Koor als metafoor. Mijn koor is geweldig hoor! Horen met je oren wat je met hart en ziel zingt samen: Daar doe je het voor!

Vanavond trek ik een cowboypak aan. Althans, daar lijkt het op. Jasje, laarzen, hoed. Heks het staat je goed! Snel gooi ik wat eten in de pan. Ik heb koorrepetitie. We studeren de Matthäus Passion van Bach in, dus ik moet zorgen dat ik in topconditie ben!

Ik heb sowieso een goeie dag. Dat wil zeggen in mijn geval, dat ik aan iets meer toe kom dan aankleden en de hond uitlaten. Ik doe boodschappen, ruim op. Ik kook eten….. Helemaal niet gek.

‘Heks, wat zie je er weer uit! Geweldig! Je lijkt wel een….’ mijn zangmaatjes zoekt naar het woord. Ik schiet denkbeeldig in de lucht en slinger een lasso om haar heen. Dan glijd ik op de stoel naast haar. Om direct weer op te staan. we gaan inzingen.

Op de een of andere manier krijgt Wim de Ru ons daarmee altijd aan het lachen. Vooral bij een oefening om onze migddenrifspieren op te rekken. Onze kleine dirigent  staat dan op zijn podium, grijpt met zijn linkerhand zijn rechterribbenkast beet.

Hij zwaait zijn rechterhand voor zijn gezicht naar links, buigt tegelijkertijd voorover. Om dan met een enorme zwaai omhoog te komen. ‘Hop’ roept hij. Iedereen schiet in de lach. Dan doen we hem na. Nu veert onze rechterarm boven ons hoofd. De linkerhand rust nog steeds op de ribben. Je voelt de rek ter plekke.

We komen omhoog. ‘Houdt je hand nog even op die plek. Voel hoe warm het wordt daar.’

Als ook de andere kant aan de beurt is geweest doet ons middenrif helemaal mee. Nu gaan we glijtonen produceren. Een kakofonie aan geluiden vult de ruimte. We giebelen. Het klinkt zo grappig. Heks zingt stiekem boventonen. M’n maatje voor me staat verbaasd te luisteren. Met oren in haar achterhoofd.

In de pauze kwetteren we er lustig op los. Ik zit altijd met een clubje oudere dames te geiten. Ik vind ze geweldig, ze zitten al een eeuwigheid op dit koor. Ja, ik weet dat er vreselijke mensen zijn in de wereld en ik schrijf er vaak over tegenwoordig, maar er zijn ook zulke schatten te ontdekken. Op mijn koor bijvoorbeeld.

Eén zo’n juweeltje zing dit jaar al voor de 55e keer in de Matthäus mee. Zo lang zit ze al op dit koor! Een ander komt maar tot 44 keer, nou ja, maar…. Heks zingt al weer voor de tweede keer mee. En dat is goed te merken. Het stuk zit er aardig in.

‘Ach,’ zegt de vrouw van de 44 keer, ‘Ik vind het wel prettig om de partituur vast te houden, maar ik kijk er eigenlijk niet meer in……

Heks kijkt wel. Dit jaar zingen de alten van koor twee stukken mee, die vorig jaar door een derde koor werden gezongen. Dus er zijn toch wat passages, die ik vanavond voor het eerst zie….

Aan het eind oefenen we het spreekkoor ‘Was gehet uns das an? Da siehe du zu!‘ Een supermoeilijk onderdeel vol listige lastige syncopen. Vorig jaar rammelde dat nog een beetje bij mij. Vanavond echter krijg ik de swing helemaal te pakken. Fanatiek knal ik mijn partij eruit samen met mijn medealten.

Als we tenslotte met het gehele koor dit gedeelte doorzingen krijg ik kippenvel. Door alle syncopen krijgt de muziek zo’n heftige emotie. Het schuurt en schurkt. Prachtig!

Ik wil leven met de mensheid zoals ik met dit koor ben, bedenk ik me op de terugweg naar huis. Al die individuen. Met sommigen ben je bevriend, anderen staan verder van je af. Heel soms raak je slaags met een paar sopranen……

Is me gebeurd, vorig jaar tijdens de Matthäus. Vanwege mijn muziekstandaard. Daar stoorden zij zich aan. Even later waren we weer aan het zingen! Want samen vormen we een koor. We zingen als uit één keel, met al die partijen en stemmen.

Vanavond zongen we ook nog voor de dirigent. Hij is morgen jarig.

 

Gemiddelde Koek en Zopie kan nog een puntje zuigen aan de pittige exotische erwtensoep van Cowboy. Het duurt even, maar dan heb je ook wat!

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

Hoewel de dag in het zonnetje behoorlijk in het water is gevallen, letterlijk, het was een enorme snotdag gisteren, ben ik dit weekend toch geweldig in de watten gelegd door mijn liefje. Het kwam wat moeizaam op gang, dit proces.

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

Hier verlang ik naar

Zaterdagavond om kwart over zeven arriveert Heks in de City Ranch van Cowboy. ‘Ik maak lekkere erwtensoep voor je, schat, weet jij hoe je dat bereidt?’ Ik heb geen flauw benul, want ik kook dat spul nooit. Aangebrande vette spekkleddersoep in het verleden heeft me een levenslange hekel aan dit goedje opgeleverd. Toch eet ik het tegenwoordig wel. Ik heb ontdekt, dat het best lekker kan zijn. Maar niet in een derderangs Koek en Zopie tent, na een exorbitante garingstijd van drie dagen. Met een aangebrande petroleumbijsmaak op de koop toe……

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

Soep met vleugje petroleum. Heerlijk sufgekookt, warm en vet.

Ik zoek een receptje op op Internet en Cowboy gaat aan de slag, terwijl ik de instructies vanaf de bank naar hem schreeuw. ‘Was de spliterwten. Breng drie liter water aan de kook. Gooi de erwten er in en laat twee uur koken!’ We kijken elkaar aan. Het is al over achten. We rammelen van de honger. Nog tweeënhalf uur te gaan, voordat dit soepje op ons bordje ligt…..

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snertkoek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snertkoek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snertkoek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snertGelukkig heeft mijn lief wat liflafjes en nootjes op tafel gezet. Dus we vallen niet van de graat. Intussen gaat hij de knolselderij te lijf. Een waar gevecht. Wat zijn dat toch aparte wezens, deze ondergronds groeiende hersenpannetjes. Onontbeerlijk voor deze soepsoort.

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snertkoek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

COWBOY, SNEEUW, KOEK EN ZOPIE, GOUDMIJN

Wortelen, ui, prei en bladselderij ondergaan een zelfde soort behandeling. ‘Ik gooi er ook wat knoflook in,’ verkondigt mijn schatje, ‘en sambal.’ Klinkt niet verkeerd. Dit wordt een geheel nieuwe exotische versie van dit oerhollandse gerecht. De wat weeïge lucht van de erwten vult de ruimte, wanneer ik mijn hondje aan de riem doe voor een uitgebreide wandelronde.

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

Als ik terug kom echter, is het huis gevuld met een verrukkelijk geur. Cowboy heeft met ware heksenmagie in de pan staan roeren. Hij gooit er nog een biologisch rookworstje door. Niet veel later is het eten dan eindelijk klaar. Om een uurtje of elf zitten we met een dampend bord op de bank voor de buis. Verwarming hoog, gloeiend soepje, lekker vriendje, tevreden hondje. Mijn dag kan niet meer stuk.

En dat is dan pas het begin van dit weekend…..

‘Wat is die soep pikant zeg, de vlammen slaan me uit,’ puft Heks. ‘Ik heb er maar een theelepel sambal ingedaan.’ Mijn lief kijkt onschuldig naar mijn bezweette voorhoofd. ‘Maar ook een rooie peper,’geeft hij tenslotte toe. Ik moet zeggen: Een absolute aanrader, deze Peperige Erwtensoep!

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

 

koek en zopie, erwtensoep, hollandse kost, hollands landschap, sneeuw ijs, schaatsen, snert

 

Twee vriendinnen gedenken oude vriend met whisky en Tom Waits. Ontmoeting in een nachtelijk park met gevaarlijke hond en vriendelijke baasje. Burgermeester Van der Werff waakt over ons, dus dat zit wel snor…….

 

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

Toen ik onlangs door het van der Werffpark liep viel me iets op aan het beeld

 

Vrijdag ga ik dan eindelijk met Trui aan de zuup om onze oude strijdmakker Rooie te herdenken. Om te zorgen, dat we niet onder de tafel belanden zorg ik voor een fantastisch maaltje. Terwijl ik druk bezig ben met de voorbereidingen, komt mijn vriendin binnen met een enorme fles whisky en een stapel CD’s van Tom Waits.

We beginnen met wijn, hapjes en een soepje. Tom kreunt op de achtergrond. We kwebbelen over van alles en nog wat. Intussen staat er een enorme Tajine Lamsvlees op het fornuis te pruttelen. Een zalige geur vult de ruimte.

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

De burgervader heeft zijn snor laten staan!

 

‘Volgens mij vindt Rooie het wel prima daar in het licht’, verzucht Heks. Hij is wel heel jong overleden, maar het leven was toch altijd een enorm gevecht voor hem. Maar ja, ik kan me vergissen. Uiteindelijk hangen mensen altijd enorm aan het leven. En dat is maar goed ook. die diepe levensdrang houdt ons als mensheid gaande. Zonder die drive zie ik het somber in voor de mensheid….

Na het eten gaan we dan toch werkelijk aan de Famous Grouse. Onze favoriete blended. De beste ook. ‘Proost!’ roepen we. We klinken op Rooie en halen herinneringen op. In ons hoofd horen we zijn gortdroge commentaar op onze verhalen. We kunnen niet meer zo goed tegen dit goedje als in onze jonge jaren. De fles gaat niet leeg, we komen zelfs niet in de buurt……

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

In bepaald licht valt het nauwelijks op

 

Om een uurtje of half 1 breng ik mijn vriendin naar de bus. Helaas, er rijdt vanavond geen bus. ‘Blijf slapen!’ roept Heks enthousiast. Net als mijn vriendin haar man zover heeft gekregen om haar even op te halen, komt er toch nog een bus aanrijden. Giechelend stapt ze in. Ik zwaai haar uit en besluit nog eventjes met Ysbrandt naar een park te lopen. Hij heeft nog wel een klein extra wandelingetje verdiend.

In het park raak ik aan de praat met een alleraardigste meneer met hond. ‘Mijn hond heeft een ander hondje gepakt afgelopen week,’ vertelt de heer in kwestie. ‘Oh, was het soms een klein wit hondje?’ Heks weet er al van. Ze kent de eigenaar. Hij heeft het verhaal in geuren en kleuren vertelt. Zijn hondje is door het oog van de naald gekropen….

‘Mijn hond komt uit Griekenland. Ik heb hem nog niet zo lang, dus ik weet niet wat er in het beestje zit.’ Ik vertel hem van het zeer speciale Nederlandse echtpaar met een hondenopvoedingsinstutuut, de Roedel, in de Belgische Ardennen. Zij hebben me enorm geholpen, toen Ysbrandt de ballen van een agent te pakken had gehad. ‘Toen ik het akelige verhaal hoorde van mijn hondenvriend, dacht ik direct, dat deze mensen jou en je hond wel zouden kunnen helpen.’

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

Het misstaat de goede man niet

 

We wandelen al pratend het park weer uit en lopen door de stille stad. Het is intussen al hartstikke laat.  Voor de deur van zijn huis nemen we afscheid. Ik krijg een zoen op allebei mijn wangen. Grappig toch weer. Ik ken hem net!

‘Misschien kunnen we een keertje in de Vlietlanden gaan wandelen met de monsters,’ stelt de man voor. Onze hondjes kunnen namelijk prima overweg. Dat is toch altijd zoiets wonderlijks, de soms onnavolgbare sympathieën en antipathieën van onze viervoetige vrienden…

Burgermeester van der Werff, Leiden, met snor, snor op beeld in het van der Werffpark , grappig beeld met snor

En het is echt van deze tijd, zo’n snor