Lac Caninum gooit roet in mijn pikorde-soep. Die soep wordt zeer heet gegeten, hoewel nooit opgediend. Chagrijnig Heksje wil het niet weten. Ik kan beter weer eens daten. En de rest gewoon vergeten!

‘Lac Caninum, dat ga ik je geven,’ mijn homeopate heeft weer een goed idee. Hondenmoedermelk. Toe maar. Het is eind september en Heks heeft al zoveel griep voor haar kiezen gehad dit najaar: Genoeg voor een lange koude winter.

Het heeft het slijmerige vernislaagje weerstand van mijn immuunsysteem geveegd. Uitgeteld begin ik met opkrabbelen. Geen mens, die het in de gaten heeft. Ik sla het koor een paar keer over, ga helemaal niet meer naar meditatie of kerk. Geen beginnen aan met dit lijf.

Ik voel me alleen. Op mezelf terug geworpen. Ik zie geen hond. Wekenlang niet. Ik ben een vergeten groente. Niemand weet, niemand weet, dat ik raapsteeltjes eet. Dat ik een eenzame bezemsteel ben. Nee, niemand weet hoe weinig dit bezemsteeltje nog eet. En hoe slecht ze slaapt. En hoeveel tijd ze in haar eentje stuk slaat. In een uitermate pijnlijk lam lijf..

‘Hondenmoedermelk is een middel voor mensen, die zich verschopt en verstoten voelen. Stumpers onder aan de pikorde. Diegenen, waar iedereen vrolijk tegenaan pist. Of overheen kotst. Waar niemand om geeft. De laagst geplaatsten in rang. Waar je geen rekening mee hoeft te houden. Het absolute afvalputje.’

Natuurlijk laat ik me niet kisten. Ik krabbel op. Slik allerlei middelen, laat me prikken en porren. Zonder morren. Laat me beledigen door behandelaars en artsen. Of betuttelen. Geef mezelf een keiharde schop onder mijn kont. Elke dag opnieuw.

Ja, ik voel me verschopt en verstoten. Onbelangrijk. Eenzaam en verlaten.

Laat ik eens een feestje geven.

Mijn verjaardagsfeestje is gezellig, maar het gevoel beklijft niet. Een grote vermoeidheid trekt me vervolgens naar beneden. En ik blijf me maar ellendig voelen en alleen. Ik heb ook gewoon veel te weinig mensen om me heen. Mijn bovenmatige inspanningen voor het piepkleine feestje hebben de laatste restjes energie in mijn systeem opgesoupeerd.

Ook lukt het me niet meer om om allerlei dingen heen te kijken. Vroeger praatte ik alles goed. Ik had je de klap al vergeven voor je em had uitgedeeld. Bij wijze van spreken. Maar nu gaat dat niet meer. Misschien maak ik ergens nog eventjes een mooi verhaal van, maar een dag later gooi ik genadeloos mijn ware gevoelens op tafel. Weliswaar als ik alleen ben. Op mijn eigen eenzame tafeltje.

Ik zie dingen voor wat ze zijn en dat op zich is natuurlijk goed. Maar verre van leuk. Wat moet je er mee? Mensen, die aan je denken maar er nooit zijn? Mensen, die je na jaren radiostilte een felicitatiebericht sturen met een tekst alsof ze je een draai om je oren proberen te verkopen.

Heks heeft last van allerlei ongewenste gevoelens. Ik word er niet goed van. In plaats van blij met een dooie mus ben ik boos. Op die mus. Die er ook niks aan kan doen, dat iemand me blij met hem wil maken…….

Rondom mijn verjaardag ervaar ik een hoog dooie mussengehalte. Ik kan het niet helpen. Dit jaar is het alsof de duvel ermee speelt. De ene afknapper na de andere.

Normale mensen hebben natuurlijk familieleden, die onvoorwaardelijk van hen houden en een beetje voor hen zorgen indien nodig. Of een partner, kinderen. Heks heeft dat allemaal niet.

Mensen willen overigens wel altijd graag dat ik voor hen zorg en naar hen luister. Maar andersom moet ik die kwaliteiten regelmatig met een kaarsje zoeken. Ook bij mensen, die ze wel degelijk bezitten.

Die denken misschien, dat die Heks geen zorg behoeft. Die toverkol redt zich wel. Kijk maar, daar loopt ze te wandelen met haar hondje. Ze ziet er ongelofelijk leuk uit. Bekroond met een fruitig lippenstiftje.

Ze willen wellicht liever dat ik er voor hen ben.

Of ze hebben niet zo’n boodschap aan mijn ellende. Geen zin in die ziekte. Geen trek in mijn gebrek. Zo’n vage kwaal, die nooit over gaat. Waar je niet dood aan gaat. Een levend lijk! Niet bepaald aantrekkelijk.

Heks moet vooral positief zijn en ravissante feestjes geven. De kwast er over. Eruit zien als een filmster. Leuke persoonlijke cadeautjes geven. Aandacht geven. Liefde geven. Niets vragen. Hooguit een broodje met tevredenheid. Dan en slechts dan wil men met mij vertoeven…….

Goddank heb ik een paar goeie vrienden, die van me houden zoals ik ben. Lieve schatten, die om me geven. Rekening met me houden. Iets voor me over hebben. Vrienden, die de moeite nemen om bij mijn feestje aanwezig te zijn. Schatten, die een leuk cadeautje voor me meenemen. Om me een plezier te doen.

Ik weet het, dit is een groot goed. Er zijn mensen, die helemaal geen vrienden hebben. Ik ben wel eens met zo’n medemens bevriend geweest. Totdat die persoon me ging uittesten en pesten! Een lot dat al haar potentiële vrienden trof. Ik ben uiteindelijk dan ook afgehaakt……

Ik ben zo moe. Het lukt me niet meer om overal een mooi verhaal van te maken. Ik begrijp heel veel dingen al niet. Laat staan, dat ik er een positieve slinger aan kan geven.

Rond mijn verjaardag worden geven en nemen in mijn leven opeens heel helder belicht. Zoals iedere jaar ontvouwt zich hetzelfde scenario, maar mijn blik is niet meer vertroebeld. Haarscherp zie ik alles voor wat het is. Voel teleurstelling tot op het bot. Over nare felicitaties. Of het helemaal laten afweten. Of …. of……

Dat is het gevoel, dat ik over heb gehouden aan mijn  verjaardag…..Stom genoeg. Ik weet dat het ondankbaar klinkt. Na al die jaren blijdschap met dooie mussen verwacht geen mens dit van mij. Je kunt me gewoonlijk recht in de bek schijten en nog zeg ik dank je wel……

Bovendien vergeet ik zelf werkelijk ieders verjaardag. Als ik niet wordt uitgenodigd voor een feestje of op zijn minst op de aankomende verjaring wordt geattendeerd kun je het bij Heks echt vergeten: Je hoort helemaal niks van me. Al ben je mijn zuster,  lievelingstante of beste vriendin……

Er is een hele grote omwenteling gaande diep in mij. Alle interne actie- en reactiecircuits staan onder druk. Er is geen pijl op te trekken hoe ik nu weer ga reageren. Maar: Nooit zal het meer hetzelfde zijn. Vanaf nu.

Gisteren zit ik bij mijn homeopate. Ik vertel haar over de diverse afschuwelijke sociale interacties waar ik aan ben blootgesteld de afgelopen tijd. Ik lees haar rare appjes voor en een enkele vreemde mail. ‘Ben ik nu gek, dit is toch een klap in je gezicht, zo’n felicitatie?’ ‘Wat staat hier nu eigenlijk? Niets toch?’

Ik vertel haar over mijn onvermogen om te reageren als mensen me teleurstellen…… Over mijn schaamte. De ‘Ik ben gewoon geen knip voor de neus waard’gevoelens. Overgehouden aan de tijd, dat ik de persoonlijke boksbal alsmede pispaal was van een enorm agressieve narcist. Overgehouden aan een hopeloze positie binnen een zeer disfunctioneel gezin. Het laagste van het laagste. De laaggeplaatste helhond.

Volgens mijn behandelaar ben ik op de goede weg. Het is gewoon heel ellendig als je in zo’n periode van verandering zit. Het oude valt weg en er is nog niets nieuws voor in de plaats gekomen. Als er al ooit iets nieuws komt natuurlijk. Dat valt nog maar te bezien.

‘Het feit, dat je je bewust wordt van al die gevoelens is een enorme stap vooruit. Ik vind het zo erg voor je Heks, dat je je zo moet voelen nu. Het gaat voorbij, maar leuk is anders….’

img_0248

Ysbrandt, ik mis je nog steeds………

Zichtbaar zijn of onzichtbaar. Dat is de vraag vandaag. Doe ik mijn magische Harry Pottermantel aan? Geen idee natuurlijk of het me leuk zal staan. Je veld inkrimpen of uitbreiden? Het is zo oud als de weg naar Kralingen. Het is van alle tijden…….

‘Heks, ik zag je vanmorgen door de eetzaal glijden: Je was min of meer onzichtbaar. Hoe doe je dat?’ Mijn Joodse familielid de dharmateacher kijkt me verwachtingsvol aan. Haar ogen twinkelen. Ze heeft haar vesica piscis bepaald niet in haar achterhoofd zitten.

‘Ik trek mijn veld in,’ mijn antwoord is simpel, ‘In de ochtend voel ik me altijd super belabberd. Dus dan ben ik liever onzichtbaar.’ We grijnzen naar elkaar. ‘Volgens mij weet jij ook heel goed hoe je je veld moet uitbreiden,’ grapt ze vrolijk terug.

Het is zo. Als ik goeie zin heb vult mijn veld met het grootste gemak een voetbalstadion. Mijn veld is geenszins anders daarin dan jouw veld. Of het veld van Sinterklaas.

Daarom is de ene Klaas de andere niet. Niet iedereen is bedreven in het manipuleren van zijn energetische veld. Een grijze muis met een mijter is niet genoeg voor een geslaagde intocht.

Oh jee. Nu ben ik over Sinterklaas begonnen. Een heikel onderwerp. Snel vergeten maar weer.

Andere familieleden zijn om ons heen komen staan. Dit vinden ze toch wel een interessant praatje. ‘Het werkt een beetje zoals die onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter,’ ginnegap ik opgewekt. Dat gaat erin als koek. En het is niet eens gelogen!

‘Ik zal je uitleggen hoe je altijd beeldschoon kunt zijn als je er zin in hebt,’ zegt Heks jaren geleden tegen een logerend nichtje. Ze is overigens al een plaatje. Maar enorm onzeker helaas.

Het meisje is reuze benieuwd, maar het antwoord valt haar dan weer tegen. Heks heeft het over velden en de Godin in je laten dansen. Het beste schoonheidsmiddeltje dat er bestaat!

‘Jij bent gewoon mooi als je er zin in hebt,’ de foute Algerijn is het ook opgevallen. Dit wanproduct van mijn liefdesleven heeft me dan toch een prachtig compliment gegeven! Want het is zo. Ik kan eruit zien als een ouwe gymschoen en tien minuten later oog ik als een model met mijn veranderde veld.

De Don kan het ook heel goed. Het aanbrengen van lagen parfum en het uitdijen van zijn energieveld gaan hand in hand. Een mooi pak erbij om het af te maken. Zijden stropdas als focuspunt……

Als wij samen op stap gaan hebben we dan ook veel bekijks. Vorige zomer liepen we langs de artiestenuitgang van de Schouwburg. Een medewerker kwam naar buiten en viel bijna flauw van verbazing op het plaveisel.

‘Ik heb toch echt veel voorbij zien komen, echt wel. En ik ben dus wat gewend. En om die artiesten met hun enorme ego kijk je bepaald niet heen. Dus. Maar wat heb ik nu aan mijn fiets hangen? Wat is dit? De koning en de koningin van Sheba soms? Nog nooit zoiets gezien hier in de straat…….’

Ik fiets dagelijks langs hetzelfde punt, maar met ingetrokken veld. De man herkent me dus niet eens.

‘Ik herkende je niet, Heks,’ hoor ik dan ook regelmatig als ik incognito mijn hond uitlaat, ‘Zeker omdat je geen hoed ophebt…’ of iets dergelijks volgt er dan. ‘Ja, dat zal het zijn,’ laat ik iedereen in de waan: Ik heb gewoon mijn veld verkleind……

Kletspraat over velden is maar aan weinigen besteed. Aan mijn familielid uit Jeruzalem bijvoorbeeld. Van wie ik vermoed, dat zij dat kunstje ook prima kan……..

UNREST: Een film over mijn aandoening ME. Eindelijk! Het is ongelofelijk hard nodig dat er begrip komt voor deze conditie. Al is het alleen maar om schreeuwlelijkerds en goedbedoelende vrienden, die me bij voortduring ongevraagd advies geven of zelfs uitschelden voor aansteller, eens definitief de mond te snoeren. Maar ook artsen en behandelaars zouden er goed aan doen om eens naar die film te gaan kijken. Zodat ze ophouden ons te beschadigen met hun hopeloze behandelmethodes……….

download-41

Als maandagmorgen tegen elven de bel gaat lig ik nog vast te slapen na een uiterst brakke nacht. Ik ben anderhalve dag geleden ouderwets volledig gecrashed. Het gebeurt me om de haverklap momenteel. Gisteren kroop ik de doodziek door mijn huis. Afgewisseld met een paar hele ellendige elektrische fietstochtjes met de hond. En eindeloos bewegingsloos in bed liggen.

Met op de achtergrond ‘The Nanny’ op de televisie. Stressvrije nasale Joodse humor en geen flikkerende beelden. Nog het ouderwetse degelijke camerawerk.

Nadat ik de tweede kop koffie die morgen ook weer door mijn bed heb gekieperd met mijn zwabberarmen geef ik het op om mezelf te reanimeren tot een leefbaar niveau. Mijn arme hondje moet maar een dagje zijn gemak houden. Morgen is er weer een dag.

Dat was gisteren. Vandaag is het niet veel beter. Alleen mijn hoofdpijn is een beetje gaan liggen. Mijn buik heeft het balletje overgenomen. God kolere. Ik verrek van de pijn. Door mijn hele lijf. Behalve mijn hoofd. Die wilde ik er gisteren nog afhakken. Tel uw zegeningen.

Ik steek mijn pijnvrije zone uit mijn keukenraam. Het is een bevriende buurtbewoner met hond. Ik kwam hem gisterenavond na zo’n ellendige fietsronde tegen hier voor de deur. Hij zag mij het huis binnenkruipen en nu komt hij kijken hoe het met me is.

Brullend komt hij mijn verduisterde huis binnen. Ik moet dit en ik moet dat. Dit kan toch niet zo. Ik moet naar een dokter. Ook suggereert hij dat mijn financiële ‘Zwaard van Damocles’ een rol speelt in mijn misère. Ik heb hem in vertrouwen daarover verteld. Hetgeen me al op veel onbruikbare raadgevingen kwam te staan.

Ja, als het zo gemakkelijk op te lossen was had ik dat natuurijk al lang gedaan. En natuurlijk word ik er emotioneel van. Wie zou er geen emotionele pijn hebben in zo’n hopeloze kutsituatie? Geen mens ter wereld. Met een hart in zijn of haar donder dan. Een beetje narcist wordt er natuurlijk niet heet of koud van.

Onbegrip. Daar is het weer. Terwijl hij staat te schreeuwen wat ik allemaal moet doen heeft hij geen idee hoe doodziek ik me voel. Nog geen koffie en pijnstillers gehad om enigszins uit te deuken.

‘Luister,’ probeer ik er tussen te komen, ‘Ik ben gewoon ziek, Blafman. Ik heb een ellendige kutziekte en ik heb een bijzonder slechte dag. Bijna elke dag momenteel. Gisteren ook al, gewoon teveel gedaan. Bijna niks hoor, maar dat is alweer teveel. Wat denk je dat een dokter gaat zeggen? Daar heb ik toch al dertig jaar geen bal aan! Het heeft totaal geen zin om daar nu naartoe te gaan met mijn lamme lijf’

Mijn vriend luistert niet echt. Ik moet dit en dat. Weer suggereert hij dat praktische problemen ervoor zorgen dat ik me zo ellendig voel. ‘Ja, Blafman, natuurlijk helpt het niet mee als je vreselijke stress hebt over zoiets stoms als geld en dergelijke. Maar dit is gewoon mijn ziekte ME. Ik ben doodziek en er is niks aan te doen. Ik zit het dus maar weer uit……’

‘Maar zou je asjeblieft mijn hondje even mee kunnen nemen op je uitlaatronde? Dat arme beest heeft veel te weinig gehad gisteren!’ Heerlijk als hij dat wil doen, dan kan ik mijn bed weer in. Snel lijn ik het arme beest aan.

‘Je zit gewoon vast in een ziektebeeld, Heks,’ begint Blafman weer. Ik ontplof. Doe de voordeur open. ‘Ga weg. Laat die hond maar hier. Ik ga zelf wel, als ik mijn pijnstillers op heb. Wegwezen nu. Ik zit niet vast in een ziektebeeld, Ik ben ziek. En vandaag heb ik een hele slechte dag.’

‘Ik heb geen behoefte aan geschreeuw en oordelen. Sterker nog, dat doet letterlijk pijn aan mijn oren en aan mijn hart. Ik heb behoefte aan praktische hulp. Iemand die iets voor me doet….’ denk ik erachteraan. Mijn vriend is al de trap afgelopen. Scheldend en tierend. Verbijsterd kijk ik hem na.

Ik ben stomvervelend hoor ik hem beweren. Eigenwijs en strontvervelend. Ja. Het zal wel. Het ligt weer aan mij. Ik stel me aan, wil niet luisteren, los mijn problemen niet op en wil maar niet beter worden. Dat ik me intussen nog veel ellendiger voel door zijn geschreeuw ontgaat hem volkomen.

Het is wat mensen met ME heel vaak naar hun kop krijgen. Behandelaars, politiek, vrienden en familieleden? Ze weten het allemaal zo goed. Met enige regelmaat krijg ik weer een stom advies. Om me te laten deprogrammeren bijvoorbeeld. Zodat ik anders over mijn ziekte denk en mezelf niet wanhopig vast houd aan mijn ziektebeeld.…..

JENNIFER BREA; OMAR WASOW; UNREST

Uit onderzoek is allang gebleken dat deze aanpak contraproductief is. Maar toch houd men hardnekkig vast aan het idee dat wij niet beter willen worden. Dat ons ziektebeeld ziektewinst oplevert. Dat wij verkeerd met stress omgaan en zodoende onze klachten in stand houden……En dat dat ons iets oplevert waar we blij van worden.

Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat. Dat vertellen deze adviseurs van lik mijn vestje er nooit bij.

‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden,’ was ooit de eerste vraag bij een in ME gespecialiseerde gezondheidspsycholoog in het ziekenhuis. Maar het is niet alleen de medische wereld, die denkt dat wij onszelf ziek houden doordat we iets fout doen of denken.

Het is me zelfs door de beste vrienden verweten. Met de beste bedoelingen.

Onlangs kreeg ik uit die hoek nog het dringende advies om me voor een heleboel geld te laten treiteren door een stel therapeuten om mijn stressrespons te deprogrammeren…….. Ik moet me daar dan met hand en tand tegen verdedigen. Heel vermoeiend. En ik ben al zo moe.

‘Je moet je niet zo wentelen in je kwaaltjes,’ zei mijn vorige huisarts jaren geleden toen ik zo ziek als een hond op haar spreekuur zat. Ik moest toen ook nog eens het ziekenhuis in voor een ingrijpende operatie, maar thuiszorg-hulp in de huishouding wilde het stomme mens niet regelen voor me.

‘Zoek maar een Pools meisje om te stofzuigen enzo. Die zijn lekker goedkoop,’ zette ze me aan tot illegale praktijken. Huilend ben ik toen maar weer naar huis gekropen. Redelijk genezen van het idee dat iemand mijn ziekte ooit serieus zou nemen.

‘Een collega van me heeft ME gekregen. Nu weet ik dat het geen aanstellerij is,’ zei een bevriende huisarts ooit tegen me, toen ik al twintig jaar ME had. Oh, lekker is dat. Dus decennia lang heb ik me in jouw optiek lopen aanstellen…….

Vrijdag neemt Steenvrouw me mee naar de film Unrest. Gemaakt door Jennifer Brae, zelf al jaren ME-patiënt. Als je die film gezien hebt heb je mijn levensverhaal gezien. Van de afgelopen dertig jaar. Mijn ellendige zieke bestaan.

‘We mankeren allemaal wel iets,’ bagataliseert een familielid onlangs nog mijn ‘gezeik‘  als ik haar vraag hoe het met me gaat tracht te beantwoorden.

Ja. Maar niet dit. Geen invaliderende onzichtbare ernstige ziekte. Waar je dan vervolgens in je eentje voor staat. Niet gesteund door de medische wereld. Uitgekotst door je omgeving. Als aanstelster. Hysterica. Hypochonder en wat al niet meer. Afschuwelijk. Je wenst het je ergste vijand niet toe.

De grootste doodsoorzaak onder ME patiënten is suïcide. ‘Het is een dagelijks gevecht om het niet te doen en ik ben best trots dat ik nog leef,’ aldus iemand in de film. Volstrekt herkenbaar. De reden dat ik nog leef is de zorg voor mijn huisdieren. Wat zouden ze zonder me moeten? En ik zonder hen?

Evenzogoed is me door mijn financiële vinger-in-de-pap-mensen geadviseerd mijn beesten naar het asiel te brengen. Ja, wat een geweldige raad zul je zeggen. Als je haar dood wilt hebben. Die mensen hebben echt begrepen hoe jouw leven eruit ziet en wat je nodig hebt……

Om de stekker er helemaal uit te trekken!

JENNIFER BREA; OMAR WASOW; UNREST    Jennifer heeft een leuke lieve man om samen mee in bed te liggen. Ik heb mijn beesten. De leuke lieve man is nooit gekomen helaas. Mijn exen hadden over het algemeen niet zoveel op met mijn ziekte………..

‘Niet bitter worden, Heks, ik meen zoiets te bespeuren op je blog,’ krijg ik onlangs nog naar mijn hoofd. Ja, ik moet gezellig en vrolijk blijven, ook al voel ik me kut, krijg ik allemaal gezeik naar mijn kop en staat de wereld bol van het onbegrip rondom mijn aandoening. Godkolere.

Gelukkig is er nu een film waarin haarfijn wordt uitgelegd wat mijn ziekte inhoudt en wat het betekent voor je miserabele leventje als je het hebt. Ik hoop dat er zoveel mogelijk mensen naar gaan kijken. Zodat ik in plaats van beledigingen, domme opmerkingen, commentaar en ongevraagd advies eens wat vaker hulp krijg.

Facebookpagina van Unrest.nl

Kijk hier voor 6 euro de hele film op Vimeo! 

 

 

Spontaan dood gaan is niet voor iedereen weggelegd. Heks bezoekt het huis van Schilder, mijn goede vriend, die er zo plotseling tussenuit kneep afgelopen voorjaar. We missen hem verschrikkelijk, maar hij maakt het best goed. Is wat ik vermoed. Een lang liefdevol leven en dan lachend sterven. Dat is wat ik wil. Wie niet?

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Spookheks

Zaterdagmiddag loop ik met een paar potten kweeperenjam bij Schilder binnen. Zijn familie heeft een afscheidstentoonstelling georganiseerd in zijn intussen vrijwel lege huis en het is alweer het laatste weekend. Vorige week ben ik ook eventjes gaan buurten, maar het was best druk en ik wilde fietsen met Vik vanwege het prachtige weer. Gelukkig is de expositie wegens succes verlengd.

‘Ik kom volgende week nog eventjes een wijntje drinken,’ beloof ik de broer van Schilder, mijn oude vriend Galeriehouder. Wat je belooft moet je doen, ook al lig je total loss in je bed. Zodoende hijs ik me in de kleren en ga op pad voor een rondje met mijn trouwe hondje. Onderweg doen we de expositie aan.

Voel jij hem hier, Heks?’  Broer kijkt me nieuwsgierig aan, ‘Jij bent daar toch supergevoelig voor?’ Ja, ik voel hem zeker. Hij heeft het prima naar zijn zin. ‘Gisteren toen ik de badkamer in liep hier rook ik hem gewoon. Alsof hij naast me stond!’ vervolgt broerlief.

Zo grappig vind ik dat. De meeste mensen vinden Heks maar een rare Tinus met die gezellige onderonsjes met haar geliefde doden. Onverwacht krijg ik zo nu en dan toch weer begrip voor mijn ijle kwaliteiten: Zodra er iemand overlijdt, die heel dichtbij staat, voelen de achterblijvers zelf ook opeens van alles. En dat vertellen ze dan weer aan mij!

Vorig jaar werd ik met enige regelmaat gebeld door het nummer van een vriend. Alleen beweerde hij bij hoog en bij laag niet degene te zijn geweest, die het nummer had gedraaid. Ook hoorde ik helemaal niks als ik de hoorn op nam. Dus belde ik maar terug naar het nummer. Kreeg de vriend, die niet het nummer had gedraaid, maar me wel had gebeld. En die behoorlijk om een praatje verlegen zat!

TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Ik dans en dans, gekke Heks. Mijn hemelse spitzen zitten honderd keer beter dan die hopeloze martelwerktuigen die ik gewend ben……

Zijn geliefde was net overleden. Hij ging door een persoonlijke hel. Dus belde zijn engeltje Heks op. Via zijn nummer. Vraag me niet hoe het kan, maar het is een paar keer gebeurd.

Ooit -lang, lang geleden, toen ik nog in de IT werkte- kreeg ik een baan als systeembouwer bij een bedrijf, waar net 1 van de 2 bazen was verongelukt. Hij was met grote vaart tegen een boom geknald. Zeer waarschijnlijk onder de invloed van alcohol.  Het bedrijf kreeg postuum een boete vanwege die boom herinner ik me.

Het slachtoffer -van zichzelf- was een piepjonge, beeldschone, reteslimme man. Iedereen was nog in shock, toen ik mijn proeftijd begon. Vooral de secretaresse. Zij had onlangs een liefdesrelatie met de jongeman gekregen. Ze waren net terug van een romantische vakantie in Griekenland.

Iedere vrijdagmiddag werd er lustig geborreld in de vergaderzaal. Het was een leuk bedrijf met een losse sfeer. De nog in leven zijnde baas hield ook van een slok. En van zijn secretaresse. In de korte tijd dat ik werkzaam was bij het bedrijf verliet hij zijn vrouw en trok in bij zijn zakelijke rechterhand. Die in de loop van haar loopbaan heel wat minder zakelijk geworden was jegens hem. Met die rechterhand…..

Zodra we allemaal zaten met een drankje en een hapje begonnen de lichten te knipperen. Alsof de dierbare dode verontwaardigd was over onze volle glazen en zijn gebrek daaraan. Alsof hij toch eventjes in het middelpunt wilde staan. Alsof…..

Kortom: Het spookte behoorlijk daar in de Baarnse bossen. Want daar stond dat bedrijf. Daar reisde ik elke dag heen met de trein. Een mijl op zeven. Daar zat ik me urenlang de tyfus te vervelen in een zuurstofloos noodgebouw. Mijn rug gegrild door een gevelkachel. Mijn buik koud als een steen.

Ik kreeg zelf ook een collega achter me aan. Een knappe vent, maar Heks vond hem eng. Ik wist destijds niet waarom, maar ik denk achteraf dat het gewoon een narcist was.

De combinatie van dolende ziel, getraumatiseerde baas, narcistische collega en dodelijke verveling eisten al snel zijn tol. Binnen mijn proeftijd zegde ik mijn baan op. Ik had intussen iets gevonden dichterbij huis. Het betaalde ook nog eens veel beter. Heks werd gedetacheerd bij de Felicitatiedienst! Zat ik opeens tussen de Blije Dozen!

Een bizar geschenk overigens voor een net bevallen vrouw. Zit je te hannesen met je uitgescheurde doos waar je niet eens op kunt zitten, krijg je zo’n hostess op bezoek met een blije doos. Van het bedrijfsleven.  Voor straf.

It’s a mens world. En: Me too? Nee, ik heb geen kids.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Horror de borrel elke vrijdag op zolder. De meesten vonden het kolder, dus ging het spook van pure ellende met mij mee naar huis……

Mijn leven lang heb ik met de doden gepraat. Ik heb ze gevoeld. Ben over hen gestruikeld hier in huis. Vooral als ze met geweld heen gingen. Geweld jegens zichzelf. Of door een ander. Of een vreselijk ongeluk……. Zielen, die moeilijk wegkomen kloppen altijd op de deur van mijn heksenhuisje.

Soms zitten ze wekenlang op een stoel in mijn woonkamer. In shock. Niet begrijpend dat het over en uit is hier op aarde. Daar heb ik dan mijn heksenhanden vol aan.

Dus beweer nou niet dat ik nooit iets uitvoer. Ik werk wel degelijk keihard, ik krijg er alleen niets voor betaald. Althans niet in aardse termen. In de hemel krijg ik vast een gouden bordje om van te eten.

‘Het is toch zo heerlijk om nog eens tussen al zijn schilderijen te zitten. Vorige week bedacht ik me opeens dat dit de laatste keer is dat dat kan. Vanaf nu zie ik er nooit meer zoveel bij elkaar!’ roep ik tegen de familieleden van Schilder.

Dan vertel ik hen dat hij in mijn huis ooit een enorme muurschildering heeft gemaakt. ‘Mijn werkkamer is rondom beschilderd. Abstract. Echt prachtig. Wij moesten er altijd om lachen, dat een volgende bewoner van dit huis er waarschijnlijk olifantjesbehang overheen zal plakken. Die heeft geen idee dat het een kapitaal muurtje is!’

Schilder is zo happy aan gene zijde. Dat bespeur ik steeds als ik hem voel. ‘Heks, zo mooi, van hieruit kan ik al mijn schilderijen zien, de energie. Ik zie hoe ze stralen in de huizen en gebouwen waar ze hangen. Echt prachtig!’ hoorde ik hem al snel na zijn dood enthousiast in mijn oor toeteren.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Heks, het is hier zo mooi! En mijn schilderijen lijken wel licht te geven vanuit mijn huidige gezichtspunt! Ik zie alles als louter energie, haha! Mind over matter is er een beestje bij!

Hij is nog steeds even gedreven en begeistert. Die nieuwe wereld van licht en liefde vind hij dan ook geweldig!

‘Het is heel raar: Soms, als ik door de stad fiets, wil ik eventjes bij hem aanwippen, zoals ik voorheen zo vaak deed. Maar het kan niet meer. Daar kan ik slecht aan wennen. Hoezeer ik ook overtuigd ben dat hij gelukkig is…..’

Kijk, wij blijven natuurlijk gewoon mensen. En die houden nu eenmaal niet van verandering en afscheid. Wij zitten het liefst gezellig bij elkaar op de lip. Te liplezen. Of op zijn minst willen we de ander echt niet kwijt. Maar soms is het je tijd.

‘Niemand gaat voor zijn tijd,’ zei mijn grootvader vroeger. Zijn tijd was toen al bijna aangebroken. De man was pas 72. Schilder was nog veel jonger……

‘Ik wil lachend doodgaan,’ zegt de Don altijd. Dat is best een Boeddhistische uitspraak van dit notoire boefje. Boeddhisten schrijven hele boeken vol over dat onderwerp. Dood gaan we toch, maar de manier waarop je sterft is heel belangrijk in deze optiek.

Ik heb er een prachtig boek over in de kast staan: Het Tibetaanse boek van Leven en Sterven. Een hele inspirerende dikke pil. Werkt beter dan een pil van de dokter als je vrolijk sterven wilt.

Heks wil ook lachend doodgaan. En daarna ga ik nog heel veel pret maken. Lekker spoken bijvoorbeeld. Maar ook voordat het zover is wil ik mijn lachspieren blijven gebruiken. Dagdagelijks. Intensief! Tot ik er dood bij neerval!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Ik teken ervoor!

 

Zomertijd komt met gebreken: Tot mijn grote nijd raak ik ergens tijd kwijt. Verstrooidheid? Het ligt niet aan mijn leeftijd, nee. Dan weet je dat. Heks heeft hier altijd al last van gehad……

VERSTROOID, AFGELEID

Zaterdagavond val ik voor de televisie in slaap. Zo loop ik dan weer midden in de nacht mijn laatste rondje met VikThor. Enthousiast sprint hij door de buurt. Thuisgekomen krijgt hij nog een lekkertje. Daarna stop ik hem in zijn bench. De dag zit er op. Ik kruip in bed, als ik ontdek dat mijn telefoon nog in de keuken ligt op te laden. Zal ik er weer uit gaan om dat verlengstuk van mezelf te halen? Ik wil graag het alarm aanzetten voor morgenochtend …….

Nou ja. Ik word vanzelf wel wakker en er staat ook nog een bejaarde wekker naast mijn bed. Als ik wil weten hoe laat het is kijk ik daar wel op.

klungel

Zondagmorgen word ik heel vroeg wakker! Tjongejonge wat voel ik me uitgeslapen. Nog eventjes nasudderen…..  Ik draai me lekker nog een keertje om. Ik heb geen haast. Uiteindelijk sta ik dan toch op. Na koffie en een hapje pijnstillers zit ik op de fiets. VikThor draaft naast me. In het Zeevaartpark treffen we allemaal hondjes. Hoera! Spelen maar!

Na een half uur puur plezier gaan we weer naar huis. Ik zet de sokken er in, want ik wil naar de kerk. Maar wat gek. Het is opeens half 1! Ik ben zomaar ergens een uurtje kwijtgeraakt! Huh?

Ja, Heks in de bocht. Of beter gezegd, uit de bocht. Iedereen leeft al weken in zomertijd en mijn wekker staat nog steeds op wintertijd…… Hoe is het toch weer mogelijk? En vooral, hoe krijg ik het voor elkaar om niets in de gaten te hebben? Komt mijn oude verstrooidheid weer om de hoek kijken?

Als kind had ik een zekere reputatie voor dit soort gedrag. Tot groot vermaak van mijn familieleden. Mijn verslaving op jeugdige leeftijd aan valium zal zeker een duit in het zakje hebben gedaan aanvankelijk. In die tijd deden artsen niet al te moeilijk als het om het wegzetten van dit soort paardenmiddelen bij piepjonge kids ging. Ik was destijds pas negen jaar oud.

stil in boom, meisje, alleen, rust

Heks had altijd zware hoofdpijn; Ze had een klein lidteken in haar heksenhersentjes overgehouden aan een flinke val van een tas stenen in de bouw. Dit psychopharmische wondermiddel hielp volgens een geraadpleegde neuroloog tegen de pijn in mijn hersenpan. Bizar natuurlijk……

Alsof ik er iets mee opschoot ook om jarenlang zo gedrogeerd rond te lopen. Heks viel af en toe spontaan van haar fiets in die tijd. Of uit de ringen op gymnastiek. Had ik weer een hersenschudding!

Toen ik rond mijn veertiende eindelijk van de pillen afgekickte bleef ik nog jaren een verstrooide professor. Ik stond rustig met mijn schaatsen in de kerk als ik eigenlijk mijn dwarsfluit nodig had: Verkeerde tas meegenomen……. Scheurde ik met meneer pastoor in zijn lelijke eend door het dorp om de vergissing recht te zetten voordat de kerkdienst begon….. Op een paar noren kun je wel gaan staan blazen natuurlijk, maar er komt weinig geluid uit, helaas.

VERSTROOIDE PROFESSOR

Ook viel ik minstens 1 keer per week van de trap. Een spekglad hardhouten onding. Als ik dan bont en blauw beneden mijn wonden zat te likken kreeg ik ook nog eens hardhandig van mijn vader op mijn latafel. Mijn geklungel maakte hem woest.

Globaal de melk inschenken, waarbij de hele tafel werd onder gekledderd, mijn bord vol soep omdraaien om te kijken wat voor’n merk bord het was, (gespaard bij de SRV-man). Het kon niet op!

En mijn familie maar lachen. Tranen met tuiten vaak. Ik kom uit een achtergrond met een stevige afzeikcultuur. Bij ons thuis kon je maar beter geen dwaze dingen doen, want het wordt je tot in je graf nagedragen. Heks blijft voor hen dan ook immer gekke Henkie. Daar kom ik nooit meer vanaf.

kindermishandeling1

Nu deed ik inderdaad onnavolgbaren dingen. Zo heb ik ooit eens in plaats van de aardappelen de pan met soep afgegoten. Zeven liter heerlijke bouillon!  Ik kan me dat incident nog goed herinneren.

Vooral omdat er een hippievriend van me in de bloemetjesgordijnen verstopt zat op het moment suprême. Mijn moeder kreeg bijna een hartverzakking toen deze Jezus lookalike in zijn bonte flower-power-blouse zich van de achtergrond losmaakte tijdens haar giftige reprimande aan mijn adres…..

druk

‘Ach Heks, mijn broer had in onze familie de naam enorm onhandig te zijn. We gingen al lachen voordat hij iets had aangeraakt. Dientengevolge werd die jongen erg onzeker over zijn fysiek motorische kwaliteiten. Natuurlijk gooide hij vervolgens werkelijk alles om, sloeg op zijn vinger in plaats van de spijker, kreeg geen band geplakt….,’ troost een indertijd geraadpleegde studentenpsycholoog me als het onderwerp ter sprake komt.

‘Zelfs lang nadat hij het huis uit was had hij nog last van dat stigma. Zo’n overtuiging interneer je. Het wordt een deel van jezelf. Op een gegeven moment was hij het zo zat, dat hij een bouwval van een boerderij heeft gekocht. Ergens in Drente, lekker ver bij onze clan vandaan. Geheel eigenhandig heeft hij die hoop stenen vervolgens volledig opgeknapt. Geen mens heeft hem ooit nog onhandig genoemd….’

Heks is sinds dat verhaal ook nooit meer onhandig genoemd. Het kwartje is toen goed gevallen. Ik heb zelfs een zekere reputatie de andere kant op gekregen. Verstrooit ben ik helaas nog steeds bij tijd en wijle. En ik laat ook heel veel uit mijn handige handen vallen…… Maar  ja, we weten hoe dat komt!

Steenvrouw moet verschrikkelijk lachen als ze die avond bij me komt eten. ‘Jeetje Heks, wat een verhaal toch weer. Heb je je wekker nu goed gezet? Hahaha…’ Nee, dat ben ik in alle consternatie vergeten.

Intussen is het probleem dan eindelijk verholpen! Met een beetje mazzel ben ik deze zondag wel op tijd voor een lekkere preek!

stuiterende kinderen

 

 

Leven bij de dag. Dag na dag. Soms een leuke dag. Dan weer een hoop gezeur en gedoe. En elke dag weer doodmoe. Maar dat is een oude koe. Laat die maar lekker in de sloot.

Zondag ga ik een dagje Indiaas zingen. Het is ongelofelijk lang geleden dat ik dat gedaan heb. Dit jaar nauwelijks. Op een privélesje na dan, hier en daar.

Omdat ik zo gammel ben en verrek van de pijn zie ik er tegenop. Ik hou een paar dagen van tevoren alvast m’n gemak. Een eitje, want ik lig sowieso gestrekt. Maar de zaterdagmiddag ga ik naar de verjaardag van Joy. Verstandig of niet. Ik reanimeer mezelf tot een acceptabel niveau en rep me naar het huis van mijn jeugdige vrienden. Daar is het al een drukte van belang. Supergezellig!

Ouders, schoonouders en andere familieleden bevolken de piepkleine woonruimte van Joy en Boy. Heks strijkt neer naast oma. We blijken veel gemeen te hebben. Allebei verwoede zanglijsters! In no time zitten we te ginnegappen. ‘Wat zie je er mooi uit, Heks,’ roepen de andere bezoekers in koor. Klopt. Ik heb een listig glitterpakje aan!

Kijk, zo doe ik mijn best in het leven om er toch iets van te maken. Hoewel ik nauwelijks op een stoel kan zitten, zit ik intussen toch maar mooi bij. Het heeft zowel voor- als nadelen, dit verhullen van hoe het werkelijk met je gesteld is.

Het nadeel is natuurlijk dat je altijd veel te goed wordt ingeschat en daardoor voortdurend wordt overvraagd. Voordeel is dat je er zelf enorm van opknapt. Als ik mijzelf van een verfje en mooie kleertjes voorzie, dan trek ik bijna vanzelfsprekend een vrolijk hoofd. Als je glimlacht ontspannen vervolgens de spieren in je lichaam en dat helpt weer mee aan je algehele welbevinden.

Als dat laatste allemaal niet lukt dan houd ik het voor gezien. In zo’n geval worden dingen afgebeld en ga ik maar weer mijn bed in. De laatste tijd meer regel dan uitzondering.

Zondagmorgen om negen uur vis ik een zangmaatje van het station. We rijden zonder oponthoud naar Barendrecht. ‘Heks, wat ben je vroeg!’ mijn zangjuf valt me om de pijnlijke hals. We hebben elkaar maandenlang niet gezien!

Een half uurtje later zingen we Karwatjs. Mijn stem is door een verkoudheid extra laag, ik zak weg tot onder de lage Pa! Ik lijk wel een vent! Daarna gaan we ons wijden aan Chandrakauns. Heks heeft het zich in haar hoofd gezet binnenkort een stukje Indiaas te zingen voor haar koor tijdens een soort Bonte Avond. Na tien jaar zangles moet dat toch tot de mogelijkheden behoren.

‘We gaan het helemaal vastzetten, Heks, ik help je wel,’ roept mijn lerares enthousiast, ‘We spreken gewoon een extra les af.’ Oeps. Ik hoop dat het gaat lukken, want lekker met je medeleerlingen een dagje zingen is 1 ding. Voor mijn koor in mijn dooie eentje een compositie laten horen is natuurlijk iets geheel anders!

Zondag is een heerlijke dag. We worden weer fantastisch verwend met een heerlijke lunch. ’s Middags improviseren we rondom de compositie van Chandrakauns. De man van juf speelt een ongelofelijk ingewikkeld ritme op de Pakhaway. We klappen het mee. 14 tellen. KLAP-1-2-3-4, klap 1-2-3, klap-1-2, klap-1, en weer opnieuw KLAP 1-2-3-4, etcetera. En niet iedere klap is hetzelfde, je hebt een kali en een thali…. Ook dat nog!

Op een gegeven moment ben ik echt moe. ‘Sjakie in zijn nakie,’ vertaal ik de tekst nogal vrij vanuit het Sanskriet, ‘Naaaakte Sjaaakieieie…’ Mijn stem draait en kronkelt. Het klinkt prachtig! Iedereen ligt dubbel.

‘Jeetje Heks,’ roept een zangvriendin, ‘Wat heerlijk toch dat je zo lekker gek kan doen, je inspireert me!’ Om vervolgens zelf ook over de naakte Sjakie te gaan zingen……

De rit naar huis verloopt voorspoedig. Als ik echter thuis in een grote stoel neerzijg is de koek plotseling op. Ik zet mijn TENS apparaat op de ontspanningsmodus. Een speciale stand om spieren uit de knoop te krijgen. Andere spiergroepen verwen ik met de morfinestand. Een soort geklop in spieren is het resultaat. Hierdoor maakt je lichaam ter plekke een soort lichaamseigen opiaat aan.

De spieren in mijn nek voelen blauw aan. Mijn arm vlamt pijnlijk langs mijn flank. Mijn knie is dik, mijn heup hangt uit de kom…….. Ik kan maar op 1 manier zitten. Moeizaam. Een uurtje later lig ik al in bed.

Deze tekst hangt op mijn voordeur……

Vandaag kruip ik richting fysiotherapeut. Het huilen staat me nader dan het lachen. Bovendien geeft deze fysio louter ritmische massages, waar ik juist behoefte heb aan de martelpraktijken van de orthopedisch fysiotherapeut. Zijn methoden willen nog wel eens aanslaan, maar bij hem kan ik pas volgende week terecht….

Zelfs de subtiele ritmische massage van mijn rug is te pijnlijk. Ik hou het niet vol. Uiteindelijk legt de therapeut me op mijn rug en pakt mijn oorlellen. Intussen vertel ik over wat me dwars zit. Dat heeft ze me namelijk gevraagd.

De woorden rollen uit mijn mond. Allemaal verdrietige dingen waar ik weinig invloed op heb. Centraal is wel het thema van mijn eeuwige geluister. Jaren heb ik met bepaalde mensen rondgesjouwd. Er is grif gebruik van gemaakt, maar het is nooit gewaardeerd. En het is ook nooit genoeg geweest.

‘Je bent niet verantwoordelijk voor andermans geluk, hoorde ik gisteren iemand zeggen en dat trof me diep. Ik heb me namelijk altijd verantwoordelijk gevoeld voor andermans geluk. Ik heb me jarenlang ingespannen om anderen tevreden te houden. Of op te peppen. Of gezelschap te houden in hun eenzaamheid of ellende……. En precies diezelfde mensen behandelen me dan achteraf echt lullig.’

Ik weet niet wat mijn behandelaarster allemaal aan het doen is, maar er schijnt ruimte te ontstaan in mijn lijf. ‘Er zitten allemaal herinneringen vast in je lichaam. Laat het maar los. En bescherm jezelf een beetje beter. Er komt gewoon heel veel bij je binnen.’

Grenzen stellen. Ik hoor het bepaald niet voor het eerst. Ja, als je andermans geluk hoger acht dan je eigen geluk, dan wordt het niks met die grenzen natuurlijk. Voor de zoveelste keer neem ik me voor om mijn eigen ruimte beter te af te schermen. Ik wil ook geluk in mijn leven tenslotte!

Na de behandeling loop ik een uur met VikThor door het Bosje van Bosman. We dwalen helemaal door tot aan de bossen rondom Endegeest. De rest van de dag lig ik in bed. Mijn lijf voelt wel iets beter na mijn bezoek aan de fysiotherapeut, maar echt veel stelt het nog steeds niet voor. Straks nog een rondje met het hondje en dan houd ik het voor gezien. Morgen gaat het weer beter misschien.

Leven bij de dag. Zo doen we dat.

Heerlijke cliffhanger in mijn favoriete soap. Zaken die in het echte leven kant noch wal raken en veel verdriet veroorzaken kunnen me hier echt enorm vermaken. Kneukeldekneukel. Hahaha……

Zoals jullie weten is Heks dol op de soap ‘The Bold and the Beautiful’. Lang geleden keek ik er al naar, ’s morgens vroeg, voordat ik naar mijn werk ging. En sinds mijn absolute favoriete soap aller tijden, ‘As The World Turns’, na een halve eeuw gestopt is, ben ik een redelijk trouwe kijker geworden van ‘The Bold’. Ik volg het wel en wee van de gefortuneerde familie Forester, de lepe gezusters Logan en de geslepen Spencerclan op de voet.

soap opera stersoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld

Voor Heks is het pure ontspanning. Mijn eigen problemen verschrompelen tot niemendalletje in het licht van de groteske drama’s in de soapwereld. En hoewel er geen mens ter de wereld is met zo’n extreme levensgeschiedenis als het gemiddelde personage in deze soap, toch weten de schrijvers de idiote ontwikkelingen aannemelijk te maken.
Wellicht komen ze zelf uit een enorme familieclan en schrijven ze hun frustratie van zich af. Zeker is, dat er behoorlijk research wordt gedaan naar de verschillende onderwerpen.
Ook zijn er voldoende gekleurde Amerikanen toegevoegd. En wat lesbo’s. Zodat een zo groot mogelijk publiek zich er in kan vinden…..
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Gisteren heb ik echt enorm genoten van de cliffhanger. Brooke Logan, de vrouw met een kind van de man van haar dochter, de lellebel van het grote modehuis, de wandelende rammelende eierstok, blijkt in de overgang te zijn.
Zij heeft zojuist een lekkere wip gemaakt met de man van haar jongste zus, maar daar heeft ze spijt van. Niet heel veel, het is meer schaamte dan spijt. Want ze heeft niks verkeerd gedaan. Haar zus wilde zelf niet neuken met haar man tijdens een postnatale depressie als gevolg van een riskante zwangerschap en bijna fatale bevalling. En een bijna dood ervaring….
Verschrikkelijk voor die man natuurlijk. Dus neemt zuslief de honneurs waar.
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereldsoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Om het te rechtvaardige maakt ze zichzelf van alles wijs. Haar zus is niet goed voor die man. Ze wil hem veranderen en dat is een schande. Hij mag van haar niet stomdronken in auto’s rondrijden en dat is belachelijk. Dus helpt ze de man uit de brand als hij haar als een wiel in de wielen rijdt. Ze sleept de vernielde auto mee naar huis en stopt de dronkelap in bed. Haar bed!
De goede zuster en tevens het slachtoffer in deze, Katie, heeft een zwakke gezondheid. Ze krijgt dan ook accuut een hartaanval als ze het stel in bed betrapt in Brookes slaapkamer. Ofwel ‘Brookes Bedroom’, toevallig ook de naam van het net gelanceerde lingerielijn van het verdorven koppel…..
De hierop volgende gebeurtenissen zijn geweldig! De goede zuster voelt zich de slechte. Zij neemt de schuld van de compleet zelfzuchtige houding van zowel haar man als haar zus op zich. Ze weet natuurlijk niet, dat ze ook DAADwerkelijk geneukt hebben. De manier waarop met deze vrouw wordt omgegaan is uiterst boeiend.
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Het personage is een schat van een vrouw. Heel gevoelig en dwangmatig eerlijk. Beetje saai misschien….  Haar gevoeligheid wordt door haar omgeving verhaspelt tot labiliteit. Als ze al eens in de gaten heeft hoezeer ze wordt genaaid, dan peperen haar familieleden haar in dat ze ze ziet vliegen….
Maar goed beschouwd doet ze helemaal niets verkeerd. Ze verkeert alleen onder zelfzuchtige monsters, voor wie haar onzelfzuchtige levenshouding de zaken er een stuk gemakkelijker op maakt. Het vergt slechts een beetje manipulatie en op haar inpraten om haar te overtuigen van haar waardeloze levenshouding…
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereldsoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
De ellende met geweten is, dat je het ergens wel weet. De creativiteit in het verexcuseren van laakbaar gedrag is altijd weer fascinerend. Ook in een soap. Alsmede de doeltreffendheid, waarmee het gebrek aan eigenwaarde van het personage Katie, wordt uitgebuit en ingezet om haar in de rol van zondebok te houden.
Maar dan nu de cliffhanger! De stokoude Brooke is niet in de overgang. Ze heeft geen opvliegers. Met een volwassen dochter van de man van haar andere dochter, is ze nu zwanger van haar zwager!
Joepiedepoepie! Wat een verrukkelijke ontwikkelingen. Ik verheug me al op haar gedraai en gekonkel om dit onder de pet te houden. Want als het uitkomt krijgt haar zus vast een fatale hartaanval! En dat wil ze dan toch ook weer niet. Kijk, ze houdt wel heel veel van haar zuster. Alleen een beetje op een rare manier, een uiterst pijnlijke. Een onbegrijpelijk zelfzuchtige. Een contraproductieve. Een respectloze. En toch ook enigszins gewetenloos. Dat liefde en respect hetzelfde zijn lijkt haar te ontgaan…..
Handenwrijvend bekijk ik de laatste shots. Ha, dit wordt weer smullen! En weet je wat zo prettig is? Je kunt rustig eens een jaartje van dit programma missen. Niets aan de hand. Want ondanks alle heftige ontwikkelingen, gebeurt er in feite maar heel weinig. Net het echte leven……
Afgelopen maandag zei een zangmaatje van me over familie: ‘ ‘Het is overal wat. Toch doen mensen over het algemeen enorm hun best!’ Zeker in hun eigen optiek zou ik daar nog aan willen toevoegen. Alle ouders van de wereld willen het beste voor hun kinderen. En streven daarnaar.
Dat het niet altijd lukt om het waar te maken, ligt aan de beperkingen van de ouders zelf. Brooke Logan is niet in staat om zich afzijdig te houden van seks met een geïnteresseerde man. Of het nu die van haar dochter is, of de jeugdliefde van de dochter die ze kreeg met de man van haar dochter…. Of de man van een zus….
Als we onszelf zouden kunnen zien met een objectieve maar ook liefdevolle blik, dan zouden we ons vast een ongeluk schrikken. Daarom is het belangrijk ook met je hart te kijken naar je beperkte zelf. Zodat je dat ook kunt naar je beperkte medemens. Je halvezolige voorouders. Je rare familieleden…..
Het lijkt misschien onwaarschijnlijk, zo’n levensloop als deze Brooke in haar onderbroek. Maar door de jaren heen heb ik wel gekkere dingen gezien. In het ware leven is het lang niet zo grappig……In mijn vrijgezelle jaren werd ik regelmatig achtervolgd door getrouwde mannen. Voor mij was het niet zo moeilijk om daar nee tegen te zeggen, want ik wil geen gebonden man. Ook geen man die in een echtscheiding ligt.
Er zijn echter genoeg vrouwen met een voorkeur voor zo’n man! Ook kun je stomweg erliefd worden op iemand, die al een relatie heeft. Dat is me wel eens overkomen. Dan moet je echt goed oppassen om geen Brooke-Loganachtige taal te gaan uitslaan en de man van je zuster te naaien. Want alle vrouwen zijn zusters toch?
Gescheiden vrouwen, die slapen met de mannen van hun vriendinnen. Superdegelijke dames met hondstrouwe mannen en geheime minnaars. Stiekeme tante Betjes met lamzakkige avontuurtjes. Heks heeft het voorbij zien komen. Wat mij vooral stoort is het liegen en bedriegen, waarmee dit gedrag gepaard gaat. Verder zoekt iedereen het maar uit.
Ach, het leven is een grote soap. Daarom kan ik ook zo genieten van dit slappe aftreksel ervan ….

Familiedrama in The Doctor Phil show. Geen effect wordt geschuwd om de contraproductieve wetmatigheden in de structuur van een uiterst disfunctionele familie te doorbreken. Zulke patronen kunnen echter hardnekkig zijn. Vooral als je de schuld bij een ander legt. Weg met de zondebok!

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

De dokter Lul-show

Maandagmorgen en het is weer zover. Heks ligt gestrekt. Het hele weekend in touw geweest en mijn gezondheid is niet je dat momenteel, zacht uitgedrukt. Frogs heeft het hondje opgehaald, de schat.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Het is heel eenvoudig

Maar niet getreurd. Ik hang lekker voor de buis. The Bold and the Beautiful is bezig, die idiote soap over een disfunctionele familie met veel geld. Heerlijk. Wat maken ze er weer een potje van. Daar verbleken mijn muizenissen bij….

Later zie ik Doctor Phil. Hij is lekker op dreef vandaag. Alweer een disfunctionele familie, het is aan de orde van de dag. Het komt ook nogal eens voor natuurlijk, dat mensen elkaar de tent uitvechten. De ander het licht in de ogen niet gunnen. Hun bloedverwanten naar het leven staan zelfs. Ik zag laatst een hele enge reconstructies van zo’n drama ’s nachts op TLS, toen ik niet kon slapen.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Opletten jij!

In dit geval is er wel degelijk sprake van veel liefde tussen de leden van dit gebroken gezin. Alleen zijn de acties van de individuen uitermate contraproductief. En weinig constructief. En dat is ook eerder regel, dan uitzondering. We zitten vaak gevangen in patronen. Gevormd in de hogedrukpan van verdriet en pijn, opgelopen in de arena van het leven.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Och arme, ochitochietochie

De dochter van zeventien is het probleem. Ze gebruikt alles wat je maar aan drugs kunt verzinnen. Hetgeen natuurlijk bijzonder schadelijk is, zeker op die leeftijd, als de hersenen nog niet volledig gevormd zijn. Het meisje is niet van zins er iets aan te doen. Zodra ze uit alweer een afkickkliniek komt rent ze linea recta naar haar dealer. Dit drijft haar ouders tot wanhoop.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil ShowDOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Zowel de vader als de moeder steken een flinke preek af. Dat kind wil niet deugen. Het moet maar eens afgelopen zijn met die onzin. ‘Als ze drugs gebruikt gooi ik haar de deur uit, dat weet ze’, zegt de vader pertinent. En hij bazelt nog een tijdje door over de gevaren van drugsgebruik. Alsof Phil daar niets van af weet. Heel vermakelijk.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Duh, hoor ik dat nu goed?

Ook grappig is, dat de man zelf 2 keer per dag 80 mg Oycontin, ofwel morfine slikt. Waarschijnlijk liegt hij de helft van zijn dosis af, want in de papieren van de doctor staat iets heel anders….. Typisch gedrag van een verslaafde. Soms vindt zijn dochter hem buiten westen op de bank. Maar het allerbeste komt nog.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Dat meen je niet

Hij verwijt zijn dochter niet alleen drugsgebruik en laat haar keihard vallen, als ze zich daaraan overgeeft: Haar aan haar lot overlaten is een patroon. Het is niet de eerste keer, dat hij haar in de steek heeft gelaten. Toen het meisje 9 jaar oud was, gingen de ouders scheiden. Verschrikkelijk voor dit vaderskind. Pa verdween en liet anderhalf (!) jaar niets van zich horen. Pappa’s kleine meisje kon de rambam krijgen.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil ShowDOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

De moeder heeft ook boter op haar hoofd. Ze heeft niet bepaald meegewerkt aan het in stand houden van het contact tussen vader en kind. En dat is zacht uitgedrukt. Ze vindt haar vriendinnenband met haar losbandige dochter belangrijker.

De dochter gebruikt drugs vanaf haar tiende!!! Moeders had niets in de gaten. Ze wringt zich in bochten van onschuld, maar Phil heeft haar in de smiezen.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

En dan moet je natuurlijk zijn boek lezen

En lukt het hem om deze ontspoorde trein weer op de rails te krijgen? Het lijkt er niet op. Het meisje verlaat de zaal. Ze is er klaar mee. Wat een gezeik.

Toch weet onze glamourdoctor later in de show tot haar door te dringen. Hij luistert naar haar en toont begrip. Dat heeft ze nog nooit meegemaakt! Ook zet hij de ouders op hun plek. Je kunt niet zeggen dat dit kind een probleem heeft zonder de hand in eigen boezem te steken.  Als ze werkelijk willen, dat de situatie verandert moeten ze zelf ook aan de slag.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

M’n zus en m’n zo

Een familie is een organisch geheel, zoals een lichaam. Een zondebok aanwijzen betekent slechts ontkenning van dit gegeven. Op de korte termijn werkt het prima. Daarom is deze invalshoek natuurlijk zo in zwang in het gemiddelde gezin.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Okidokie, opgelost

En hoe loopt het af bij onze TV-goeroe? Nou, iedereen zegt toe zijn of haar gloeiende best te doen. Eind goed, al goed. Was het leven maar een Doctor Phil show! In het werkelijk leven emmeren mensen eindeloos door. Familieleden, die als ballonnetjes in een schoenendoos om de beurt hun ego opblazen, daarmee de anderen verdrukkend. Hier en daar een zielige lekke ballon. Die heeft het niet gered….

Maar ja, Heks is best optimistisch. Ik geloof in liefde en vergeving. Eindeloos opnieuw beginnen en je gloeiende best doen. Bruggen bouwen tegen de klippen op. Met alles wat in je is. Met een open vizier en een hart van goud.

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Soort zeerob

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Ja, daar heb je niet van terug

DOCTOR PHIL, TV goeroe, Phil, The Doctor Phil Show

Het blijft een show natuurlijk

Heks doet aan ‘Familieopstellingen’. Leerzame lessen: Nemen en geven moeten in balans zijn. Vroeger komt voor later. Ja, echt! En niemand kan worden buitengesloten……..

Family Reunion, FAMILIE REUNIE, familie eten, familiediner, samen met je familie aan tafel

Afgelopen zondag is het weer zover. Heks neemt deel aan een middag familieopstellingen. Twee dagen nadat ze haar neef begraven heeft. Samen met een schamel clubje familieleden.

Een magere vertegenwoordiging van deze enorme clan. Ik ben er natuurlijk bij. Bruiloften worden me met het grootste gemak door de neus geboord, maar hier is mijn aanwezigheid dan toch weer gewenst.

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
Nu zijn heksen experts op dit gebied bij uitstek. Velen van ons reizen probleemloos en draadloos heen en weer tussen de verschillende bewustzijnsgebieden. Ook Heks mag graag met haar geestvrienden vertoeven. En ook de leden van mijn clan, die zijn overgegaan laten zich niet onbetuigd…..

Tijdens familieopstellingen krijg je met iets geheel anders te maken. Je begeeft je als het ware in het veld van familiedynamiek door de eeuwen heen. Een systeem, dat er vooral op is gericht om zichzelf in stand te houden.

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
“Er gelden een aantal regels ten aanzien van familiesystemen”, zegt onze begeleider, ‘Ten eerste heb je te maken met Nemen en Geven. Die twee kwaliteiten moeten in evenwicht zijn!’

Oeps, het woord nemen komt in mijn vocabulaire niet voor. Ik heb het in dat kader altijd over ontvangen, de passieve variant ervan.

Niet bepaald zaligmakend ook. Je moet altijd maar zien wat je dan krijgt. Vaak niet wat je wilt of nodig hebt. In het gunstigste geval is het datgene, wat niemand wil hebben, de restjes zogezegd. Of je krijgt gewoon andermans shit op je bordje. Voor je het weet ben je gepromoveerd tot afvalputje van jouw familiesysteem. Geven is dan altijd nog een betere optie…..

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
‘Vroeger komt voor later,’ vervolgt onze opstellingenman, ‘Het is bijvoorbeeld niet de bedoeling, dat een jong kind voor de ouders gaat zorgen. Of dat een ouder een kind als vriend behandelt. Of erger nog: dat kind om raad vraagt…… Dan raakt het evenwicht verstoord…’

Tja…., dat is inderdaad tricky. En gebeurd voor je er erg in hebt! Ik ken er heel veel voorbeelden van…..

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
‘Ten derde kan niemand worden buitengesloten. Het familiesysteem omvat ALLE leden.’ Zo, daar sta ik van te kijken. Ik weet niet beter, dan dat er mensen buiten de boot vallen.

Overal ter wereld zie je verloren zonen en dochters rondzwerven. En de meesten worden, mochten ze het lef hebben om terug te keren in de schoot van de familie, niet bepaald onthaald op de wijze, zoals de verloren zoon in de bijbel…. Vaak wordt bij thuiskomst niet het gemeste kalf, maar het kind zelf geslacht….

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
Heks heeft een opstelling aangevraagd deze middag. Ze wil wat concrete antwoorden betreffende haar positie in haar eigen clan. Maar oh jee. Het wordt weer een volstrekt allegorisch verhaal.

Iemand vertegenwoordigt mijn Drang naar Vrijheid, het meest leidende motief in mijn bestaan. Een ander neemt de rol van Liefde voor haar rekening. Er is een Hol van de Leeuw, waar ik mijn Kwetsbaarheid heelhuids uit moet zien te krijgen. Alles gaat moeizaam en traag…..

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
Aan het einde van de middag ben ik volledig uitgevloerd. Wat een klus. En weer zo abstract. Geen idee, wat ik hier nu allemaal mee moet…..
De dagen erna blijven de beelden een beetje door mijn hoofd spoken. Tegelijkertijd probeer ik mijn retraite in een Boeddhistisch klooster rond te krijgen. Ik zie een beetje op tegen het sociale gebeuren daar.

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,

 

Vorige keer heb ik het onder andere op dat vlak zwaar gehad. Hier gelden namelijk dezelfde regels als binnen een familie. Maar dan in een soort hogedrukpan. Heks liep dan ook tegen identieke dingen aan, als waar ze in haar normale leven mee te kampen heeft. Maar dan nog eens extra intensief.

Ik zal dan ook mezelf goed in acht moeten nemen. Niet alleen maar geven en het anderen naar de zin proberen te maken. Maar NEMEN wat ik nodig heb. En lekker op mezelf zijn, als ik daar zin in heb.

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,
Gisterenavond komt het verlossende woord van mijn lief: ‘Schat, ik doe het!’
En wat doet ie dan? Hij past drie weken lang op Varkentje. De engel.

Zo zijn alle dieren ondergebracht, mijn huis bewoond en verzorgd, mijn plantjes vertroeteld als ik weg ben. Het gaat nu officieel door. Drie weken les van Thich Nath Hanh over wat er gebeurt na de dood. Een echt heksenonderwerp. Ja, Thay is ook wel een beetje een heksje!

familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie, familie, familie opstellingen, familie dynamiek, liefdevolle familie,

De dag voor haar eigen feestje verschiet Heks al heel wat kruit. In het kader van energiebeleid geen goede planning: Van alles achter elkaar. Geen wonder, dat jullie al dagen niets van me hebben vernomen……..

familiediner

de familie verzameld

Zaterdag viert mijn moedertje haar verjaardag. Heks is net een beetje bijgetrokken van haar avonturen rondom het concert van Bob Dylan. Klokje rond geslapen, gevolgd door een extreme boodschappenronde: Zondag geef ikzelf een feestje voor mijn negenendertigste verjaardag. Ik verwacht, dat er zo ’n twintig man zullen komen opdagen, het magische getal, dat aan mijn gemiddelde feestjes kleeft.

broers

mijn neven

Het is duister, hoe het komt, maar Heks vindt, dat er bij een goed feestje lekker gegeten moet worden. Een on-Hollandse aanpak. Het is vrijwel zeker genetisch. Mijn vader had er ook last van. Er zijn wat Franse voorouders, Hugenoten, aan die kant van mijn familie. Dat zou een en ander kunnen verklaren.

IMG_3782

Het feestvarken

Maar ook mijn moeder pakt graag uit als er iets te vieren valt. Ze heeft kinderen en kleinkinderen opgetrommeld in een Italiaans restaurant: Een enorme tafel met familieleden. Ik kom uit een luidruchtige familie. Grote mensen met zware stemmen. Ook vanavond schreeuwt iedereen boven elkaar uit.
Het is leuk om mijn neven en nichten weer te zien, ik zie ze nog maar zo weinig, nu ze groot zijn en hun eigen leven leiden.

neef

Hij gleed vroeger op zijn buik de trap af

Met kerst komt gelukkig mij nichtje Lief logeren. Dan gaan we er een feestje van maken. Onder andere met een uitgebreid etentje met neven en nichten. Ik kijk er al naar uit.

neef

Deze neef had daarvoor niet genoeg spek

Later die avond kan ik de slaap niet vatten. Balen, want ik wil wel een beetje fris zijn voor mijn eigen feestje. Helaas lukt het me pas rond half zes ’s morgens om in te slapen. Te druk geweest, teveel gedaan, dus een stamplijf….. En het feest moet nog beginnen……

neef

Deze neef logeerde vorig jaar bij me

eten in restaurant

Het eten is verrukkelijk