‘Love yourself for dummies,’ hernieuwde uitgave. Met extra veel tips om jezelf lief te hebben ondanks onvolmaaktheden, lage bankrekening, verkeerde huidskleur, verkeerd geslacht, teveel/te weinig of geen geslacht, overgewicht, zweverigheid en andere gebreken. We kunnen niet genoeg van onszelf houden. Helaas zijn we doorgaans niet erg scheutig met eigenliefde. Terwijl het zo heilzaam is! Een vicieuze cirkel.

‘Love yourself and love God,’ aan het woord is mijn leermeester Alex Orbito. De man, die zijn patiënten op geheel Filipijnse wijze met zijn blote handen opereert. Voor ons westerlingen een onbekend fenomeen.

Uiterst wantrouwig worden we van dergelijke praktijken. Iedereen roept direct dat het gaat om regelrechte oplichting met behulp van kippenbloed. Maar Heks heeft er, als doorgewinterde medewerker van zijn vrijwilligersdreamteam, te vaak met haar neus bovenop gestaan om dit te kunnen onderschrijven.

De arme man is zelfs wel eens ergens in de gevangenis beland door zijn altruïstische edoch in onze ogen onconventionele manier om de mensheid te helpen. Ook werd hij een keer gekidnapt door een malafide oliesjeik om een familielid te genezen……..

Tot overmaat van ramp heeft hij ooit maanden in Italië huisarrest gehad, terwijl een groep fanatieke wetenschappers zich op allerlei bewijsmateriaal stortte. Hele vreemde dingen troffen ze aan. Onverklaarbaar weefsel. Dematerialiserende bewijsstukken. Maar nergens kippenbloed.

‘Peace is every step. I have arrived, I am home. The Kingdom of God is here and now…….’ zomaar wat uitspraken van een andere leermeester van Heks, Thich Nhat Hanh. Onze geliefde filosofische Zen Boeddhist, die de term interbeing in ons bewustzijn heeft gelanceerd.

Onlangs zit ik ergens in ons moerassige kikkerlandje op een eeuwenoude grafheuvel. Ik denk aan al onze voorouders. Hoe ze zich kapot ploeterden om zichzelf in leven te houden. Een keihard bestaan. Overleven.

De gevaren bezweren door middel van offers en rituelen. De wereld trotseren met magie. Een samenleving vergroeid met het landschap. Ons huidige landschap. Maar dan een zeer ruige zompige versie.

‘Wij hadden het ook niet gemakkelijk, hoor,’ lispelt een voorouderlijke stem in mijn geestesoor. Wat een dooddoener, zul je zeggen. Een dooddoener door een dooie. Het moet niet gekker worden…..

Reken maar dat ze een hard leven hadden, die voorouders van ons.

 

Gek genoeg relativeert dit inzicht mijn huidige gespartel. Mijn gemopper en gebaal van mijn luizige leventje. De gemiddelde voormoeder zou tekenen voor zo’n leventje. Geen dagdagelijkse strijd om iets eetbaars op tafel te krijgen. Niet op je blote knietjes kleding wassen in een ijskoud beekje, geen kwaaie woeste kerel met knots, die je alle hoeken van je plaggenhut laat zien, NOOIT HONGER…..

Niet vijftien keer bevallen en al je kinderen overleven. Niet een dierbare offeren aan de goden voor een goede oogst. Nou ja, zo kun je nog wel eventjes doorgaan.

Wel aten ze allemaal biologisch. Iets, dat nu als een luxe wordt ervaren. Ook was niemand suikerverslaafd. Of gokverslaafd. Alcohol is iets van alle tijden. Maar er ging vast geen kratje bier doorheen op een warme zomeravond. En in de winter lag je sowieso vroeg in je nest…..

Gisterenavond ervaar ik diepe rust in mezelf. Snuitje ligt te knorren op mijn schoot. De laatste tijd zit ze als een pluizig snorrend bolletje aan me vastgeplakt. Het zijn de laatste loodjes voor mijn schatje. Zolang ze eet blijft ze leven. Muizenhapjes gaan er in. Heks is voortdurend in de weer om iets lekkers te verzinnen binnen haar dieet.

‘No coming, no going,’ zingt het zachtjes door me heen. Ik voel hoe mijn schatje in mijn hart woont. Waar ook Koe, Prinsje en Ysbrandt hun plekje hebben. Mijn overleden huisdieren drentelen al weken door mijn huis.

Ze blijven een beetje in de buurt voor het geval dat….

Het geval wil, dat mijn poesje nog ligt te leven. Knorrend en snorrend. Het Koninkrijk Gods is hier en nu. De Grote Moeder is overal aanwezig. Er is geen dood, slechts verandering. Ik weet wel, dat ik mijn schatje enorm ga missen. Maar ook weet ik dat ze voortleeft in mijn hart.

Tot in mijn tenen geniet ik van onze vrijpartijtjes samen. I have arrived, I am home.


‘Love yourself and love God.’ Heks voelt de Grote Moeder door haar handen stromen. Ik rust in haar vrede. Een beetje van mezelf houden is genoeg. Dat is al meer dan gemiddeld.

‘Maar is het dan niet oneindig narcistisch om alleen maar zo’n beetje van jezelf te houden?’ Nee. Een narcist houdt niet van zichzelf, kent zichzelf niet, kijkt niet in zijn eigen spiegel……. Jezelf eindeloos spiegelen in de bewondering van anderen is niet wat ik bedoel.

Je kale armetierige zelfje liefhebben. Ontdaan van toeters en bellen. Je eigen ruggensteun zijn. Je eigen grootste fan. Zoiets. We doen ons best.

   

 

 

Viraal mailtje voert me terug naar Plumvillage. Hoe is het met iedereen? Woont mijn vriendin nog in Plum? En vooral: Hoe is het met Thay?

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Deze week vind ik een mail in mijn postbus van mijn favoriete non uit Plumvillage. Ik schrik een beetje, naast de blijdschap om haar naam als afzender te zien. Ze schrijft me namelijk nooit. Er is toch net plotseling verslechtering in de toestand van Thay? Het gaat toch wel goed met haarzelf? Van alles spookt er door mijn hoofd.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

De brief bevat slechts een link. Normaal gesproken gooi ik zulke epistels direct weg, want groot kans, dat het een geïnfecteerd bestand bevat. Nu heb ik de link geopend voordat ik er erg in heb. Een krantenartikel over iemand die rijk is geworden door het schrijven van een blog is viraal gegaan. Althans, dat is mijn overtuiging.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

De kans, dat mijn vriendin me op dit artikel wil wijzen teneinde zelf stervensrijk te kunnen worden van mijn blog lijkt me nihil. We zijn beiden niet echt geïnteresseerd in geld. Bovendien is dezelfde brief aan een hele lijst geadresseerden gestuurd. Velen van hen ken ik van mijn diverse retraites in het klooster. Ik zie de naam van iemand, die ik ken via mijn andere leraar Alex Orbito. Grappig. De wereld is klein….

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Hoe is het met Thay? Ik besluit voor de zoveelste keer weer een kijkje te nemen op de website van Plumvillage om het meest recente verslag te lezen over de gezondheidstoestand van Thich Nhat Hanh.

Alles wordt in het werk gesteld om onze geliefde leraar weer op de been te krijgen. Onlangs heeft hij ook zijn eerste woorden weer gesproken.

In, out (several times)
Happy (several times)
Thank you (several times)

and “Vui quá” (meaning, “So happy,” in Vietnamese)

Het ontroert me zoals altijd om te lezen hoe ongelofelijk liefdevol Thay met zijn gebrekkige conditie omgaat. Nog steeds weet hij de leden van zijn Sangha diep te inspireren. Het is alweer bijna een jaar geleden, dat hij die beroerde beroerte kreeg. En nog steeds is hij onder ons. In levende lijve.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanhno mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanhno mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

No coming, no going. Ik weet het. We veranderen slechts van gedaante, een constante beweging. Weg zijn we nooit. Maar ja. Wij mensen houden nu eenmaal niet van verandering. We ervaren het vaak als verlies. En laten we wel wezen. Het is ook verlies….

De kloosterlingen stellen alles in het werk om hun leraar bij zich te houden, te doen genezen. Zal het lukken? Ik zie Thay niet zo 1,2, 3 weer voor een hele zaal mensen op zijn hoofd staan, zoals vorig voorjaar. Is het belangrijk?

Het is bijzonder, dat het ziekbed van Thay zoveel liefde genereert wereldwijd. Het is fijn, dat hij zo goed verzorgd wordt door zijn Sangha. Ook in zijn meest kwetsbare gedaante gaat er van deze man zo ongelofelijk veel kracht en liefde uit.

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

Ik zou wel een paar weken in Plumvillage willen doorbrengen. Gewoon lekker mediteren met de nonnetjes. Tekenen en schilderen en schrijven. Mijn geest nog stiller doen worden. Het lijkt me heerlijk om met mijn nonnenvriendin op stap te gaan. Het denken aan haar vrolijkt me al op!

dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal, dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal, dertien, ongeluksgetal, Keltisch geluksgetal,

Woensdag vind ik weer hartjes op straat. Een groen en een geel hart. En de letter W. Of M. En het getal 13 of 31. Wat zou dat nu weer allemaal betekenen, Toverheks? !3 is het Keltisch geluksgetal. Uit de tijd van de godin. Een prachtig getal! Yes!

no mud, no lotus, boeddhisme, Thich Nhat Hanh

images-37

Lugubere vondst tijdens therapeutisch huishouden: Lijk uit kast in Huize Heks. Ook veel leven in de brouwerij gelukkig….

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Vanmorgen vroeg was ik het bed aan het verschonen met mijn hulp. Ik besloot op zoek te gaan naar het snoertje van mijn telefoon. Dat zou wel eens onder het bed kunnen liggen. Met mijn hand rondtastend tussen kampeerspullen deed ik een lugubere vondst. Even dacht ik aan een dode muis, zo’n dubieus cadeautje van 1 van mijn katten. Het was een piepklein gemummificeerd puntgaaf katje, compleet met nageboorte.

‘Met recht een lijk uit de kast’, zei mijn hulp droog toen we een beetje van de schrik bekomen waren.

Mijn idee dat er een derde boreling moest zijn klopt dus. Al die tijd lag dit schatje onder mijn bed. Waarschijnlijk dood geboren en direct door de moeder verstoten en uit de werpkist gekieperd. Geen gereanimeer en  couveuses in kattenwonderland….

Mijn medekattenvrouwtje, Steenvrouw, is op vakantie. Per sms laat ze me weten, dat ik het diertje bij haar in de tuin mag begraven. Ik vries hem zolang wel in.

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Aspergefoto’s: Rik van Boeckel

Hoewel het gisterenavond laat was, alweer een aspergediner met vrienden in Huize Heks, ben ik toch gaan zwemmen. Schouderklopje, schouderklopje! Het katje spookte door mijn hoofd, terwijl ik baantjes trok. Het prachtige minigtijgertje stond op mijn netvlies gebrand. Toen ik met mijn auto het terrein verliet, zag ik een moedereend met een hele vracht kleintjes. Geel en bruin en allerlei variaties daartussenin. Wat een cadeautje van het leven zelf.

Ik sprong uit mijn auto en dronk al dat gespatter in. Verrukt maakte ik foto’s. Helaas werkt Bluetooth vandaag niet mee, ik krijg de bestanden met geen mogelijkheid op mijn computer. Dus wat geleende plaatjes….

eendjes

Zoiets

kleine eendjes

hele familie

Het is alweer het vierde kitten, dat een mooie begrafenis van me krijgt. Vorig jaar nog het zusje van ThayThay en Aafje in Plumvillage, een boeddhistische kloostergemeenschap. Dat was de mooiste kattenbegrafenis ooit. De ceremonie werd geleid door een amerikaanse boeddhiste, die in het dagelijks leven een begrafenisonderneming runt. Samen met een stoere engelse en een lieve schotse werd het een indrukwekkend gebeuren.

Het beestje had dan misschien een heel kort rotleven gehad, maar ging wel snorrend dood.  En kreeg een superbegrafenis met grafsteen en eeuwig boeddhistisch leven: No coming, no going……

Nou, dit erwtje krijgt dat ook. Als Steenvrouw terug is, haal ik em weer uit de vriezer en maak ik een mooi kistje…..