Heks’ linkerhand bemoeit zich met haar rechterhand. Wat is die toch aan het doen? Nieuwsgierig stuurt ze haar muis erop uit om de boel te verkennen. Die wordt geen steek wijzer van de wijsvinger aan de overkant. ‘Je linkerhand kan ook maar beter niet weten wat je rechterhand doet, muis,’ piept pink vanuit het voorhuis.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Donderdagmiddag ga ik aan de slag. Ik wil een aantal beautyboxen maken voor dames in een ‘Blijf Van mijn Lijf Huis‘. Een ‘Laat Me In Godsnaam Met Rust Huis‘. Een ‘Houd je TeringTengels Thuis Huis‘. Toevluchtsoord voor dames, die ‘Me Too’ ver voorbij zijn. Vrouwen, die hun leven niet zeker zijn. Fijn dat die huizen er zijn. Vreselijk dat ze zo nodig zijn.

Een vriendinnetje van Heks heeft een vriend, die zijn handen niet thuis kan houden. Het is een boom van een kerel met ijzeren vuisten. Mijn vriendinnetje is ook niet voor de poes. Zij kan best een goeie poeier uitdelen. Indien nodig. Als ze wordt lastig gevallen op straat bijvoorbeeld. Door een vervelende wildvreemde.

In de liefde is zij een schat. Ze heeft alles gedaan voor die rat. Met stank voor dank. Ziekelijke jaloezie vermeng met het gebruik van sterke drank en hard drugs hebben hem compleet over de kling gejaagd. Zijn misdragingen hebben hem in de bak doen belanden. Daar zoekt ze hem trouw op. Ze houdt van die onmogelijke man. Hij kan ook heel lief zijn. Meestal is hij dat.

Een vroegere hulp van Heks heeft jaren in een Blijf Van Mijn Lijf Huis doorgebracht. Nu woont ze weer op zichzelf. Haar ex is een doorgewinterde psychopaat. Ze zijn al meer dan 7 jaar uit elkaar. De man heeft intussen al jaren een andere vrouw. Maar zijn ex-vrouw is nog steeds van hem. Hij valt haar voortdurend en systematisch lastig. Zozeer zelfs, dat er weer voor de zoveelste keer een contactverbod is ingesteld.

‘Ik kwam in dat huis en had helemaal niks meer. Ik had niet eens kleren of ondergoed,’ vertelt ze me een tijd geleden. Zo is het balletje in mijn hoofd gaan rollen. Deze vergeten dames, waar zelden iemand naar omkijkt. Gevangen in een leven met hun eigen persoonlijke beul. Iemand, waar ze ooit veel van gehouden hebben. Waar ze misschien nog wel van houden.

Ook dat nog…..

Liefde kan heel hardnekkig zijn. Vooral die voor een foute man. Ga het maar eens aan jezelf toegeven, dat je er helemaal naast hebt gezeten, toen je zo nodig met hem moest trouwen. Ondanks alle waarschuwingen van je omgeving.

En ook: Narcisten en psychopaten kunnen praten als Brugman. Ze beloven je koeien met gouden horens, maar maken je vervolgens hoorndol. Je raakt geverfd door hun agressieve verschrikkelijke warwol. Murw.

Maar echt wennen doet het nooit. De rake klappen. Het oeverloze geweld. De geestelijke mishandeling. Het gaslighten.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks is natuurlijk zelf vorig jaar weer eens flink onder handen genomen door zo’n figuur. Toen de politie arriveerde stak hij parmantig zijn gespierde borstkas vooruit. ‘Ik doe GEEN aangifte,’ klonk het vervolgens olijk uit zijn mond. De wereld op zijn kop. Narcisten draaien nu eenmaal alles om.

Heks was echter stomverbaasd! Die had ik niet zien aankomen!

Mijn ‘Maar ik wil wel aangifte doen,’ vond geen gehoor bij de mannen in het blauw. De malloot had hen volledig ingepakt met zijn snode praatjes. Wat ook niet hielp is dat de twee getuigen, twee dames ook nog, bij hoog en bij laag volhielden, dat er niks gebeurd was.

Heks was echter bont en blauw. Een keiharde trap in haar scoliotische rug heeft haar chronische schade opgeleverd. Zelfs een stapel doktersrapporten over de kwetsuren en vele foto’s van de blauwe plekken mochten niet baten. De machtswellusteling werd niet vervolgd. Waanzin.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Als kind ben ik met enige regelmaat flink mishandeld. De relatie met mijn opvoeders was een hele uitdaging. Uiteindelijk ging ik met een stevige hersenschudding het huis uit. Een kers op de taart van mijn opvoeding. Narcisten worden altijd pislink, als ze hun controle dreigen kwijt te raken. Het feit, dat ik op kamers zou gaan wonen deed het huiselijk geweld enorm escaleren.

‘Zeg maar tegen de dokter, dat je van de trap bent gevallen,’ was het advies dat ik kreeg na dat incident. Niets was minder waar. Er was een hardhouten deur uit een metalen sponning geramd door de dader. Die stormde met geheven vuist naar binnen. Vervolgens werd Heks pardoes bewusteloos geslagen door die grote ijzeren vuist.

Het is lang geleden, maar ik herinner het me nog levendig. Een herhaalfilm in mijn hoofd.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Toen ik weer bij kwam stond de dader geschrokken mijn naam te roepen. Daarna werd er nooit meer over gesproken. Ik werd geacht een tijd van de radar te verdwijnen. Want ik zat natuurlijk fout. Waarmee? Geen idee, het was ongetwijfeld iets onbenulligs.

Alsof dat overigens iets uitmaakt. Niets legitimeert geweld tegen vrouwen. Of mannen. Of kinderen…..

Ik hield overigens veel van de betrokkenen. Ook zij konden lief zijn. Ik weet dus heel goed van de hoed en de rand.

Jarenlang heb ik me bekwaamd in allerlei vechtsporten. Aan mijn lijf geen polonaise meer. Tegenwoordig heb ik daar weinig meer aan. Ik ben veranderd in een slap watje. Ik heb nog wel een grote bek. Indien nodig. Vijfendertig jaar ME en Fibromyalgie hebben de zaak geen goed gedaan. Het was dus echt een heldendaad van die kwezel vorig jaar met zijn losse handjes. Hij verdient een lintje.

Maar goed. Ik ga dus beautyboxen in elkaar flansen voor mijn zusters. Vrouwen, die het honderd keer slechter getroffen hebben dan Heks. Ik wil hen iets leuks geven voor de kerst. Een beetje verwennen, midden in alle ellende.

‘Hoeveel dames zitten er bij jullie in de opvang?’ informeer ik eerder deze week. Ik had gerekend op een stuk of 8. Hoe ik op dat aantal ben gekomen is me nog steeds een raadsel. ‘Momenteel verblijven hier 20 vrouwen,’ klinkt het opgewekt aan de andere kant van de lijn. Goeie hemeltje. Nu moet ik echt aan de bak!

Gelukkig heb ik een enorme berg dozen bewaard. Heks, zelf een enorme doos, houdt gewoonweg van dozen. Ik vind het leuk om ze te beplakken met mooie plaatjes. Ik maak er bijvoorbeeld ‘magische wensdozen’ van. Of verwendozen En nu dus beautyboxen.

Ik heb al heel wat spulletjes bij elkaar gesprokkeld om er in te stoppen. Leuke make up paletten. Een zelfbruin-middel met speciale handschoen om het goedje op je lijf aan te brengen. Haarmaskers en nagellakjes. Lekkere maskertjes voor op je lekkere bekkie. Of je pronte decolleté. Zelfs eentje voor op je billen…….

Ik heb hoofdhuidmassageborstels in de aanbieding. Make up kwasten. Shampoos en crèmetjes. Mascara’s en lippenstiften. Een hele doos vol.

De eerste doos vullen gaat traag. Ik moet er echt inkomen. Maar na een stuk of tien boxen loopt het proces op rolletjes. Eerst plak ik allemaal mooie plaatjes op de doos. Vervolgens prop ik em vol met spulletjes. Daarna gaat er een engelenkristal in. En een handje antidepressiva: zwarte chocolade met gember. En tot slot een kaartje met kerstwens.

Om 1 uur ’s nachts heb ik 15 dozen af. Ik rammel intussen van de honger. Eten is er bij ingeschoten. Het is ook lastig om iets op te warmen met al die dozen vol spullen in de keuken. Snel gooi ik iets in de magnetron. Even lekker bikken en dan direct weer door!

Om vier uur ’s nachts ben ik dan eindelijk klaar. Ik heb werkelijk overal spierpijn. Toch moet ik nog een rondje lopen met de hondjes. Wat moet, dat moet.

Trots zit ik even later naar de stapel kleurige pakketjes te kijken. Wat zijn ze leuk geworden. En zo divers! Geen idee of de dames er blij mee zullen zijn. Uiteindelijk zitten ze daar niet voor hun lol. Misschien staat hun kop helemaal niet naar dit soort goedbedoelde onzin.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Ik heb er in elk geval veel plezier in om die dozen te maken,’ murmelt Heks slaperig, ‘Elke doos is speciaal voor iemand bedoeld. Ik weet niet wie. Maar zo voelt het.’

Vrijdagmiddag lever ik drie kratten vol kleurige boxen af. De dames van de receptie zijn verrukt bij de aanblik van al dat moois.

‘Ik heb ook nog wat zakken met kleding in mijn auto liggen. Bestemd voor een chic winkeltje in Oegstgeest, om te verkopen. Misschien is dat ook iets voor jullie?’ zeg ik tegen de dame, die me helpt om alles naar binnen te dragen.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

‘Als het maar goed en schoon is, soms komen mensen echt met vreselijke ja… uh,’ begint ze. ‘Vreselijke rotzooi,’ vult Heks aan, ‘Dit zijn allemaal goede merken. Maar ik weet natuurlijk niet of er iets bij zit voor de dames hier. Wat over is mag in de kledingcontainer….’

Op weg naar huis stop ik ergens voor een wandeling met de hondjes. Twijfel bekruipt me. Zullen de dames er blij mee zijn? Of wekt het louter ergernis en woede? Denken ze ‘Weer zo’n mens, die goed wil doen om er zelf een goed gevoel aan over te houden….’ bijvoorbeeld.

‘Mogen we je mailadres? Dan kunnen de vrouwen je een bedankje sturen!’ werd me gevraagd. Even twijfel ik. Wil ik dat wel? Ze hoeven me echt niet te bedanken. Maar je moet iemand toch wel de kans geven, als ze dat wil? Dus schrijf ik het op.

Heks is meer van ‘laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet’. Maar vandaag dus even niet, want ik schrijf er hier over. Voor anderhalve man en een paardenkop overigens. Maar toch.

Ik schrijf vooral om mijn mooie dooscreaties te kunnen laten zien. In het echt veel mooier dan op de foto’s. Ze komen niet helemaal goed uit de verf, helaas.

Het was heerlijk om weer eens een avondje te knutselen. Grasduinen in mijn voorraad stickers en plaatjes. Lekker te knippen en te plakken. Omgeven door rommel te fröbelen en frommelen. ‘Als er 1 iemand een goed gevoel van krijgt is mijn missie geslaagd,’ zegt mijn rechterhand tegen mijn linkerhand. Als deze vraagt, wat ‘ie toch in godsnaam aan het doen is tot diep in de nacht……

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Spontaan dood gaan is niet voor iedereen weggelegd. Heks bezoekt het huis van Schilder, mijn goede vriend, die er zo plotseling tussenuit kneep afgelopen voorjaar. We missen hem verschrikkelijk, maar hij maakt het best goed. Is wat ik vermoed. Een lang liefdevol leven en dan lachend sterven. Dat is wat ik wil. Wie niet?

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Spookheks

Zaterdagmiddag loop ik met een paar potten kweeperenjam bij Schilder binnen. Zijn familie heeft een afscheidstentoonstelling georganiseerd in zijn intussen vrijwel lege huis en het is alweer het laatste weekend. Vorige week ben ik ook eventjes gaan buurten, maar het was best druk en ik wilde fietsen met Vik vanwege het prachtige weer. Gelukkig is de expositie wegens succes verlengd.

‘Ik kom volgende week nog eventjes een wijntje drinken,’ beloof ik de broer van Schilder, mijn oude vriend Galeriehouder. Wat je belooft moet je doen, ook al lig je total loss in je bed. Zodoende hijs ik me in de kleren en ga op pad voor een rondje met mijn trouwe hondje. Onderweg doen we de expositie aan.

Voel jij hem hier, Heks?’  Broer kijkt me nieuwsgierig aan, ‘Jij bent daar toch supergevoelig voor?’ Ja, ik voel hem zeker. Hij heeft het prima naar zijn zin. ‘Gisteren toen ik de badkamer in liep hier rook ik hem gewoon. Alsof hij naast me stond!’ vervolgt broerlief.

Zo grappig vind ik dat. De meeste mensen vinden Heks maar een rare Tinus met die gezellige onderonsjes met haar geliefde doden. Onverwacht krijg ik zo nu en dan toch weer begrip voor mijn ijle kwaliteiten: Zodra er iemand overlijdt, die heel dichtbij staat, voelen de achterblijvers zelf ook opeens van alles. En dat vertellen ze dan weer aan mij!

Vorig jaar werd ik met enige regelmaat gebeld door het nummer van een vriend. Alleen beweerde hij bij hoog en bij laag niet degene te zijn geweest, die het nummer had gedraaid. Ook hoorde ik helemaal niks als ik de hoorn op nam. Dus belde ik maar terug naar het nummer. Kreeg de vriend, die niet het nummer had gedraaid, maar me wel had gebeld. En die behoorlijk om een praatje verlegen zat!

TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Ik dans en dans, gekke Heks. Mijn hemelse spitzen zitten honderd keer beter dan die hopeloze martelwerktuigen die ik gewend ben……

Zijn geliefde was net overleden. Hij ging door een persoonlijke hel. Dus belde zijn engeltje Heks op. Via zijn nummer. Vraag me niet hoe het kan, maar het is een paar keer gebeurd.

Ooit -lang, lang geleden, toen ik nog in de IT werkte- kreeg ik een baan als systeembouwer bij een bedrijf, waar net 1 van de 2 bazen was verongelukt. Hij was met grote vaart tegen een boom geknald. Zeer waarschijnlijk onder de invloed van alcohol.  Het bedrijf kreeg postuum een boete vanwege die boom herinner ik me.

Het slachtoffer -van zichzelf- was een piepjonge, beeldschone, reteslimme man. Iedereen was nog in shock, toen ik mijn proeftijd begon. Vooral de secretaresse. Zij had onlangs een liefdesrelatie met de jongeman gekregen. Ze waren net terug van een romantische vakantie in Griekenland.

Iedere vrijdagmiddag werd er lustig geborreld in de vergaderzaal. Het was een leuk bedrijf met een losse sfeer. De nog in leven zijnde baas hield ook van een slok. En van zijn secretaresse. In de korte tijd dat ik werkzaam was bij het bedrijf verliet hij zijn vrouw en trok in bij zijn zakelijke rechterhand. Die in de loop van haar loopbaan heel wat minder zakelijk geworden was jegens hem. Met die rechterhand…..

Zodra we allemaal zaten met een drankje en een hapje begonnen de lichten te knipperen. Alsof de dierbare dode verontwaardigd was over onze volle glazen en zijn gebrek daaraan. Alsof hij toch eventjes in het middelpunt wilde staan. Alsof…..

Kortom: Het spookte behoorlijk daar in de Baarnse bossen. Want daar stond dat bedrijf. Daar reisde ik elke dag heen met de trein. Een mijl op zeven. Daar zat ik me urenlang de tyfus te vervelen in een zuurstofloos noodgebouw. Mijn rug gegrild door een gevelkachel. Mijn buik koud als een steen.

Ik kreeg zelf ook een collega achter me aan. Een knappe vent, maar Heks vond hem eng. Ik wist destijds niet waarom, maar ik denk achteraf dat het gewoon een narcist was.

De combinatie van dolende ziel, getraumatiseerde baas, narcistische collega en dodelijke verveling eisten al snel zijn tol. Binnen mijn proeftijd zegde ik mijn baan op. Ik had intussen iets gevonden dichterbij huis. Het betaalde ook nog eens veel beter. Heks werd gedetacheerd bij de Felicitatiedienst! Zat ik opeens tussen de Blije Dozen!

Een bizar geschenk overigens voor een net bevallen vrouw. Zit je te hannesen met je uitgescheurde doos waar je niet eens op kunt zitten, krijg je zo’n hostess op bezoek met een blije doos. Van het bedrijfsleven.  Voor straf.

It’s a mens world. En: Me too? Nee, ik heb geen kids.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Horror de borrel elke vrijdag op zolder. De meesten vonden het kolder, dus ging het spook van pure ellende met mij mee naar huis……

Mijn leven lang heb ik met de doden gepraat. Ik heb ze gevoeld. Ben over hen gestruikeld hier in huis. Vooral als ze met geweld heen gingen. Geweld jegens zichzelf. Of door een ander. Of een vreselijk ongeluk……. Zielen, die moeilijk wegkomen kloppen altijd op de deur van mijn heksenhuisje.

Soms zitten ze wekenlang op een stoel in mijn woonkamer. In shock. Niet begrijpend dat het over en uit is hier op aarde. Daar heb ik dan mijn heksenhanden vol aan.

Dus beweer nou niet dat ik nooit iets uitvoer. Ik werk wel degelijk keihard, ik krijg er alleen niets voor betaald. Althans niet in aardse termen. In de hemel krijg ik vast een gouden bordje om van te eten.

‘Het is toch zo heerlijk om nog eens tussen al zijn schilderijen te zitten. Vorige week bedacht ik me opeens dat dit de laatste keer is dat dat kan. Vanaf nu zie ik er nooit meer zoveel bij elkaar!’ roep ik tegen de familieleden van Schilder.

Dan vertel ik hen dat hij in mijn huis ooit een enorme muurschildering heeft gemaakt. ‘Mijn werkkamer is rondom beschilderd. Abstract. Echt prachtig. Wij moesten er altijd om lachen, dat een volgende bewoner van dit huis er waarschijnlijk olifantjesbehang overheen zal plakken. Die heeft geen idee dat het een kapitaal muurtje is!’

Schilder is zo happy aan gene zijde. Dat bespeur ik steeds als ik hem voel. ‘Heks, zo mooi, van hieruit kan ik al mijn schilderijen zien, de energie. Ik zie hoe ze stralen in de huizen en gebouwen waar ze hangen. Echt prachtig!’ hoorde ik hem al snel na zijn dood enthousiast in mijn oor toeteren.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Heks, het is hier zo mooi! En mijn schilderijen lijken wel licht te geven vanuit mijn huidige gezichtspunt! Ik zie alles als louter energie, haha! Mind over matter is er een beestje bij!

Hij is nog steeds even gedreven en begeistert. Die nieuwe wereld van licht en liefde vind hij dan ook geweldig!

‘Het is heel raar: Soms, als ik door de stad fiets, wil ik eventjes bij hem aanwippen, zoals ik voorheen zo vaak deed. Maar het kan niet meer. Daar kan ik slecht aan wennen. Hoezeer ik ook overtuigd ben dat hij gelukkig is…..’

Kijk, wij blijven natuurlijk gewoon mensen. En die houden nu eenmaal niet van verandering en afscheid. Wij zitten het liefst gezellig bij elkaar op de lip. Te liplezen. Of op zijn minst willen we de ander echt niet kwijt. Maar soms is het je tijd.

‘Niemand gaat voor zijn tijd,’ zei mijn grootvader vroeger. Zijn tijd was toen al bijna aangebroken. De man was pas 72. Schilder was nog veel jonger……

‘Ik wil lachend doodgaan,’ zegt de Don altijd. Dat is best een Boeddhistische uitspraak van dit notoire boefje. Boeddhisten schrijven hele boeken vol over dat onderwerp. Dood gaan we toch, maar de manier waarop je sterft is heel belangrijk in deze optiek.

Ik heb er een prachtig boek over in de kast staan: Het Tibetaanse boek van Leven en Sterven. Een hele inspirerende dikke pil. Werkt beter dan een pil van de dokter als je vrolijk sterven wilt.

Heks wil ook lachend doodgaan. En daarna ga ik nog heel veel pret maken. Lekker spoken bijvoorbeeld. Maar ook voordat het zover is wil ik mijn lachspieren blijven gebruiken. Dagdagelijks. Intensief! Tot ik er dood bij neerval!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Ik teken ervoor!