Koor als metafoor. Mijn koor is geweldig hoor! Horen met je oren wat je met hart en ziel zingt samen: Daar doe je het voor!

Vanavond trek ik een cowboypak aan. Althans, daar lijkt het op. Jasje, laarzen, hoed. Heks het staat je goed! Snel gooi ik wat eten in de pan. Ik heb koorrepetitie. We studeren de Matthäus Passion van Bach in, dus ik moet zorgen dat ik in topconditie ben!

Ik heb sowieso een goeie dag. Dat wil zeggen in mijn geval, dat ik aan iets meer toe kom dan aankleden en de hond uitlaten. Ik doe boodschappen, ruim op. Ik kook eten….. Helemaal niet gek.

‘Heks, wat zie je er weer uit! Geweldig! Je lijkt wel een….’ mijn zangmaatjes zoekt naar het woord. Ik schiet denkbeeldig in de lucht en slinger een lasso om haar heen. Dan glijd ik op de stoel naast haar. Om direct weer op te staan. we gaan inzingen.

Op de een of andere manier krijgt Wim de Ru ons daarmee altijd aan het lachen. Vooral bij een oefening om onze migddenrifspieren op te rekken. Onze kleine dirigent  staat dan op zijn podium, grijpt met zijn linkerhand zijn rechterribbenkast beet.

Hij zwaait zijn rechterhand voor zijn gezicht naar links, buigt tegelijkertijd voorover. Om dan met een enorme zwaai omhoog te komen. ‘Hop’ roept hij. Iedereen schiet in de lach. Dan doen we hem na. Nu veert onze rechterarm boven ons hoofd. De linkerhand rust nog steeds op de ribben. Je voelt de rek ter plekke.

We komen omhoog. ‘Houdt je hand nog even op die plek. Voel hoe warm het wordt daar.’

Als ook de andere kant aan de beurt is geweest doet ons middenrif helemaal mee. Nu gaan we glijtonen produceren. Een kakofonie aan geluiden vult de ruimte. We giebelen. Het klinkt zo grappig. Heks zingt stiekem boventonen. M’n maatje voor me staat verbaasd te luisteren. Met oren in haar achterhoofd.

In de pauze kwetteren we er lustig op los. Ik zit altijd met een clubje oudere dames te geiten. Ik vind ze geweldig, ze zitten al een eeuwigheid op dit koor. Ja, ik weet dat er vreselijke mensen zijn in de wereld en ik schrijf er vaak over tegenwoordig, maar er zijn ook zulke schatten te ontdekken. Op mijn koor bijvoorbeeld.

Eén zo’n juweeltje zing dit jaar al voor de 55e keer in de Matthäus mee. Zo lang zit ze al op dit koor! Een ander komt maar tot 44 keer, nou ja, maar…. Heks zingt al weer voor de tweede keer mee. En dat is goed te merken. Het stuk zit er aardig in.

‘Ach,’ zegt de vrouw van de 44 keer, ‘Ik vind het wel prettig om de partituur vast te houden, maar ik kijk er eigenlijk niet meer in……

Heks kijkt wel. Dit jaar zingen de alten van koor twee stukken mee, die vorig jaar door een derde koor werden gezongen. Dus er zijn toch wat passages, die ik vanavond voor het eerst zie….

Aan het eind oefenen we het spreekkoor ‘Was gehet uns das an? Da siehe du zu!‘ Een supermoeilijk onderdeel vol listige lastige syncopen. Vorig jaar rammelde dat nog een beetje bij mij. Vanavond echter krijg ik de swing helemaal te pakken. Fanatiek knal ik mijn partij eruit samen met mijn medealten.

Als we tenslotte met het gehele koor dit gedeelte doorzingen krijg ik kippenvel. Door alle syncopen krijgt de muziek zo’n heftige emotie. Het schuurt en schurkt. Prachtig!

Ik wil leven met de mensheid zoals ik met dit koor ben, bedenk ik me op de terugweg naar huis. Al die individuen. Met sommigen ben je bevriend, anderen staan verder van je af. Heel soms raak je slaags met een paar sopranen……

Is me gebeurd, vorig jaar tijdens de Matthäus. Vanwege mijn muziekstandaard. Daar stoorden zij zich aan. Even later waren we weer aan het zingen! Want samen vormen we een koor. We zingen als uit één keel, met al die partijen en stemmen.

Vanavond zongen we ook nog voor de dirigent. Hij is morgen jarig.

 

Prachtige documentaire over Johanna Kaiser; Immer Fernweh van Peter Delpeut. Een aanrader!

Johanna Kaiser

Bezeten van kleur

Vannacht sliep ik slecht. En licht. Met de TV aan. Met een half oog keek ik naar een documentaire over Johanna Kaiser, een beroemde schilderes uit de vorige eeuw. Ze ging pas op zestigjarige leeftijd aan de bak met haar penselen. Volledig autodidact.

Johanna Kaiser

Bloemen

Al snel kijk ik geboeid naar dit prachtige eerbetoon aan een bijzondere vrouw. Een zielsverwant. Een vrouw vrij levend binnen de beperkingen van een tijdsgewricht, waarin daar raar tegenaan werd gekeken. Een schoonheid. Van binnen en van buiten.

Er worden foto’s vertoond voorzien van teksten. Interviews met buren en kinderen. Passages uit haar vele dagboeken passeren de revue. Getuigend van een rijk gevoelsleven. Barstend uit het keurslijf van conventie en zo hoort het. Iemand met vele hoogtepunten in haar leven. En evenzovele dieptepunten.

Johanna Kaiser

Nauwelijks opleiding

En dat alles cumuleert in een fantastisch oeuvre. Een geschenk aan de wereld….

Heks voelt sterke verwantschap met deze vrouw. Een andere uitdrukking van dezelfde ziel. Een zuster. Een toverheks!

Johanna Kaiser

Dieptepunten

Ze was getrouwd en had drie kinderen. Het was een goede man, die haar wat gunde. ‘Soms verdween ze een paar dagen in het bos met een minnaar’, vertelt een buurvrouw. ‘Een paar weken’, zegt een zoon.

Johanna Kaiser

dieptepunten

Als ze liep, leek het of ze danste. En op dorpsfeesten ging ze helemaal uit haar plaat. ‘Ze had niet veel meer aan, als ze zich overgaf aan het dansen’, aldus een dorpsbewoner. Een wilde dame. Vrij en uniek.

Johanna Kaiser

Zeer gedisciplineerd

Postuum ga ik nog heel veel van haar houden. Ergens heeft zij ooit een lans gebroken voor haar zusters. Door haar eigen weg te gaan, hoe moeilijk het ook was. Door zich niet te laten beteugelen door het patriarchaat. Door op latere leeftijd volledig tot bloei te komen, tegen alle verdrukking in!

Johanna Kaiser

Onthou die naam

Vanavond een kippensoepje gebracht bij een zieke zuster van me in het ziekenhuis. Zij is nog geen zestig. En dan begint het leven pas heb ik net geleerd! Dus lief vriendinnetje van me: Knap maar snel op! Laat je inspireren door Johanna Kaiser, onze keizerlijke voormoeder. Jouw beste jaren gaan nog komen, lieve schat. Ik verheug me op jouw geschenken…..

Johanna Kaiser

Levende geschenken aan de wereld

Impressie van de snel veranderende wereld van de Heks. Eén van haar babypoesjes verlaat het nest. Het is even doorbijten.

bouqetreeks is vrouwenporno

Tassen vol vrouwenporno

Het is vreemd. Ik leef in een andere wereld dan twee weken geleden. Alsof ik op een lange reis ben geweest. Een soort uitgedijde tijd, als een enorm veld tussen deze Heks en die van een paar weken terug. Maar degene, die op reis is geweest is Frogs. Hij is onderweg naar huis. Vanavond gaan we natuurlijk uitgebreid bijpraten! Heerlijk! Heks is blij, dat haar maatje terug komt, maar Ysbrandt is straks door het dolle, dat kan ik je verzekeren.

geile bouquetreeks plaatjes

De lezeressen zijn vaak hoog opgeleid

Vanmorgen kijk ik een beetje TV, want ik lig knock out. Ik zie een programma over het verband tussen vet en suikerrijk voedsel en Alzheimer. Naast het veroorzaken van diabetes is een ongevoeligheid voor insuline ook verantwoordelijk voor het ontstaan van een soort plak op je hersencellen. En deze kun je niet wegpoetsen met een borsteltje!

Ja, rare wereld. Massaal eten we ons naar de vergetelheid, behalve Heks dan, want die mag dat allemaal niet. Over een kleine twintig jaar zitten we met een enorme boterblubberberg baggervette mensen, die nergens meer van weten…. Van alle leeftijden overigens, want deze effecten kunnen al op jonge leeftijd optreden.

bouqetreeks flauwekul

Oh nee, goh,

De ontmoeting met mijn eerste lief heeft veel herinneringen opgeroepen. Ik woonde destijds in een enorm huis met elf meiden. Staart kwam dagelijks over de vloer. Een aantal huizen verder was een vreemd winkeltje. Een dame van middelbare leeftijd, stokoud in onze optiek toen, verkocht bouquetreeksboekjes. Twintig voor een tientje. En je kon ze ook weer omwisselen!

bouquetreeks

Tja, dit is toch wel typerend, de ideale vrouw is een hulpeloos kind!

Heks en haar huisgenoten schaften om de beurt een hele tas vol aan en deze werden dan door het huis verspreid en weer geruild. Stapels van die vrouwenpornoboekjes heb ik toen gelezen. Samen met Staart. Ook hij was volledig gebiologeerd door het vreemde wereldbeeld, dat in de boekjes werd gepresenteerd. We lazen elkaar passages voor en lagen helemaal in een deuk.

bouquetreeks

Trots en arrogantie worden gezien als goede eigenschappen

Maagden die kloppende mannelijkheid tegen hun dij voelen, toebehorend aan een man met een sardonische glimlach…. De dames zijn stuk voor stuk onnozel onschuldig, de mannen doorgewinterde rokkenjagers, die als spijtoptant opeens toch willen trouwen. Met de onnozele maagd nog wel.

De boodschap, die in deze boekjes verborgen zit is afschuwelijk. Maar het wordt overgoten met een saus van dingen, die de prinsesje in ons vrouwen graag horen. Dat is wat mij betreft de enige verklaring van het succes van dit soort lectuur. Aan het eind van de boekjes leven ze lang en gelukkig.

Maar in het werkelijke leven begint de ellende dan pas goed. Zoals het krijgen van kinderen bijvoorbeeld. Hartstikke leuk hoor, maar dodelijk vermoeiend. En de dood in de pot voor de sardonische glimlach en de onnozele maagd. En een zware wissel op de gemiddelde realistische relatie….

bouquetreeks

Wat klopt daar tegen mijn rug?

Heks heeft geen kinderen, maar wel twee jonge poesjes. Omdat het toch wel wat te gortig wordt al die kattenbakken verschonen en omdat ik bang ben een TV programma op mijn dak te krijgen en omdat ik nu eenmaal geen acht katten tegelijk kan knuffelen ga ik afscheid nemen van één van mijn baby’s. Verschrikkelijk. Straks ga ik haar wegbrengen naar haar nieuwe tehuis.

header bouquet

overweldigd willen de onnozele maagdelijke prinsesjes worden

Ze krijgt het beste vrouwtje van de wereld op heks na dan…. Joy heeft me indertijd enorm geholpen in mijn zoektocht naar Ferguut. We zijn steeds contact blijven houden en nu gaat één van de kleintjes bij haar wonen!

bouquetreeks

Een Arabische prins, ik kan je uit ervaring verzekeren: Hopeloos!

In Mexico gooit de Popocatepetl roet in het eten, in Duitsland rijdt Frogs in zijn nieuwe bolide huiswaarts. De wereld wordt massaal dement door het eten van zoetigheid en vet. We baseren onze relaties op idiote voorbeelden en lulkoekverhalen. Ook een soort zoetigheid en vet. En het leidt ook tot het verweken van het verstand…. En vanmiddag gaat het kleine meisjepoesje naar haar nieuwe baasje. Snik. Ze zit nu nog mijn voeten hardhandig aan te vallen. Korte impressie van de snel veranderende wereld van de Heks….

bouquetreeks

Het is en blijft een gevecht, respect is vaak ver te zoeken

Heks zingt sterren van de hemel in uitvoering Stichting Leidse Koorprojecten 2013 onder bezielende leiding van Wim de Ru: Requiem van Bob Chilcott en Cry of the Earth van Tony Biggin.

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Repeteren in de Lokhorstkerk

Wat is het rustig op het heksenblog. al dagen geen pikante nieuwtjes of rare verhalen. Maak je maar geen zorgen lieve lezer, het gaat prima met deze toverkol. Ze had het alleen wat druk. En waarmee? Zingen natuurlijk! Na maandenlang bloedig oefenen in de Lokhorstkerk onder de bezielende leiding van Wim de Ru, was het vorige week dan eindelijk tijd voor de uitvoering van dit prestigieuze project in de Pieterskerk te Leiden. Het requiem van Bob Chilcott en  Cry of the Earth van Tony Biggin.

Twee weken voor de uitvoering klonken we zelf nog halfdood tijdens het requiem. Vals en aarzelend worstelden we ons door de moeilijke passages. Ik durfde nauwelijks iemand uit te nodigen voor de uitvoering, zo beroerd ging het. Wat moest dit gaan worden?

Wim de Ru liet zich niet uit het veld slaan. Hij zag steeds het grotere geheel en bleef ons onverstoorbaar motiveren. Teksten als: ‘Bassen, ik ben niet erg enthousiast over jullie noten!’ ‘Even wakker worden alten!’ ‘Tenoren, ik zag toch weer heel wat verbaasde gezichten’, bij een vergeten inzet,  ‘Dit stuk gaan we alleen uitfaden als het niet al te vals is!’, bij een gedeelte, waar het hele koor anderhalve toon te laag uitkomt,  ‘Vergeet ogenblikkelijk die hoge C en concentreer je op wat wel gaat!’ hielden ons op het spoor.

Een gedeelte uit de Cry bleef ploeteren en klonk afschuwelijk. ‘Nu zullen jullie wel verbaasd zijn, maar dit gaan we verder niet oefenen’, zei Wim. Stomverbaasd zaten we hem aan te kijken. ‘Het is de bedoeling van de componist, dat dit gedeelte afgrijselijk klinkt en hoewel hij daar hele andere noten bij bedacht heeft is het effect dat jullie sorteren precies goed.’

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Een zeer beweeglijke man

‘Een kanjer van een inzet leidt de aandacht af van de rest.’ Ook zo’n goeie tip van Wim. Maar helemaal geweldig was zijn commentaar na een dramatisch slechte repetitie:’ Goh, wat leuk, ik dacht dat ik een koor had, maar ik heb honderdtwintig solisten………’

Ook na de traditioneel hopeloze generale repetitie hield hij de moed erin met de tekst: ‘Misschien is de uitvoering morgen technisch niet perfect, maar dat maken we goed met energie en uitstraling!’

En zo geschiedde…..

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013, Biggin, Cry of the Earth

stukje uit de partituur van Biggin

Om zeven uur zongen we lekker eventjes in met Wim en daarna ging het orkest stemmen. Wat is het toch leuk om mee te doen aan zo’n project. Mijn vriendinnetje Roos en ik zaten enorm te genieten samen van het hele gebeuren. Een heus orkest met enorme pauken en rare blazers en strijkers. Solisten en acteurs. De componist Tony Biggin in het publiek!

Ik hou van het geluid van een zich afstemmend orkest. Het is als een enorme voorhoudingsdissonant, die pas oplost als het stuk begonnen is.

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

Stilte voor de storm

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013 Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

De middag voor de uitvoering had ik dan eindelijk dat requiem eens grondig doorgenomen, de puntjes op de i gezet. Daar begonnen we mee. Buiten een massaal gemiste eerste inzet ging het hartstikke goed. Echt genieten hoor. Iedereen zette net dat extra tandje bij. De energie van de avond zorgde ervoor, dat we allemaal wakker en alert waren; Geen gemiste inzetten meer en dergelijke.

In de pauze zocht ik mijn vrienden en geliefden op. Er waren een paar mensen speciaal komen luisteren naar de heks. Dus ik zong extra mooi natuurlijk……

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Genieten hoor, zo samen

Na de pauze the Cry of the Earth. Help, ik maakte me ernstig zorgen. Op één of andere manier hadden we er nooit helemaal grip op gekregen. En dan met orkest en solisten. Voor een hele kerk vol mensen. Maar zorgen om niets, Wim loodste ons onvervaard door de moeilijkste passages heen en het koor steeg boven zichzelf uit.

Na afloop waren we allemaal natuurlijk helemaal door het dolle. Uitbundig bedankten we de dirigent en componist. Daarna een glaasje wijn om ons succes te vieren. Mijn vrienden hadden erg genoten. Zelfs de boodschap was redelijk overgekomen van the Cry. ‘Gelukkig heb je een kunststof handtas, Heks, geheel in overeenstemming met het gedachtengoed van het stuk’ zeiden ze. Bij het laatste uitgevoerde stuk moesten we bij onze zwarte kleding een kleuraccent dragen. Ik stelde me voor, dat iemand met weinig begrip van het gezongen stuk zonder nadenken een vosje om haar nek had gehangen en kreeg de slappe lach. Het idee….

Mijn vriendinnen lachten al snel mee en giebelend verlieten we uiteindelijk de kerk.

Het duurde uren, voordat ik uiteindelijk in slaap viel die nacht. Mijn hoofd fungeert als een soort opnameapparaat bij tijd en wijle. Zo ook die avond. Eenmaal thuis begon het ongevraagd alles van voor naar achter en weer terug af te spelen. Prachtig, maar lastig slapen…….

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stemmen vooraf

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Even inzingen

Zingen in een platgeslagen pannenkoek, brandend karma, het uitdijend heelal verdraagt geen hokjesdenken…..

srimpi

Indrukwekkend

Vanmiddag hadden we koorrepetitie op een andere locatie. In de aula van een middelbare school. Met een akoestiek zo plat als een pannenkoek, klonk ons gezang als vals gejammer. Verbeten zongen we ons door lastige passages, terwijl Wim de Ru als een vrolijke aardmannetje door de ruimte danste. Hij hield de moed erin.

DE verschillende handhoudingen vertellen een verhaal, Srimpi

De verschillende handhoudingen vertellen een verhaal

Na een woeste boodschappenronde en een verstilde hondenronde vond de heks het mooi geweest. Ze sloeg een aanlokkelijke uitnodiging om de finale van de  Champions League te kijken met oude vrienden af. Ze ging niet naar het Museum van Volkenkunde om Fiederelsje te horen spreken over Indonesische dans. Ze keek vervolgens niet naar de prachtige uitvoering van de Srimpi, een traditionele hofdans uit Jogjakarta.

Srimpi

Srimpi, heilige dans, fire, water, wind and soil.

In plaats daarvan lummelde ze lekker rond en schreef uitgebreid een brief aan een recent hervonden oude geliefde. Twintig jaar radiostilte en plotseling een berichtje van hem. ‘Hallo lekker ding’. Haha. Hij spreekt nog een beetje Nederlands! Leuk toch, dat Facebook.

Ik leerde hem kennen tijdens een vakantie in mijn geliefde Schotland: Een Schot in een kilt! Tegenwoordig woont hij in Australië en heeft een vrouw, drie stiefkinderen en een dochter. En een hoop rare beesten, slangen en dergelijke.

bedoyo

Bedoyo met negen danseressen: Het verhaal gaat, dat de Koningin  van de Zuidzee,Kanjeng Ratu Kidul, op magische wijze aanwezig is als ie gedanst wordt…..

Kanjeng Ratu Kidul

In Nederland heeft hij een tijdje bij mijn familie in het tuincentrum gewerkt, afdeling  hoveniers. Het zware werk was afzien voor hem. Als vriendje van de dochter van de baas kreeg hij het extra te verduren van de opperhovenier… Maar hij vond het werk wel heel leuk. En wat ontdek ik? Hij heeft daar nu zijn beroep van gemaakt 🙂

Zo lees ik dan opeens allerlei berichten over zijn leven. Afgelopen week vloog zijn auto in de fik. Karma? Als probleempuber heeft hij weleens een voertuig laten ontbranden….

Karma is een vaak tricky gehanteerd begrip. Het idee van verrekening ergens in de tijd strookt met een verlangen in de mens naar gerechtigheid. Boontje komt om zijn loontje. Al is de leugen nog zo snel…. Wie kaatst…..

javaanse dans, srimpi

Ik heb het een blauwe maandag uitgeprobeerd, privéles van Fiederelsje

Wat moet ik dan allemaal wel niet uitgevroten hebben in het verleden? Gezien de pech in mijn leven? Nou ja, in deze optiek heb ik in elk geval heel wat karma ingelost….

Heks denkt echter niet langs zulke lijnen. Als je karma zo neerzet doe je met het goddelijk beginsel wat de plattepannekoekenakoestiek van die aula met onze zang deed vanmiddag: Je doet het geen recht.

Ook veel verhalen uit de Marabharata, dansen

Ook veel verhalen uit de Marabharata
Goed en Kwaad en een snufje Karma