar nieuwe knusse huisje. Vergenoegd zit ze een paar verhalen te vertellen. Na een uurtje is de koek op bij Heks. Plankerig hijs ik mezelf overeind. ‘Heb je last van je rug?’ Ja, die zit helemaal vast na al dat gesjouw met koelboxen vol bevroren eten….. Ze legt haar genezende handjes er op.

Ik ben eigenlijk te moe om ervan te genieten. Maar ik voel wel van alles tintelen en in beweging komen. Even later ga ik met Varkentje richting huis. Ik fiets een stukje en dan laat ik hem los in de berm. Zo kuier ik langs de Singel. De stad heeft iets feestelijks. Het is al bijna half acht, toch zitten er mensen op de terrassen. Soms met dekentjes om hun benen, maar toch buiten. Genietend van de lauwe lentelucht.

‘Jouw verjaardag is met recht de eerste echte voorjaarsdag!’ roep ik eerder verrukt tegen mijn vriendin. Tot gisteren heb ik steeds in een dikke donzen winterjas met Ys gelopen. Vandaag niet. Een warm vest en een leren jasje zijn voldoende. Ik hoef ze niet eens dicht te knopen!

Nu zit ik weer rustig thuis op de bank. Hongerige poezen staan op het balkon te schreeuwen. Mijn hondje ligt aan mijn voeten. Hij houdt me met  één oog in de gaten. Hij heeft ook honger. De kleine koelcrisis is bezworen. Ik hoef helemaal niets meer vandaag. Nou ja, beesten voeren, mezelf voeren en nog een hondenrondje…..

En morgen? Dan is er weer een dag.

 

Roedel Ridgebacks kruist het pad van Heks en Varkentje. Eén van hen is als pup zwaar mishandeld door een stelletje monsterachtige dierenbeulen….. Een verschrikkelijke verhaal met een hele goede afloop. Dankzij de enorme inzet van zijn nieuwe baasje!

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Dit is Skip met zijn vrouwtje

Vrijdag ben ik lekker met mijn hondje op stap. We fietsen de Singel rond en doen een paar parkjes aan. Varkentje heeft goede zin. Vrolijk draaft hij naast de fiets. Het is heerlijk herfstweer. Prachtig zacht licht, vlammende kleuren en de kruidige lucht van rottende bladeren.

In het van der Werfpark loopt een man in een fluoriserende jas papier te prikken. Hij neemt zijn taak serieus. Om hem heen dwarrelt een Cocker Spaniël in een identiek jasje. ‘Is dat je hulphond?’ vraagt Heks. Zonder op of om te kijken beaamt de man mijn veronderstelling. De bijzondere band tussen mens en hond blijft me fascineren. Soms kunnen wij mensen beter met onze viervoetige vrienden uit de voeten, dan met onze medemensen. Er gaat een enorme troost uit van de onvoorwaardelijke liefde, waartoe honden in staat zijn.

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacksvrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Aan de andere kant van het park komt een opvallend roedeltje honden door de ingang naar binnen. Drie Ridgebacks. Voorop stuitert een puppy, al zou je dat gezien zijn formaat niet direct zeggen: Hij is al groter dan Ysbrandt en pas 15 weken oud!!!

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

De kleine Pumba

Natuurlijk knuffel ik eventjes met de vriendelijke pup. Ik raak aan de praat met het baasje van dit olijke drietal. Ysbrandt is lang geleden opgegroeid met een Ridgeback, dus ik weet uit ervaring dat het pittige honden zijn. Geweldige dieren ook. Je moet echter weten wat je doet, want het zijn enorme bakbeesten. Ze zijn gefokt om op leeuwen te jagen!

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacksvrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacksvrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

‘Consequent zijn’, zegt hun bazin laconiek, ‘Mijn vader fokt deze honden, dus ik ben ermee opgegroeid.’ Ja, dan weet je waar je aan begint. Hoewel…. ‘Skip heb ik uit een asiel, ik ging voor een paard en kwam met hem thuis!’ vertelt de vrouw, ‘Hij was zwaar mishandeld, pas twee jaar oud en al helemaal op. Hartworm, gebroken en uitstekende ribben. Ze hadden met een hamer een gat in zijn kop geslagen. Daar zit nu een metalen plaatje in. Ook waren er overal op zijn lijf sigaretten uitgedrukt……’

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Ysbrandt voelt zich ook helemaal senang bij deze hondendame

Verschrikkelijk. Wat zijn mensen soms toch beesten. Heks heeft wel eens een mishandelde kitten opgelapt. Ik word nog misselijk als ik denk aan hoe ik dat diertje binnenkreeg.

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

En tenslotte Simba, de oudste van het stel.

‘De dierenarts achtte zijn overlevingskans slechts VIJF procent. En het zou me klauwen met geld gaan kosten…. ”Dat interesseert me niet” heb ik hem laten weten. Vanaf het eerste moment hebben Skip en ik een klik.’ Ze vertelt hoe dit getraumatiseerde dier al haar broers wel een keer heeft gebeten. Jarenlang liep hij gemuilkorfd aan de lijn. Daar is niets meer van te merken. Het bakbeest springt vrolijk en vrij in de rondte!

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

‘Geduld, heel veel geduld moet je hebben. Uiteindelijk is het gelukt om hem weer helemaal te socialiseren. Er zijn echter maar twee mensen, die hij volledig accepteert,mij en mijn vriend. En die heeft er zijn gloeiende best voor moeten doen! Dat ging bepaald niet vanzelf….’

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Kijk, een PENTAGRAM op de borst van Skip!

Nou ja, ik heb ook een monster met een verhaal. Ysbrandt heeft bij mij thuis zijn tandjes een keertje in de ballen van de wijkagent gezet. ‘Als het binnenshuis is, op eigen terrein, dan kunnen ze je hond niets maken. Skip heeft onlangs bij ons in de tuin een stelletje Bulgaarse inbrekers achterna gezeten. Hij nam een hapje uit een kuit. Met dat DNA heeft de politie die gasten kunnen pakken!’

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacksvrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Goed om te weten, dat het ‘Incident Wijkagent’ niet meetelt in het strafblad van mijn hondje. De hondenbrigade had me dat al verzekerd, maar na dreigementen van deze oom wijkagent zat het me toch nooit helemaal lekker.

‘Mevrouw, hij had het helemaal aan zichzelf te danken, dus maakt u zich maar geen zorgen. Onze collega weet helemaal niets van honden en heeft alle regels overtreden. Hij gaf het zelf toe! En dat na uw uitdrukkelijke waarschuwing!!!! Maar ja, wij hebben hem er hier op het bureau maandenlang mee gepest, hij heeft een emotioneel trauma opgelopen.’ Aldus de man van de politiehondenbrigade………..

Van je collega’s moet je het hebben!

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Drie dikke vrienden

Ik kijk naar de jonge vrouw met haar drie fantastische honden. Wat een ongelofelijke toewijding spreekt er uit haar verhaal. Geen mens ter wereld zou deze prachtige, maar getraumatiseerde  hond nog een kans hebben gegeven. En dan ook nog zo’n geslaagde kans! Daar kan menig zelfbenoemde hondenfluisteraar nog een puntje aan zuigen……

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

Fantastische honden

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

vrouw met Ridgeback, herfstbos, park in de herfst, ridgeback, honden in park, drie ridgebacks, puppy van Ridgeback, baasje met hond, spelende honden, spelende ridgebacks

 

 

Billy, een klein hondje met een groot probleem. En een creatieve oplossing! So silly! Zo kunnen Billy en Lilly toch lekker samen op stap. Een giller!

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Billy doet een plasje

 

Dinsdagavond ben ik getuige van een vreemd uitlaatritueel in een park aan de Singel. Een piepklein hondje trippelt vrolijk op zijn voorpoten in de rondte. Zijn achterhand rust in een sjaal. Als een blaffend kruiwagentje wordt dit kleine hondje rondgesjouwd. Een kruiwagen met een eigen willetje.

 

IMG_3342IMG_3344

 

Dit hondje heet Billy. Op 3 oktober raakte hij in de problemen. Van het ene op het andere moment kon hij niet meer uit de voeten/poten. Zou het verband houden met de feestelijkheden hier ter plaatse? Is hij achter de teefjes aangegaan en betaalt hij daarvoor nu de prijs? Wie zal het zeggen. Feit is, dat dit kleine ventje een hernia heeft.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Gelaten laat Billy zich assisteren

 

Hij moet rust houden. Maar ja, hij moet natuurlijk ook worden uitgelaten. Zijn goedlachse bazinnetje heeft deze oplossing bedacht. De andere dame staat hen smakelijk uit te lachen. Het is ook geen gezicht. Billy lijkt niet veel besef te hebben van zijn ‘beperking’. Hij loopt vrolijk alle kanten op, er rest zijn vrouwtje niets anders dan er maar achter aan te lopen.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Zij lacht hen smakelijk uit

 

‘Met een halsband heb ik nog enige controle over hem’, verzucht ze. Om dan weer in lachen uit te barsten. Door de medicijnen moet hij ook nog extra veel plassen. ‘Als ik hem ’s avonds in het donker hem nog even uitlaat in het park, zie je mensen echt kijken: Wat is dit? Sommigen denken , als ze me zo bezig zien in de duisternis, dat ik in de bosjes zit te plassen….’ De dames liggen in een deuk.

 

IMG_3350 IMG_3351

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Lilly wil wel op de foto

 

Als Billy eindelijk is uitgeplast, wordt hij in een wandelwagen gezet. Als ik hem wil fotograferen, draait hij pontificaal zijn koppie om. Hij is duidelijk niet gediend van al deze belangstelling voor zijn benarde situatie. Alsof hij zich geneert. ‘Ga asjeblieft iemand anders op de foto zetten, stomme Toverheks’, pruilt hij. Dat doe ik dan maar.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

De dames met hun lieveling

 

Zijn zuster Lilly poseert vol overtuiging. Blij, dat ze eindelijk weer een beetje in beeld is. Ze geniet van de aandacht. Wat een schatje is het. Giebelend lopen de dames verder. Heks loopt nog een hele tijd te glimlachen. Wat kunnen sommige mensen toch heerlijk laconiek met lastige situaties omgaan. Vol humor en plezier. Billy boft maar met zulke baasjes…….

 

 

IMG_3356 IMG_3357Bi

Heks laat zich lanceren, gaat grondig flaneren en krijgt een hele nieuwe blik op de werkelijkheid. En een heksenrecept voor glutenvrije, lactosevrije, sojavrije hutspot met klapstuk!

drie oktober, Leidens ontzet,

Een jaarlijkse traditie: Mo en Heks in iets engs……

Vanmorgen als de wekker gaat, ben ik nog helemaal in dromenland. Vind je het gek na twee dagen existeren temidden van feestgedruis? Mijn hulp staat voor de deur. Terwijl zij zich op het huishouden stort, wordt Heks langzaam wakker voor de TV. Met een heerlijke kop koffie. Doctor Phil heeft een paar vrouwen in zijn programma, die enorme reputatieschade hebben geleden in hun leven. Beiden zijn na een huwelijk met een beroemde doch zeer foute man publiekelijk door de mangel gehaald.

Beiden hebben de voogdij over hun eigen kinderen verloren. Aan een idioot! Heel triest……

drie oktober, kermis, Leiden, kanonskogel

In deze metalen kooi dien je plaats te nemen

Lul legt ze het vuur na aan de schenen. Verbeten proberen de vrouwen te weerleggen, wat er allemaal aan onzinverhalen over hen de ronde doen. Het is een herkenbaar fenomeen: Iemand anders doet iets kwalijks en beweert dat jij het doet. De pot verwijt de sneeuwpop, dat ie zwart ziet…..

IMG_3178 IMG_3177 IMG_3176

kermis leids ontzet

Enorme krachten

Heks heeft ook wel eens publiekelijk reputatieschade geleden. Goddank is ze niet beroemd en bekend. Maar ook lokaal en op kleine schaal kan zoiets enorm pijnlijk zijn. Uit ervaring weet ik, dat het geen enkele zin heeft om te proberen verhalen te weerleggen of verhaal te halen. Mensen geloven wie ze willen geloven. En dat zijn meestal de personen, waar ze iets aan hebben, financieel of anderszins. Er zit weinig rechtvaardigheid in het gemiddelde menselijk oordeel.

Bovendien: Hoe meer aandacht je eraan geeft, hoe groter het wordt. Tegenwoordig interesseert de publieke opinie me geen fluit meer. Mijn zelfwaardering heeft de overhand…..

Na twee dagen bescheiden feesten, moet ik nodig een dagje bijtrekken. Vandaag staat in het teken van rusten en een bezoekje aan een zieke vriendin. En lekker nagenieten van een heerlijke drie oktober.

Woensdagavond ga ik op stap met mijn vriendin Mo en haar goede vriend Boeddha. Vanuit Huize Heks zwenken we de markt op. Langs kraampjes met allemaal overbodige hebbedingetjes slenteren we richting kermis. Daar weet ik Mo te bewegen om weer in iets heel engs te gaan. Maar wat?

drie oktober, kermis, Leiden

Mo observeert de situatie

We keuren de attracties. Sommigen worden te licht bevonden (door Heks), anderen te zwaar (door Mo). Uiteindelijk besluiten we ons te laten afschieten als levende kanonskogel in een soort kooi aan elastieken. We moeten behoorlijk lang wachten voordat we aan de beurt zijn. Maar dat geeft niks, want er valt genoeg te beleven. Eerst gaat er een jongen bijna op de vuist met de man van de attractie. Deze bepotelt alle jonge meisjes, terwijl hij hen vastklinkt in de ronde kooi. Dat wordt in dit geval niet gewaardeerd door een toekijkend vriendje ……

Daarna ontstaat er elders in de rij een matpartij. Twee jongemannen gaan op de vuist. Een blonde elf springt ertussen. Zij krijgt rake klappen. Tracht de boel te sussen. Dat lukt. Ditzelfde scenario herhaalt zich een aantal malen, zoals zo vaak in het leven…. Goh, wat een pittig meisje! Als ze zich weer bij ons in de rij voegt complimenteer ik haar. Ze lacht laconiek.

drie oktober, kermis, leiden

Een elfje met engelengeduld en rood voorhoofd…..

Ze is wel wat gewend verzekert deze rechtenstudente me. Ik kijk naar de rode plekken op haar voorhoofd. Dat zou morgen wel eens behoorlijk blauw kunnen zijn….. Ze heeft in elk geval genoeg geduld en lef voor hele zware jongens in haar toekomstige werkzame leven, bedenk ik me……

Uiteindelijk zijn we dan aan de beurt. Vlak voordat we instappen zien we een bord met allemaal waarschuwingen. Je mag er niet in met hoge bloeddruk, dit, dat en andere gebreken. Oeps. Hadden ze dat bord niet even bij de kassa kunnen plaatsen. Op hoop van zegen dan maar…. We stappen in en laten ons bepotelen: De man houdt zich opvallend in, we zijn zijn houdbaarheidsdatum ver gepasseerd…..

man voert poesjes

Boeddha speelt met de poesjes……
Mo en Heks maken een reportage, slap van de lach…..

Dan gaat het gebeuren. De elastieken worden op spanning gebracht. En hop, daar worden we gelanceerd de ruimte in. Ons geschreeuw klinkt via luidsprekers over de kermis. Een aantal keren vliegen we op en neer en over de kop. Om dan een hele tijd op en neer te blijven stuiteren. Wat een uitzicht. Fantastisch.

Drie oktober is ook al zo’n heerlijk dagje. Surfcowboy komt helemaal naar Leiden om de sfeer te proeven. Zo slenteren we langs kraampjes en kroegjes, over de nostalgische kermis, hier en daar genietend van een bandje.

Het is heerlijk om met hem door ons monumentale stadje te lopen. Er is zoveel prachtigs te zien. En hij kan dat benoemen. Als een gepassioneerde versie van een encyclopedie opent hij mijn ogen voor gebouwen, die ik dagelijks zie. Maar nu geplaatst in een historisch kader. Omgeven door wetenswaardigheden.

The Amazing Stroopwafels

The Amazing Stroopwafels

Later voegt Frogs zich bij ons en trakteer ik de heren op een heerlijke maaltijd: Glutenvrije, sojavrije, lactosevrije hutspot met klapstuk!

Kook  een kilo aardappelen, anderhalve kilo wortelen/uien met peper en zout. Stamp de boel door elkaar met wat rijst/amandelmelk.

The Amazing Stroopwafels

Kijk wat een lekkere sleetse contrabas

Bedek de bodem van een braadslee met ontbijtspek, daarbovenop een kilo klapstuk in blokken gesneden, vermengd met de rest van het spek. Totaal vier ons ontbijtspek gebruiken. Peper en zout, 45 minuten op 175 graden in de oven. Voeg hierna 6 sjalotjes en vier worteltjes in stukken gesneden toe. Rozemarijn, tijm, marjolein, vier grote laurierbladen, verse peterselie en een halve liter glutenvrij bier. Laat nog twee uur stoven op 150 graden.

Jammie.

Uiteindelijk wandelen Varkentje en Heks een stukje met Surfcowboy op richting het station. Op de hoek van de straat wordt de omgeving hondonvriendelijk. We nemen afscheid. Vanuit het blinde niks stampt het drieoktoberlied over de grachten. ‘Dwie oktobuhw, dwie oktobuhw, we zijn weew als een bal, gaan weew aan duh lal…….’ We walsen spontaan een laatste  vreugdedansje. Trekkebekkende voorbijgangers rekkenekken. Wie zijn die gekken? En welk feestje vieren zij?

drie oktober

Surfcowboy krijgt slappe lach