Perfecte balans, een dans op grote hoogte. Op het smalle koord….. Heks kijkt gefascineerd naar een rooie dare devil, Philippe Petit. Vertolkt door Gordon-Levitt in de film ‘The Walk’. Wat een lef heeft die man! En wat een passie! Een oud verhaal opnieuw verfilmd. En terecht! De kunst van het lopen kan niet genoeg onder de aandacht worden gebracht! Het is van levensbelang! Herinneren hoe te lopen kan ons redden van onszelf!

Heks heeft het koud. Heks kan niet slapen. Dus kijk ik TV. Ik val midden in een film over Philippe Petit, de legendarische koorddanser. De kleine roodharige Fransman, die op 7 augustus 1974 45 minuten heen en weer dartelde op het dunne koord gespannen tussen  ‘The Twin Towers’.

Op 400 meter boven de grond! Maar liefst 8 keer stak hij de 61 meter tussen de gebouwen over. Hij knielde even neer en bracht een groet aan het koord, de torens, de hele stad….. Hij ging zelfs eventjes liggen. Hij draaide pirouettes. Keek op zijn gemak naar beneden…… En ga zo maar door!

Heks zit gefascineerd te kijken. Ik heb al eerder iets over de man gehoord, gezien of gelezen. Maar nooit zo uitgebreid. De film ‘The Walk’ vertelt het hele verhaal. Redelijk waarheidsgetrouw weet ik intussen na een klein onderzoek online.

Op jonge leeftijd krijgt Petit in de wachtkamer van de tandarts een foto van de in aanbouw zijnde Twin Towers onder ogen. Op de foto zijn ze echter al af. Hij voelt direct hoe die torens hem roepen. Hem en zijn koord!

Dus scheurt hij de afbeelding gewiekst uit het magazine en verlaat het pand. Zijn afspraak bij de smoelsmid laat hij zitten. Hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd!

Vanaf dat moment begint hij zich voor te bereiden op zijn ‘coup’. Hij verzamelt mensen om zich heen, oefent zich een ongeluk op het hoge koord, probeert sponsors te vinden, vliegt op en neer naar New York, doet onderzoek ter plekke vermomd als bouwvakker, journalist, gehandicapte, kantoorklerk…. Zeker zes jaar is hij hiermee bezig. In de film is dat veel korter.

In de film zijn wel meer dingen anders. Zo valt hij tijdens zijn eerste optreden omlaag in een ondiep meertje. In de werkelijkheid is Petit nooit gevallen tijdens een performance. Slechts 1 keertje tijdens een repetitie. Maar dan loopt hij ook rustig met iemand op zijn nek heen en weer te paraderen.

Heks zit ademloos te kijken. Helemaal opgezogen in het verhaal. Ik volg zijn droom met hem. Net als zijn vriendinnetje Annie. Zij steunt hem door dik en dun. Dit is ook niet helemaal waar lees ik ergens online.

Ze kreeg af en toe de rambam van die vent. In de werkelijkheid mislukt een eerste poging om deze stunt uit te voeren. Zij zit dan in Frankrijk. Ver weg. Op zijn verzoek komt ze uiteindelijk toch. Hij heeft haar nodig. ‘Zijn leven vrat me helemaal op…’ aldus Annie.

Elders beweren boze tongen, dat Petit na zijn magische optreden en arrestatie seks had met 1 van de toeschouwers van het spektakel….. De roem steeg hem direct naar het hoofd. Maar misschien had je in die tijd ook al fake nieuws in de Verenigde Staten. Erg belangrijk is het ook niet. Behalve dan voor Annie. Die kwam er dan weer bekaaid af.

Het is een spannende film. Zelfs al ken ik de afloop. Toch kan ik me niet losmaken van het oplopende stressniveau. Tegen de tijd, dat die kleine gezegende gek zijn grote oversteek begint zit ik werkelijk te griezelen voor de buis. Ik durf bijna niet te kijken.

Dat hebben ze toch maar goed verfilmd! Je ziet er niks van dat de acteur maar een paar meter boven de grond loopt te stunten! Je maag draait echt om! En ik ben niet bang op een keukentrap of lange ladder! Maar dit! Het idee alleen al!

‘Doe niet zo raar, Heks,’ maar nee. Pas als ik er nog een keertje opnieuw naar kijk kan ik er echt van genieten. Maar ja, ik ben het ook niet gewend, dat gedans op een stuk touw. Hoog boven de vaste grond. Ons Moedertje Aarde.

Philippe Petit is van een geheel andere categorie. Extreme hoogten lijken geen vat op hem te hebben. Op het koord komt hij tot leven.

Zo noemt hij het ook: Hij waagt niet zijn leven, maar beleeft het juist. ‘Not death-defying, but life-affirming!’ ‘Hij is altijd enorm druk, echt manisch. Maar zodra hij op het koord stapt komt er iets over hem…’ aldus 1 van zijn vrienden.

Het is wat sporters zeggen over momenten, dat ze top presteren. Of zangers. Het is wat mensen zoeken, als ze mediteren. Het is wat Boeddhisten 1 smaak noemen. Wat Gurdjieff herinneren noemt….. Dit volledig in het moment zijn. Helemaal aanwezig.

Het is het mooiste wat er is.

‘Volg je dromen,’ geeft de film je nadrukkelijk als boodschap mee. Ja, ammehoela! Dat is dan weer lekker. Dan moet je wel dromen hebben. En de mogelijkheid om ze te volgen. De energie om ze na te jagen om maar eens mee te beginnen……

Heks kijkt filmpjes over de echte Philippe Petit, waarin hij te zien is als jongeman, tijdens  repetities en een paar andere stunts. Het is inderdaad ongelofelijk. De man is volstrekt thuis op het hoge koord. Zijn hele lichaam ontspannen danst hij heen en weer. Knielt, gaat liggen, neemt iemand op zijn rug……

Ik bekijk foto’s van zijn gang tussen de Twins in aanbouw. Die indrukwekkende bouwwerken, die er niet meer zijn. Er is helaas geen filmmateriaal van zijn ‘coup’. Jammer, jammer. In deze tijd niet meer voorstelbaar. Het huidige tijdperk, waar men zelfs dodelijke verkeersongevallen online plaatst.

‘Het is eigenlijk de kunst van het lopen. Iets dat we allemaal ooit leren. Maar dan geperfectioneerd…..’ glimt Petit ergens in een interview. Ja! Dat is wat me zo fascineert! Het is de kunst van het lopen. In perfecte balans.

En op die grote hoogte kom je dan vanzelf helemaal in het nu terecht. Op de grond kan dat ook. Vraag maar aan Thich Nhat Hanh!

Veelzitters zijn geen paalzitters. En ook geen tweezitters. Heks is er één, ook een veelligger overigens, maar geen tegenligger. En een dwarsligger? Dat dan weer wel.

Ben u veelzitter en ervaart u problemen bij uw hobby? Ga dan naar Kontkrab interieuradvies!’ Een oude dame kreupelt door het beeld richting een enorme leunstoel, waar ze even later volledig in verdwijnt. Ze zou prima in onze Sangha voor kneusjes passen. En: Ze is duidelijk een veelzitter!

Oh, oh, wat zie je toch een hoop onzin voorbij komen zodra je de televisie aan zet. Zodra je de telefoon oppakt. Of zodra je uit het raam kijkt. Dingen die veelzitters nogal eens doen.

Gelukkig is Heks naast veelzitter ook veelwandelaar. En veelfietsster. Dat krijg je met een ADHDhondje.

Naast al deze interessante hobby’s ben ik ook nog een veelprikker. Ook vandaag spoed ik me na de eerste dosis koffie en pijnstillers naar de huisarts. Ik ben te laat en krijg een preek van de assistente. Vooruit maar, dat kan er ook nog wel bij vandaag: Ik mag toch nog naar binnen.

Als de eerste prik erin gaat schreeuw ik het uit. Al dagen heb ik last van een hopeloos lijf. Stijf als een overjarige kwarktaart. ‘Waarschijnlijk door de hitte,’ beweert de fysiotherapeut. Nou ja! En ik maar denken dat warmte goed is voor de spieren!

Ook de tweede prik doet ongelofelijk veel pijn. De assistente krijgt medelijden, absoluut ziektewinst in dit geval: Ze is haar nijd over mijn te late verschijning direct kwijt. Ja, als je zoals Heks in elkaar steekt is het geen wonder, dat je niet vooruit te branden bent!

Toch zit ik op de fiets naar huis te huilen. Wat een verdriet. Dit klotelijf went nooit.

‘Heb je een chronische ziekte?’ vraagt een vriendin onlangs verbaasd, ‘Maar wat heb je dan eigenlijk? Ik dacht dat je een whiplash had…..’ Heks staat hier toch even van te kijken. Hoe is het mogelijk dat het haar is ontgaan hoe ziek ik eigenlijk ben? Het verklaart wel de vreemde opmerkingen, die ze soms maakt over mijn gekwakkel……. En ik me maar druk maken over die opmerkingen!

Ja, die whiplash heb ik ook. Al zo’n jaar of zes. Alsmede ruim zeventien jaar RSI. Te danken aan mijn kortstondige carrière in de automatisering: Lang leve de Millenniumbug! Maar ik heb ook al 30 jaar ME. Met toenemende fibromyalgische bijverschijnselen. Ik ben zelfs de eerste officieel erkende patiënt hier ter lande!

De eerste vijf jaar heb ik wezenloos in bed gelegen. De eerste vijfentwintig jaar heb ik de halve dag op de WC gezeten. Ook een vorm van veelzitten. En veelpoepen natuurlijk…. Door LDN en een straf dieet houd ik mezelf intussen redelijk in de lucht. Eigenlijk zou ik nu wel zo’n beetje in een verzorgingstehuis moeten liggen met een flatus uit m’n reet en sondevoeding door m’n strot.

Dat schijnt het lot te zijn van de ergste gevallen van ME heb ik gehoord van iemand die zulke mensen verzorgt. Over het algemeen zijn dat de braverikken, die doen wat de artsen zeggen. Hetgeen betekent: Antidepressiva nemen en cognitieve therapie volgen. Beiden dodelijk voor deze groep patiënten.

‘Ze willen ook niet beter worden, hoor,’ vertrouwde de vrouw, die hen verzorgt me toe, eventjes vergetend dat ook Heks lijdt aan diezelfde kwaal. Wat een lastpakken! Ziek zijn en blijven. Tjonge jonge. Je hoort toch beter te worden. Of desnoods het loodje te leggen. Maar doe iets! ‘Kankerpatiënten gaan tenminste nog dood! Maar die verrekte MEers blijven maar leven…….’

Je zal maar zo verschrikkelijk ziek zijn en worden verpleegd door mensen, die je zien als een eersteklas aansteller. Brrrr.

Heks staat regelmatig vreemd te kijken van de totale onwetendheid omtrent haar ziekte bij mensen, die me intussen wel allerlei ongevraagd advies geven over hoe ik beter kan worden! Of hoe ik met mijn ziekte moet omgaan……Gek toch eigenlijk! Of ben ik nou gek?

Het varieert van een goedmoedig ‘Je ziekte is gewoon een schuurpapiertje van het leven, het helpt je om een beter mens te worden’ tot ‘hier heb je het adres van een therapie, die je echt moet volgen. Ik heb dan wel geen idee wat je mankeert, maar ikzelf heb baat gehad bij deze extreem dure grap, waarbij een stuk of zes therapeuten bovenop je nek springen om de reactie van je stresssysteem te veranderen.’

Helaas is er hier in Nederland nog steeds geen afdoende behandeling tegen ME. In Noorwegen wel. Daar krijgen deze patiënten chemotherapie: 70% geneest. Dus je kunt maar niet blijven beweren dat het tussen de oren zit of dat het een verkeerde reactie van je stresssysteem is.

Als je er niets van af weet, hou dan gewoon je mond!

Morgen komt de Don logeren. Hij heeft ook een kreukellijf, net als Heks. We hebben elkaar de laatste zes jaar maar 2 uur gezien om die reden. Het is gewoon een behoorlijke onderneming om elkaar op te zoeken met die 250 kilometer ertussen. We spreken elkaar wel wekelijks. Urenlang zelfs. De Don hoef ik over mijn lijf niks uit te leggen……

Vandaag probeer ik mijn huis een beetje opgeruimd te krijgen. Door het veelzitten en veelliggen van de laatste tijd is het hier een beetje achterstallig. En als de Don komt wil ik dat het netjes is! Zodat het niet al teveel afsteekt bij zijn driedelig pak!

Vanmorgen heb ik op de terugweg van de dokter ook een paar gezellige plantjes gehaald voor op mijn balkon. Van bloemen vrolijk ik altijd op. Ik ga ze snel in de grond stoppen!

 

‘Blest Pair of Sirens’: Concert van het projectkoor van Stichting Leidse Koorprojecten onder leiding van Wim de Ru. Samen met een Engels koor, het Fleet Choral Society uit Fleet onder leiding van Gwyn Parry-Jones. Heks geeft haar eigen twist aan de uitvoering. Noodgedwongen……

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

De dirigent van het Engelse koor

Het laatste halfjaar oefent Heks met enige regelmaat op zaterdagmiddag met het SLK-koor. Het projectkoor van Stichting Leidse Koorprojecten. De laatste tijd zelfs ellenlange middagen, omdat we de gekozen muziek er maar niet in kregen.

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Een groot struikelblok bleek het belangrijkste stuk van het concert te zijn: ‘Blest Pair of Sirens’ van Hubert Parry. ‘Zo gek,’ verzucht onze dirigent Wim de Ru tijdens de laatste repetitie, ‘Al jaren raadt iedereen me aan om dit stuk eens uit te voeren. En steevast zeggen ze er dan bij dat het zo gemakkelijk weg zingt!’

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Geobserveerd door onze dirigent!

We kijken de man glazig aan. Makkelijk weg zingt? Hoe komen die mensen er bij? Wie zijn die lui, die dit beweren?  Nou, onder andere de helaas ontslapen vrouw van Wim. En nog zo wat mensen, die beslist weten waar ze het over hebben.

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Sommigen zitten voor de uitvoering met de handen in het haar!

‘Ik moet jullie iets opbiechten,’ vervolgt onze dirigent, ‘het klopt inderdaad, dat het stuk heel goed te doen is, als je de vierstemmige versie aanhoudt. Helaas hebben wij gekozen voor de zeer moeilijke achtstemmige versie. Gewoon, omdat ik niet op de hoogte was, dat er ook een eenvoudiger variant bestond….. Excuses!’

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Anderen maken zich niet zo druk

Foutje, bedankt. Er is niets meer aan te doen. Voor de zoveelste keer worstelen we ons door de lastige passages. Gelukkig hebben we nog een generale repetitie. Maar dan moeten we ook afstemmen op het speciaal uit Engeland overgevlogen koor, Fleet Choral Society uit Fleet onder leiding van Gwyn Parry-Jones, waarmee we dit project uitvoeren!

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Tijdens deze enige oefenmiddag samen met het Engelse koor blijkt dat ik helemaal achteraan sta met naast me twee dames, die er niet al teveel van bakken. Heks blijft ook in gebreke.

Door alle drukte van de laatste tijd is het oefenen er totaal bij ingeschoten. Zo zit ik dan tussen de generale en de uitvoering toch nog bloedig op dit lastige stuk te ploeteren. Iemand moet toch het voortouw nemen….

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Sommigen gaan ook nog een concert geven in Engeland….

Het heeft niet geholpen blijkt tijdens de uitvoering. Ik raak volledig de kluts kwijt halverwege de Blest pair. ‘Wat kan mij het schelen?’ denk ik vervolgens. Vol overgave voeg ik een negende stem toe aan het geheel.

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Sommigen hebben hun hoofddeksel aangepast aan de angelsaksische smaak

Jarenlange muziekpraktijk zorgt ervoor, dat mijn spontane inbreng moeiteloos opgaat in de rijke kakofonie aan stemmen. ‘Ik heb toch betaald om mee te doen? Ik ben toch op alle repetities geweest? Ik heb toch ook nog toegangskaarten gekocht?’ rechtvaardig ik mijn actie, ‘Dus: Vooruit met de geit. Gaan met die banaan!’

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Als ik later in bed lig en aan dit moment terug denk krijg ik een lachaanval. Naast me ligt Cowboy lekker te ronken. Ik schuddebuik zachtjes om hem niet te wekken. Oh, wat grappig. Heerlijk.

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Mijn ondeugende buurvrouw

Tijdens de gezellige borrel achteraf hoor ik links en rechts van mijn koorgenoten, dat ik bepaald niet als enige het spoor bijster was. ‘Thuis lukte het prima, maar elke keer tijdens de repetities raakte ik compleet van de kaart. En ook nu weer! Midden in het concert was ik volledig de kluts kwijt…’ Aldus een tenor.

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Helaas mocht ik mijn hoed niet ophouden tijdens het concert, het zou de akoestiek teveel verstoren……

Gelukkig heeft het publiek er weinig van gemerkt. Volgens mijn hartje klonk het prachtig. Ook Steenvrouw vond het supermooi. Dus al met al toch weer een geslaagd project van Stichting Leidse Koorprojecten!

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Steenvrouw is enthousiast

koor19

Cowboy is onder de indruk

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Jip is er ook!

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

Natuurlijk samen met Janneke!

STICHTING LEIDSE KOORPROJECTEN, projectkoor , uitvoering, Hartebrugkerk, Koeliekerk

‘GLOBAL LORCA’ IN AMSTERDAM: Frogs speelt eindelijk in de buurt met zijn prestigieuze project. En wij waren erbij!!!!!

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Zondag 8 december woon ik een hele leuke voorstelling bij, waarin Frogs meespeelt. Het is een kleine reprise van een project, dat deze groep afgelopen zomer in Zwitserland heeft opgevoerd. Frogs is hierop een hele grappige manier ingerold. Tijdens een poëziemanifestatie werd hij ‘ontdekt’ door een man, die hij eerder had geïnterviewd in het kader van tango. Deze nodigde hem uit voor een optreden in Amsterdam. Daar leerde hij andere leden van dit gezelschap kennen.  Ze begonnen wat dingen samen te ondernemen en uiteindelijk kwamen ze in Zwitserland terecht.

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Het complete en zeer uitgebreide verhaal over het ontstaan van deze voorstelling vind je hier.

Het is een internationaal gezelschap. De initiator van het geheel is de in Argentinië geboren acteur Carlos Trafic. Samen met de uit Uruguay afkomstige tangozanger, acteur, dichter, maker van maskers , Juan C. Tajes, de Schotse actrice Grainne Delaney en de oer-Hollandse dichter/percussionist en journalist Rik van Boeckel, vormt hij de harde kern van het gezelschap. Afgelopen zomer werden daar nog de uit Spanje afkomstige sopraan Araceli González Fernández en de Finse gitarist Hannu Siiskonen aan toegevoegd. Een hele mondvol inderdaad, dit bonte gezelschap!

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Maar niet alleen de namen, beroepen en afkomst zijn boeiend: De voorstelling zelf mag er ook zijn. Van Frogs heb ik natuurlijk al veel verhalen over zijn Zwitserse avontuur gehoord. Ik heb daaruit opgemaakt, dat het niveau van de verschillende artiesten erg hoog is. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen, als de voorstelling gaat beginnen.

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

In het atelier van Juan in de Warmoesstraat in Amsterdam zitten we op houten klapstoelen achter een golvende rode lijn afgetekend op de betonnen vloer: Het speelvlak. De voorstelling begint overtuigend met een hoop lawaai en activiteit, De energie is direct heel hoog. Het hele programma is opgebouwd rond de dichter Garcia Lorca. Gedichten worden vertolkt, delen uit toneelstukken van deze bijzondere auteur worden gespeeld. De voertaal is een mengsel van Spaans, Nederlands en Engels. Verwarrend?

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Nee, dat valt reuze mee. De Spaanse delen zijn natuurlijk nauwelijks te volgen met mijn anderhalf jaar Spaanse les in het pakket. Maar de emoties komen prima over. Voor de pauze bezorgt deze groep me de koude rillingen met het declameren van een gedicht over een stierenvechter. Deze vriend van de dichter heeft het leven gelaten tijdens een gevecht. Indrukwekkend vertolkt in drie talen. Het publiek zit er onthutst bij na dit geweld. Gelukkig krijgen we in de pauze een lekker glas wijn. Ook heel prettig tegen de optrekkende kou!

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Na de pauze gooien ze zich er weer vol in. De zangeres zingt de sterren van de hemel: Wat een stem! Ik lig helemaal plat van het lachen om Juan en Carlos met pruiken op hun hoofd. Ik versta er niets van, maar het ziet er zo ongelofelijk grappig uit. Frogs doet een prachtig gedicht over de maan, waarbij hij zijn trommel als de maan laat ondergaan aan het einde. Mooie vondst!

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

De middag vliegt voorbij, de voorstelling eindigt in een dansje. We worden allemaal uitgenodigd om mee te doen. Dat laat Heks zich geen twee keer zeggen. Voor we het weten zitten we hard te klappen en is het echt afgelopen. We blijven nog een hele tijd plakken. We krijgen nog meer wijn. Iedereen is nu wel heel erg vrolijk. Frogs gaat nog lekker Spaans eten met zijn collega’s. Ze zijn intussen goed bevriend geraakt! Daarna vliegen ze allemaal weer uit, naar hun eigen windstreken. Alhoewel: De meesten zijn in Nederland neergestreken…….

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

Global Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu SiiskonenGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGlobal Lorca, Carlos Trafic, Juan C. Tajes, Grainne Delaney,  Rik van Boeckel, Araceli González Fernández en Hannu Siiskonen

SAMEN ZINGEN!!! Goddelijke adem alom, heks heeft het er maar druk mee, even op adem komen……

Kunnen engelen eigenlijk ademen?

Hoe doen engelen dat eigenlijk met die goddelijke adem?

Gisteren in mijn kerk, waar god ook een vrouw is, preekte de dominee over zingen. De adem van god. Hoe god de mens adem in blies. Hoe zingen de verbinding van de ziel met het goddelijke symboliseert. Hoe je in samenzang deze ervaring deelt. Een prachtig gedicht van Willem Barnard , Zingen in de kerk, kwam voorbij. Er werden natuurlijk ook de nodige liederen door ons ten gehore gebracht. En tot slot zong onze voorganger de zegen. Hij heeft een prachtige stem, ook nog.

De adem van god in het Gregoriaans

De adem van god in het Gregoriaans

Vandaag was het alweer zang wat de klok sloeg. Indiaas deze keer. We zonken met onze stemmen moedertje aarde in door een uur lang Aaaa te zingen, zo laag mogelijk. We verbonden ons met  de adem van de godin, bezongen de godheid Krishna….

Krishna's goddelijke adem

Krishna’s goddelijke adem

Er stond weer een geweldige Indiase maaltijd voor ons klaar in de pauze. Daarna lag heks gestekt op de enorme trampoline in de achtertuin. Wat een feest, m’n snuit in de zon! Dat was lang geleden……Om me heen hoorde ik het gekwebbel van de andere dames. Nieuwtjes werden uitgewisseld. Een enkeling schreef ijverig een ‘partituur’ over.

De middag besteedden we aan het instuderen van een nieuwe compositie. Het ging erin als koek bij mij. ‘Hoor die heks eens alles perfect doen vandaag!’ riep Marianne, onze juf. Heks trots natuurlijk. Maar ook blij: Lekker hoor, zo’n flitsende dag!

Sarangi

Sarangi

Aan het einde van de middag kregen we nog een privé-concert van Marianne Svazek en Celine Wadier. Ze gaven ons een voorproefje van een uitvoering, die morgen voor hen op het programma staat. Celine had prachtige muziek gecomponeerd op Hindoestaanse teksten. Haar warme stem vertolkte de tekst met een fraai Frans accent. Tegelijkertijd bespeelde ze de piano, Marianne begeleidde het geheel op de Sarangi, een soort Indiase viool. Wat leuk om haar daarop te horen spelen. Een primeur voor me.

Zo blaast gods adem vrolijk door me heen en om me heen de laatste dagen, heks heeft geen klagen. Vanavond geheel gekleed, TV aan, kittens spelend om mijn hoofd, in slaap gevallen. Even uitpuffen van al die hemelse lucht…..

spelend poesje, kitten speelt

Katten snorren op de adem gods

Roze wolk in huize heks. Nooit gehoorde donkere wolken voor slachtoffers heksenjacht na dood Silvia Millencam.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De roze wolk in huize heks duurt voort. Ik hang de halve dag met mijn kop in de kattenhemelwieg om het gefriemel en gedoe gade te slaan. Tussendoor doe ik wat dingen: Zingen in Barendrecht. Eten bij Pappa. Maar daarna snel weer naar huis: Hoe gaat het met m’n schatjes? Ysbrandt is er minstens zo op gebrand als ik. Die babypoesjes in huis vondt hij bijzonder spannend.

Het dekentje waarop ze geboren zijn is zwaar besnuffeld de laatste dagen door alle huisgenoten. Het zit nu in de was, maar ik denk dat er geen geurmolecuul meer op te vinden is…

IMG_0080 IMG_0086

Alle dieren zijn natuurlijk nieuwsgierig naar de veroorzakers van al die olfactorische verassingen. De één na de ander komt op kraamvisite. Even kennismaken met de dochter en zoon van Pippi…. Het geslacht is nog niet vast te stellen natuurlijk, maar afgaande op hun verschil in grootte zou mijn veronderstelling wel eens kunnen kloppen.

Ontroerend zijn de bezoekjes van ThayThay. Hij is de vader. Pippi is duidelijk dol op hem en hij is weg van haar en het hele gebeuren. Op één of andere hele natuurlijke manier is er erkenning van zijn vaderschap. Het zal wel iets met geuren zijn, maar er is sprake van acceptatie en affectie! Nou ja, kijk maar naar de foto’s.

pappa kat, mamma kat en kittens

ThayThay op kraamvisite

pappa kat, mamma kat , kittens

Zijn die van mij?

pappa kat, mamma kat, kittens

Ja echt schat, helemaal van jou en mij…

pappa kat, mamma kat, kittens

Dag liefie, later

Vorige week schreef ik een reactie op een televisieprogramma over Silvia Millcam en het alternatieve circuit. Ik heb daar een reactie op gekregen, die me al de hele dag bezig houdt. Het is het verschrikkelijke verhaal van mensen, die slachtoffer zijn geworden van de heksenjacht en media hype rond het sterven van deze bekende en geliefde vrouw. Het is een nachtmerrieachtige geschiedenis. Het staat onderaan de blog van 3 april. Dit verhaal is nooit gehoord. Lees, luister en huiver…

IMG_0100

IMG_0097

IMG_0123 IMG_0150 IMG_0144 IMG_0131 IMG_0130

moederpoes met jong

Pippi de oermoederpoes