Soms is het maar goed, dat je iemand niet herkent. Krijgt ie nog een kans, die vrouw of vent. Had ik bijvoorbeeld herkent en verweten; Had ik het geweten, dat het hem was; Niet vergeten….. Dan had ik nooit zo’n leuk gesprek gehad. Over mijn favoriete onderwerp: Gods prachtige schepping. Ons heilige mamaatje…….. Moedertje Natuur!

Vorige week fiets ik ’s avonds op m’n gemakje de stad uit. Het is een beetje fris, maar nog steeds prima weer. Ik ga naar het Joppe met VikThor. Kan hij lekker zwemmen in de Zijl.  Sinds enige weken fiets ik een iets andere route. Ik kreeg steeds een lekke band op dezelfde plek. En laat dat nu net een plek zijn, waar je eigenlijk niet mag fietsen…..

We worden geacht om te rijden via een viaduct en daar heb ik dan nooit zin in. ‘Misschien is er wel een gekke buurtbewoner, die er minuscule spijkertjes strooit. Je hebt hele rare mensen en ik heb wel gekkere dingen meegemaakt……’ En inderdaad: Geen lekke band meer gehad sinds ik elders de weg oversteek. Nog steeds niet via dat viaduct natuurlijk……

Bij het hondenstrand staat een man met hond. Hij gooit dummies in het water en zijn Duitse staande draadhaar haalt ze weer op. Keer op keer. ‘Ah, je bent bij de Action geweest,’ grapt Heks, terwijl ze exact dezelfde dummie tevoorschijn tovert uit haar fietstas. Alleen is mijn exemplaar rood.

Ik ben em onderweg nog bijna kwijtgespeeld aan een eigenwijze Cocker Spaniël. Het beest pikt em af van VikThor en is niet van plan het ding nog terug te geven. Als zijn bazin er uiteindelijk dan maar achteraan gaat slaat hij snel de weg in naar huis. Hij werpt tot slot nog een narrige blik over zijn schouder. ‘Hoepel op. Dat ding is van mij. Eerlijk gestolen…’

 

‘Witte dummies zijn beter,’ begroet de man me, ‘Die kunnen honden goed zien in het water…’ Hopla. Direct de les gelezen. De man weet veel van jachttraining. We raken aan de praat.

Ondanks het stroeve begin krijgen we een alleraardigst gesprek. Heks luistert voornamelijk natuurlijk. Je zou het niet zeggen, als je me hier tekeer hoort gaan over van alles en nog wat, maar ik breng mijn dagen voornamelijk luisterend door. In stilte. Luisterend naar de stilte ook.

Er volgen allemaal verhalen over de locale natuur. Zoals over het weiland waar we op dat moment in staan en wat daar allemaal in broedt en woont. De dijk langs dat weiland. ‘Die heb ik zelf helemaal aangelegd in negentienhonderdzoveel. En nu wil Gemeente Leiden em weghalen. Te gek voor woorden. Het is een slapende dijk, geen overbodige luxe…..’

‘Als de dijk langs het Joppe het begeeft, of de Zijldijk, dan houdt deze dijk de hele Merenwijk droog!’ Hij vertelt vervolgens over een prachtig stuk oud land vol weidevogels aan de andere kant van de Zijl, dat onlangs helemaal is afgegraven.

‘De zo gewonnen kwalitatief geweldige grond is gebruikt om een smerige vuilnisbelt af te dekken. Zonde toch van die prachtige grond! En ook nog twee natuurgebieden naar de kloten. Want die belt zat ook helemaal vol braamstruiken met Hermelijnen en egeltjes. Ongelofelijk toch?’

Ja, weer zo’n beslissing door een idioot vanachter een bureau. ‘Op de golfbaan had ik een prachtige wal aangelegd , die vol zat met allerlei beestjes. Zelfs een Hermelijn. Het duurt jaren voordat je dat voor elkaar heb. Zo heb ik ook een paddenpoel aangelegd…..’ Heks spitst haar oren. Misschien iets voor mijn paddenpoelenbad?

‘Heeft zo’n ingehuurde uit de klei getrokken grondwerker ongevraagd de hele boel afgegraven met zijn machines. Moet ie eigenlijk eerst onderzoek doen of dat wel mag. Alle dieren dood.’

‘Je kunt er een enorme boete voor krijgen, ook nog. Ik was woest. Maar ja, hij is er niet bijgelapt. Te veel belangen op het spel. Bovendien is de gemiddelde beslissing van de overheid veel desastreuzer…… Kijk maar naar die vuilnisbelt.’

Gedurende het gesprek heb ik de man tegenover me herkent. Het mannetje beter gezegd, want hij is bepaald niet groot van gestalte. Het is de gekke molenaar! Ik heb al jaren een bloedhekel aan die kerel na een onverkwikkelijke ruzie twaalf jaar geleden. Hij dreigde toen mijn hond dood te schieten en maakte me werkelijk uit voor alles wat mooi en lelijk was. Op uiterst seksistische wijze.

Dus woorden als hoer, kankerwijf, vuile slet en ik schiet je overhoop en dergelijke kwamen er uit zijn grote malende mond. ‘Zeker een klap van zijn eigen molen gekregen,’ dacht ik toen nog.

Een poging dingen uit te praten liep vervolgens zo hoog op, dat ik de politie op zijn dak heb gestuurd. Ook heb ik geklaagd bij zijn werkgever wegens bedreiging. Jeetje. Is dit dezelfde vent?

In tussenliggende jaren ben ik nog maar één keer iemand tegen gekomen, die hem aardig vond. Hij kan zo bijzonder vertellen, hij weet zoveel…’ aldus die vrouw. De rest van de hier rondwandelde goegemeente heeft allemaal de pest aan hem. Of een slechte ervaring met hem. Of een hopeloze aanvaring…..

De maffe molenaar laat me intussen vreemde eendensoorten op zijn telefoon zien. ‘Kijk hoe mooi, die zitten hier ook. Goddank niet alleen maar Nijlganzen. Die schiet ik met enige regelmaat af. Ze verstoren de hele vogelstand in Nederland, sinds ze zijn ontsnapt uit Dierenpark Wassenaar. Ze vreten alles op en verdrijven de weidevogels.’

‘De dode dieren raak je aan de straatstenen niet kwijt, maar je kunt ze wel eten hoor. Ik schiet ook hazen. In mijn polder lopen er 850 en ik schiet er elk jaar 150. Zo houd ik een mooie stand.’

‘Daar vliegt zo’n Krakeend. Mooi beestje toch? Ze zijn niet zo groot en heel wendbaar. Je haalt ze er zo uit in de lucht….’ hij wijst omhoog naar een inderdaad heel beweeglijk beestje. Links en rechts begint hij nu vogels aan te wijzen. Wat is er veel te zien hier! Met zo’n man zou je eigenlijk een dag op stap moeten gaan.

Maar ja, voor je het weet scheldt hij zijn publiek wellicht uit. En Publikumsbeschimpfung is toch echt wel achterhaald nu. Terwijl ik zo naar de man sta te luisteren, me verbazend over de wereld van verschil tussen deze natuurlijke versie van de molenaar en de gekke versie, begint mijn gesprekspartner over zijn handeltje in wild.

‘Als je een haas wilt kopen of een lekker stuk reerug, dan kom je maar langs,’ enthousiasmeert hij me. Heks is sinds de perikelen met Hawk niet meer zo happig om bij Jan en Alleman langs te gaan. En al helemaal niet bij een waanzinnige molenaar. Toch zeg ik vaag toe te zijner tijd eens een haasje te komen verschalken.

‘Wie weet wat hij allemaal wil verschalken,’ grap ik tegen de Don, als ik hem later over mijn avonturen vertel. Die moet enorm lachen. ‘Ik heb nog wel een haasje voor je, hihihi,’ giert hij, ‘Kostelijk Heks. Hij vond je vast leuk.’ ‘Ik zag er niet uit, ik liep echt in mijn kloffie, dat sprak hem vast aan,’ Heks moet ook lachen. De woeste molenaar lijkt me geen man voor opgepoetste tante Betjes.

‘Jij ziet er altijd geweldig uit, Heks, zelfs in een jutezak. Je bent een prachtige vrouw, schat. Altijd al geweest. En ook nog lief! Dat maakt je zo geweldig,’ komt mijn oude vriend complimenteus uit de hoek.

Wonderlijk hoe mensen geheel anders kunnen zijn in een andere context. Had ik die molenaar herkent, dan had ik nooit zo’n leuk gesprek gehad met deze natuurman. De man van weinig woorden als het niet over natuur gaat. De man van vieze woorden als je er woorden mee krijgt. De man met een ongezouten mening over het hopeloze natuurbeheer in Nederland.

‘Willen ze die zeer nuttige en noodzakelijke dijk dus afgraven, omdat er mensen overheen lopen en die kijken dan naar binnen bij bewoners van de huizen er pal achter en dat vinden die bewoners dan vervelend‘ besluit de molenaar. ‘En die bewoners hebben blijkbaar iets in de melk te brokkelen…,’ denkt Heks er direct achteraan.

Het zijn namelijk dure huizen, het rijtje tegen de dijk. En geld is macht. Wie weet woont er wel een wethouder in. Dat zou ook heel goed kunnen.

‘In plaats dat ze nu die hopeloze impopulaire populieren omhakken. Daar is even sprake van geweest. Dat zou geweldig zijn, want ik heb last van die dingen als mijn molen draait. De wind komt er heel raar overheen vallen en daardoor knallen de wieken alle kanten op. Echt gevaarlijk zelfs….’

Zou op die manier zijn molen zijn afgebrand? Want dat is gebeurd. In het verleden. Ooit. Dolgedraaid en afgefikt. Door die verdraaide populieren? Ja, dat is inderdaad van de gekke. Hak maar om dat lawaaihout…….

 

Ik schrik me geen hoedje en toch heb ik er opeens vier! Heks is in haar knollentuin!

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,

De dag voor kerst loop ik nog eventjes binnen bij Leidse Lijn. Een tijdelijke broedplaatslocatie in de Breestraat, waar allerlei kunstenaars hun spullen exposeren. True en Steenvrouw hebben er samen een stand. Ik heb er al een paar keer gezellig thee gedronken, terwijl zij aan hun oeuvre zaten te werken.

Vandaag echter kom ik met een ander doel. Bij mijn vorige bezoek ontdekte ik de stand van Het Hoedengilde. En daar kwam ik een beeldschoon hoofddeksel tegen. Na een nachtje erover slapen heb ik besloten mezelf dit hoedje cadeau te doen. Het is een prachtig edoch degelijk wollen hoedje. Als ik er lief voor ben gaat het een leven lang mee……

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,IMG_7449

Ik zwaai naar mijn vriendinnen en begeef me naar de eerste verdieping. Daar ga ik op zoek naar de eigenaar van het hoedenparadijs. Een paar collega’s van hem snorren hem op. We kennen elkaar wel. In het verleden heb ik al veel rare exemplaren in zijn winkeltje opgeduikeld. ‘Ha Toverheks, wat leuk, jij bent het’, begroet hij me enthousiast, ‘Waar kan ik je mee van dienst zijn?’ Ik laat hem het gewilde hoedje zien. ‘Ha,’ roept hij. ‘We gaan een mooi prijsje maken.’ Kijk, dat willen we horen natuurlijk.

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed, hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,

Terwijl ik hoedjes pas en onderhandel kletsen we een beetje bij. Waarover? Hoeden natuurlijk. Ik vertel hem welk hoedje ik waar heb gedragen. ‘Vorig jaar in de opera had ik dat groene hoedje op. Samen met een schitterende bijpassende outfit. Onze gewezen koningin Beatrix was er ook. Met hoedje. Maar haar ufo haalde het niet bij mijn exemplaar!’ Dat doet hem deugd. Hij glimt van top tot teen.

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed, hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,

Uiteindelijk krijg ik wel vier hoedjes voor de prijs van dat ene hoedje, waar ik mijn zinnen op had gezet. Met een tas vol hoofddeksels loop ik de trap af. Beneden wachten mijn vriendinnen me nieuwsgierig op. ‘Laat zien, Heks,’ roepen ze in koor. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik show het ene na het andere ravissante exemplaar. De dames zijn perplex. ‘Ga ook even kijken,’ moedig ik True aan. Ik weet hoe dol zij is op grote flaphoeden en laat ik er nou net een paar enorme superflappers tussen hebben gezien.

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,

En inderdaad. Ook zij scoort een paar prachtige hoofddeksels. ‘Gelukkig hebben we een geheel andere hoedensmaak,’ verzucht ze later tegen mij, als we allebei een van onze nieuwe hoedjes ophebben.

Als ik het pand verlaat loopt er een man naar buiten, die ons bezig heeft gezien met al die hoeden. ‘Heerlijk hoor, zo’n tas vol hoeden’, roept hij me vrolijk toe. ‘Inderdaad, maar het zijn niet de enige hoedjes in mijn assortiment,’ grijns ik terug, ‘Ik heb een hele plank vol.’ ‘Dat dacht ik al,’ lacht de man, ‘Veel plezier ermee, Heks.’

En plezier heb ik er al van gehad. Diezelfde avond zat ik met de mooie zwarte hoed op in de kerstnachtmis.

hoedje, speciaal hoofddeksel, kerst met hoedje, hoed,

Sterke vrouwen en slangen, waar je voor moet oppassen. Gevaarlijke types in het algemeen. Ondanks richtlijnen van Oprah en Thich Nhat Hanh en gedril van dr. Phil word je meestal door schade en schande wijs. Tenzij je een platworm bent.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

emptiness?

Ha, het is gelukt om mijn nieuwe modem te installeren. Zonder al teveel problemen. Alleen mijn netwerknaam zorgde voor wat oponthoud. Daar heb ik dan nog maar een telefoontje tegenaan gesmeten. Ondanks het feit, dat de Tele2-medewerker anders beweerde kan zelfs mijn printer het nieuwe modem vinden. Het lijkt erop, dat één en ander beter werkt nu. Ik zit bijvoorbeeld op het balkon te typen en ik heb nog steeds bereik. Maar ja, ik juich niet te vroeg. Voor je het weet worden mijn muren weer dikker….. 😦

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van OprahOPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van OprahOPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Gisteren liet ik me intapen bij de fysiotherapeut. Dit is een wekelijkse ritueel bedoeld om mijn gewrichten in de kom te houden. Hoewel het wat knutselclubachtig aandoet, is deze behandeling behoorlijk effectief. Maar hoe het werkt weet niemand. Het lijkt een beetje op de poppendokter: ‘Vooruit, ik plak uw arm er weer aan, Meneer Beer.’ Maar het effect gaat veel verder, dan wat ondersteuning hier en daar. Ook de doorbloeding in het behandelde gebied verbetert. Er wordt zelfs beweerd, dat het iets doet met het bewustzijn van de patiënt rondom de pijnlijke plek.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Ach, ik begrijp Oprah wel een beetje, jarenlang een complex over haar uiterlijk

Het feit, dat ik week in week uit mezelf vol gekleurd tape laat plakken spreekt voor zich. Ik heb wel wat beters te doen, dan in de wachtkamer van een fysiotherapeut te zitten. hoewel mijn huidige therapeute heel punctueel is. Bij de vorige zat ik standaard een half uur te wachten.

Toch zit ik deze keer lang genoeg in de wachtkamer om wat tijdschriften in te kijken. Er ligt een exemplaar van het blad O, De Linda van Oprah Winfrey. Het is wel duidelijk, waarop dat  narcistische Nederlandse concept geïnspireerd is. Net als mevrouw de Mol, staat ook Oprah pontificaal zelf op de cover. En ook in dit blad een hoop feelgoodgeneuzel en make-up-advertenties. Zo kun je direct zelf de make-overs, die een groot deel van de rest van de glossy vullen, op je naasten botvieren.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Zo’n verkleedpartijtje is natuurlijk ook erg leuk

‘Mag ik het blad een weekje lenen?’ vraag Heks. Iets op de cover heeft haar aandacht getrokken, maar ze kan het in het blad zelf niet terugvinden. Het gaat over 5 typen vrouwen, die je beter kunt vermijden. Of op afstand houden. Of met een gezonde wrok bejegenen.Ik wil dat lijstje wel eens zien. Het riekt naar dr. Phil, maar die heeft dan ook een probleemrubriek in Oprah’s tijdschrift ontdek ik. Daar kijk ik van op. Ik dacht van de internationale roddelpers te hebben begrepen, dat ze elkaar niet uit kunnen staan…..

Met mijn fysiotherapeute ontstaat een hele discussie over sterke vrouwen. En mispunten. De angst van mannen voor stevige tantes. De angst van powerdames voor hun eigen kracht. De neiging om je lamp onder een korenmaat te zetten, omdat een heldere, kordate vrouwengeest mannen afschrikt en je niet alleen wilt blijven.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprahimages-1031

‘Jij bent zo sterk, je hebt alleen maar een man nodig voor een beetje zaad. En zelfs dat kun je tegenwoordig bij de zaadbank krijgen.’ Nou, krijgen, je moet er flink voor betalen…… Dit soort dingen krijgen zelfstandige tantes naar hun kop. Alsof er iets mis is met je eigen boontjes doppen!

Voor een krachtige vrouw is er echter niets erger dan een vrouw, die bang is voor haar eigen kracht. Dat zijn de vrouwen waarbij je op je hoede moet zijn mijns inziens. Daarom wil ik dat artikel lezen. Checken of mijn ideeën overeen komen met de inzichten van O en haar team specialisten. Helaas gaat het artikel helemaal niet over vrouwen. Het gaat over mensen in het algemeen, die je maar beter links kunt laten liggen.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van OprahOPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van OprahOPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

De eerste categorie zijn de zogeheten platwormen, een zeer primitieve levensvorm. Veel mensen verkeren qua EQ, emotionele intelligentie, nog in dit stadium. Je kunt dus niet al te veel verwachten van hun vermogen zich in te leven in een ander. Ze zijn zich nauwelijks bewust van zichzelf.

Dan de driemaal-is-scheepsrecht-mensen, ze flikken je iets en vervolgens hoor je links en rechts min of meer gelijke verhalen. Je kunt er dan wel vanuit gaan, dat ze systematisch liegen, stoken of waar je ze dan ook op betrapt.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Dat kleedt geweldig af!

De derde te vermijden medemens valt onder de zogenaamde gasaanstekers, genoemd naar een beroemde oude film, waarin een man zijn vrouw tot waanzin drijft, door het niveau van gaslicht in huis te manipuleren. Het zijn mensen, waarbij je een onaangenaam gevoel krijgt, maar je kunt er slecht de vinger op leggen. In feite liegen ze de hele boel bij elkaar. Het is de kunst uit hun web van leugens te blijven…

De vierde categorie omvat de goeie ouwe psychopaat, die erop uit is om je medelijden op te wekken. Een normaal mens heeft een hekel aan medelijden, maar deze mens zwelgt erin. En gebruikt het om van alles voor elkaar te krijgen. Ik ken ze wel, deze bloedzuigers. Een zielig gezicht is wereldwijd de meest effectieve methode om anderen te manipuleren. Hoed u voor sneue types!

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

De laatste groep zijn de Dr.Jekyll/Mr.Hyde transformers. Mensen met twee gezichten. Het ene moment zijn ze poeslief, het volgende moment veranderen ze in afschuwelijke monsters, die de meest kwetsende dingen uitbraken. En doen!

Wat zou Thich Nhat Hanh van dit hele verhaal vinden? Is er nog wel sprake van Interbeing, als je een groot deel der mensheid links laat liggen? Kun je met een boog om iedereen heen, die niet bruikbaar is?

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van OprahOPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

In het blad ‘O’ wordt een pleidooi gehouden voor een gezonde terughoudendheid richting bovengenoemde variëteiten der mensheid. Houdt ze op afstand. Blijf wantrouwig tot het eind, hoe zielig ze ook kijken of hoe aardig ze ook lijken. Dit lijkt me een gezond advies.

Heks met al haar idealistische oprispingen en haar gevoelige structuur is natuurlijk jarenlang speelbal geweest van zielig kijkende medemensen. Het is nog niet eens zo lang geleden, dat de schellen rondom dit vampierachtige menstype van mijn ogen vielen. Toch probeer ik om geen hekel te hebben aan de wormen, maden, gasaanstekers en treurtakken. Ook goed en kwaad bestaan uitsluitend per gratie van elkaar, ze worden uit elkaar geboren. Mensen met twee gezichten zitten zogezegd ergens halverwege hun eigen bevalling.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Haten en hekel slaan vooral terug op jezelf. Een hart, dat bol staat van haat heeft geen ruimte voor liefde. Ook is haat uiteindelijk niets anders dan omgekeerde liefde. Je hart werkt als het ware andersom in zo’n geval. Een stenen hart is het ergste, dat er is!

Maar ik hou ze wel in de smiezen, de mensen, die me iets hebben geflikt, de liegbeesten, jokkebrokken, spoelwormen en Luciferachtigen. Een zielig gezicht werkt tegenwoordig averechts bij mij. En mensen, die heel raar uit de hoek komen, laat ik niet meer toe in mijn huis.

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Niet gefotoshopt

Maar wat ik me wel afvraag is met wie die mensen het dan wel een beetje leuk kunnen hebben. Misschien met elkaar? Liegen de gasaanstekers tegen de wormen, die dat toch niet snappen. Maken de mensen met twee gezichten, de gasaanstekers gek. Maar dan op henzelf. Doen de drie-maal-is-scheepsrechtachtigen gewoon beurtelings tegen iedereen vervelend…. Wordt het toch nog gezellig!

OPRAH WINFREY, O, magazine, tijdschrift, blad, cover van O, tijdschrift van Oprah

Power woman

 

‘Dicht bij de zon’, de gedichtenbundel van Glenn Parami is uit! Wat een juweeltje. Heks heeft direct een exemplaar besteld.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Tijdens mijn eerste ontmoeting met hem maakte ik een paar foto’s

Enige tijd geleden, begin september 2013, kwam ik de dichter Glenn L. Parami tegen voor de Digros. Het was een bijzondere ontmoeting, die resulteerde in een blog over deze gepassioneerde dichter. Op dat verhaaltje heb ik heel veel respons gekregen. Ik kwam hem weer tegen en vertelde hem over de enthousiaste reacties. Dat vond hij heel leuk!

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Onlangs vroeg hij me of ik wilde inschrijven op zijn binnenkort te verschijnen gedichtenbundel. In feite had hij een aantal afnemers nodig, om het gedrukt te krijgen. Ik ken dit principe wel. Het is een uiterst sympathieke manier om iets gepubliceerd te krijgen. Een maand later kreeg ik een paar berichtjes: De bundel zat er aan te komen! Een voorproefje van de drukproef beloofde een prachtig werkje.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Het is altijd fijn om hem tegen te komen.

En nu is het dan verschenen! ‘Dicht bij de zon’ door Glenn Parami. In de promotiemail schrijft hij over zichzelf:

“Ik ben geboren op 17 oktober 1961. Ik heb Economie gestudeerd in Leiden. Ik ben gaan dichten om mijn emoties te uiten, om in contact te blijven met mijn geliefde en de medemens.”

Goh, dat wist ik allemaal niet. Wat een bijzondere man is het toch, met allemaal verborgen kwaliteiten. Wat ik wel wist, is dat hij prachtige poëzie schrijft. Geweldig dat het nu gebundeld is. Ik heb natuurlijk direct een exemplaar besteld via deze link. Een juweeltje kan ik je verzekeren. Een aanrader!

Op deze pagina van de site van uitgeverij Boekscout kun je alvast een voorproefje nemen. Zoals onderstaand gedicht:

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Ik heb een tuin vol met mooie, rode rozen.
Zo rood dat ze mij doen blozen.
En tussen al die mooie, rode rozen sta jij.

Jij bent alles voor mij.
Als jij dreigt te vallen, zal ik je vangen en voeden.
Totdat jouw mooie, groene blaadjes weer bloeien.

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij BoekscoutGlenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Glenn L. Parami, Leids straatdichter, dicht bij de zon, gedichtenbundel bij Boekscout

Hij is supertrots natuurlijk op zijn nieuwe boek.

Heks kijkt al uren naar een film, The Sound of Music! Het is heel spannend nu, bijna afgelopen. Zal het weer goed aflopen deze keer? Vast wel. Ik reken erop.

The Sound of Music, film

Vanavond kijk ik naar de Sound of Music. Het is al uren aan de gang . Op mijn schoot heeft Snuitje zich genesteld. De laatste keer, dat ik die hele film heb uitgezeten was met Koe. Mijn innig geliefde kater, toen achttien jaar oud. De avond voordat hij de pijp uit ging. Ik had hem die avond in ellendige toestand aangetroffen, toen ik terugkwam van een wandeling met de hond. Een herseninfarct. Halfzijdig verlamd en overstrekte ledematen……

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het was me direct duidelijk, dat hij het niet ging redden, mijn enorme schat. In zijn hoogtijdagen woog hij rond de tien kilo…. Dus heb ik die laatste avond met hem in bed doorgebracht, kijkend naar dezelfde film als nu. Ondertussen gaf ik hem de meest heerlijke hapjes. Zalm, slagroom, worst en kattensnoepjes. Hij was al dertien jaar op een vreselijk streng dieet, dus hij genoot! Luid knorrend en snorrend nam hij afscheid van het leven.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Ik genoot ook, van die oude film. Het is de eerste film, die ik ooit heb gezien. Mijn oma van moederskant nam al haar kleinkinderen mee naar de bioscoop hier in Leiden, om haar verjaardag te vieren. Ik was net vier geworden en zwaar onder de indruk van het hele uitje. Eerst gingen we pannenkoeken eten in ‘Het Karrewiel’. De exemplaren, die ze serveerden deden de naam van het restaurant eer aan met hun afmetingen….., ik herinner me een werkelijk enorm Delfts Blauw bord met daarop de grootste pannenkoek, die ik ooit had gezien…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

In het filmtheater zaten we geduldig te wachten, tot het doek open zou gaan. Dat duurde een hele tijd. Ik had werkelijk geen idee, wat ik kon verwachten. Een film? Mijn neefje maakte een grapje: ‘Spannende film hoor, ik zie alleen maar gordijnen…’ Hij was iets ouder dan ik en mijn grote held. Ik lag dus helemaal dubbel.

Gek genoeg herinner ik me nog flarden eerste indruk. Het zingen, die prachtige vrolijke Julie Andrews. De verandering van toon. Het vreselijk griezelige en spannende einde.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Sind mijn jeugd heb ik die film oneindig vaak voorbij zien komen op TV, meestal zo rond de kerst. Ik weet niet welke film ik vaker heb gezien, deze of Sissi. Maar deze film heeft toch qua film echt mijn voorkeur. Elke keer vind ik em weer ontzettend leuk. Al weet ik veel  oneindig leukere natuurlijk. Een heleboel zelfs.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Maar geen van die leukere films kan me zo ontroeren als dit exemplaar. Ik ben ermee opgegroeid. Vroeger keken we gezamenlijk, mijn moeder, zusters en ik. Het is een echte wijvenfilm natuurlijk. En nichtenfilm. Ontelbaar vaak hebben we om mijn jongste zus zitten lachen, omdat zij altijd ging huilen. Ik was altijd een bikkeltje als kind, wist het met wijd opengesperde ogen droog te houden. Tegenwoordig ben ik ook een overlopend vat….

Overmorgen ga ik met Snuitje naar de dierenarts. Knobbeltje. Gezien de locatie, haar leeftijd en het feit, dat ze laat is gesteriliseerd, hou ik rekening met een slecht scenario. Duimen dus maar, dat de geschiedenis zich niet herhaalt: Dat ik weer afscheid zit te nemen van een kat tijdens deze film…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het leuke van de Sound of Music is, dat alles helemaal goed komt aan het eind. Dat wil ik ook! Dat wil iedereen! Lang en gelukkig zijn! Alles opgelost! Nou ja, lang ben ik wel, maar in het echte leven is er altijd weer een nieuwe uitdaging. Keer op keer doemen er weer allerlei problemen op. Vaak lossen ze helemaal niet op, maar moet je slikken en buffelen. Of uit je vel springen en ontdekken, dat het contraproductief is.

Maar ja, saai is het echte leven nooit. Het is zuur, bitter, bitterzoet, zoet en soms heb je het nooit zo zout gegeten….. En dat hebben die feel good films wel in hevige mate: Ze zijn voorspelbaar en oersaai! En mierzoet. Maar heerlijk om bij te zwijmelen!

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Weekendje Brussel, een goed begin is het halve werk. We komen maar langzaam op stoom. Lopen ons een slag in de rondte. Hand in hand ontdekken we de stad, stukje bij beetje……

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Vrijdagmorgen rond elf uur staat Cowboy op de stoep. Een uur te laat. Heks is nog meer verlaat en loopt als een gestoorde in de rondte te rennen. Nog even dit en nog even dat. Ze heeft er al een hele dag opzitten. Thuiszorg, prikken halen, hondje uitlaten……. Nu moeten alle zeilen worden bijgezet om voor de spits in Brussel ‘te geraken’.

Lasershow op de Grote Markt in BrusselLasershow op de Grote Markt in Brussel Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Mijn kompaan zit al twintig minuten in de auto te wachten, als ik de deur achter me dichttrek. Hij werpt me een berustende blik toe. Of zie ik daar toch irritatie? Snel hang ik de TomTom aan de voorruit. Even het adres intoetsen.

Oh, shit. Het adres staat niet op de papieren, die ik heb uitgeprint. Hup, weer naar binnen. Hop, de computer weer opstarten. Zucht, nog een velletje uitprinten. Roets, snel de deur weer uit. Flop, eindelijk dat adres invoeren. En plop, de TomTom begint me de stad uit te dirigeren. Ik zet em weer uit. Irritant hoor, dat geluid. Mijn eigen stad uitrijden lukt nog wel……

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Cowboy denkt er het zijne van….

Naast me valt Cowboy al snel in een halfslaap. Hij heeft het druk gehad en moet nodig wat nachtrust inhalen. Zonder problemen vliegen we om Rotterdam en Antwerpen heen. Zonder kleerscheuren komen we bij het ‘Golden Tulip’ hotel te Brussel aan. Het ligt in een ontwikkelzone in de buurt van het vliegveld. Tussen de akkers, kaalgeslagen bouwputten en andere enorme hotels.

De omgeving verdient geen schoonheidsprijs. Maar de accommodatie is prima. En er is een Hamman en zwembad voorhanden in het hotel! Daar hebben we het op uitgezocht! Alhoewel later zal blijken, dat we er geen gebruik van gaan maken. We hebben er stomweg geen tijd voor…….

Lasershow op de Grote Markt in Brussel Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Nadat we de kamer hebben geïnspecteerd, op het bed hebben gesprongen en de minibar hebben geplunderd, 😉 , besluiten we een trein te nemen richting binnenstad. De dame achter de balie van het hotel legt ons uit, hoe we moeten lopen. Hooguit tien minuten.

We zwenken het terrein af. Lopen en lopen. Cowboy heeft zijn nieuwe Italiaanse handgemaakte bordeelsluipers aan. Na een half uur ontwikkelt hij de eerste aanzet tot blaar. Hij wisselt naar wandelschoenen. Die zitten gelukkig in zijn rugzak, voor de zekerheid. Tip van Heks, alle vrouwen met hoge hakken doen dat. Reserveschoenen meenemen……

Lasershow op de Grote Markt in BrusselLasershow op de Grote Markt in Brussel

Waar blijft dat station? We zien niemand langs deze eindeloze druilerige toegangsweg. Pas na een hele tijd komt er een jongeman aanlopen. Hij wijst in beidde richtingen. De ene kant op is het ruim een half uur lopen naar het station. De andere kant op minstens drie kwartier. Huh? Maar er gaat ook een bus, die staat toevallig net aan de andere kant van de weg bij een halte. We trekken een sprintje en halen em nipt.

Grootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereld

De busschauffeur geeft ons een plattegrond van de stad, de schat. Helaas is het een exemplaar voor jonge scherpe ogen, zonder enige verwijzing naar toeristische attracties. Hij tekent er van alles op aan. Geeft een heleboel tips. Neemt ons mee tot het absolute eindpunt en wijst ons de weg in de goede richting. We dompelen ons onder in het toeristische gedeelte van de stad rond de Grote Markt. We vallen met onze neus in de boter: Een lasershow op de gebouwen aldaar. Sprookjesachtig!!!!

We slenteren door de straten. Heks wil een haarborstel kopen, want die is ze vergeten. In een drogisterij vindt ze geen geschikt exemplaar, maar wel een geweldig orthopedisch hulpmiddel voor haar gezwollen pijnlijke rechterhand. Deze zit wel ingetapet, maar dat is niet afdoende blijkt. Ik verrek van de pijn. Gesteund en gefixeerd door een metalen frame wordt het allemaal een stuk eenvoudiger voor mijn hand.

Hierna vinden we een authentiek Belgisch mosselresaurant tussen alle toeristische slijmtenten. We strijken neer en doen ons te goed aan vis en schelpdieren en een sporadisch sprietje groen.

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor in het verlengende de as van toegangswegen

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor in het verlengende de as met brede toegangsweg

Mijn Lief heeft een concert uitgezocht in een nachtclub in een pakhuis aan de haven. We lopen ons wederom een ongeluk op zoek naar de lokatie om een kijkje te nemen. als we aankomen zien we een grappige tent. Achterin staat een heavy metalband te spelen, niet echt mijn soort muziek. Voornamelijk te hard voor heksenoren. De band, die we graag willen zien, begint pas over ruim een uur. Tegen die tijd moeten wij alweer richting hotel. De entree is prijzig, dus we haken af en zoeken ons een weg richting binnenstad. Weer lopen we ons een slag in de rondte, totdat Heks een metrostation ontwaart.

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor, Brusselelektrische fietsen staan klaar voor toeristen in Brussel

De trein terug missen we, dus maar weer met de bus.Volgens deze, wat knorrige buschauffeur moeten we overstappen, dus ruim voor het eindpunt gooit hij ons eruit. Hij is echter abuis, dus nu moeten we extreem ver lopen om weer in het hotel te geraken. Helemaal tureluurs van vermoeidheid komen we uiteindelijk op onze kamer. We gaan in bad met een glas wijn, helemaal wakker van de door ergernis opgewekte adrenaline.

De volgende dag slapen we schandalig uit en zijn daardoor zo laat in de stad, dat alles al afgelopen of bijna gesloten is. We slenteren door de Marollen, een nostalgische wijk vol leuke winkeltjes en galerietjes. We komen niet verder, dan een beetje shoppen in een idealistisch tweedehands winkeltje. We scoren er allebei een geweldige jas voor een habbekrats. Ik een heel stoer leren motorracejack, echt vet cool. En de Cowboy een prachtige lange zwierige grijze wollen jas. Chic de friemel.

Daarna dwalen we in de vallende schemering rond het Justitiepaleis, het grootste gebouw van de hele wereld. We zijn nu niet bepaald efficiënt bezig dit weekend. Maar ach, wat kan het schelen? We zijn toch maar mooi hier en zien toch maar mooi dit alles! Hand in hand lopen door zo’n mooie stad! Meer heb je niet nodig om helemaal gelukkig te zijn……

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over Brussel Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over Brussel

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over BrusselOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vanaf het plein heb je aan de andere kant een fantastisch uitzicht over de stad, eerst de nostalgische wijk de Marollen, half gesloopt om dit gebouw te kunnen neerplempen

Honderd verhalen in een heksenhoofd en niet één op papier. Dat kan niet toch? Een potpourri van belevenissen…

Kristallen schedelmeditatie

Kristallen schedelmeditatie

Vandaag heb ik wel honderd verhalen in mijn hoofd. Ik kan niet kiezen, welke ik op wil schrijven. Ik stoei met verschillende thema’s. Schrijf een stukje zus en zo. Leuk om te doen ook nog. Intussen rijd ik van hot naar haar. Onder andere met een zieke vriendin naar de fysiotherapeut. Een volstrekt zelfzuchtige goede daad, want wij vertoeven met plezier in elkaars gezelschap. En ik zie haar graag! Wachtend zit ik alweer te schrijven. Lang leve de Ipad.

Kristallen schedelmeditatie

vandaag veel met waterkristallen

dolfijnen, Kristallen schedelmeditatie

Dolfijnen natuurlijk

Laat in de middag overvalt me een waanzinnige vermoeidheid. Het was al niet veel, maar nu krijg ik met moeite m’n ene been voor het andere. Lastig als je net de hond moet uitlaten. Ik sjok om het golfveld en gooi een bal voor het monster. In de verte nadert een scootmobiel. Met hond er naast. Mijn vriendinnetje Rakusribut. Bezig met één van haar vele uitlaatrondes. Zij en haar vriendin hebben gewoon heel veel honden.

Kristallen schedelmeditatie

Deze vriend is me zeer dierbaar

Kristallen schedelmeditatie

draken, draken en nog eens draken vanavond

Samen vervolgen we onze weg. Ze vertelt hoe ze geniet van mijn blog. Ze is een trouwe lezeres van het eerste uur. Ik geniet ook van haar blog, een dagelijks cadeautje rond middernacht. Het kiekje van vandaag, elke dag een foto. Een aparte kijk op de wereld. Met heel geestig commentaar. ‘Maar schrijf dat dan eens!’ roept ze uit. Ze bedoelt op haar blog, een reactie. ‘Ik heb het wel eens geprobeerd’, vertel ik haar. Er was iets mee, herinner ik me vaag. Het lukte niet.

Kristallen schedelmeditatie

Je mag de schedels in de buitenste ring oppakken

Kristallen schedelmeditatie

Buitenaardsen

Dus schrijf ik het hier. “Ik heb laatst een hele serie foto’s geschoten hier van een zwanenechtpaar met jong,’ vervolg ik mijn betoog,’ Toen ik ’s avonds thuis de boel op mijn computer zette, kwam jouw kiekje van die dag binnen. Jij had van datzelfde zwanengezin de perfecte foto gemaakt….. Prachtig!’ We lopen duidelijk vaak te wandelen in hetzelfde gebied 🙂

Kristallen schedelmeditatie

Nog meer draken

Kristallen schedelmeditatie

Wat zijn ze knap

Mijn vriendin vertelt, dat ze tegenwoordig een Portugese hebben inwonen. Ze kookt, wast, helpt met van alles en nog wat. En het is nog heel gezellig ook. Ze somt op, wat die Portugese hen allemaal voor’n lekkers voorschotelt. Klinkt goed. ‘Wil ik ook!’ roept Heks. Net als Heks zijn de dames aangewezen op thuiszorg. Deze constructie blijkt heel goed te werken. Het zal voor mij nog niet zo gemakkelijk zijn om iemand te vinden. Wie wil er nu wonen in een klerenkast?

Kristallen schedelmeditatie

En nog zo’n monster

Kristallen schedelmeditatie

Het hart van het veld, met een foto van Emoto

Vanavond eet ik bij Pappa. Zoonlief is er ook. We hebben weer de leukste gesprekken. Deze keer komt het onderwerp Stupa’s aan bod.  Hij heeft een tekening aan de muur hangen van de plek waar Chögyam Trungpa Rinpoche begraven ligt. ‘Zit’. ‘Staat’. We beginnen te lachen. Nu wil Heks natuurlijk het naadje van de kous weten. Pappa vertelt, wat hij weet. Door de jaren heen is hij een beetje ingewijd in de geheimen van Tibetaans Boeddhisme.

Stupa

Kristallen schedelmeditatie

Draken

Kristallen schedelmeditatie

Mijn schatjes met draak

Na het eten vlijen we ons op de bank met een stokoud fotoboek. Zoonlief is nog een kleuter. Samen met de moeder zijn ze een aantal keren door Nepal getrokken. Terwijl ik de bladen omsla, valt het fotoboek uit elkaar. ‘Dit vindt Zoonlief zo’n leuke foto’, zegt Pappa. Ik zie hen beiden hurken voor een Stupa. De grote man ging op zijn hurken om op de hoogte van dat hele kleine mannetje te komen. Die deed zijn vader, zijn grote voorbeeld, natuurlijk na! Inderdaad, het is ontroerend mooi.

Kristallen schedelmeditatie

Een hele bijzondere deelnemer

Kristallen schedelmeditatie

Mik en Mak

Heks ligt in bed. Zometeen moet ik nog even naar buiten met dat varken. De beesten zijn extreem blij, want ik heb vis voor hen gekookt. Toen ik Ferguut ging zoeken in de tuinen achter mijn huis, zag ik een man in de vuilcontainer naar iets eetbaars zoeken. Op mijn fornuis stond een pan soep. Ik mag van mezelf niet iedereen -meer- in huis halen. Maar soms voelt het absurd. Ik dacht aan mijn lieve vriendin Tanneke en haar nasi voor de zwervers op de stoep. Ze haalde ze niet in huis, maar …..  Hoe deed ze dat ook alweer? Het bestek wilde ze terug en het bord mochten ze houden? Of was het nu net andersom?

Terwijl ik mijn hoofd uit het raam steek, met een vaag plan, zie ik hem om de hoek verdwijnen. Onverrichterzake, leunend op een stok.

Kristallen schedelmeditatie

Dank je wel lieve Maan

Impressies van een dagje Buitenkunst. Alle kinderen blij, dus de ouders ook. Dit Heksenmensenkind is heel gelukkig!

20130805-212953.jpg

Vanavond regent het een beetje. In de verte rommelt onweer. Ik heb mijn tent maar extra ingespoten met siliconenspray. Dus ik ga het wel droog houden vannacht….

Weer een hele dag gezongen met onze Belgische juf. Vandaag was jazz aan de beurt. ‘Blue skies’ van Ella Fitzgerald. Wat een heerlijk nummer, helemaal lekker. Gisteren stond ik naast een menselijke stoorzender. Een hele leuke dame, maar wijs houden is niet haar sterkste punt. Vandaag was het perfect. Aan het eind van de middag klonk het fantastisch. Dus hebben we een mini optreden gegeven voor een andere club zangers.

20130805-215708.jpg

Met Tromvrouw heerlijk aan de wijn getoeterd. We kregen gezelschap van een grappige man. Hij probeerde ons te shockeren en uit de tent te lokken met opmerkingen over de boekenreeks ‘Vijftig tinten grijs’. Uit de tent waren we al, letterlijk. En shockerend vinden we deze moderne bouquetreeks ook al niet. Heerlijk zitten lachen, dat wel!

20130805-230547.jpg

Nu zit ik bij de receptie te schrijven. Dat is altijd erg gezellig, want iedereen schuift bij me aan tafel voor een praatje. Vanavond raak ik aan de praat met Ray. Een knappe man uit Curaçao met een Friese achternaam. Cadeautje van onze koloniale voorouders….. Hij is ook aan het zingen: Spaans! Maar in het gewone leven maakt hij Zuid Amerikaanse muziek onder de artiestennaam KeyRay…

20130805-220510.jpg

Net als de muggen me beginnen op te eten, komt mijn nieuwe vriendinnetje Bloem aanlopen met haar fantastische rollator. Helemaal versierd met bloemen, vogels en vlinders. Ze tovert een flesje Deet uit haar tas. Deze heerlijke vrouw heeft dezelfde kwalen als Heks. Alleen zit het bij haar in haar benen. Dus lopen is moeilijk.

20130805-221629.jpg

Met zo’ n vrolijke rollator is het geen straf om met een dergelijk gevaarte rond te lopen. Zij wil dan ook een bedrijfje opzetten om dit soort medische hulpmiddelen op te leuken. Een gat in de markt!

20130805-222157.jpg

Mochten mijn benen het ook begeven, dan wil ik zo’n exemplaar!

Achter me zit een hele club jongelui te chillen. Lekker muziekje erbij. Ze hebben de tijd van hun leven. De kids van Tromvrouw vermaken zich ook prima. Af en toe zien we ze rondschuimen met nieuwe vrienden en vriendinnen. Ons negerend…..

20130805-221918.jpg

Zometeen gaat dit Toverheksje slapen. In mijn tent zal ik dan nog lang geluiden van vrolijke en gelukkige mensen horen. Een man loopt neuriënd voorbij, gevolgd door een fluitend meisje. In de verte tokkelt iemand op een gitaar. Uiteindelijk gaat iedereen toch slapen, want morgen is er weer van alles te beleven!

20130805-223206.jpg

20130805-223154.jpg

20130805-230313.jpg

Impressies van een dagje Buitenkunst. Alle kinderen blij, dus de ouders ook. Dit Heksenmensenkind is ook gelukkig!

20130805-212953.jpg

Vanavond regent het een beetje. In de verte rommelt onweer. Ik heb mijn tent maar extra ingespoten met siliconenspray. Dus ik ga het wel droog houden vannacht….

Weer een hele dag gezongen met onze Belgische juf. Vandaag was jazz aan de beurt. ‘Blue skies’ van Ella Fitzgerald. Wat een heerlijk nummer, helemaal lekker. Gisteren stond ik naast een menselijke stoorzender. Een hele leuke dame, maar wijs houden is niet haar sterkste punt. Vandaag was het perfect. Aan het eind van de middag klonk het fantastisch. Dus hebben we een mini optreden gegeven voor een andere club zangers.

20130805-215708.jpg

Met Tromvrouw heerlijk aan de wijn getoeterd. We kregen gezelschap van een grappige man. Hij probeerde ons te shockeren en uit de tent te lokken met opmerkingen over de boekenreeks ‘Vijftig tinten grijs’. Uit de tent waren we al, letterlijk. En shockerend vinden we deze moderne bouquetreeks ook al niet. Heerlijk zitten lachen, dat wel!

.

20130805-213716.jpg

Nu zit ik bij de receptie te schrijven. Dat is altijd erg gezellig, want iedereen schuift bij me aan tafel voor een praatje. Vanavond raak ik aan de praat met Ray. Een knappe man uit Curaçao met een Friese achternaam. Cadeautje van onze koloniale voorouders….. Hij is ook aan het zingen: Spaans! Maar in het gewone leven maakt hij Zuid Amerikaanse muziek onder de artiestenkamer KeyRay…

20130805-220510.jpg

Net als de muggen me beginnen op te eten, komt mijn nieuwe vriendinnetje Bloem aanlopen met haar fantastische rollator. Helemaal versierd met bloemen, vogels en vlinders. Ze tovert een flesje Deet uit haar tas. Deze heerlijke vrouw heeft dezelfde kwalen als Heks. Alleen zit het bij haar in haar benen. Dus lopen is moeilijk.

20130805-221629.jpg

Met zo’ n vrolijke rollator is het geen straf om met zo’n gevaarte rond te lopen. Zij wil dan ook een bedrijfje opzetten om dit soort medische hulpmiddelen op te leuken. Een gat in de markt!

20130805-222157.jpg

Mochten mijn benen het ook begeven, dan wil ik ook zo’n exemplaar!

Achter me zit een hele club jongelui te chillen. Lekker muziekje erbij. Ze hebben de tijd van hun leven. De kids van Tromvrouw vermaken zich ook prima. Af en toe zien we ze rondschuimen met nieuwe vrienden en vriendinnen.

20130805-221918.jpg

Zometeen gaat dit Toverheksje slapen. In mijn tent zal ik dan nog lang geluiden van vrolijke en gelukkige mensen horen. Een man loopt neuriënd voorbij, gevolgd door een fluitend meisje. In de verte tokkelt iemand op een gitaar. Uiteindelijk gaat iedereen toch slapen, want morgen is er weer van alles te beleven!

20130805-223206.jpg

20130805-223154.jpg

20130805-223216.jpg