Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.

Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.

Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..

Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.

Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.

Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.

‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.

Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.

Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?

Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.

Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.

Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.

Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.

Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.

Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.

De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.

Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.

‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.

Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.

Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.

Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!

Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.

Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’

Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.

Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.

Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.

‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’

Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!

Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.

Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..

Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.

De overgangsperiode

Nadat de crematie heeft plaatsgevonden begint de overgangsperiode van 49 dagen, ook wel ‘bardo’ genoemd. Maximaal zeven weken na het overlijden zal namelijk het bewustzijn een nieuwe levensvorm vinden. In deze periode vinden er diverse rituelen plaats die de overledene moeten helpen bij het vinden van de verlichting. Veelal vinden er lichtceremonies, zuiveringsrituelen, voedseloffers en meditaties plaats. Ook wordt er in deze periode van 49 dagen wekelijks gebeden.

 

 

Heks als vlijtige huisvrouw: Vuile was hang je niet aan de lijn. En al helemaal niet buiten! Aan de lijn doen helpt je evenmin af van je vuile was. Een sopje doet wonderen. Schone was moet je eerst goed uitwringen. Was ophangen met een whiplash is geen pretje. Een droger doet wonderen in zo’n geval…..

© toverheks.com

© toverheks.com

Zaterdag koop ik dan eindelijk een nieuwe droger. Het geld staat al enige tijd op mijn rekening, maar Heks had geen puf om er achteraan te gaan. Eigenhandig was op de waslijn hangen is echter geen optie. Ik doe het wel, maar het bekomt me slecht.

Mijn nek verdraagt geen enkele belasting sinds een kakwijf uit Wassenaar haar BMW erin parkeerde. Nou ja, aan gort reed op mijn nek. Totall loss. Toen ik stopte voor een voetganger op een zebra. Het mens zat ongetwijfeld te smsen, want ze heeft niet geremd. Ze had Heks naar eigen zeggen niet eens gezien.

© toverheks.com

© toverheks.com

Afgelopen vrijdag stuurt de thuiszorgorganisatie opnieuw dezelfde invalkracht. Mijn tijdelijke dromertje. Waar dat meisje toch met haar gedachten zit…… Ik heb weliswaar een half uur extra gekregen, maar er gebeurt toch veel minder……

Ze haalt de vuile was uit de wasmand en vouwt het slordig op. Stopt het in lades en kastjes. Vervolgens vist ze de schone was uit de machine. Die heeft nog niet gecentrifugeerd. Evenzogoed hangt ze alles kletsnat over de diverse rekjes. De badkamer lijkt wel een zwembad. Uren is ze in de weer met dit als resultaat.

© toverheks.com

© toverheks.com

Eerst maar centrifugeren, want dit schiet niet op. Ik ben nijdig. Ik kan nu eenmaal slecht tegen dit soort gekwezel. Ramen zemen, iets dat ik op zeer jonge leeftijd al voor mijn moeder deed, kan ze ook al niet heb ik ontdekt. Na een half uur aaien over het glazen oppervlak heeft ze het vuil louter verdeeld. En nu dit weer.

Ik verbijt mijn nijd.

‘Haal het er maar weer af,’ verzucht Heks tenslotte. Ik zal het toch zelf moeten ophangen, want mijn hulp is door haar tijd heen. Grrr.

© toverheks.com

© toverheks.com

Heks is nog steeds gestresst over geld. Vorig jaar hing totale armoede als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Het bleek een hoax te zijn, want ik zit toch goed in de slappe was blijkt. Totaal op het verkeerde been gezet. Doodsangst om niets. Even laten merken wie er aan de touwtjes trekt? Is er sprake van pesterijen?

Angst werkt verlammend. Dat heb ik weer goed gemerkt. Maar ik heb ook de bescheiden basis waar ik op sta gevoeld. En ik heb hele goeie hulp gekregen. Het komende jaar wil ik weer grip krijgen op mijn bestaan.

Een tijd terug word ik gebeld door mijn oudste nicht precies op een moment, dat ik op het punt sta de deur uit te gaan. ‘Ik bel je terug,’ beloof ik. Ik schrijf haar nummer op een envelop en raak die kwijt. Maanden later vind ik em terug. Oeps. Eerst maar eens terugbellen.

Snel draai ik het nummer.

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik kom uit een grote familie, waar de vuile was bepaald niet buiten wordt gehangen. Binnen in onze clan hangt echter genoeg van dat spul. De klamme bevlekte lakens spoken als vanouds tussen ons in. Door al die lagen vies wasgoed heen maken we contact.

Als een roze olifant fladdert overspelig beddengoed door onze conversatie.  Beslapen kussenslopen lopen weg met een oude volgespoten zakdoek. Een wrattige handdoek krijgt ongewenst commentaar. Een eenzaam schimmelig washandje vraagt wroetend om aandacht.

© toverheks.com

© toverheks.com

Dan floepen er toch wat ongerechtigheden uit mijn mond. Voor ik het weet is het deksel van de put, heb ik mijn doopceel gelicht, vliegt een kledder vuile was door het raam naar buiten.

Het ligt opeens op straat! Dat wast al het water van de zee niet af…..

Dan valt de telefoon uit. Het komt goed uit, want Heks is volstrekt uitgeput. Ik heb ook een beetje spijt van het laten ontsnappen van die vuile was. ‘Ik ben al zeventig, hoor,’ verbaasde ze me halverwege het gesprek. Ja verrek. De tijd tikt door. Dan zit je echt niet meer te wachten op dit soort wasgoed. Gemeengoed. Gemeen wasgoed.

© toverheks.com

© toverheks.com

In de documentaire ‘Liefde is aardappelen’  van Aliona van der Horst wordt dat fenomeen mooi uit de doeken gedaan. Hoe mensen uit hetzelfde nest totaal verschillend omgaan met de plunjezak oud vuil op hun rug. Sommigen beweren zelfs: ‘Vuil? Waar heb je het over?’

Eigenlijk moet ik een timer zetten als ik met iemand telefoneer, zodat ik niet zo over mijn grens ga. Ja, dat ga ik voortaan doen. Twintig minuten bellen hooguit. Zonder aanziens des persoons. De rest bespreken we de volgende keer wel…..

© toverheks.com

© toverheks.com

Oh, oh. Blij dat donderdag die nieuwe droger wordt bezorgd. Het wordt de hoogste tijd dat de natte was niet meer als was in mijn handen is. Dinsdag komt mijn nieuwe vaste hulp. Goddank. De schat van een dromerige studente met twee linkerhanden komt nog een paar keer op de vrijdagen, maar het eind is in zicht. Een kind kan weliswaar de was doen, maar dit mensenkind bepaald niet.

Vuile was moet je niet buiten hangen. Noch moet je het smerig en wel in de kast stoppen. Het moet gewoon in de wasmachine. Met een lekker fris zeepje erbij. En daarna als het even kan in mijn nieuwe zuinige condensdroger!

Je kunt er ook wollen truien in drogen. En schoenen! En hondjes? Passen die er ook in? Dan ga ik gelijk dat varkentje wassen.

© toverheks.com

© toverheks.com

 

 

 

Sterke verhalen, schokkend nieuws, Engelen op bezoek, tobbende Transformatieheks en geluk ligt gewoon op straat.

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

Donderdagmorgen ga ik zoals elke ochtend op stap met mijn hondje. Als ik buiten kom bots ik bijna op tegen de postbode met een gigantisch pakket voor de buurvrouw. Ik maak een geintje en bied aan om het gevaarte in ontvangst te nemen. Daar is de man blij mee. Hij sjouwt de enorme doos de trap op, terwijl hij intussen de oren van mijn hoofd kletst nadat ik geïnformeerd heb naar de drukte rondom de feestdagen.

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

‘Mensen kopen natuurlijk veel meer online, omdat het goedkoper is’, antwoord ik op zijn verhaal. ‘Ja, maar dat is niet altijd zo. In een winkel kun je onderhandelen met de verkoper. Dat heeft me regelmatig zoveel voordeel opgeleverd, daar kan geen zacht internetprijsje tegen op.’  Hij vertelt een paar sterke verhalen.

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

Opeens komt het intussen failliete bedrijf ‘De Block’ ter sprake. Nog meer sterke verhalen. Over de droogtrommel, die zijn vrouw er ooit eens kocht. ‘Nou, dat kreng maakte me een teringherrie! Niet normaal. Dus ik terug met die droger, ik had ook nog eens 35 euro bezorgkosten betaald. Ken je nagaan. Kom ik daar. Doen ze gewoon alsof hun neus bloedt. Dus ik stennis maken, “Ik gooi dat ding zo op je computerhoek!” riep ik tegen die eikel in z’n nette pak.’

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

‘Gelukkig zijn die apparaten helemaal niet zo zwaar, dus ik til em zo op en loop dreigend die kant op. “Nee, nee meneer, u krijgt een nieuwe, ik pak er direct eentje uit het magazijn’, piept die lul Spaans benauwd.’ Hij staat lekker te grinniken om zijn eigen verhaal. Het in herinnering brengen van zijn weerbaarheid doet hem zichtbaar goed.

‘Weet je wat nu nog het ergste was? Toen die man de droger openmaakte om te kijken waarom dat ding zo’n klereherrie maakte bleek het apparaat gebruikt te zijn. Ze hadden me gewoon een tweedehandsje verkocht voor de prijs van een nieuwe!’

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

Schandelijke praktijken toch weer. En een lekker sappig verhaal. Ik krijg nog een heel pittig verhaal voor mijn kiezen later die dag. In een grote supermarkt loop ik een bevriende fotograaf tegen het lijf. Ik nodig hem uit voor de vaartocht van Cowboy. ‘Neem onze vriend Schilder mee. Gezellig!’ roep ik. Tot mijn grote schrik antwoordt hij, dat onze maat heel erg ziek is. Ongeluk, gebroken rug, ligt in ziekenhuis…..

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

’s Avonds ga ik eventjes langs In het ziekenhuis. ‘Ik miste je al op mijn feestje’, zeg ik tegen de pechvogel. ‘Heks, het is gebeurd terwijl ik op weg was naar je feestje, ik deed eerst nog even een klusje voor iemand en toen ben ik gevallen. Was ik maar direct naar je toe gegaan.’

Tot mijn grote opluchting kan hij gewoon nog lopen en alles bewegen. Een geluk bij een vreselijk ongeluk. Als hij iets ongelukkiger terecht was gekomen, had hij het waarschijnlijk niet na kunnen vertellen. Wel is hij nu een man van staal. Of beter gezegd, titanium. Hij ligt er zelf alweer grapjes over te maken…..

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

Vannacht kan ik niet slapen. Ik heb gisteren veel te veel gedaan. Boodschappen, boodschappen en nog eens boodschappen. Kerstboom in huis halen, ziekenhuisbezoek…. Mijn lichaam is het er niet mee eens. Het stampt en krampt onrustig. Ik probeer te ontspannen, maar dat werkt averechts. Nu gaat ook mijn adem stokken. Donkere wolken gedachtengoed  spoken door mijn gepijnigde hoofd. Opeens maak ik me over van alles zorgen. ’s Nachts is alles 100 keer zo erg.

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

Ik spook een beetje door mijn huis. De engelen zijn er. Ze zeggen me me geen zorgen te maken. ‘Geef maar mee, Toverheks. Je zit in een transformatie, weet je nog?’ Dus ik lig het maar uit.  Pas tegen de ochtend val ik een paar uur in slaap. Volledig naar de knoppen.  Enigszins brak sta ik op. Ik moet naar de dokter voor een paar prikken.

Sombertjes fiets ik door de stad. Varkentje draaft naast me. Ik tuur naar het asfalt en dat is maar goed ook. Opeens glinstert een groot zilveren hart me tegemoet. Ik stop en raap het op. Het is zo vreemd. Altijd als ik het moeilijk heb vind ik een hart op straat. Zelfs midden in het bos, half verborgen onder bladeren, heb ik er wel eens eentje gevonden. Ik heb al een hele verzameling op mijn altaartje……

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HART

De engelen sturen me een presentje. Dit zilveren hart laat me zien waar het in het leven echt om gaat. Gisteren in gesprek met mijn vriendin True kwam dit thema ook al ter sprake. Leven vanuit een liefhebbend hart, zonder oordeel en met liefde kijken naar je medemens. Vannacht dacht ik aan de in mij woedende woede. En aan compassie en vergeven. Die zachte balsem voor een gepijnigd hart.

HART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTHART, HART VAN GOUD, LIEFDE, COMPASSIE, HOU VAN JE, GROOT LIEFDEVOL HART, ZILVEREN HARTengelen, engel in mijn leven, angels, angel in my life, gevederde vrienden, goddelijke afgezanten, engelenhart

 

Slapeloosheid: Kommer en kwel van de ME-patiënt. Of ben ik op jonge leeftijd met een ander virus besmet? Het ‘Ubbeltje-van-de-bakker-syndroom’ ?

Van je hela, hola, houd er de moed maar in….

knappe man met baardIMG_4569

Vannacht kan ik niet in slaap komen. Ik heb al een paar dagen last van dit fenomeen. Sterker nog, het speelt al ruim 25 jaar. Het is een bijverschijnsel van ME, dat niet kunnen inslapen. Wij missen stofjes om dit te bewerkstelligen. Ik kan compleet kapot en verrot zijn en toch volledig wakker. Mijn lijf stampt en bonkt. Mijn spieren staan op scherp. En ik slaap niet.

Amsterdam, skyline, gebouwen in dreigend lichtAmsterdam, skyline, gebouwen in dreigend licht

Als piepklein kind maakte ik furore met het voordragen van een gedicht van Annie M.G.Smidt: ‘Ubbeltje van de bakker wil niet slapen gaan.’ Ik was pakweg drie jaar, maar stond onverschrokken voor een afgeladen zaal met mensen en maakte er een hele show van. In die tijd sliep ik nog, maar niet veel later was het mis. Alsof het gedicht me had besmet met dit Ubbeltje-virus. Als ik sliep had ik vreselijke nachtmerries. Van het kaliber dat ik me nu nog levendig herinner. Dus bleef ik wakker als het even kon. Overigens niet bewust hoor. Daar was ik veel te jong voor.

Amsterdam, skyline, gebouwen in dreigend licht

Toen ME z’n intrek nam in mijn lijf werd er nog een fysiologische oorzaak toegevoegd aan het ontstaan van deze doorwaakte nachten. Het inslapen werd nog moeilijker en doorslapen was er niet meer bij. Jarenlang heb ik nacht in, nacht uit lopen spoken. Ziek als een hond, alleen, doodmoe en wakker, wakker, wakker. Het is geen wonder, dat mijn veestapel zo is uitgebreid. Zij houden me dan gezelschap.

Een paar jaar geleden kwam ik op het ‘Vermoeidheidscentrum’ in Lelystad terecht. Veel wijzer werd ik er niet van, maar het slapen is verbeterd door de hele lage dosering Amitriptyline, die ik sindsdien slik. Hierdoor word ik niet om de haverklap wakker. Heel fijn, als je moeite hebt met inslapen. Eenmaal in slaap wil ik nog wel eens uren achter elkaar doortukken. Iets dat daarvoor onmogelijk was.

De gevolgen van die verstoringen in je slaappatroon zijn drastisch en dramatisch: Een chronische jetlag en een zeer moeizaam humeur…… Om nog maar te zwijgen van de falende nachtelijke regeneratie van het lichaam.

Amsterdam, openbare bibliotheek

Intussen zijn er nog een paar middelen toegevoegd aan mijn inslaapritueel: Melatonine, 5-HTP en LDN. In geval van nood worden daar nog Passiflora en Valeriaan aan toegevoegd. Wil het dan nog niet lukken, dan kijk ik naar een saai TV programma…..

Helaas is het een wankel evenwicht. Zodra zich een virus meldt aan de verzwakte poorten van mijn immuunsysteem ligt het op z’n gat. Zo heb ik vorige week weer nachtenlang lopen spoken, te moe voor woorden. Nijdig, omdat ik juist zo’n behoefte heb aan slaap op zo’n moment. Vannacht was daar een uitloper van. Gelukkig had Cowboy ook last van slapeloosheid. In elkaars armen is het veel minder erg. Ik voel m’n onrustige stampende lijf wel, maar het deert me niet. ‘Ik lig toch goed zo’, peinst Heks, ‘Ik kan me geen betere plek bedenken om wakker te liggen dan juist hier, in de omhelzing van mijn baardige lief!’

knappe man met baardknappe man met baard