Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.

Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.

Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..

Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.

Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.

Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.

‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.

Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.

Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?

Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.

Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.

Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.

Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.

Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.

Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.

De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.

Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.

‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.

Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.

Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.

Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!

Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.

Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’

Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.

Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.

Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.

‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’

Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!

Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.

Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..

Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.

De overgangsperiode

Nadat de crematie heeft plaatsgevonden begint de overgangsperiode van 49 dagen, ook wel ‘bardo’ genoemd. Maximaal zeven weken na het overlijden zal namelijk het bewustzijn een nieuwe levensvorm vinden. In deze periode vinden er diverse rituelen plaats die de overledene moeten helpen bij het vinden van de verlichting. Veelal vinden er lichtceremonies, zuiveringsrituelen, voedseloffers en meditaties plaats. Ook wordt er in deze periode van 49 dagen wekelijks gebeden.

 

 

Pijn geïncorporeerde ellende uit verleden? Versus: Als je de naaste niet ziet, gaat de wereld dicht. Als we de naaste zien, komt het goed.

forgive, vergeven,

Ook Heks heeft geheimen. Er zijn een aantal zaken, waarover ik niet graag praat. Die liggen soms als een zware steen op mijn hart.

‘Heks, het is zo toevallig. Ik ken een aantal chronische pijnpatiënten. Allemaal hebben ze te maken gehad met traumatische gebeurtenissen in het verleden. Heb jij dat verband bij jezelf nooit gelegd?’ Vraagt een vriendin onlangs. Nadat ik iets verteld heb over de gangbare lijfstraffen binnen ons familiaire opvoedingsprotocol.

forgive, vergeven,

Nu krijg je me over het algemeen binnen de kortste keren kwaad, als je zo begint ten aanzien van mijn gebreken. Ik heb al zoveel therapie gevolgd in mijn leven, ik kots ervan. En nooit, maar dan ook nooit heeft het gezorgd dat mijn gewrichten in de kom bleven. Of dat ik meer energie kreeg. Of dat ik minder vatbaar werd voor alle mij omringende steeds muterende virussen, bacteriën en gisten.

forgive, vergeven,

Ik heb een broertje dood aan de stigmatiserende tendens om ziekte ‘spiritueel’ te duiden. De mensen, die het doen zijn over het algemeen zelf zo spiritueel als een bosui en zo verlicht als een glimworm. De eerste spirituele regel met betrekking tot naasten, namelijk: oordeelt niet, treden ze met voeten. Met het grootste gemak.

forgive, vergeven,

Vorige week lig ik midden in de slapeloze nacht naar TLC te kijken. Die wonderlijke televisiezender vol rare programma’s. Zoals hetgeen ik nu voorbij zie komen. Familiegeheimen heet het. De meest uiteenlopende voorbeelden van doofpot strategieën komen aan bod. Het is ongelofelijk, hoe mensen elkaar een oor aannaaien om er zelf beter op te staan. Of om geld binnen te harken. Of puur uit jaloezie.

forgive, vergeven, forgive, vergeven,

‘Van je familie moet je het maar hebben, ‘ denkt Heks, als ze het zoveelste ellende-verhaal voorbij heeft zien komen. Dan komt er een man aan het woord, die van de ene op de andere dag allerlei kwalen begon te ontwikkelen. Zo heftig, dat het hem volledig invalideerde. Hij werd van een gezonde sterke vent plotseling een compleet zieltogend wrak.

forgive, vergeven,

Terwijl hij zo ziek lag te zijn, kwam zijn broer enige tijd logeren. Hij had hem al in geen tijden gezien, dus ze hadden veel te bepraten. Met name ook over hun jeugd. Ze bleken een geheel verschillende perceptie te hebben van hun jonge jaren en het gezin, waaruit ze kwamen.

forgive, vergeven,

Tot stomme verbazing van de man had zijn broer een totaal ander beeld van hun vader. Herinnerde de man hem als lief en zorgzaam, een echte familieman, de broer kende hem als een mega-lul. Dat verbaasde de man. Het liet hem niet los.

forgive, vergeven,

Op een gegeven moment, midden in de nacht, klapte er een luikje open in zijn hoofd. Plotseling herinnerde hij zich een gesprek met zijn vader. In een kroeg. Voordat paps in de gevangenis verdween, veroordeeld voor oplichting…. Zo’n lieverdje als hoe de man zich hem herinnerde, was het dus niet……

In het gesprek bekent zijn ouweheer een dubbele moord. Tot in detail vertelt hij over deze gebeurtenis, die hem een aardig sommetje geld heeft opgeleverd. Ongelofelijk! Dat was de zoon helemaal vergeten.

forgive, vergeven,

Hij gaat naar de politie met zijn verhaal. De smerissen kijken eerst vreemd op. Wat een rare geschiedenis. Maar uiteindelijk nemen ze hem serieus: De feiten kloppen met een onopgeloste moordzaak. Maar nu moet de man bewijzen, dat hij er zelf niets mee te maken heeft gehad.

forgive, vergeven,

Door zijn vader tijdens een bezoek in de gevangenis te laten bekennen, terwijl hij een microfoontje bij zich draagt, weet hij zichzelf vrij te pleiten. De vader daarentegen komt nooit meer vrij. Van zijn lang zal z’n leven niet…..

Maar nu het gekke: de man geneest in 1 klap van al zijn kwalen. Hij is weer zo gezond als een vis.

forgive, vergeven,

‘Hij wel,’ foetert Heks, als ze het tot zich door laat dringen. En waarom ik dan niet?

Kijk, daarom is het zo gevaarlijk om deze verbanden voor anderen te leggen. Het leven is niet zo plat als een pannenkoek. Je kunt eenvoudigweg niet weten, waarom iemand iets mankeert.

forgive, vergeven,

Bovendien geef je de boodschap af aan de getroffenen, dat het zijn of haar eigen schuld is, dat ze nog niet genezen zijn. Moet je maar beter met je trauma’s om leren gaan. Als je het advies van de oordelaar zou opvolgen, was je al lang beter. Eigen schuld, dikke bult.
Krijgen die getraumatiseerden ook nog een trap na.

forgive, vergeven,

En is het wel zo, dat je alleen maar ziek wordt van trauma’s? Momenteel overlijden er massa’s mensen aan Ebola. Die hebben niet eens de tijd, om na te gaan of ze een trauma hebben. Ook sterven er kinderen, nog voordat ze een beetje jeugdtrauma hebben kunnen ontwikkelen.

Geheimen zijn niet altijd fijn. Heel veel geheimen zijn ruk. Die wens je je ergste vijand niet toe. Gelukkig zijn er ook zoete geheimen.

forgive, vergeven,

Heks heeft genoeg van alle gesmoorde gevoelens en onderdrukte pijn. Ze heeft tabak van het incasseren. Het weerloos luisteren naar nagels krassend over het schoolbord van haar levensles. Het leven een leerschool? Wie zegt dat? Behalve Oprah Winfrey dan.

Een heleboel mensen heb ik ontdekt. Hele vervelende mensen vaak. Verpakt in een spiritueel jasje. Je moet je lesje leren, anders krijg je tegenspoed. Voor straf. Het joods/christelijke schuldcomplex wordt gewoon vrolijk door deze als levenswijsheid verkochte hete braakbrei heen gehusseld!

forgive, vergeven,

We zijn helemaal gek geworden hier op aarde. Doordat kinderen ongeveer bij de geboorte al leerplichtig zijn tegenwoordig, denkt de mens, dat alles en iedereen maar bij voortduring op school moet zitten. Tot je huisdier aan toe.

Elke ervaring is goed, als we er maar iets van geleerd hebben. Ook dat nog!

forgive, vergeven, forgive, vergeven,

Maar als je dan naar de geschiedenis kijkt, blijkt dat mensen helemaal niet zo leergierig zijn. Dezelfde stomme principes uit de oudheid, gaan ook nu nog op. Volken, die werden geëlimineerd pogen hetzelfde te doen bij hun vijanden. Het is uitzonderlijk, als er iemand een ander liedje zingt. Zoals Thich Nath Hanh.

‘Zo’n bijzonder, die man,’ roepen zijn volgelingen massaal, ‘Hij leert ons compassie, vergeven en liefhebben!’

forgive, vergeven,

In feite is het zo gewoon als wat. Zodra je uitgaat van allesomvattende goddelijke principe, neemt de neiging tot oordeel af. Wat kan het schelen, hoe de pijn ontstaan is? Belangrijker is het, dat iemand zich verstaan weet. Is het echt zo doorslaggevend dat je je leven snapt en begrijpt? Dat je alles in het juiste hokje stopt? Is vergeven niet veel wezenlijker? Dat laatste ruimt bovendien lekker op!

Hop!

forgive, vergeven,

forgive, vergeven,

 

Vergeven dat gaat zomaar niet.jpg

OF TOCH WEL?

 

 

 

 

 

In memoriam FABIOLA: Dank aan de Grote Goddelijke Homomoeder voor de vele fleurige variaties op het thema mens….

Wat een veranderingen deze week in de Nederlandse bijenkorf: De ene koningin gaat aftreden en de andere Queen is overleden.  De nieuwe koningin is al aan het zwermen. Met in haar kielzog koning Dar….

Gisteren tijdens de les stembevrijding sijpelde toch het nieuws binnen over het voorgenomen aftreden van onze koningin. Dat is mooi nieuws, want er gebeurt weer eens wat in Nederland. Ik verheug me nu al op het mediacircus….

lekker pittig!!!

In haar vrije tijd heeft ze een ander kapsel

Ze heeft de klus prima geklaard. Het valt me op, dat er veel mensen voor een camera haar lof toe zwaaien. Naast het gewone geslijm van BNers, die daardoor zelf even lekker in beeld zijn, is er ook veel waardering door Jan met de TouPet. En Ans met de implants.

Verder interesseert het me niet heel veel, het lijkt me een rotbaan, maar de verdiensten zijn buitengewoon goed. Ik kom er vandaag achter, dat ik stilzwijgend 10% gekort ben op mijn WAO-gatpremie. Ziek zijn is ook een waardeloze kolerebaan! Iedereen wordt afgeknepen, maar het koningshuis floreert….

Ik ben meer geraakt door het overlijden van Fabiola. Dit levende kunstwerk heeft me al vaak doen glimlachen. De eerste keer, dat ik hem bewust waarnam, had hij een lampenkap op zijn hoofd, bij wijze van hoed. Dat kan ik zeer waarderen. Later leerde ik hem persoonlijk kennen, omdat hij in de posse van een vriendinnetje van me rondliep. We kwamen elkaar door de jaren heen regelmatig tegen, op feesten en partijen en ook op Hartjesdag. Dat is een dag op de wallen,  dat alle dames als heren verkleed gaan en de heren als dames. Ik vierde het mee met een bevriende travestiet.

kleur

ZEKER NIET SAAI

Homosexualiteit was en is voor veel mensen een beladen onderwerp. Nog steeds. Vooral in religieuze kringen wordt het vaak als zondig en slecht en onnatuurlijk gezien. Ik heb in mijn studententijd wel eens een heftige ruzie gehad met een student theologie over dit onderwerp. De aanleiding was een koppel verliefde vrouwen aan het tafeltjes naast ons tijdens een lichte lunch in een restaurant. Dit muizenhapje kreeg een behoorlijk staartje….

dit kom je nog steeds tegen in sommige GRGRGrgrgrgchristelijke kringen!!!

De strijd is nog niet gestreden…..

hel en verdoemenis...

Tararaboembijeee

Hij sloeg me met bijbelteksten en onverdraagzame oubollige redenaties om mijn oren. Ik ben gelukkig het meeste vergeten, maar herinner me nog zijn verontwaardiging bij het idee, dat zijn vrouw lesbisch zou zijn. Dat leek hem het grootste verraad mogelijk. Op zich erg grappig natuurlijk, want het geeft maar weer aan, dat hij helemaal niets van het onderwerp afwist. Maar dat zal wel veranderd zijn sinds 1 van zijn kinderen uit de kast is gekomen!!!! Zo kan het leven je een enorme poets bakken…

Fabiola heeft me eens een ongelofelijke dienst bewezen. Aan het begin van deze eeuw had ik een enorm fout vriendje, een bloedmooie Algerijn met een slecht karakter. Als hij zijn mond opendeed kwam er een leugen uit. Ik was me daar toen overigens nog niet van bewust.  Deze man beweerde op een goede dag, dat er in Algerije geen homo’s voorkwamen:  zij zijn een  exponent van de verworden westerse maatschappij!

Imam trouwt 2 moslim homo’s, waarvan 1 Algerijn!!!!

zoals zovelen

hand in hand

De discussie liep hoog op en hij werd gesteund door zijn Algerijnse vrienden en oom. Ik stond er alleen voor. Diezelfde avond bezochten we samen een feest in Amsterdam. Het was op een grote boot in een gracht vlakbij het station.  Fabiola was er ook te gast en we kletsten even gezellig bij.  Mijn geliefde zat tussen ons in en Fabiola legde liefdevol zijn arm om zijn schouders. En fluisterde hem in zijn oor, hoe mooi hij was en dat hij altijd welkom was in zijn huis…. Hij mocht direct mee als hij wilde!!!

Mijn homofobe vriendje kreeg het steeds benauwder, maar nu stond hij er alleen voor. Ik verdween naar het ruim.  Met mijn vriendin Elfje heb ik hem vanachter een raam lekker uit zitten lachen. Het was ook heel grappig om zijn doodsbenauwde hoofd te zien, terwijl Fabiola alles uit de kast trok om deze Algerijn eruit te krijgen….Ik denk dat Amine nog wel eens een nachtmerrie heeft over een kleurige man in een jurk, als hij zwaar getafeld heeft.

Zulke situaties maken dat ik weer een beetje geloof in goddelijke gerechtigheid. Ik weet dat het druppels op een gloeiende plaat zijn, er is nog zoveel onrecht en vooroordeel en angst rondom homoseksualiteit.

Terwijl het overal in de natuur voorkomt!

Ik krijg het pas spaans benauwd bij het idee van een wereld zonder de homo homo sapiens. Wat een grauwe saaie wereld zou dat zijn! Ik dank de Grote Goddelijke Homomoeder op mijn blote knietjes, dat ze deze variant op de wereld heeft gezet.