Heerlijke kerstdagen vol genietingen en verrassingen. Smeuïge  kalkoen zo zacht als boter. Tiramisu binnen het dieet van Heks. Een fabuleuze cadeaubox van Kras. En: Er wonen kabouters in het plantsoen….. Allemaal geweldig. Maar het mooiste cadeau is net binnen. Krijsend en wel. Een hongerig cadeautje. Een knorrend en snorrend presentje. Dank Vrouwe Freya. Dank Anneke Tanneke Toverheks

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Vandaag zit ik er dan eindelijk helemaal doorheen. Als ik opsta slaat een schimmellucht me in het gezicht. Dit fenomeen is al een paar dage aan de gang. Ik kan de lucht niet helemaal plaatsen. Maar voor de zekerheid onderneem ik actie.

Ik klim op een trapje in mijn badkamer en spuit een schimmeldodend middel op het plafond. Net als gisteren. Maar de lucht blijft. Ik haat die schimmellucht.

Ik heb decennia lang schimmels in mijn eigen lichaam bestreden, daardoor ben ik extreem gevoelig geworden voor de lucht van deze alom aanwezige levensvorm. Eerst maar eens koffie met pijnstillers. Een goeie oppepper heb ik nodig.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Een uur later rijd ik een rondje met mijn hondjes. Uit mijn ooghoek loer ik of ik een zwarte schaduw ontwaar. Ergens tussen de struiken. Of in een zijstraatje. Ik zoek mijn panter. Die teringlijer is al een dikke week pleiten. Ik rijd de hele Singel rond. Nergens een spoor van mijn zwarte ridder. Die malloot kan overal wel zitten. Tranen beginnen achter mijn oogbollen te prikken.

Dan ga ik naar de fysiotherapeut. De man stort zich op de verdikte ontstoken spier in mijn onderrug. Een gevolg van de mishandeling een jaar geleden. ‘Zo, daar zit een ellendig harde kern in, zeg,’ verbaast de man zich. Hij valt in voor mijn eigen fysiotherapeut. Het is voor het eerst, dat hij de chaos in mijn rug onder ogen krijgt.

Ik vertel hem, hoe die rug zo geworden is. ‘Die man is toch wel vervolgd?’ vraagt hij geschokt. Nee. De getuigen logen tussen hun tanden dat er niets gebeurd was en de dader wil nu geld van me lenen. De dader en de getuigen zijn kwaad op Heks, dat ze daar geen toestemming voor wil geven. ‘We gaan haar daarvoor vervolgen,’ schrijven de getuigen een paar weken geleden in een brief aan de advocaat. Zo staan de zaken.

Tja. Wat moet ik er van zeggen? We leven in een gekke wereld? Of: Er leven echt gekken in de wereld? Kies zelf maar.

Heks ruimt vervolgens haar huis op. De thuiszorg kon gisteren natuurlijk niet komen. Ik sta er dus alleen voor. Ik gooi kattenbakken leeg en breng het vuilnis weg.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Oh, wat ben ik moe. En waar is mijn kat. Heks is in tranen. Ik gooi zijn kattenbak leeg. Nog meer tranen. Potjandrie. ‘Freya, Kattenvrouwe. Help!!!’ schiet ik een gebedje af. Regelrecht naar Vanaheim. Ferguut is oud en hij mist een paar voortanden dankzij die ellendige Bengaal van de buren. Het wordt weer kouder. Hij moet thuis komen!

‘Wat ellendig, dat u uw kat kwijt bent,’ schrijft de katten-zoek-site me, nadat ze mijn aanmelding hebben doorgezet. En weer prikt pure wanhoop achter mijn ogen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

De kerstdagen waren zo heerlijk. Het dineetje met Steenvrouw en de kids: Zo gezellig. De kalkoen: Fantastisch gelukt. Gisteravond met Kras in Huize Heks restjes kalkoen eten: Fantastisch!

Kras geeft me bij binnenkomst een verwendoos. ‘Ik ben helemaal geïnspireerd geraakt door jouw verhaal over de beautyboxen. Dus ik dacht: Ik maak een mooie doos voor jou!

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks zit ademloos naar de box te kijken. Het hele universum staat er op en het hele universum zit er in….. Allemaal heerlijke heksige objecten bevolken dit universum. Mooie kristallen, honingcalciet en malachiet, en een handig koperen schaaltje om kruiden in te mengen bijvoorbeeld.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Een flesje goudwater. Een prinsessenpen en dingetjes voor in de kerstboom. Een mini Wajangpop tegen de boze geesten. Piepkleine stempeltjes en een piepklein stempelkussen….. Wierook en een wierookhouder. En ga zo maar door.

En ook tijdens de ronde met mijn trouwe viervoeters, toen ik me zo wanhopig en rot voelde, kreeg ik een cadeautje. Ik ontdekte een kabouterhuisje in het plantsoen. Aan de voet van een enorme boomreus met trollebollen ontwaar ik de ingang van dit huisje. Een klein fietsenrek zonder fietsjes. Een kaboutertje is dus niet thuis vandaag. De ander zit op zijn terrasje.

Een boom verder ontdek ik nog een huisje. Een soort vogelhuisje. Maar dan tussen de boomwortels.

‘Paula was hier….’ staat er naast het kabouterhuisje geschreven. Wie is Paula? Zijn er nog meer huisjes te ontdekken hier of daar? Mysterie, mysterie…..

Paula is ongetwijfeld een heksje. Ze tovert vandaag zomaar een glimlach op mijn gezicht.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Eind van de middag: Heks ligt in bed. Met haar telefoon. Ze moet afspraken maken en dingen regelen. Life goes on.

Ik zit met iemand aan de telefoon om een probleem op te lossen met het verzilveren van een voucher. De man is uitermate behulpzaam en het probleem verdwijnt als sneeuw voor de zon. Net als we in de afrondende fase van het gesprek zijn beland, hoor ik een enorm gekrijs onder mijn slaapkamerraam. Razendsnel breek ik het gesprek af.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Dank u wel, u heeft me geweldig geholpen,’ roep ik in de hoorn. Om direct het contact te verbreken, nog voordat mijn gesprekspartner de kans krijgt iets terug te zeggen.

Weer gekrijs, bekend gekrijs. Maar dan in het kwadraat. Heks vliegt haar bed uit. Hangt binnen 2 seconden met haar haakneus uit het keukenraam. ‘Ferguut,’ krijs ik terug. En ja hoor: ‘Krijsmiauwend komt mijn zwarte monster uit de inham bij het portiek tevoorschijn.

‘Doe de deur open, vrouw, ik ben weer thuis en ik wil naar binnen. En wel nu. Schiet een beetje op, zeg. Honger, honger, Miauwwwww!’

Zingend vlieg ik de trap af. Race de berging door, knal de deur open….. Sluit mijn monster in de armen. Knuffel hem helemaal plat. Hij beantwoordt mijn groet met een geweldig snorpartij. Verrukt duwt hij zijn grote zwarte katerkop tegen mijn gezicht. Heks zoent hem waar ze hem raken kan….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Jeetje schat, wat stink je naar schimmel. Je hebt vastgezeten, dat staat als een paal boven water. In een vochtig schuurtje of keldertje.’ Opeens realiseer ik me, dat ik al dagenlang schimmel ruik…..

Mijn schat schrokt een grote bak met zijn lievelingsvoer naar binnen. Hij slobbert het bijgevoegde water gretig op. Dan kruipt hij bij me in bed. En daar lig hij nu al 2 uur aan 1 stuk door te snorren. Zachtjes en tevreden. Af en toe even een keiharde Miauw. Zo van: Ik ben er weer, hoor.

Heks is blij, blij, blij. Dank lieve vrouwe Freya. En mijn kattenvriendinnetje aan gene zijde, Anneke Tanneke Toverheks, die me steeds in mijn oren fluisterde, dat hij terug zou komen. Die vanmorgennog tegen me zei, dat het niet meer lang zou duren. Dank, dank, dank…….

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks bidt tot oude heidense Godin tijdens kerstnachtdienst. Haar huis wordt bevolkt door engelen en trollen. En hertachtigen. Groen geurt de donkere dagen de deur uit. Ik vier de terugkeer van het licht. Ik eer de Heilige Nachten. Kerstavond is toch zo heerlijk. De stad vol beierende klokken. Vrede op aarde. Maar blijf wel met je poten van mijn scootmobiel af……

Op kerstavond maak ik dan eindelijk mijn kerstkeukentafel in orde. Ik smijt een heleboel stenen en kristallen in een paar kratten en parkeer deze in mijn werkkamer. Alleen de bergkristallen mogen blijven. En een grote seleniet. Daar stop ik een nieuw lampje in. Mooi zacht licht verstrooit zich over de enorme bende, die intussen is ontstaan.

Heks is een chaosmens. Ze houdt van chaos, het wakkert haar creativiteit aan. Orde moet er ontstaan. Orde in de chaos…..

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Stapsgewijs beweeg ik een stofdoek over de tafel. Vervolgens een doek met een houtverzorgend middel. Ik verplaats spullen van links naar rechts. Van voor naar achter. Ik bouw een toren van glazen tableaus in het midden van de grote kerstkrans.

Dan pak ik de bossen met groen en het pakket bloemen er bij. Ik meng een lekker groot boeket me amaryllis, witte ranonkels en rode rozen. En veel eucalyptus. En wat kerstgroen natuurlijk.

Aan de achterkant tegen de spiegel komen een paar ellenlange vazen. Ook met bovengenoemde bloemen en groen.

Er komt schot in de zaak.

Dan zijn de dozen met troepjes aan de beurt. Ik maak een hoek met een poollandschap. Bevroren huisjes, ijsberen, een sneeuwuil en een trollenfamilie bevolken dat hoekje van de tafel. Ik moet eerst alles goed wassen, want de muis, die tegenwoordig in mijn berging woont, heeft door de doos lopen struinen.

Op zoek naar iets eetbaars? Nu alle voorraad achter slot en grendel zit? Nu er werkelijk niets muiswaardigs aan voedsel meer te vinden is? Nu de hele berging vergeven is van een verschrikkelijke lavendellucht? Waar muizen de pest aan hebben….?

Ik wrijf de trollen in met een desinfecterend middel. Verbijsterd kijken ze me aan, vanonder hun enorme mutsen. Wat krijgen we nu?’ hoor ik hen pruttelen, ‘Wat stinkt dat spul…..’ Snel wrijf ik er een lekker sinaasappelachtig luchtje achteraan. Ik zie de opluchting op hun smoeltjes verschijnen. ‘Dat is heel wat beter…’

Dan trek ik snel mijn jas aan en scheur in mijn scootmobiel naar de kerstnachtdienst. Ik ben lekker op tijd. Ze zijn nog bezig met het voorprogramma.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

De kerk is afgeladen vol. Studenten met spuuglelijke kersttruien aan zitten in de rijen voor Heks. Het is helemaal niet koud in de kerk, gelukkig. We zingen mooie kerstliederen. We worden gesticht met een preek. We gaan ter communie. Knabbelen op het lichaam van het kerstkind. Drinken zijn bloed. Het uurtje vliegt voorbij.

Buitengekomen zie ik dat mijn scootmobiel helemaal is volgeplakt met boze briefjes. ‘U moet voortaan maar in de kerk parkeren’, staat er bijvoorbeeld. En op een ander briefje in nijdige hanenpoten:’Dat is nog dichterbij….’ Het derde briefje is ronduit onbeschoft, maar ik kan me de tekst niet meer herinneren. Ik heb het verdrongen. Weg met die gekkigheid.

Even ben ik van de kaart. Ik sta hier niemand in de weg. Het is kerstnacht en er is geen sterveling op straat, die hier last van zou kunnen hebben. Ook kunnen omwonenden met geen mogelijkheid een probleem hebben met mijn vervoermiddel. Hij belemmert niet het zicht op de verlaten straat. Dus: ‘What the fuck?’

Ik prop de briefjes in de eerste beste prullenbak en snor naar huis. ‘Morgen zet ik mijn apparaat daar weer neer,’ neem ik me heilig voor. Een dag later zie ik daar toch vanaf. Vrede op aarde? Begin bij jezelf? Laat ik nu eens dag proberen dat vol te houden……

Thuisgekomen plaats ik een leger engelen op de keukentafel. Kleine witte bengeltjes landen in het sneeuwlandschap. De rest vlijt zich tussen de chocolaatjes en bonbons op de glazen toren met kristallen en kaarsjes. Een paar engeltjes zijn in slaap gevallen. Die laat ik lekker tukken tussen de hertjes bij de vaas met bloemen.

Dan ga ik maar eens eten. Dat is er een beetje bij ingeschoten. Het is intussen al na middernacht. Mijn maag rammelt.

Heks ligt laat in bed. Tevreden, want het meeste is goed gekomen aan het eind van deze rommelige week. De verwarming is gemaakt. De nieuwe zorgverzekeringsconstructie staat als een huis. Mijn hulp werd ziek, maar ik kreeg zowaar vervanging. En ik heb een project om iets te doen voor mijn naaste succesvol afgerond.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Ook hebben Steenvrouw en Heks een stevige kalkoen in elkaar geknutseld. Die gaan we op eerste kerstdag soldaat maken met haar kids. Supergezellig!

Kerst kan beginnen! Heks is er helemaal klaar voor!

Alleen de Panter is nog steeds zoek. Die malloot is er weer vandoor. Tijdens de kerstnachtdienst kunnen we aan het eind van de voorbeden in stilte onze eigen sores aan het goddelijke voorleggen.

‘Freya, Vrouwe van de Katachtigen, gij begrijpt mijn kattenliefde als geen ander, help me om de dolende ridder te vinden. Stuur hem naar huis. Bevrijd hem uit schuurtje of berging. Laat hem naar de opplervlakte komen. In het zicht. Laat iemand zijn chip scannen…..Bewerkstellig een wonder……’

Ach, kerst is toch van oudsher echt een heidens feest. De kerk staat dientengevolge vol kerstbomen en kerststukken. Het licht terug de wereld in, de equinox, wordt gevierd. Een beetje bidden tot de oude goden is dan ook wel op zijn plaats, vindt Heks.

©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com
©Toverheks.com

Leeuwen en beren? Muizenissen? Muizen? Heks heeft er last van. Een uitzondering op de regel zijn, wordt niet gewaardeerd. Computers nemen de wereld over. De Zwarte Panter is opnieuw zoek. En ik heb een muis in mijn voorhuis…..

Je basisverzekering bij de ene verzekeraar afsluiten en je aanvullende verzekering bij een ander. Het is mogelijk. Het kan en mag. Het is niet gangbaar en bijna niemand weet het. En je wordt behoorlijk uitgedaagd, als je dit probeert voor elkaar te krijgen. Het is een hopeloos traject vol leeuwen en beren op de weg. En eindeloos getelefoneer met de diverse klantenservices.

Maandagmiddag gaat Heks samen met een maatje aan de slag. We bellen met mijn huidige verzekeraar. “Ik wil de basisverzekering opzeggen, maar de aanvullende laten doorlopen…’ licht ik de dame aan het andere einde van de lijn in. ‘Huh?’ hoor ik haar denken, ‘What the fuck?’

Dan aarzelend ‘Ja, dat is inderdaad mogelijk.’ En verder weet ze het ook niet. Ik word in de wacht gezet. Altijd enorm tricky. Het is maar weer de vraag of de persoon inderdaad bij je terug komt. Of dat het telefoongesprek opeens is beëindigd. Ik heb al een half uur in de wacht gestaan, voordat ik mijn vraag kon stellen, dus een nieuwe belronde lijkt me niks.

Ze komt terug. ‘Ik ga een mutatieformulier maken, het kan wel 3 weken duren, voordat het is verwerkt. Bladiebla…’ Heks vindt het maar niks. ‘Kunt u me dan in elk geval een mailtje sturen, met een bevestiging van wat we hier hebben besproken?’

Dat kan niet. Echt niet? Nee, pertinent niet.

Raar.

Dan bel ik met een assurantiekantoor. Zij moeten mijn nieuwe verzekering aanvragen, zo is dat geregeld bij de nieuwe verzekeraar. Ik krijg een geweldig leuke kerel aan de lijn. Helaas is de man een chaoot, net als Heks.

Hij vergeet dingen op te schrijven, belt dan weer terug. Het heeft wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is alles geregeld. Hij gaat me aanmelden voor een basisverzekering elders en de nieuwe club daarbij vertellen, dat ze mijn oude verzekering niet hoeven op te zeggen. Dat heb ik zelf al gedaan.

Appeltje eitje!

Niet dus.

Vandaag krijg ik een dringend telefoontje van de man. Of ik hem opnieuw mijn burgerservicenummer kan geven. De chaoot heef het niet opgeschreven…. Of is het kwijt. Ook moet ik per direct mijn oude verzekeraar bellen, omdat de nieuwe club toch al mijn verzekeringen zal gaan opzeggen. ‘Daar is niets aan te doen. Hun systeem kan niet anders.’

Heks belt de nieuwe club, om te kijken of daar niet iets aan te doen is. Ik loop intussen door de duinen met mijn hondjes. Het is heerlijk lauw weer. Mijn beestjes zijn uitgelaten, ze rennen als zotteklappen door het struweel. Heks staat intussen in de wacht. Een half uur lang.

Ik krijg een alleraardigste man aan de telefoon. Weer doe ik mijn hele verhaal. Weer word ik in de wacht gezet. Gelukkig komt ook deze keer de meneer gewoon weer telefonisch opdagen na een klein kwartier. ‘Uw assurantieman had gelijk. Ons systeem staat niet toe, dat we de oude verzekering niet opzeggen. Ook zegt ons systeem automatisch de aanvullende verzekering op…..’

‘De wereld wordt inderdaad geregeerd door computers tegenwoordig………’ dien ik hem van repliek. De man schiet in de lach.

‘Ik heb er echter iets op gevonden. We zeggen alle verzekeringen bij uw huidige verzekeraar voor u op en vervolgens annuleren we het opzeggen van de aanvullende verzekering.,’ roept hij triomfantelijk in mijn oor. Heks zit intussen aan een picknicktafel midden in een godverlaten duinlandschap.

Lekker omslachtig. Er kleven risico’s aan. Dit kan faliekant mis gaan…..

Ik heb dus zo mijn twijfels. ‘Dat gaat via ons Secozosysteem, een overkoepeld systeem in de verzekeringswereld.’ Ik ben nog steeds niet overtuigd. Maar meer kan de man niet doen momenteel. We spreken af, dat ik weer contact met hem opneem, zodra mijn aanmelding is verwerkt en er een polisblad beschikbaar ik.

Ik klim het hoge duin op naar het strand. Mijn benen zijn traag vandaag en ik heb geen greintje energie. Niet zo gek, ik heb alleen maar een sneetje brood op vanmorgen om een uur of 9 en het is intussen half 3 in de middag.

Vanmorgen om half tien pak ik mijn scootmobiel uit de berging. Ik ga naar de fysiotherapeut voor een pijnlijke massage van de chronisch ontstoken spier aan mijn onderrug. Een resultaat van de mishandeling door een familielid ruim een jaar geleden. Mijn hele rug is toen uit zijn voegen geschopt door een gespierde idioot.

Er schiet een klein wezentje onder mijn rijdende hulpmiddel vandaan. Het is een muis!!!!! Dus thuisgekomen gooi ik de hele berging overhoop in een poging het diertje te traceren. Ik ruim spullen op, Gooi oude zooi weg….

De muis zit er nog steeds. Veilig weggekropen achter de vriezer…….

En dan moet ik me haasten om op tijd bij dokter Hamertje Tik te zijn. Die rammelt met een grote drevel wat ribben in het gelid. Die zijn aan de wandel gegaan, door bovengenoemde mishandeling. Ook doet hij iets bij mijn heiligbeen, wat er enorm in hakt. Maar ik sta weer recht. Mijn mond kan weer open. ‘Tot over een hele tijd, hoop ik,’ hij schudt me de hand bij het afscheid. ‘Fijne feestdagen, dokter Hamertje Tik. En een mooi 2023 toegewenst!’

Nadat ik de honden blij heb gemaakt kom ik uitgevloerd thuis. Er ligt een plas water onder de verwarming in de badkamer. Heks is te lamlendig om daar nu direct achter aan te gaan. Ik maak een verlate lunch en kruip in mijn bed. Met mijn telefoon. Om mijn oude ziektekostenverzekeraar opnieuw te bellen.

Ik krijg een hele heldere tante aan de lijn. Na een ellenlange wachttijd. De vrouw gaat van alles in het systeem noteren, om te voorkomen, dat mijn plannetje rondom 2 verschillende verzekeraars mis gaat.

‘Julie systemen houden geen rekening met uitzonderingen. Dat zou wel moeten. Elke regel heeft zo zijn uitzonderingen. Het is qua programmeren heel goed te doen. Alle computerprogramma’s werken louter met het principe van de filosofische constructie “If….Then….Else….” Als niet dit, dan dat.’

Heks is moe. Ze moet eigelijk op nog meer mailtjes reageren. Van haar advocaat bijvoorbeeld. Er moet een datum geprikt worden voor overleg met de tegenpartij. Maar nu heeft iedereen de boel zo laten versloffen, dat het pas in januari kan. Dan kan mijn goede vriend, die me hierin bijstaat, helaas niet. En dat is wat mij betreft geen optie.

Heks heeft op tijd allerlei data doorgegeven. Dit is steeds het geval. Ik ben afhankelijk van professionals, die allerlei steken laten vallen.

Ik val in slaap. Uren dobber ik in dromenland. Ik zie mijn zwarte kat. Hij komt naar me toe.

©Toverheks.com
©Toverheks.com Panter ik mis je. Ik heb ook een klus voor je…….

De panter is alweer 2 dagen zoek. Zondag wilde hij naar buiten. En direct weer naar binnen. En weer naar buiten, En toen weer naar binnen En weer naar buiten. En……’Ja. blijf nu maar eventjes buiten, oude man. Ik ben met een uurtje terug en dan mag je weer lekker mee naar de warme slaapkamer….’

Dezelfde avond glibber ik door de buurt op zoek naar mijn dolende ridder. Zoals altijd voel ik direct, dat er iets mis is.

Is hij weer boos weggelopen? Heeft hij zich weer eens in de nesten gewerkt? ‘Hij komt terug,’ fluistert het in mijn oor. Maar wanneer? Levend en wel? Laten we het hopen. Snel.

Hij flikt het weer, voor de zoveelste keer: De Panter is verdwenen. Mijn ouwetje is de hort op. Is mijn kater meegereden met een vrachtwagen van de Schouwburg? Zit hij in het museum? Of in een schuurtje of garagebox? Heks loopt alweer dagen te zoeken. Tot nu toe zonder resultaat. Ja, ik ben kwaad. Op dat hardleerse beest! Hij heeft al zijn levens al versnoept! Op een kwaaie dag is hij er geweest……

Ja, het valt allemaal niet mee. Nee. Het leven is geen krentenbol. Of een balletje gehakt. Verre van dat. Het leven is een gevecht tegen de bierkaai. Tegen de windmolens in je eigen dolgedraaide kop. Hop. Het leven is niet gemakkelijk. Het is geen eitje bij je ontbijtje.

Vandaag heb ik een pestbui. Ik ben met name bijzonder nijdig op de Zwarte Panter. Die gestoorde idioot is er weer vandoor. Ondanks zijn hoge leeftijd is hij weer aan de zwier. Sinds vorige week vrijdag heb ik hem niet meer gespot.

De dag dat er hier tien vrachtwagens in de steeg een enorme berg teringzooi uit de Schouwburg in stonden te laden. Twee lange weken lang werd er een film opgenomen in dit historische pand. De hele steeg in rep en roer. En vrijdag was het dan klaar. In colonne reden al die kolossen vervolgens de steeg uit.

Met mijn panter aan boord? Is die eikel weer in een vrachtwagen geklommen? Kan ik hem weer ergens in Noord Holland gaan ophalen over een half jaar?

Of zit hij in de Schouwburg? Daar heeft hij de afgelopen winter ook ruim anderhalve week over het toneel lopen huppelen. “Nee, dan zou het alarm af gaan,’ beweert de beheerder, met wie ik een rondje door het lege gebouw maak. Al rammelend met een bakje kattenvoer.

‘Dat alarm ging de afgelopen winter ook niet af. Mijn kat heeft toen straffeloos hier de boel op stelten kunnen zetten, tot een paar werklieden de artiesteningang open deden. Rende er een schaduw naar buiten. Miauwend en wel. Ze hebben het me zelf verteld,’ dien ik de man van repliek.

Ferguut komt niet tevoorschijn. De ellendeling laat zich niet zien.

Al dagen loop ik ’s nachts om een uurtje of drie te roepen bij schuurtjes en garageboxen. Bij leegstaande panden en schoolgebouwen. Bij het Boerhaavemuseum en de Leidse Schouwburg. Bij de bioscoop en de diverse studentenhuizen. Nergens zie ik mijn panter. Mijn monster lijkt van de aardbodem verdwenen. Mijn grote stoere kater is en blijft weg.

Voor de zoveelste keer. Hoe vaak heb ik dit al meegemaakt? En altijd weet ik binnen een halve dag, dat het foute boel is. Alsof mijn panter me een bericht stuurt. ‘Help, vrouw, ik zit in de penarie. Ik ben ernstig in de problemen geraakt, ik zit opgesloten…..’

Hoe vaak heb ik niet door het museum lopen dwalen op zoek naar mijn Zwarte Ridder? Ook daar beweerden ze dan, dat het alarm af zou gaan door mijn kat. Ze keken vervolgens heel raar op, als mijn bakbeest dan uiteindelijk ergens in het gebouw op dook. Hoe was dat nu mogelijk?

Alles is mogelijk bij de Zwarte Schaduw. Hij kan zich onzichtbaar maken. Hij zweeft op kousenvoetjes door al die oude panden. Hij kruipt onder de vloer en verschuilt zich in het riool indien nodig. Mijn panter heeft al zoveel avonturen beleefd.

Maar het moet nu maar eens afgelopen zijn met die gekkigheid. Ferguut is 14 jaar oud. De gemiddelde kat ligt dan al in zijn graf. Maar meneer de Koekepeer gaat gewoon op queeste. Hou nou toch eens een keertje op. Schei uit met die zottigheid.

Vandaag staat in het teken van mijn kat vinden. ‘Ik heb een website met allemaal tips naar je toe gemaild. Misschien een poster in de buurt ophangen?’ suggereert Rozenhart. ‘Zo’n poster is weinig zinvol. Ferguut kent de buurt op zijn duimpje. Hij kan echt de weg wel terug vinden naar huis….’ antwoordt Heks mismoedig.

We bellen met de productiemaatschappij van de film, nadat de zoektocht in de Schouwburg niets heeft opgeleverd. Iemand gaat de vrachtwagens nakijken. Of er geen kat in zit. Navragen ook of er geen kat ontsnapt is, tijdens het uitladen…

Ook dit levert niks op.

Machteloos. Je staat als mens machteloos tegenover dit kattengeweld.

Ik steek een kaarsje aan en brand een geuroffer. ‘Tanneke Toverheks, lief vriendinnetje van me, wil je me helpen zoeken naar mijn kat Ferguut?’ prevel ik tegen mijn kattenvriendinnetje aan gene zijde. Zij was bij leven een geweldige kattenvindster. Ze heeft menig zoekgeraakt poesje opgesnord. Voor deze en gene. Ook voor Heks.

‘Hij komt wel weer boven water, Heks,’ lispelt haar lieve stem in mijn oor, ‘Je moet gewoon eventjes geduld hebben. Het heeft wat tijd nodig…..’

Geduld heb ik niet. Ik maak me zorgen. Mijn kat is intussen echt een oude man. Hij mist een paar voortanden. Die zijn er uitgeslagen door zijn aartsvijand die Kut-Bengaal.

Ach, lieve onmogelijke Panter. Roofriddertje van me. Zwarte Schaduw. Mallotige idioot: Kom naar huis!!!!!!!!! Ik mis je. Wij allemaal. Zelfs de Boskat……

De Zwarte Schaduw, de Panter, Spook, Schim, waar ben je? Schemeren op de drempel, voelsprieten de grond in, tastend langs tuintjes en hofjes… Op zoek naar die schat van mijn hart. Boerenridder Ferguut is weer eens op stap. Verdwijnt….. en verschijnt, goddank, aan het eind van mijn latijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vorige week zit ik op de drempel van mijn huis. Het schemert. De nacht valt zacht. Ik zoek mijn zwarte panter. Hij is er al een paar dagen vandoor. Mijn voelsprieten bewegen door lagen bewustzijn. Raken de tere draden van het fragiele wezenlijke web in mijn kleine heksenbiotoop.

Van alles kom ik tegen. Maar niet mijn kat. ‘Tanneke, Tanneke, met je toverpanneke…’ prevel ik zachtjes tegen een oude vriendin aan gene zijde. Een kattenvrouwtje, net als ik. Een echt heksje ook. Een Indisch heksje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Toen ze nog leefde, ging zij altijd voor me op zoek, als er weer een kat zoek was. Ook voor anderen deed ze dat. Een beetje op dezelfde manier als ik nu. Met haar voelsprieten. Kijkend op haar innerlijk beeldscherm. ‘Ik doe wat prevelementen………’ zei ze dan. Om vervolgens nauwkeurige instructies te geven, waar die kat volgens haar zat………

Alle locale krachten scharen zich achter mijn wens om de panter te vinden. Maar evenzogoed gebeurt er helemaal niks. De panter blijft weg. Elke nacht sluip ik door de buurt en roep zijn naam bij schuurtjes en opslagruimtes. Niks. Geen jammerklacht aan de andere kant van een deur of raam. De Zwarte blijft foetsie……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks wordt er chagrijnig van. Mopperkontig stoemp ik rond. Verdraaid, nu heb ik alle geluk van de wereld met een heerlijke pup en een zalige volwassen hond. Nu ben ik elke dag zo blij als een ei, kijkend naar hun gedartel, rollend over de grond, over elkaar…… Happend en bijtend naar de ander…. Uit pure liefde!

Toen Vikthor pup was had ik hetzelfde probleem. Met een andere kat. Toen was Snuitje zoek. Die is bijna vier maanden op stap geweest. Gehalveerd en uitgedroogd werd ze gevonden door een paar aardige studenten. Goddank belden ze het nummer op de poster hangend aan de Zijlpoort. Mijn snoeterke heeft het maar ternauwernood overleefd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het begin van de week meld ik de panter aan op alle zoeksites, die er te vinden zijn. Posters begin ik nog niet aan, want mijn zwerver weet uitstekend de weg naar huis te vinden. Wel doe ik navraag bij alle panden, waar deuren en ramen open staan. Zoals het museum, de bioscoop……

Niks, niks.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na een week begin ik wanhopig te worden. Waar is hij? Wat is er met hem aan de hand? Hij at niet goed vlak voordat hij verdween. Alsof hij harde brokje niet weg kreeg. Zou er weer een tand of kies zijn uit gemept door die ellendige Bengaal? Of erger. Een tumor in de kaak. Help. Er is iets, maar wat? Zou hij daarom…?

‘Is hij soms weggelopen vanwege je nieuwe pup?’ suggereert een vriendinnetje. Heks heeft er ook al aan gedacht. ‘Een kat loopt echt niet weg, omdat er een nieuw dier bij komt,’ aan het woord de kattenfluisteraar op TLC. Volgens hem is eten een grote motivatie om gewoon naar huis te komen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik zal een rustig plekje voor je maken in de slaapkamer. Waar je geen last hebt van andere katten of die pup…’ sein ik gedachtegoed naar mijn Zwarte Schaduw. Hij is alweer meer dan een week weg. De ellendeling. Heks is ook kwaad op hem. ‘Je bent godbetert ruim 13, mafkees. Kom naar huis. Eikelmans. Gestoorde idioot. Je bent te oud voor dit soort grapjes…’

Dinsdagavond komt Lapje me verwennen met een vrijsessie. Eindeloos geeft ze kopjes. Ze wast mijn hand met haar ruwe tongetje. Altijd als ik me rot voel, komt Leonoor me troosten. Het is de halfzuster van Ferguut. Allebei dochter van Doekie, de kat van Steenvrouw.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Plotseling komt het sinds kort leegstaande gebouw in de steeg op mijn netvlies. Indringend en hardnekkig. Ha, eindelijk informatie!

Opgewonden ga ik naar buiten. Loop om het gebouw heen, koekeloer opnieuw naar binnen door het enige raam, waardoor dat kan. Niets te zien. Geen panter. Maar ik hoor wel, dat er een alarm staat te loeien. Dat zou wel eens door een verdwaalde kat kunnen komen. Gesterkt ga ik naar huis. Morgen zorg ik dat ik dat gebouw in kan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het duurt nog bijna twee dagen, voordat ik daadwerkelijk door het gebouw loop met de beheerder. Het blijkt lastig te achterhalen, wie momenteel het pand beheert. Van het kastje naar de muur en terug word ik gestuurd. En weer heen. en weer terug bij af. Waar dan uiteindelijk iemand een sleutel heeft.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik word gelukkig geholpen door een ongelofelijk aardige vrouw van de gemeente.

De beheerder is eveneens bijzonder aardig: Hij stapt direct in zijn auto, zodra hij van het geval hoort. Samen gaan we het gebouw in, waar inderdaad een alarm staat te loeien. ‘Vreemd,’ de man is stomverbaasd, ‘Alles zit potdicht. We zijn hier anderhalve week terug met een aantal man binnen geweest voor een bouwkundige inspectie…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aha. Toen heeft er dus van alles op gestaan. Mijn panter kan op die manier best binnen verzeild zijn geraakt….. Hoop gloeit in mijn heksenhartje. ‘Ferguut,’ roep ik, schuddend met een bak brokjes.

We checken het hele pand. De binnentuintjes worden aan een minuscuul onderzoek onderworpen. Alle leslokalen, de ruimte waar ik vroeger zat te etsen, waar ik Spaanse les heb gehad, waar ik een tekencursus deed, het theatertje bovenin het pand, waar ik lunchconcerten bezocht ……. Nergens een spoor van mijn monster.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ferguut, Pantertje,’ teem ik, ‘Kom naar huis, ellendeling, liefje, waar ben je? Kom maar tevoorschijn….’

Niks. Geen boerenridder te bekennen. Mijn bakbeest blijft zoek. Nadat we het hele gebouw grondig hebben uitgekamd, laat ik een blik voer achter. En een berg brokjes. Op een plek, die ik vanaf de buitenkant in de gaten kan houden. Misschien duikt hij alsnog op.

De beheerder moet nog iets doen in het pand. Er is een probleem met het alarm.  Als hij het weer aan wil zetten, gaat het direct af. ‘Er moet toch ergens iets open staan, ik ga nog eens goed kijken….’ Zo nemen we afscheid.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Teleurgesteld ga ik naar huis. Ik ben zo moe, ik duik een paar uur mijn bed in. Om een uurtje of acht sta ik eten te maken voor de beestenbende, als ik een bekend geschreeuw hoor in de steeg. Mijn hart maakt een sprongetje. Het zal  toch niet? Ik ruk het keukenraam open en zwabber de boskat opzij. Hij is ook op het lawaai af gekomen.

En ja hoor, de Panter zit op zijn vertrouwde plek onder het keukenraam te jammeren. ‘Ik heb honger, doe die deur open, laat me er in…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks vliegt de trap af en sluit haar monster in haar armen. Oh, wat ben ik blij. Maar de Zwarte is ook blij. De hele nacht licht hij tegen me aan gepakt te slapen. Duwt zijn koppie tegen mijn kop.

Een dag later zit ik met hem bij de dierenarts. Panter heeft moeite met eten. Hij heeft pijn aan zijn rechteroor. Er is iets, maar wat?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat vuil in de gehoorgang, dat heb ik verwijderd, maar de huid is daardoor wel behoorlijk geïrriteerd geraakt …..  ik geef een pijnstiller mee, als het niet over is met een week, moeten we verder kijken. Het zouden poliepen in zijn gehoorgang kunnen zijn. Daar kan ik niet goed bij, dan moet je echt naar een specialist…..’

‘Hij is overigens erg mager, hij moet ook echt wat aankomen….’ Ja, mijn dwaalgeest is een kwart van zijn lichaamsgewicht kwijtgeraakt de afgelopen tien dagen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen vrees ik, dat het inderdaad poliepen zijn. Ik heb me een beetje ingelezen in de materie en die diagnose zou heel veel verklaren. Met een beetje geluk zit hij in de keelholte, zou hij daarom zo moeizaam eten. Zo’n keelpoliep trekken ze er zonder operatie gewoon uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In het de gehoorgang is een ander verhaal. Dan moet Panter onder narcose. Laten we hopen, dat het de eerste variant is. Of toch gewoon een geïrriteerd oor. Wat binnenkort vanzelf over gaat.

Evenzogoed ben ik dolblij, dat hij weer thuis is. Hij heeft wel huisarrest. Dat bevalt hem maar matig. Dezelfde avond staat hij alweer paraat bij de voordeur. ‘Laat me naar buiten, vrouw, ik wil ff op stap…’

Mooi niet, lieve schat. Je blijft binnen, totdat je je weer een stuk beter voelt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wel gek, dat we hem in dat gebouw niet konden vinden, dat alles potdicht zat, maar dat hij toch opeens thuis was achteraf. ‘Weet u zeker, dat er geen schaduw langs uw enkels naar buiten streek bij het verlaten van het pand?’ grap ik achteraf in een app tegen de beheerder.

‘Een spook is het,’ de Don is ook blij, dat zijn favoriete kat weer thuis is, ‘Een fantoom. Oh Heks, wat fijn, dat hij weer is opgedoken. Die ongrijpbare Panter. Ik voel me met hem verwant!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com