Perfecte balans, een dans op grote hoogte. Op het smalle koord….. Heks kijkt gefascineerd naar een rooie dare devil, Philippe Petit. Vertolkt door Gordon-Levitt in de film ‘The Walk’. Wat een lef heeft die man! En wat een passie! Een oud verhaal opnieuw verfilmd. En terecht! De kunst van het lopen kan niet genoeg onder de aandacht worden gebracht! Het is van levensbelang! Herinneren hoe te lopen kan ons redden van onszelf!

Heks heeft het koud. Heks kan niet slapen. Dus kijk ik TV. Ik val midden in een film over Philippe Petit, de legendarische koorddanser. De kleine roodharige Fransman, die op 7 augustus 1974 45 minuten heen en weer dartelde op het dunne koord gespannen tussen  ‘The Twin Towers’.

Op 400 meter boven de grond! Maar liefst 8 keer stak hij de 61 meter tussen de gebouwen over. Hij knielde even neer en bracht een groet aan het koord, de torens, de hele stad….. Hij ging zelfs eventjes liggen. Hij draaide pirouettes. Keek op zijn gemak naar beneden…… En ga zo maar door!

Heks zit gefascineerd te kijken. Ik heb al eerder iets over de man gehoord, gezien of gelezen. Maar nooit zo uitgebreid. De film ‘The Walk’ vertelt het hele verhaal. Redelijk waarheidsgetrouw weet ik intussen na een klein onderzoek online.

Op jonge leeftijd krijgt Petit in de wachtkamer van de tandarts een foto van de in aanbouw zijnde Twin Towers onder ogen. Op de foto zijn ze echter al af. Hij voelt direct hoe die torens hem roepen. Hem en zijn koord!

Dus scheurt hij de afbeelding gewiekst uit het magazine en verlaat het pand. Zijn afspraak bij de smoelsmid laat hij zitten. Hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd!

Vanaf dat moment begint hij zich voor te bereiden op zijn ‘coup’. Hij verzamelt mensen om zich heen, oefent zich een ongeluk op het hoge koord, probeert sponsors te vinden, vliegt op en neer naar New York, doet onderzoek ter plekke vermomd als bouwvakker, journalist, gehandicapte, kantoorklerk…. Zeker zes jaar is hij hiermee bezig. In de film is dat veel korter.

In de film zijn wel meer dingen anders. Zo valt hij tijdens zijn eerste optreden omlaag in een ondiep meertje. In de werkelijkheid is Petit nooit gevallen tijdens een performance. Slechts 1 keertje tijdens een repetitie. Maar dan loopt hij ook rustig met iemand op zijn nek heen en weer te paraderen.

Heks zit ademloos te kijken. Helemaal opgezogen in het verhaal. Ik volg zijn droom met hem. Net als zijn vriendinnetje Annie. Zij steunt hem door dik en dun. Dit is ook niet helemaal waar lees ik ergens online.

Ze kreeg af en toe de rambam van die vent. In de werkelijkheid mislukt een eerste poging om deze stunt uit te voeren. Zij zit dan in Frankrijk. Ver weg. Op zijn verzoek komt ze uiteindelijk toch. Hij heeft haar nodig. ‘Zijn leven vrat me helemaal op…’ aldus Annie.

Elders beweren boze tongen, dat Petit na zijn magische optreden en arrestatie seks had met 1 van de toeschouwers van het spektakel….. De roem steeg hem direct naar het hoofd. Maar misschien had je in die tijd ook al fake nieuws in de Verenigde Staten. Erg belangrijk is het ook niet. Behalve dan voor Annie. Die kwam er dan weer bekaaid af.

Het is een spannende film. Zelfs al ken ik de afloop. Toch kan ik me niet losmaken van het oplopende stressniveau. Tegen de tijd, dat die kleine gezegende gek zijn grote oversteek begint zit ik werkelijk te griezelen voor de buis. Ik durf bijna niet te kijken.

Dat hebben ze toch maar goed verfilmd! Je ziet er niks van dat de acteur maar een paar meter boven de grond loopt te stunten! Je maag draait echt om! En ik ben niet bang op een keukentrap of lange ladder! Maar dit! Het idee alleen al!

‘Doe niet zo raar, Heks,’ maar nee. Pas als ik er nog een keertje opnieuw naar kijk kan ik er echt van genieten. Maar ja, ik ben het ook niet gewend, dat gedans op een stuk touw. Hoog boven de vaste grond. Ons Moedertje Aarde.

Philippe Petit is van een geheel andere categorie. Extreme hoogten lijken geen vat op hem te hebben. Op het koord komt hij tot leven.

Zo noemt hij het ook: Hij waagt niet zijn leven, maar beleeft het juist. ‘Not death-defying, but life-affirming!’ ‘Hij is altijd enorm druk, echt manisch. Maar zodra hij op het koord stapt komt er iets over hem…’ aldus 1 van zijn vrienden.

Het is wat sporters zeggen over momenten, dat ze top presteren. Of zangers. Het is wat mensen zoeken, als ze mediteren. Het is wat Boeddhisten 1 smaak noemen. Wat Gurdjieff herinneren noemt….. Dit volledig in het moment zijn. Helemaal aanwezig.

Het is het mooiste wat er is.

‘Volg je dromen,’ geeft de film je nadrukkelijk als boodschap mee. Ja, ammehoela! Dat is dan weer lekker. Dan moet je wel dromen hebben. En de mogelijkheid om ze te volgen. De energie om ze na te jagen om maar eens mee te beginnen……

Heks kijkt filmpjes over de echte Philippe Petit, waarin hij te zien is als jongeman, tijdens  repetities en een paar andere stunts. Het is inderdaad ongelofelijk. De man is volstrekt thuis op het hoge koord. Zijn hele lichaam ontspannen danst hij heen en weer. Knielt, gaat liggen, neemt iemand op zijn rug……

Ik bekijk foto’s van zijn gang tussen de Twins in aanbouw. Die indrukwekkende bouwwerken, die er niet meer zijn. Er is helaas geen filmmateriaal van zijn ‘coup’. Jammer, jammer. In deze tijd niet meer voorstelbaar. Het huidige tijdperk, waar men zelfs dodelijke verkeersongevallen online plaatst.

‘Het is eigenlijk de kunst van het lopen. Iets dat we allemaal ooit leren. Maar dan geperfectioneerd…..’ glimt Petit ergens in een interview. Ja! Dat is wat me zo fascineert! Het is de kunst van het lopen. In perfecte balans.

En op die grote hoogte kom je dan vanzelf helemaal in het nu terecht. Op de grond kan dat ook. Vraag maar aan Thich Nhat Hanh!

Uitmarkt Amsterdam 2014. Het Museumplein bruist van de activiteiten. Overal theatrale mensen, muziek, acts. Cowboy en Heks hebben vooral oog voor de boekenmarkt. En elkaar…….

1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis, samengesteld door Els Kloek, uitgeverij VANTILT

Zondagmiddag gaan we dan eindelijk naar de Uitmarkt in Amsterdam. We zijn het al twee dagen van plan….. Vrolijk fietsen we door de stad. Vlak voor het Rijksmuseum binden we onze fietsen aan een hek. En aan elkaar. Ook al zijn het ouwe lijken, toch willen we ze niet kwijt.

Hand in hand lopen we onder het museum door. Aan de andere kant is het een drukte van belang. Het krioelt van de mensen, veelal in ravissante outfits. Ik val volledig in het niet. Ook wel eens lekker!

1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis, samengesteld door Els Kloek, uitgeverij VANTILT

Cowboy had het al over uitgeverijen, die hun bedrijf presenteren op de markt. Maar dat ze ook allerlei boeken in de uitverkoop gooien had hij er niet bij verteld. Heks koopt een boek over Descartes voor 1 euro. Ik ben ooit doodgegooid met deze filosoof tijdens colleges filosofie. Voor een eurootjes kan ik mooi die kennis eens ophalen.
Iets verder vind ik een boekje over Art Nouveau. Met heel veel plaatjes. Alweer kost het bijna niets. Een perfect boekje om eens door te lezen en vervolgens te slopen. Om nieuwe mooie dingen mee te maken.
1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis, samengesteld door Els Kloek, uitgeverij VANTILT
Intussen heeft mijn lief zich op architectuurboeken over Amsterdam gestort. Hij vindt een paar geweldige exemplaren. Eentje met werkelijk alle kaarten, die er van Amsterdam gemaakt zijn de laatste vier eeuwen. Prachtig.
Ik vind ook een mooi boek voor hem. Met de eerste foto’s van deze onvolprezen stad. Sommigen nog gemaakt met een gejodeerde verzilverde koperplaten en kwikdamp, het principe van Daguerreotypie.
En hij vindt een mooi boek voor mij. Over Escher en islamitische kunst…..
1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis, samengesteld door Els Kloek, uitgeverij VANTILT
Bij een kraampje kom ik een uitgave met al het verzamelde werk van Paul van Ostaijen tegen. Twee dikke delen! In kleur, prachtig gebonden….. Het laat me niet los. Later ga ik terug om de boeken nog eens goed te bekijken. Wat gek, ik zie geen colofon! Het is volstrekt onduidelijk wie waar wanneer dit werkje heeft gedrukt. Vreemd…..
 –
Paul van Ostaijen, verzameld werk, kleur, niet uitgegeven, Bert Bakker
De man achter het kraampje begint te lachen. ‘Mooi hè? En inderdaad geen colofon! Het is in de jaren zestig gedrukt door Bert Bakker in samenwerking met andere uitgeverijen. Maar ze kregen ruzie. Dus het project werd afgeblazen. Dit boek bestaat officieel niet!’
Paul van Ostaijen, verzameld werk, kleur, niet uitgegeven, Bert BakkerPaul van Ostaijen, verzameld werk, kleur, niet uitgegeven, Bert Bakker
Dat verhaal spreekt me natuurlijk wel aan. ‘Ach,’, antwoordt Heks, ‘Bert Bakker kreeg toch met iedereen ruzie, het was een heel speciale man….. Behoorlijk bipolair en aan de drank.  Ik heb de biografie over zijn vrouw gelezen. Wat een figuur, die man!’ Ik koop het werkje natuurlijk. Zo’n buitenkansje kun je niet voorbij laten gaan! Verguld voeg ik me weer bij Cowboy. We bewonderen elkaars schatten.
Paul van Ostaijen, verzameld werk, kleur, niet uitgegeven, Bert Bakker
Een andere schat, die ik ontdek is een dik boekwerk over 1001 belangrijke vrouwen in de Nederlandse geschiedenis. Hè, eindelijk! Vrouwen zijn volledig afwezig in de geschiedenisboeken, alsof we niet bestaan. Dit werkje probeert één en ander recht te zetten. Een onmogelijke inhaalslag natuurlijk. Maar het is wel een superleuk boek!
ART NOUVEAU, Scala, ART NOUVEAU, Scala,
 De uitgeverij van het laatste boek blinkt sowieso uit in goede keuzes bij het uitgeven van boeken. Helaas ben ik volledig blut intussen, anders had ik de hele kraam leeggekocht…. De verkoper matst me ongelofelijk, zodat ik toch met een paar exemplaren naar huis ga.
Seks, Seks in de negentiende eeuw,  Nop Maas, uitgeverij VANTILT
Seks, Seks in de negentiende eeuw,  Nop Maas, uitgeverij VANTILT Seks, Seks in de negentiende eeuw,  Nop Maas, uitgeverij VANTILT
Na deze succesvolle struinpraktijken genieten we van een lekker kopje thee met cashewnootjes. Een soort minipicjnick. Ook iets waar wij heel goed in zijn samen…..
Dan is het alweer tijd om Ysbrandt op te halen en even lekker te lanceren in een park. Zorgvuldig tel ik zijn drolletjes, hij loopt er een paar achter in mijn optiek. Alsof het eten in zijn buik verdampt dit weekend…… Na een paar rondjes geven we het op. Ik heb waarschijnlijk even niet opgelet vanmorgen, tijdens de zeer uitgebreide uitlaatronde.
We lopen naar de Nieuwmarkt en strijken neer op een terras. Daar koesteren we ons in de laatste zonnestralen.
helene nolthenius, muziek tussen hemel en aarde, de wereld van het GregoriaansEscher meets Islamic Art, THOTH
 Later die avond bladeren we samen door de prachtige boeken over Amsterdam. Cowboy weet veel te vertellen over de geschiedenis van de stad naar aanleiding van de kaarten en oude foto’s. Wat een bofferd ben ik toch met zo’n gepassioneerde leermeester. Nog eventjes en ik kan zelf rondleidingen gaan geven door deze mooie oude stad aan het IJ!
Escher meets Islamic Art, THOTH

Ontwaken met een kat op je neus, schrijvende hondenvrouwen en allergietest met kittens…..

honden16

Als ik met mijn hondje wandel kom ik altijd de leukste mensen tegen. Vaak ook met een hond. Zo liep ik vandaag in het van der Werfpark een dame met hond Guus tegen het lijf. Na een uitgebreide uitwisseling over de hondjes volgde al snel een gesprek over ons leven.

honden23honden24

We ontdekten, dat we allebei graag schrijven over onze viervoetige vrienden. Zij heeft jarenlang een column gehad in een dierenblad. Ze schreef vanuit het perspectief van Guus. Zijn belevenissen met loopse teefjes en vooral de idiote reacties van de baasjes… Volgens mij heb ik er jaren geleden een paar gelezen. Heel grappig!

honden28honden22

Plotseling dook een andere hondenschrijfster op. ‘Nei’, zei ze met haar prachtige Duitse accent,’ Iek schrijf niet over honden, maar ja, iek schrijf en heb een hond’. Zij schrijft wel zeven blogs, een hoofdblog en een zestal spin-offs. Prachtige artikelen over kunst onder andere.

honden9honden27

Welnu, wat een mooi treffen toch weer van verwante zielen met hond. Het baasje van Guus heeft me intussen al allemaal mooie foto’s van haar schilderijen, beelden en verhaaltjes gemaild. Prachtige kunst maakt deze dame. Bronzen beelden met Amethyst! Daar houdt dit stenenvrouwtje van. Inspirerend!

honden18honden18honden18

Twee zielsverwanten kwamen hier vanmiddag op kraamvisite: De dochter van Anneke en haar zoon. Ze zitten hevig te dubben of ze een katje gaan adopteren. Zoonlief is allergisch voor katten, maar wel dol op deze beestjes.

Het was dus een test of hij binnen een paar minuten zou gaan proesten en niezen. De ene kat is de andere niet. Allergische mensen houden het altijd opvallend lang uit bij mijn katten. Heks is ook allergisch, volgens de dokterstest. Maar ik heb nooit ergens last van, behalve als ze me krabbelen.

honden20honden20honden20honden20honden20honden20

Uitgebreid knuffelden ze met mijn schatjes. Het ging vooralsnog goed. Ook bij het afscheid geen gesnotter. Spannend, het zou zo leuk zijn…. Het beestje krijgt dan het beste kattenhuis, dat je je maar kunt voorstellen. Met een kattenfluistermoeder, een knuffelzoon  en een heleboel hondjes en kippen. En Hendrik, de haan.

honden14honden25

De kleine hompiedompies hebben er nog geen weet van, maar Pippi ging toch even op onderzoek uit. Alsof ze voelde wat er speelde…. Zacht pruttelend protesteerde ze tegen de gang van zaken en legde snel de kleintjes aan de tiet. ‘Maak je maar geen zorgen hoor’, zei de dochter,’ Ze blijven voorlopig nog hier’.

honden10honden21

Deze mensenpoezenmoeder is ook nog niet zover. Nog lekker een paar weken genieten van kleine monstertjes, die in mijn benen klimmen. Of zoals vanmorgen mijn haren aanvallen. Ik lag nog te slapen en opeens: Attack!!! Daarna was mijn neus aan de beurt, ik opende mijn ogen en Grietje zat me een handbreed van mijn gezicht te observeren. Ze schrok van die grote ogen opeens in dat reuzengezicht. Vervolgens vatte ze moed en sprong boven op mijn neus. Bijzonder wakker worden zo…. 🙂

honden8