‘Broken circle breakdown’ is een prachtige film, maar blij word je er niet van. ‘Ga er vooral niet naar kijken,’ raadt Heks haar vriendin met klem af om voor de herhaling te gaan. Blij dat ik er wel naar gekeken heb. Het is een juweeltje!

Zaterdagnacht zie ik een prachtige film op televisie, ‘The broken circle breakdown’ van de regisseur Felix van Groeningen uit 2012. Als een mokerslag komt het verhaal bij me binnen. Nog ruim anderhalve dag ben ik er beroerd van. Wauw. Als je dat teweeg brengt bij je medemensen, dan kan je er wat van: Regisseren….. En acteren………

Ook de montage is subliem. Al raak ik soms de kluts kwijt naarmate de avond vordert. Maar dat ligt aan mezelf, ik ben bekaf.

‘Het mooie aan de film vind ik juist, dat je niet het gevoel hebt dat je wordt gemanipuleerd. Ik haat tearjerkers zoals ooit ‘Terms of endearment‘ bijvoorbeeld. Ja, ik weet het, dat is honderd jaar geleden. Ik zag die film in mijn studententijd met leden van een theatergezelschap waar ik in speelde. Iedereen vond het prachtig, maar ik kwam er kwaad uit……’

Ik zit bij vrienden te eten. Gentse kippewaterzooi. Erg lekker. Als kind heb ik het ook ooit gegeten, maar daar heb ik geen beste herinnering aan. De naam klonk vies. Het smaakte smerig. Toch moest ik het naar binnen stouwen. Met lange tanden sloeg ik me erdoorheen. ’s Nachts kotste ik alles weer uit: Ik bleek een buikgriepje onder de leden te hebben…….. Gelukkig krijgt de waterzooi een nieuwe kans! Het is het absoluut waard.

Alles krijgt een tweede kans.  Altijd.

‘Ja, die film is waanzinnig populair in België,’ mijn Vlaamse vriendin heeft er al veel over gehoord. ‘Ik raad hem niet aan, tenzij je net als ik je een dag flink ellendig wilt voelen,’ grijns ik ondeugend. We lijden beiden aan een overdosis spiegelcellen in onze hersenpan. Dit soort films zijn een ware beproeving voor ons zenuwstelsel…….

Waarom ben ik zo geraakt door de film? De dingen die de personages overkomen staan mijlenver van me af. Ik heb geen man, kind of bluegrassband. En ik raak al die dingen ook niet kwijt.

Je kind verliezen, het ergste wat er is. Natuurlijk. Ik kan er helemaal niet tegen als kinderen lijden. Ook.

Heks huilt waarschijnlijk om haar eigen verliezen. Niet een man of kind. Niet mezelf. Maar ik heb wel een paar zeer gevoelige verliezen geleden en ook ik loop tegen een muur aan in een poging mezelf weer vlot te trekken. Ook ik heb moeten knokken tegen het gevoel dat het niet meer hoeft….. Dat je er geen zin meer in hebt.

Ik moet mezelf als het ware opnieuw uitvinden. En ik vind mezelf niet leuk in mijn nieuwe gedaante. Misschien gaat dat nog komen, maar ik kan slecht wennen aan het negeren van mijn spiegelcellen.

Wat me ook bijblijft van de film is die prachtige liefdesrelatie. Wat een mooie mensen bij elkaar. Wat is het toch heerlijk als een man en een vrouw van elkaar gaan houden. ‘Zo wil ik ook nog eens verliefd worden,’ zeg ik bij mezelf. En wie weet. Als het me lukt om over narcisten en psychopaten heen te stappen, leugenaars en opportunisten te doorzien, mijn eigen angsten te laten voor wat ze zijn…….

Dan komt er misschien nog wel een keer een vrijgezellige meneer.

 

 

 

 

 

 

Prachtig concert van Marco Beasley in de Waalse kerk te Amsterdam! Een weldaad voor het oor en balsem voor de ziel: Tegengif tegen het gemiddelde geblaat van de modale geit. Mezelf niet uitgezonderd……

Donderdag neemt Fiederelsje me mee naar een mooi concert in Amsterdam. Haar man is in de lappenmand, hij moet het helaas laten afweten. Heks krijgt echter zijn kaartje cadeau! Wat een buitenkansje! Het is een prachtig concert van de wereldberoemde tenor Marco Beasley.

Deze Italiaanse zanger heeft de wereld van de Oude Muziek op zijn kop gezet met zijn eigen manier van zingen. Geen geknepen geknerp of andersoortige artificiële smurfzangtechnieken: Nee. ‘De natuurlijke stem’ klinkt ons hier tegemoet! Ongekunsteld! Fris!

Op de heenweg banen we ons een weg door de volgepakte hoerenbuurt. Het is ongelofelijk druk op de Wallen: Je kunt over de heetgebakerde hoofden lopen. Dat is waarschijnlijk het enige waar hoofden hier voor worden worden gebruikt. Niet voor enig richtinggevoel in elk geval. Die wordt louter bepaald door achter een lager gelegen orgaan aan te lopen……. Prachtige jonge vrouwen staan voor de ramen in hun blote niksniet. Verlekkerde kerels sjouwen er in groepjes langs.

Wat een hopeloze vertoning toch weer. Wat een rare energie hangt hier toch….. Een schril contrast met het publiek van grijze permanentjes in de Waalse kerk waar het concert plaatsvindt.

©Toverheks.com

Een groter tegenstelling in sfeer met het komende concert is nauwelijks denkbaar. Gaat het hier om louter seks met een volstrekt vreemde anonieme paardenpiemel, de liederen van het concert gaan louter over de liefde. In al haar prachtige hoedanigheden.

Ook de ondeugende en frivole….. Met uitsluiting van betaalde liefde dan. Wat ook geen liefde is natuurlijk. Vandaar. Het enige anonieme aan de liederen is over het algemeen de auteur…..

Heks kletst onder het lopen een beetje over iemand in een moeilijke situatie in haar directe omgeving, waar ik het vreselijk mee te doen heb: ‘Ze zullen je zomaar je baby afpakken!’ Ik vertel over een vergelijkbaar geval in de show bij Doctor Phil wat wel goed is afgelopen.

‘Hou op, Heks, met dat ellendige verhaal. Mijn energiedepot loopt helemaal leeg van zulke narigheid!’ wuift mijn vriendin vermanend. Ze heeft gelijk. Zonde van deze avond al die ellende.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Tijdens het concert genieten we met volle teugen. Al onze batterijen worden opgeladen. Zelf die van onze debiele telefoon! We stromen vol met liefde en vreugde. Vanaf de allereerste noot ben ik helemaal in de ban van de prachtige stem van deze man! Een juweeltje werkelijk! Fantastisch!

©Toverheks.com

We kopen een CD en Marco signeert em voor ons. Het is maar een piepkleine mooie man, hij komt net tot mijn navel. Maar zijn stem is groots. Fenomenaal. ‘Dank u wel voor het schitterende concert,’ lispelen we devoot. De zanger glimlacht bescheiden en charmant. Ja, die Italiaanse mannen zijn me toch wat!

Op de terugweg scoren we een patatje. Zo lekker, jammie. Dat maakt de avond helemaal af! De hele weg terug zitten we na te genieten en te zwijmelen. ‘Hier kan ik voorlopig wel eventjes op voort,’ straalt mijn vriendin. Ik beaam dat glunderend. Wat een heerlijke avond! Balsem voor de ziel!

Later thuis zet ik de CD van het gezelschap op. Met VikThor in mijn armen luister ik naar alle nummers. Zelfs mijn hondje wordt helemaal rustig en blij van deze prachtige muziek! Ik zet mijn leesbril op en bestudeer de teksten.

Ik wil vaker zulke heerlijke avonden. Zonder zeikverhalen van mezelf. En al helemaal niet van mijn medemensen. Ik ga gewoon net als mijn vriendin zeurende mensen de mond snoeren zodra ze beginnen te mekkeren. Ze heeft me op een idee gebracht.

En eerlijk gezegd valt het reuze mee als je het ‘mond snoeren’ aan den lijve ondervindt. Het is lang niet zo kwetsend als ik altijd dacht. Wel duidelijk. En geheel legaal!

©Toverheks.com

Ik moet maar eens ophouden om mijn bestaansrecht te ontlenen aan het geven van aandacht. Ik mag paal en perk stellen aan mijn functie als praatpaal. Zelf ratel ik ook niet meer zoveel als vroeger. Want heus, ik kon er ook wat van! Het is veel stiller geworden vanbinnen. Dat wil ik graag zo houden……

Ik ga een dag of wat later direct de mist in en luister toch weer naar een sappig vreemdgangverhaal van de bovenste plank waar ik helemaal geen zin in heb. Het is een geweldig leuk persoon die het me vertelt, maar de geheel voorspelbare geschiedenis doet in mijn optiek afbreuk aan haar eigenwaarde.

©Toverheks.com

Tja. Iedereen moet zelf maar weten wat ie doet en laat: Ik heb persoonlijk een bloedhekel aan ontrouw en alles wat ermee samenhangt, maar iedereen wil die onzin altijd aan me kwijt! Maar goed, ik zie het mezelf in elk geval fout doen. Volgende keer beter.

Leuk filmpje (van 10 uur!): Bla Bla Bla van Gigi D’Agostino

 

©Toverheks.com op tekening van Gigi D’Agostino

 

Koor als metafoor. Mijn koor is geweldig hoor! Horen met je oren wat je met hart en ziel zingt samen: Daar doe je het voor!

Vanavond trek ik een cowboypak aan. Althans, daar lijkt het op. Jasje, laarzen, hoed. Heks het staat je goed! Snel gooi ik wat eten in de pan. Ik heb koorrepetitie. We studeren de Matthäus Passion van Bach in, dus ik moet zorgen dat ik in topconditie ben!

Ik heb sowieso een goeie dag. Dat wil zeggen in mijn geval, dat ik aan iets meer toe kom dan aankleden en de hond uitlaten. Ik doe boodschappen, ruim op. Ik kook eten….. Helemaal niet gek.

‘Heks, wat zie je er weer uit! Geweldig! Je lijkt wel een….’ mijn zangmaatjes zoekt naar het woord. Ik schiet denkbeeldig in de lucht en slinger een lasso om haar heen. Dan glijd ik op de stoel naast haar. Om direct weer op te staan. we gaan inzingen.

Op de een of andere manier krijgt Wim de Ru ons daarmee altijd aan het lachen. Vooral bij een oefening om onze migddenrifspieren op te rekken. Onze kleine dirigent  staat dan op zijn podium, grijpt met zijn linkerhand zijn rechterribbenkast beet.

Hij zwaait zijn rechterhand voor zijn gezicht naar links, buigt tegelijkertijd voorover. Om dan met een enorme zwaai omhoog te komen. ‘Hop’ roept hij. Iedereen schiet in de lach. Dan doen we hem na. Nu veert onze rechterarm boven ons hoofd. De linkerhand rust nog steeds op de ribben. Je voelt de rek ter plekke.

We komen omhoog. ‘Houdt je hand nog even op die plek. Voel hoe warm het wordt daar.’

Als ook de andere kant aan de beurt is geweest doet ons middenrif helemaal mee. Nu gaan we glijtonen produceren. Een kakofonie aan geluiden vult de ruimte. We giebelen. Het klinkt zo grappig. Heks zingt stiekem boventonen. M’n maatje voor me staat verbaasd te luisteren. Met oren in haar achterhoofd.

In de pauze kwetteren we er lustig op los. Ik zit altijd met een clubje oudere dames te geiten. Ik vind ze geweldig, ze zitten al een eeuwigheid op dit koor. Ja, ik weet dat er vreselijke mensen zijn in de wereld en ik schrijf er vaak over tegenwoordig, maar er zijn ook zulke schatten te ontdekken. Op mijn koor bijvoorbeeld.

Eén zo’n juweeltje zing dit jaar al voor de 55e keer in de Matthäus mee. Zo lang zit ze al op dit koor! Een ander komt maar tot 44 keer, nou ja, maar…. Heks zingt al weer voor de tweede keer mee. En dat is goed te merken. Het stuk zit er aardig in.

‘Ach,’ zegt de vrouw van de 44 keer, ‘Ik vind het wel prettig om de partituur vast te houden, maar ik kijk er eigenlijk niet meer in……

Heks kijkt wel. Dit jaar zingen de alten van koor twee stukken mee, die vorig jaar door een derde koor werden gezongen. Dus er zijn toch wat passages, die ik vanavond voor het eerst zie….

Aan het eind oefenen we het spreekkoor ‘Was gehet uns das an? Da siehe du zu!‘ Een supermoeilijk onderdeel vol listige lastige syncopen. Vorig jaar rammelde dat nog een beetje bij mij. Vanavond echter krijg ik de swing helemaal te pakken. Fanatiek knal ik mijn partij eruit samen met mijn medealten.

Als we tenslotte met het gehele koor dit gedeelte doorzingen krijg ik kippenvel. Door alle syncopen krijgt de muziek zo’n heftige emotie. Het schuurt en schurkt. Prachtig!

Ik wil leven met de mensheid zoals ik met dit koor ben, bedenk ik me op de terugweg naar huis. Al die individuen. Met sommigen ben je bevriend, anderen staan verder van je af. Heel soms raak je slaags met een paar sopranen……

Is me gebeurd, vorig jaar tijdens de Matthäus. Vanwege mijn muziekstandaard. Daar stoorden zij zich aan. Even later waren we weer aan het zingen! Want samen vormen we een koor. We zingen als uit één keel, met al die partijen en stemmen.

Vanavond zongen we ook nog voor de dirigent. Hij is morgen jarig.

 

Venustepels en vruchtbaarheidsrituelen: De noordenwind waait chocolademagie door de wereld. Genot en heimelijk verlangen komen aan bod. Heks ziet geinige film. Chocolat. Een Gouwe Ouwe. Nog steeds leuk.

zwarte chocolade, chocolade, taart, roos, repen, krullen

Heks kijkt naar een leuke oude film op televisie: ‘Chocolat‘. Ik heb hem wel eens in de bioscoop gezien, lang geleden. En volgens mij heb ik ook het boek gelezen. Wat is Juliette Binoche toch prachtig in haar rol van chocoladeheksje. En ook van Jonny Depp als rivierzigeuner worden wij dames natuurlijk blij.

film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocoladezwarte chocolade, chocolade, taart, roos, repen, krullen

Het is nu ik het zo terug zie, toch best een geinige film. De magie rond cacao. Het gebruik van oude Indiaanse toverreceptuur bij de bereiding van allerlei heerlijkheden gemaakt van chocolade. De rondtrekkende moeder met haar dochter, die weigert naar de kerk te gaan. Maar die wel een vruchtbaarheidsfeest wil geven rond pasen. Een oud heidens gebruik: Een feest van de Godin!

zwarte chocolade, chocolade, taart, roos, repen, krullenzwarte chocolade, chocolade, taart, roos, repen, krullen

Heerlijk, heerlijk. Maar natuurlijk valt het niet mee om in één of ander gehucht van een stadje jezelf staande te houden als buitenbeentje. De dame wordt behoorlijk tegengewerkt. Het is een beetje oorlog tussen het behoudende patriarchaat vertegenwoordigt door de graaf en de piepjonge sukkelige pastoor enerzijds en wilde verleidelijke en vrije vrouwen anderzijds….. (De dames serveren de graaf bijvoorbeeld Venustepels in het chocoladewinkeltje….)

film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade

Venustepels voor de graaf/burgermeester

De eigenaresse van de winkel geeft een feestje, waarbij ze haar gasten zo verschrikkelijk laat smullen dat ze er bijna in blijven. Het doet Heks denken aan haar eigen pogingen zo te koken, dat je na de eerste hap gewoon niet meer kunt ophouden met eten. Hetgeen me regelmatig lukt zeg ik met gepaste trots…. Vraag maar aan Frogs en Cowboy!

Er worden serieuze pogingen ondernomen om chocolaterie La Céleste Praline om zeep te helpen. En ook het hippieachtige riviervolkje, dat is aangemeerd bij het stadje,  krijgt te maken met een terroristische aanslag van lokaal ultra rechts: De kroegbaas.

film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade

Terwijl ik kijk naar de smakelijke film krijg ik toch zo’n zin in een groot stuk pure chocolade. Gelukkig heb ik meestal wel een reepje in huis. Mmmmm, dit komt de ervaring van de film ten goede. Wat is het toch een juweeltje. Over sterke vrouwen, die zich niet laten beteugelen. Geknakte vrouwen, die zich terugvechten hun kracht in. En een eigenwijs oud wijf, die in het harnas wil sterven.

film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade

Ja, de magie van chocolade, dit onovertroffen antidepressivum: Het wekt geheime verlangens van het hart. In de film zie je hoe mensen door deze zoete lekkernij der geliefden uit hun harnas van plicht en onthouding breken. Het verandert hun leven, het leven van heel deze gesloten gemeenschap….

Zo loopt alles toch nog goed af.

Feelgood movies zijn toch zo lekker af en toe. Vooral als het over je twee favoriete onderwerpen gaat: Heksen en chocolade.

film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocoladefilm Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocoladefilm Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocoladefilm Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade film Chocolat, Juliette Binoche,Johnny Depp, film magie der chocolade zwarte chocolade, chocolade, taart, roos, repen, krullen

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles en Art Nouveau in het Hortahuis. Cultuurhappen op de valreep…….

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Cowboy speurt naar een verborgen schat

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles ,

Maandag crasht Heks vol overgave. De vakantie eist zijn tol. In tegenstelling tot de rest van de wereld, zijn dit soort activiteiten dodelijk vermoeiend voor mij. Ik heb veel te veel gelopen, dus mijn benen zijn volstrekt verknoopt en verzuurd. Ik kan geen pap meer zeggen en de ervaring leert, dat ik het maar uit moet zitten. Of beter gezegd: liggen…..
Ik begin de dag natuurlijk met de verplichte wandeling door een bos met Ysbrandt. Eerst prik ik een megasuperblaar door. Ongelofelijk: Het ding is nog groter, dan de teen, waar hij op zit.

Zo, dat loopt een stuk aangenamer……

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

Wat een prachtig bordje!

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit LimogesZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , bord uit Limoges

De laatste dag van onze minivakantie in het prachtige Brussel is in feite de meest productieve. Eindelijk zijn we een beetje uitgerust, want alweer slapen we schandalig uit. Gelukkig heeft Heks een wekker gezet, anders lagen we waarschijnlijk nu nog te pitten. Goeie bedden, hoor, in dat Golden Tulip Hotel!

We komen ruim op tijd voor het ontbijt, maar het buffet is leeggeroofd door de andere gasten. Een Indische man staat enorm te schelden op een serveerster. Hij heeft groot gelijk, het is een triest restantje wat de klok slaat. En zijn tirade heeft effect: In no time wordt er een nieuwe dubieuze fruitsalade neergezet, bacon en vleeswaren bijgevuld alsmede onze favoriet: Tomaten en komkommer…….

Nu nog alles in de auto proppen. Dan kunnen we eindelijk de stad in. Traditioneel missen we de trein, maar het kan ons niet schelen. We zijn vroeg genoeg voor ons doen. In een slakkengangetje gaan we richting station. We stappen uit in Brussel-Zuid en duiken de vlooienmarkt in de Marollen op. Binnen een minuut heb ik al een geweldig Japans schaaltje op het oog. Raku gestookt en ook nog handbeschilderd. Hier en daar verguld….. Heel bijzonder.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Geschulpt schaaltje met verguld hart.

Zondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit JapanZondagmiddag: Het hoogtepunt van ons bezoek aan Brussel. Marché aux Puces in de Marolles , Schaaltje uit Japan

Ik zwaai er onverschillig mee naar de verkoper: ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Dat roepen ze hier werkelijk bij elk voorwerp, ontdek ik al snel. Maar in dit geval ga ik niet afdingen, ik ben bang, dat ze dan zien hoe mooi dit schaaltje in feite is. Ik sluit de deal en het juweeltje wordt in een paar kranten gewikkeld.

Iets verder zie ik een waanzinnige glinsterstof verscholen in een stapel Arabische bruidskleren. Het blijkt een sprookjesjurk te zijn. ‘Combien?’ Nou, raad eens? ‘Cinq euro!’ Ik rommel nog wat in de stapel, maar de andere jurken zijn allemaal berekend op het Arabisch schoonheidsideaal: Enorm! Naast me staat een Nederlandse vrouw ook verwoed te spitten. Ze houdt ‘mijn’ jurk scherp in de gaten, maar ik laat em niet los. Die gaat mee naar huis! ‘Oh, jammer’, zucht ze,’ Hij is zo ontzettend leuk! Ik zoek zoiets voor mijn dochter!’

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

De Cowboy is intussen ook op jacht, maar zijn aanpak is volstrekt anders. Hij eindigt met een paar koebellen, voor zijn verzameling percussie instrumenten. Heks maakt nog een kapot bord buit. Kapot? Dat is toch niks. Inderdaad, volstrekt belachelijk om zoiets te kopen. Dit is echter zo’n prachtexemplaar, dat ik er toch een paar euro voor over heb. Tot slot vind ik nog een door de wind gevormde woestijnroos. ‘Combien?’ ‘Cinq euro!’ Ja, doei. Ik leg de steen terug. De marktkoopman vraagt hoeveel ik ervoor over heb. Nou, 1 euro en dan wil ik er ook dat stukje seleniet, engelensteen, bij. En zo geschiedt.

Na een uurtje zijn we het zat. We gaan koffie drinken en ons beraden op het volgende programmaonderdeel. We willen een route lopen langs allemaal Art Nouveau huizen in de buurt van de prestigieuze Louizalaan, net buiten het centrum.

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

In 1893 ontwierp de architect Victor Horta zijn eerste gebouw in deze totaal nieuwe vormentaal. Andere lokale bouwheren, Van Rysselberghe,  Van de Velde en Hankar volgden in zijn voetsporen. Zo zijn er ter plaatse heel wat panden in deze stijl opgetrokken. Het mooiste daarvan is ongetwijfeld het woonhuis van Horta zelf, tegenwoordig een museum. Cowboy en Heks doorkruisen de wijk en zien heel veel prachtige gevels versierd met bloemmotieven.

Hoogtepunt is ons bezoek aan het Hortahuis. Wat een droom van een gebouw!! Werkelijk alles is mooi, van brievenbus tot luchtrooster. Ronde vormen en licht. ‘De energie vloeit zo prachtig door dit huis, het is gewoonweg Feng Sui!’ merkt Heks op. ‘Horta heeft zich laten inspireren door het verre Oosten, hij was ongetwijfeld bekend met dat fenomeen!’ weet Cowboy te melden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel,

We kijken uitgebreid rond en nog eens en nog eens. Uiteindelijk hebben we alles in ons opgezogen en dan pas willen we weer naar buiten. Een waardiger afsluiting van ons reisje is niet denkbaar. Geheel tevreden eten we ergens een klein hapje en nemen de trein terug naar m’n trouwe kanarie. Die staat nog steeds voor het hotel geparkeerd. Maar niet lang meer.

Het zit erop. Zondagavond om een uurtje of zeven rijden we weg uit Brussel. De weg is zo goed als leeg. Cowboy zet een lekker jazzmuziekje op, een hele oude crack speelt de sterren van de hemel. Heks neuriet mee en haar maatje knapt een uiltje. Of nee, hij ligt heel stilletjes te luisteren, want af en toe komt er raak commentaar op de muziek. Zo rijden we in een cocon van zingende tevredenheid terug naar onze echte levens.

Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Art Nouveau, Horta huis in Brussel, woonhuis van de architect, tegenwoordig museum

Art Nouveau, Brussel, Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, HortaArt Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta Art Nouveau, Brussel, Horta huis, Brussel, museum, Horta

Heks ziet prachtige film van de Coenbrothers in de vergane glorie van het Trianon Theater. Een uitzichtloos leven in een troosteloze context en toch valt er genoeg te lachen. Voor de toeschouwers dan. Net het echte bestaan…….

Trianon Leiden aan gevel Trianon bioscoop Breestraat

Vrijdagavond ga ik met Surfcowboy naar de film ‘Inside Llewyn Davis‘ van Ethan Coen en Joel Coen. Hij draait in het Trianon theater, een juweeltje van een bioscoop uit 1927.  Het interieur is ooit ontworpen door Jaap Gidding, die eerder al voor het Amsterdamse Tuschinski Theater in de weer was geweest.

Trianon LeidenTrianon Leiden

Het oude art deco interieur is na de overname en verbouwing in 1994 op de schop gegaan. Veel originele details zijn verdwenen. Via een insider uit de gemeentelijke hoek van historische architectuur hoorde ik, dat de huidige eigenaar veel regelgeving op dit gebied met voeten heeft getreden, toen hij de schimmelige bioscoop uit het slop haalde. Het nieuwe interieur is wel gebaseerd op de art deco architectuur uit het verleden: Het heeft nog steeds een bepaalde grandeur.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

We zijn een beetje laat, dus zitten helemaal op de voorste rij te rekkenekken. De film speelt in de jaren zestig in New York, Greenwich Village, het Folk circuit. Een zanger treedt op in een club. Hij is niet erg succesvol. De film volgt zijn leven gedurende een aantal dagen. Alles wat de man onderneemt mislukt. Hij slaapt op de bank bij vrienden en vage kennissen. Als tegenprestatie maakt hij hun katten zoek of vrouwen zwanger…..

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De man is hopeloos depressief. Ik heb hem in de hele film niet 1 keer zien lachen. Alles wat hij onderneemt mislukt. Als hij geld uitgeeft, levert het consequent niets op. elke poging om zijn situatie te veranderen wordt getorpedeerd door het lot. Een ondertoon van rouw om de zelfmoord van zijn compagnon, met wie hij een ook al niet erg succesvol duo vormde, klinkt door de hele film. Een uitzichtloos leven. Het gaat nergens over en nergens naartoe.

Toch blijf je de man sympathiek vinden. Zijn vruchteloze pogingen gedoemd te mislukken vertellen het verhaal van zovelen. Want naast elk succesverhaal in het leven staan duizenden mislukkingen. En ook mensen met succes zijn in de regel heel wat keren op hun plaat gegaan. De weg naar succes gaat dus niet over rozen. En er valt weinig te genieten onderweg……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De film zit vol humor. Regelmatig zit ik te schuddebuiken. De details zijn werkelijk fantastisch. De auto’s, de interieurs, het straatbeeld, de folkclub met z’n schemerlampen, blauw van de rook….. Staan er vier Ierse Folkmuziekanten te zingen, dan hebben ze ook allemaal een andere gebreide visserstrui aan. Met hun eigen motief, zoals dat toen gedragen werd: Handig om te worden geïdentificeerd in geval van verdrinking. Aan alles is aandacht besteed.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De structuur van de film bevalt me ook. Het is een echte ouderwetse cirkelvertelling. Aan het eind van de film kom je in dezelfde situatie als in het begin terecht. In feite vertelt de structuur het thema. Mooi toch? Als bonus zie je dan nog een hele jonge Bob Dylan optreden in die nachtclub. Alweer Bob? Ja, die man kruist mijn pad bij voortduring tegenwoordig…..

Eenmaal buiten realiseer ik me weer eens temeer, hoe ik bof met mijn mislukte leven. Ik geniet er elke dag van! Op mijn eigen weg naar nergens kom ik de meest fantastische medereizigers tegen. Ik geniet volop van het gedraai in cirkels in mijn postzegelbestaan.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Wel ben ik vaak te moe voor woorden en vreselijk vergeetachtig, dat is een nadeel. Vrijdag vond ik tijdens de voorstelling bijvoorbeeld een portemonnaie onder mijn stoel in de bioscoop. Tegen het eind van de film, was ik het alweer helemaal vergeten. Zaterdagmorgen keek ik dan ook raar op, toen ik het beursje in mijn handtas aantrof. Politie gebeld. Gegevens doorgegeven. Niets meer gehoord. Weer helemaal vergeten.

Zondag zie ik opeens die portemonnaie weer in de kast liggen. Bioscoop gebeld. De vrouw was geweest, had al haar passen geblokkeerd, maar geen nummer achtergelaten. Vandaag maar weer eens de politie gebeld, blijken ze deze taak te hebben afgestoten richting gemeente. Die maken er weer een potje van, want niet bereikbaar in het weekend……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De vrouw in kwestie is haar rijbewijs al eens eerder verloren, hoorde ik nog wel van de politie….. Een sloddervos dus.

Conclusie: Je kunt maar beter geen belangrijke papieren kwijtraken in het weekend. En als het toch gebeurt: Hoop dan maar, dat ze niet worden gevonden door Heks, want die is zo vergeetachtig…. Duurt het dagen voordat je je spulletjes weer terug hebt.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Stoere zwempartij gevolgd door feeërieke lunch: Cadeautjes vliegen ons om de oren! Mijn marionet krijgt gezelschap…

Salade met madeliefjes, madeliefjes in de sla

Salade met madeliefjes

Terwijl ik bezig ben met de ochtendronde met mijn hondje, maak ik contact met Fiederelsje. Wordt er nog gezwommen vandaag? Na twee dappere pogingen is onze onderneming helemaal ingekacheld. Heks was steeds niet lekker en zwemmaatje had een hardnekkig blafje. Dat laatste is nog steeds zo, dus besluit ik alleen te gaan. Schouderklopje, schouderklopje!

Als ik eenmaal in het water lig vind ik het heerlijk. Ik trek alles uit de kast om zo mooi en efficiënt mogelijk door het water te glijden. Daarbij weet ik toch nog een behoorlijke snelheid te ontwikkelen. Vraag maar aan mijn vriendinnetje. Zij houdt me niet bij. Zo voel ik me even helemaal normaal gezond. Tot ik weer vaste grond onder de voeten krijg en mijn lijf piept en kraakt. Maar tevreden kraken…

IMG_0736

Een heerlijke lunch met lelietjes van Dalen, maar pas op

mangiss, mangistan mangiss, mangistan

Na het zwemmen spoed ik me naar Fiederelsje. Zij zit op me te wachten met een heerlijke lunch. Salade met madeliefjes, mangiss (een vrucht, zie foto) toe.Ik wordt flink in de watten gelegd. Tot besluit krijg ik een prachtig kookboek cadeau. Jeetje, wat een jammie juweeltje. Plotseling bedenk ik me, dat er bij mij thuis nog een pakje van mijn tweelingbroer in de kast ligt. Voor mijn gastvrouw. Of ik het aan haar wilde geven. Helemaal vergeten!

Claudia Roden, Duizen en 1 smaken , staafmixer

Claudia Roden, Duizen en 1 smaken en een artikel over mijn favoriete keukenhulp…

Bij het afscheid spreken we af, dat ik later die middag nog even langsfiets met het pakket. In de middag krijg ik kraamvisite voor de katjes, twee studentenmeisjes die om de hoek wonen. Ze bewonderen de katjes uitgebreid. Worden er helemaal verliefd op. Willen er best eentje adopteren….

Later breng ik dan nog even het cadeau van mijn tweelingbroer bij Fiederelsje. Er komt een prachtige marionet uit het pak. Een zuster van de pop, die ik vorige week kreeg. Wat een plaatje. Ze lijkt wel een beetje op mijn vriendin, als ze haar danskostuum aan heeft. Ze kan prachtig Javaans dansen moet je weten. Met van die hele lenige krulvingers….

marionet, Thailand

De marionet van Fiederelsje

marionet, Thailland, antiek

Antiek

 marionet, Thailland, antiek

beeldschoon

marionet, Thailland, zntiek, hand

Prachtige details

Ter plekke besluiten we een leuk stukje poppentheater in elkaar te flansen voor broer.

Zo vliegen er deze dag overal cadeautjes door de lucht. Ik word sowieso enorm verwend de laatste weken. Is het jullie ook niet opgevallen? Het voelt niet verkeerd kan ik je verzekeren!

marionet, Thailland, antiek

En mijn ventje

marionet, Thailland, antiek

Lijkt toch niet op mij?

marionet, Thailland, antiek

Hartstikke lief

marionet, Thailland, antiek

Op zijn gemak hier

Leven dendert eigen tempo, olifantenloflied en samenzang….

met sexy slurfje

Ganesha

Vandaag brak en laat begonnen aan de dag. Vanmiddag lekker zingen bij Jan-Hendrik in Amsterdam. Het was heerlijk om samen ‘Gospoli ‘ te zingen voor onze dierbaren. Ik voelde dat  dit gebed zijn weg vond naar mijn geliefden. Vooral degenen, die het zo moeilijk hebben nu met ‘Het Grote Afscheid’.

hopla

Parmantig

Later heb ik een vrolijk olifantenlied gezongen voor mijn vriendin. Een loflied op Ganesh, eerbiedig ondeugend, een heksje waardig. Het was een heerlijke middag/avond met mijn zanggenoten. Genieten!

Volledig opgeladen en tegelijkertijd doodmoe kwam ik thuis van deze accu-bijeenkomst. Wat ben ik gezegend met dit fenomeen in mijn leven. Een groep mensen en een leraar, waarmee ik ziel en zaligheid bezing….

hele grote

En flaporen

Ik ga iets zeggen op het afscheid van Tanneke. Daar ga ik mijn gloeiende best op doen, het borrelt al in mijn hoofd en hart van de verhalen… Ik wil, dat het een juweeltje van een praatje wordt, om mijn vriendin te eren en haar leven te vieren. En ook te troosten. Al die geliefden, die verbijsterd achterblijven.

schattig....

Lief ook

Zo dendert mijn leven langs stem en afgrond. Op het puntje van mijn stoel kijkt iets mee, iemand. Waarnemer.

Ik neem het voor waar, wat er gebeurt. Ik neem het ter harte. Ik neem het voor lief. Het is zoals het is. Dood hoort bij leven.

Maar het blijft een rotstreek….

reizigers, verhuizing....

Wijsheid