Een dagje vrij van je eigen bestaan is ook wel eens lekker. Of een paar weken, maanden….. Op vakantie gaan is voorlopig geen optie. Bovendien veel te vermoeiend. Maar een middagje ongegeneerd door de stad schuimen en plezier maken kan natuurlijk altijd!

‘Schat, kom je eten?’ Heks heeft een enorme pan Thaise rode curry gekookt. ‘Graag,’ schrijft Steenvrouw terug, ‘Maar liever morgen. Vandaag ben ik druk aan het klussen…..’

Mijn handige stoere vriendin heeft een complete wooneenheid in haar huis gebouwd. Met een piepklein keukentje, badkamertje, balkonnetje, bedje, tafeltje, stoeltje, magnetronnetje en kast. Ruim vijf, zes maanden is ze aan het klussen geweest. Een eindeloos project, een gebed zonder end, een megaklus.

Maar nu is het dan af. Haar eindeloze gebed is verhoord: Er komt een huurder aan. Hoera!

Zondag fiets ik een schandalig late ochtendronde ergens in de middag. Ik heb om zes uur vanmorgen nog door een slapende stad gewandeld en daarna zelf flink uitgeslapen. Langzaam kom ik weer op gang.

De stad is afgeladen vol. Overal staan bandjes te spelen, want vandaag is het Gouden Pet festival. Een competitie tussen straatmuzikanten. Heks heeft ook wel eens meegedaan vijfentwintig jaar geleden. Samen met Buurman en ons Dikkertje Tromkoor, een compleet koor bestaande uit twee personen. Ons tweetjes.

‘Kom wat eerder, dan gaan we een beetje over de markt lopen, het is hartstikke gezellig in de stad,’ app ik Steenvouw. Zo lopen we een klein uurtje later lekker door de stad te schuimen. VikThor is ook van de partij. Heerlijk vindt hij dat, die mensenmassa’s. Overal knuffelen met Jan en Alleman…. Een heel ander karaktertje dan Ysbrandt….

Op de Breestraat is een rommelmarkt aan de gang. Heks heeft een paar tientjes in haar tas gestoken. Hier en daar koop ik wat onzinnige en fantastische spulletjes. Het allerleukste is evenwel het onderhandelen. Ik heb een goede bui, evenals de verkopende partij. Dus de kwinkslagen zijn niet van de lucht.

In een kraam vol vreemde voorwerpen staan twee minuscule sumo worstelaars tegenover elkaar. Plastic poppetjes werkend op zonne-energie. Dreigend wiegen ze met hun heupjes. Schommelen met hun minimale massieve schoudertjes.

‘Wat kosten die worstelaars?’ ‘Vijf euro, jongedame. Maar ze zijn alleen saampjes te koop…..’

De twee mannekes wisselen van eigenaar. ‘Ze doen me denken aan bepaalde mannen in mijn omgeving,’ grap ik opgewekt tegen de verkoper. Grinnikend dient hij me van repliek. De lucht is licht en vrolijk. We dansen verder door de stad.

Een grote blauwe opgezette vlinder trekt mijn aandacht. Mijn hulp is dol op vlinders. En met name dit exemplaar. Een paar weken terug heeft ze me er een afbeelding van laten zien op haar telefoon. ‘Maar die dingen zijn geweldig duur. Moet je kijken, wat ze er voor vragen….’

Wat een toeval, dat ik er eentje tegenkom. Mijn kleding-engel is weer goed bezig. Hij heeft zich intussen ook toegelegd op het opsporen van bijzondere vlinders en woonhuizen. Voorzichtig informeer ik naar de prijs. Een fractie van wat ze er op internet voor wilden hebben.

Hierna vinden we het welletjes. Het geplande terras laten we zitten.

Met een tas vol gekke aankopen lopen we weer naar Huize Heks. Steenvrouw heeft ook een paar leuke dingetjes op de kop getikt. ‘Ik ben eigenlijk bezig om troep weg te gooien en moet je nu eens zien….’ ik kijk mijn vriendin berouwvol aan. We schieten in de lach. Vandaag mag het eventjes.

Geen zorgen voor morgen en leve de lol.

Heks zet een fenomenale Thaise curry op tafel. Verse Thaise basilicum groeit in mijn raamkozijn. Ik snipper de blaadjes over de borden. Nog een schepje veganistische Tzatziki ernaast….. Het feestmaal is compleet.

‘Proost, schat,’ Steenvrouw heeft wijn meegenomen. We klinken op een mooie zomer, nette bewoners voor haar pasgebouwde studio en de liefde. Vooral de liefde heeft wat geproost nodig. We zijn beiden alweer jaren vrijgezel. Het bevalt wel, beter dan leven met gezegende gekken, zoals onze exen…..

Maar is het intussen niet eens tijd voor een nieuw avontuur?

©Toverheks.com

 

 

Vrienden vinden eindelijk tijd om tijd samen stuk te slaan. Een vorkje te prikken en aan de wijn te gaan. Even geen zorgen, bewaar maar tot morgen. Vandaag graag alle stres van de baan…..

Vrijdag is het dan zover. Mijn tweelingbroer en zijn verloofde komen eten, alsmede Fiederelsje. Hoera! Na jaren plannen is het dan eindelijk gelukt.

Het scheelt natuurlijk dat mijn vriendinnetje onlangs gepromoveerd is. Na jaren bikkelen op haar proefschrift heeft ze nu opeens zeeën van tijd. Heks weet niet wat ze meemaakt. We doen alsmaar leuke dingen!

Ook het feit dat mijn broertje en zijn lief op het punt staan om wellicht eventueel te emigreren heeft de zaken aanzienlijk versneld. We prikken gewoon een datum op de zeer korte termijn, zodat we elkaar in elk geval nog een keertje uitgebreid zien. Thailand is bepaald niet naast de deur…….

‘Laten we allemaal iets maken,’ stelt broerlief voor. Heks maakt dus het hoofdgerecht, wel zo praktisch. Een grote bak verse vis in de oven met een garnituur van geroosterde groenten. Pasta van courgette en een heerlijke verse pesto. Wat er verder op tafel komt is nog een verrassing.

Mijn hulp stofzuigt het huis, totdat er nergens meer een kattenhaartje te bekennen is. Rigoureus sluit ik alle katten op in mijn slaapkamer. Alle voorzorgsmaatregelen zijn dan getroffen. De kust is veilig voor mijn uiterst allergische vriendin.

Rond zeven uur druppelen mijn vrienden binnen. Flessen wijn komen uit de diverse tassen en jassen. We trekken er direct eentje open. ‘Proost,’ glunderen we stralend naar elkaar. Fiederelsje stopt wat sprotjes in blaadjes lof. Daarmee trappen we af.

Ingrediënten:

2 el plantaardige olie
4 sjalotje in dunnen plakjes
2 teentjes knoflook in dunne plakjes
1 grote Pomelo
120 gr gekookte garnalen
120 gr krabvlees
10-12 blaadjes munt

Voor de dressing

2 el Thaise vissaus
1 el palmsuiker of gele basterdsuiker
2 el vers limoensap

Voor de garnering

2 lente uitjes  in dunnen ringetjes
2 verse rode pepers zonder zaadjes in dunnen reepjes verse koriander
1 el geroosterde pinda’s
verse kokos (naar wens)

Fruit de uitjes in de olie licht bruin, doe er de knoflook even kort door, laat die niet te hard bakken, dan worden ze bitter.
Zet dit apart.
Maak de Pomelo schoon door alle vellen te verwijderen en alleen het vruchtvlees in kleine stukjes breken.

De munt fijn snijden.

Hak de pinda’s fijn.

Meng de Pomelo met de garnale, krabvlees  gebakken uitjes en knoflook en de munt.

Maak de dressing door de vissaus, limoensap en suiker goed door elkaar te roeren.

Meng dat door de Pomelo mengsel.

Verdeel over bordjes en garneer met de lenteui, koriander, rode peper, pinda’s en eventueel kokos.

Eet smakelijk.

Daarna zet Broer ons een verrukkelijke Thaise Pomelo salade voor. Heks heeft dit gerecht nog nooit eerder gegeten, maar is direct verslaafd. Jeetje, wat lekker! De enorme schaal vol minuscule citrusvezeltjes gemengd met garnalen, vissaus, een zuurtje en een pepertje gaat schoon op.

Ondertussen kletsen we elkaar de oren van het hoofd. Sjonge jonge, wat hebben we toch altijd veel te bespreken met elkaar. En te giebelen! Om de haverklap liggen we flauw van de lach.

Mijn hoofdgerecht gooit ook hoge ogen. De enorme schaal vol verse vis slinkt zienderogen. Uitgeput buiken we een beetje uit. Heks gaat een potje thee zetten voor bij het toetje: De fenomenale  Spaans-Joodse sinaasappel/amandeltaart. Jammie! Heks serveert er haar eigengebrouwen kweeperenlikeur bij. Een uitgelezen combinatie!

Sinaasappeltaart

Spaans-Joods recept

Uit: Claudia Roden, 1997, De Joodse keuken. Achthonderd authentieke recepten uit de diaspora. ’s Gravenhage: BZZTôH, p. 613.

Deze Judeo-Spaanse taart is volgens Claudia Roden van groot belang voor de Sefardische cultuur.

Nodig

  • 2 sinaasappels
  • 6 eieren
  • 250 gram suiker
  • 2 eetlepels oranjebloesemwater
  • 1 theelepel bakpoeder
  • 250 gram blanke amandelen, grof gemalen

Bereiding

Was de sinaasappels en kook ze in hun geheel 1½ uur tot ze heel zacht zijn.

Klop de eieren met de suiker. Voeg oranjebloesemwater, bakpoeder en amandelen toe en meng alles goed door elkaar. Snijd de sinaasappels open, verwijder de pitten en pureer ze met schil en al in de keukenmachine. Meng dit goed door het eier-amandelmengsel en giet het in een ingevet en met matsemeel bestoven cakeblik van 23 cm doorsnede. Bak de cake 1 uur in een op 190˚ C voorverwarmde oven. Laat afkoelen en haal uit de vorm.

Minder suiker en eieren smaakt ook prima!

Een feestavond is het. Met rode konen van plezier nemen we uiteindelijk afscheid. Mijn broertje en zijn man gaan met de trein naar Haarlem en vervolgens op de scooter terug naar Amsterdam. ‘Ik moet meer dan een half uur achterop,’ verzucht mijn tweelingbroer.

Heks hoeft alleen nog maar haar hondje uit te laten. Een klusje van niks natuurlijk, maar voor mij na zo’n avond een enorme opgave. Eerst maar eens eventje uitrusten. Uitbuiken ook. Uren later word ik weer wakker.

Zo loop ik als vanouds om vier uur ’s nachts met VikThor te wandelen. Het is lekker rustig op straat. De stad slaapt. Ga ik ook weer doen zo. Tevreden. Wat een fijne dag!

Twee vriendinnen gedenken oude vriend met whisky en Tom Waits. Ontmoeting in een nachtelijk park met gevaarlijke hond en vriendelijke baasje. Burgermeester Van der Werff waakt over ons, dus dat zit wel snor…….

 

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

Toen ik onlangs door het van der Werffpark liep viel me iets op aan het beeld

 

Vrijdag ga ik dan eindelijk met Trui aan de zuup om onze oude strijdmakker Rooie te herdenken. Om te zorgen, dat we niet onder de tafel belanden zorg ik voor een fantastisch maaltje. Terwijl ik druk bezig ben met de voorbereidingen, komt mijn vriendin binnen met een enorme fles whisky en een stapel CD’s van Tom Waits.

We beginnen met wijn, hapjes en een soepje. Tom kreunt op de achtergrond. We kwebbelen over van alles en nog wat. Intussen staat er een enorme Tajine Lamsvlees op het fornuis te pruttelen. Een zalige geur vult de ruimte.

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

De burgervader heeft zijn snor laten staan!

 

‘Volgens mij vindt Rooie het wel prima daar in het licht’, verzucht Heks. Hij is wel heel jong overleden, maar het leven was toch altijd een enorm gevecht voor hem. Maar ja, ik kan me vergissen. Uiteindelijk hangen mensen altijd enorm aan het leven. En dat is maar goed ook. die diepe levensdrang houdt ons als mensheid gaande. Zonder die drive zie ik het somber in voor de mensheid….

Na het eten gaan we dan toch werkelijk aan de Famous Grouse. Onze favoriete blended. De beste ook. ‘Proost!’ roepen we. We klinken op Rooie en halen herinneringen op. In ons hoofd horen we zijn gortdroge commentaar op onze verhalen. We kunnen niet meer zo goed tegen dit goedje als in onze jonge jaren. De fles gaat niet leeg, we komen zelfs niet in de buurt……

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

In bepaald licht valt het nauwelijks op

 

Om een uurtje of half 1 breng ik mijn vriendin naar de bus. Helaas, er rijdt vanavond geen bus. ‘Blijf slapen!’ roept Heks enthousiast. Net als mijn vriendin haar man zover heeft gekregen om haar even op te halen, komt er toch nog een bus aanrijden. Giechelend stapt ze in. Ik zwaai haar uit en besluit nog eventjes met Ysbrandt naar een park te lopen. Hij heeft nog wel een klein extra wandelingetje verdiend.

In het park raak ik aan de praat met een alleraardigste meneer met hond. ‘Mijn hond heeft een ander hondje gepakt afgelopen week,’ vertelt de heer in kwestie. ‘Oh, was het soms een klein wit hondje?’ Heks weet er al van. Ze kent de eigenaar. Hij heeft het verhaal in geuren en kleuren vertelt. Zijn hondje is door het oog van de naald gekropen….

‘Mijn hond komt uit Griekenland. Ik heb hem nog niet zo lang, dus ik weet niet wat er in het beestje zit.’ Ik vertel hem van het zeer speciale Nederlandse echtpaar met een hondenopvoedingsinstutuut, de Roedel, in de Belgische Ardennen. Zij hebben me enorm geholpen, toen Ysbrandt de ballen van de wijkagent te pakken had gehad. ‘Toen ik het akelige verhaal hoorde van mijn hondenvriend, dacht ik direct, dat deze mensen jou en je hond wel zouden kunnen helpen.’

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

Het misstaat de goede man niet

 

We wandelen al pratend het park weer uit en lopen door de stille stad. Het is intussen al hartstikke laat.  Voor de deur van zijn huis nemen we afscheid. Ik krijg een zoen op allebei mijn wangen. Grappig toch weer. Ik ken hem net!

‘Misschien kunnen we een keertje in de Vlietlanden gaan wandelen met de monsters,’ stelt de man voor. Onze hondjes kunnen namelijk prima overweg. Dat is toch altijd zoiets wonderlijks, de soms onnavolgbare sympathieën en antipathieën van onze viervoetige vrienden…

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

En het is echt van deze tijd, zo’n snor

 

 

MOZART? Heks geniet van hemels concert met haar moedertje!!!! MAROKKANENDEBAT? Exotisch Roodkapje is aanwinst voor het stadsbeeld!

Op een hele mooie avond!

Proost moeders!

Vanmorgen rende een beeldschone moslima als een exotisch Roodkapje, een knalrood hoofddoekje om haar mysterieuze krullen geknoopt, over het Noordeinde. Ze probeerde een bus te halen. Buiten adem danste ze de stadsbus in, die haar als een gemoderniseerde, mechanische versie van de wolf sissend opslokte. Zou ze bij haar grootmoeder op bezoek gaan? De Islamitische gemeenschap staat bekend om de hechte familiebanden….

Het Groot Marokkanendebat. Ik heb er weinig van meegekregen. Ik ben er eigenlijk alweer over uitgepraat. Nog één dingetje dan. Hoe is het toch mogelijk, dat een Indische jongen zo tegen buitenlanders is? Mijn invalhulp dacht vandaag dat Wilders half Zweeds was. Gefopt door zijn gebleekte haardos. Maar nee. Een jongen uit de gordel van smaragd. Met een Hongaarse vrouw… Mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van een beetje variatie. Maar toch…

De avond is begonnen

Daar zitten we dan eindelijk!

Vanavond was het dan eindelijk zover: Het langverwachte uitje met mijn moeder! Ik pikte haar even voor zessen op en nam haar mee de stad in. Op de Lange Mare in restaurant ‘ De Brasserie‘ lieten we ons flink verwennen. Mijn moeder is hier kind aan huis. Het is dat speciale restaurantje uit de begindagen van de relatie met haar man. Hun wittebroodsweken…Haar ogen twinkelen als ze erover vertelt.

Dat weet de gastheer al, ze hoeft niets te zeggen....

Gebakken geitenkaas is favoriet!

jammie

Heks heeft lamsburger met truffelmayonaise

We worden enorm in de watten gelegd. Wat een fijne mensen werken hier toch. Echt, heel bijzonder. Veel te snel nemen we alweer afscheid en lopen op ons gemak naar de Aalmarkt. Het is om de hoek! Daar, in de nieuwe Aalmarktzaal gaan we naar een prachtig concert luisteren. Ik zag de musicus laatst bij ‘Vrije Geluiden’ op TV en werd getroffen door een stuk van Mozart, dat hij speelde. “Daar wil ik heen met mamma”, dacht ik.

Entrecôte

Hoofdgerecht met frietjes….

Wij hebben in ons gezin een enorm muzikale opvoeding genoten. Allemaal op blokfluitles, koortjes, pianoles. Ik ging ook nog dwarsfluit spelen… We musiceerden vaak samen. Het hele gezin rond de piano…

Dat stuk van Mozart, Sonate in C-Andante KWV545, heb ik uit den treure gespeeld. Ik hou echt van die muziek. Alleen daarvoor wilde ik al naar het concert. En wel met de aanstichtster van al deze muzikale honger, mijn moedertje.

zie ik nu weer lichtbolletjes?

zaal is stampvol

De zaal was stampvol en er hing een heerlijke elektrische vonk in de lucht. Door de hoge ramen zagen we de stad blauwig worden. De lichten doofden en het begon. Wat heerlijk om naar al die oefenstukken te luisteren, die Kristian Bezuidenhout voor de pauze ten gehore bracht. Muziek, die Mozart heeft gecomponeerd voor zijn leerlingen. En late leerlingen, zoals ik.

ja verdomd

Er vonkt iets in de lucht

Bovenin zit Mozart commentaar te geven

Het plafond

Na de pauze werd zijn spel virtuoos. Mede omdat hij concertstukken speelde van de grote componist. Hier hoor je Mozarts’ genialiteit in elke frase. Wat een feest der herkenning voor moeder en dochter! Wat een genot voor onze oren. Helaas had hij Sonate in C-Andante KWV545 niet gespeeld en het concert was afgelopen. Iedereen stond als één man (vrouw!) op en droeg de vertolker op handenvol applaus.

We kregen een toegift. Rustig ging hij weer zitten en dromerig kalm begon hij te spelen:

Sonate in C-Andante KWV545

De tranen sprongen in mijn ogen. Wat hou ik toch van dit stuk. Hoe vaak ben ik er zelf niet helemaal ingedoken. De lastige gedeelten, de zangerige ondertoon. De vingervlugge variaties….

Helemaal voldaan rijd ik later met mijn geliefde mamaatje richting polderdorp. Daar woont ze in een supermodern en strak penthouse. Je zou niet zeggen, dat ik haar dochter was wat dat betreft. Maar tijdens het concert pakte ze opeen mijn handen en hield ze naast de hare. ‘Dezelfde handen!’, zei ze en het is zo. Wij hebben dezelfde handen en dezelfde voeten. En dezelfde ronde toet.

En dezelfde humor, we lachen altijd wat af….

Ik lever haar veilig af en kijk hoe ze naar binnen loopt. Dan laat ik het varkentje nog even uit, die is gezellig mee oma wegbrengen. Hij is dol op mijn moeder. En ik mijmer… Wat een gouden avond. Dank je wel ma, voor dit fantastische verjaardagscadeau!

zelfde bolle toet

Zelfde handen en voeten