Leven bij de dag. Dag na dag. Soms een leuke dag. Dan weer een hoop gezeur en gedoe. En elke dag weer doodmoe. Maar dat is een oude koe. Laat die maar lekker in de sloot.

Zondag ga ik een dagje Indiaas zingen. Het is ongelofelijk lang geleden dat ik dat gedaan heb. Dit jaar nauwelijks. Op een privélesje na dan, hier en daar.

Omdat ik zo gammel ben en verrek van de pijn zie ik er tegenop. Ik hou een paar dagen van tevoren alvast m’n gemak. Een eitje, want ik lig sowieso gestrekt. Maar de zaterdagmiddag ga ik naar de verjaardag van Joy. Verstandig of niet. Ik reanimeer mezelf tot een acceptabel niveau en rep me naar het huis van mijn jeugdige vrienden. Daar is het al een drukte van belang. Supergezellig!

Ouders, schoonouders en andere familieleden bevolken de piepkleine woonruimte van Joy en Boy. Heks strijkt neer naast oma. We blijken veel gemeen te hebben. Allebei verwoede zanglijsters! In no time zitten we te ginnegappen. ‘Wat zie je er mooi uit, Heks,’ roepen de andere bezoekers in koor. Klopt. Ik heb een listig glitterpakje aan!

Kijk, zo doe ik mijn best in het leven om er toch iets van te maken. Hoewel ik nauwelijks op een stoel kan zitten, zit ik intussen toch maar mooi bij. Het heeft zowel voor- als nadelen, dit verhullen van hoe het werkelijk met je gesteld is.

Het nadeel is natuurlijk dat je altijd veel te goed wordt ingeschat en daardoor voortdurend wordt overvraagd. Voordeel is dat je er zelf enorm van opknapt. Als ik mijzelf van een verfje en mooie kleertjes voorzie, dan trek ik bijna vanzelfsprekend een vrolijk hoofd. Als je glimlacht ontspannen vervolgens de spieren in je lichaam en dat helpt weer mee aan je algehele welbevinden.

Als dat laatste allemaal niet lukt dan houd ik het voor gezien. In zo’n geval worden dingen afgebeld en ga ik maar weer mijn bed in. De laatste tijd meer regel dan uitzondering.

Zondagmorgen om negen uur vis ik een zangmaatje van het station. We rijden zonder oponthoud naar Barendrecht. ‘Heks, wat ben je vroeg!’ mijn zangjuf valt me om de pijnlijke hals. We hebben elkaar maandenlang niet gezien!

Een half uurtje later zingen we Karwatjs. Mijn stem is door een verkoudheid extra laag, ik zak weg tot onder de lage Pa! Ik lijk wel een vent! Daarna gaan we ons wijden aan Chandrakauns. Heks heeft het zich in haar hoofd gezet binnenkort een stukje Indiaas te zingen voor haar koor tijdens een soort Bonte Avond. Na tien jaar zangles moet dat toch tot de mogelijkheden behoren.

‘We gaan het helemaal vastzetten, Heks, ik help je wel,’ roept mijn lerares enthousiast, ‘We spreken gewoon een extra les af.’ Oeps. Ik hoop dat het gaat lukken, want lekker met je medeleerlingen een dagje zingen is 1 ding. Voor mijn koor in mijn dooie eentje een compositie laten horen is natuurlijk iets geheel anders!

Zondag is een heerlijke dag. We worden weer fantastisch verwend met een heerlijke lunch. ’s Middags improviseren we rondom de compositie van Chandrakauns. De man van juf speelt een ongelofelijk ingewikkeld ritme op de Pakhaway. We klappen het mee. 14 tellen. KLAP-1-2-3-4, klap 1-2-3, klap-1-2, klap-1, en weer opnieuw KLAP 1-2-3-4, etcetera. En niet iedere klap is hetzelfde, je hebt een kali en een thali…. Ook dat nog!

Op een gegeven moment ben ik echt moe. ‘Sjakie in zijn nakie,’ vertaal ik de tekst nogal vrij vanuit het Sanskriet, ‘Naaaakte Sjaaakieieie…’ Mijn stem draait en kronkelt. Het klinkt prachtig! Iedereen ligt dubbel.

‘Jeetje Heks,’ roept een zangvriendin, ‘Wat heerlijk toch dat je zo lekker gek kan doen, je inspireert me!’ Om vervolgens zelf ook over de naakte Sjakie te gaan zingen……

De rit naar huis verloopt voorspoedig. Als ik echter thuis in een grote stoel neerzijg is de koek plotseling op. Ik zet mijn TENS apparaat op de ontspanningsmodus. Een speciale stand om spieren uit de knoop te krijgen. Andere spiergroepen verwen ik met de morfinestand. Een soort geklop in spieren is het resultaat. Hierdoor maakt je lichaam ter plekke een soort lichaamseigen opiaat aan.

De spieren in mijn nek voelen blauw aan. Mijn arm vlamt pijnlijk langs mijn flank. Mijn knie is dik, mijn heup hangt uit de kom…….. Ik kan maar op 1 manier zitten. Moeizaam. Een uurtje later lig ik al in bed.

Deze tekst hangt op mijn voordeur……

Vandaag kruip ik richting fysiotherapeut. Het huilen staat me nader dan het lachen. Bovendien geeft deze fysio louter ritmische massages, waar ik juist behoefte heb aan de martelpraktijken van de orthopedisch fysiotherapeut. Zijn methoden willen nog wel eens aanslaan, maar bij hem kan ik pas volgende week terecht….

Zelfs de subtiele ritmische massage van mijn rug is te pijnlijk. Ik hou het niet vol. Uiteindelijk legt de therapeut me op mijn rug en pakt mijn oorlellen. Intussen vertel ik over wat me dwars zit. Dat heeft ze me namelijk gevraagd.

De woorden rollen uit mijn mond. Allemaal verdrietige dingen waar ik weinig invloed op heb. Centraal is wel het thema van mijn eeuwige geluister. Jaren heb ik met bepaalde mensen rondgesjouwd. Er is grif gebruik van gemaakt, maar het is nooit gewaardeerd. En het is ook nooit genoeg geweest.

‘Je bent niet verantwoordelijk voor andermans geluk, hoorde ik gisteren iemand zeggen en dat trof me diep. Ik heb me namelijk altijd verantwoordelijk gevoeld voor andermans geluk. Ik heb me jarenlang ingespannen om anderen tevreden te houden. Of op te peppen. Of gezelschap te houden in hun eenzaamheid of ellende……. En precies diezelfde mensen behandelen me dan achteraf echt lullig.’

Ik weet niet wat mijn behandelaarster allemaal aan het doen is, maar er schijnt ruimte te ontstaan in mijn lijf. ‘Er zitten allemaal herinneringen vast in je lichaam. Laat het maar los. En bescherm jezelf een beetje beter. Er komt gewoon heel veel bij je binnen.’

Grenzen stellen. Ik hoor het bepaald niet voor het eerst. Ja, als je andermans geluk hoger acht dan je eigen geluk, dan wordt het niks met die grenzen natuurlijk. Voor de zoveelste keer neem ik me voor om mijn eigen ruimte beter te af te schermen. Ik wil ook geluk in mijn leven tenslotte!

Na de behandeling loop ik een uur met VikThor door het Bosje van Bosman. We dwalen helemaal door tot aan de bossen rondom Endegeest. De rest van de dag lig ik in bed. Mijn lijf voelt wel iets beter na mijn bezoek aan de fysiotherapeut, maar echt veel stelt het nog steeds niet voor. Straks nog een rondje met het hondje en dan houd ik het voor gezien. Morgen gaat het weer beter misschien.

Leven bij de dag. Zo doen we dat.

Doglady en haar roedel: Daar wordt je blij van. Heks krijgt onderricht in vachtonderhoud van deze professionele hondentrimster. Intussen lopen we een rondje door het park. De hondjes in warme winterjasjes. Wij met een druppel aan onze neus……

Dog Lady, vrouw met gehandicapte honden, hondenvrouw, kar met zieke en zielige hondjes

1 van mijn favorieten uit het verleden

Aan het eind van de middag fiets ik een rondje Singel met Varkentje. Het is nat en koud buiten. Ik heb me dik ingepakt. Vlak voor het Van der Werfpark kom ik mijn hondenvriendin Dog Lady tegen met haar roedel afgedankte en behoeftige hondjes. Zoals altijd word ik enthousiast begroet door deze vrolijke viervoeters met gebruiksaanwijzing. En hun schat van een bazin!

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes  honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

We besluiten gezamenlijk een rondje door het park te lopen. Zoals we dat wel vaker doen. Terwijl ze haar grote hondenhuifkar voortduwt vertelt ze me over de verschillende leden van haar hondenhuishouden en hun achtergrond. Sommigen zijn zwaar gehandicapt en komen uit verre oorden. Anderen verblijven tijdelijk bij haar, omdat de thuissituatie instabiel is. Een aantal is zwaar verwaarloosd en daardoor in de problemen gekomen. Die lapt ze weer helemaal op.

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

‘Elke week komt een vriendin me helpen, om de dieren te wassen en te borstelen. Het is natuurlijk ontzettend veel werk, dit onderhoud van hun vacht.’

Heks stopt Ysbrandt nooit in bad. Ik gooi hem met enige regelmaat ergens in het water, maar daar blijft het bij. Vorig jaar was een uitzondering met al die gifbaden. Ik heb altijd geleerd, dat het helemaal niet verantwoord is al dat gewas. Je verwijdert allemaal goed en gezond vet uit de vacht. Wolven douchen toch ook niet?

Dog Lady, vrouw met gehandicapte honden, hondenvrouw, kar met zieke en zielige hondjes

Deze lieve schat is nog steeds in leven. Met haar gebloemde hondeninvalidenwagentje maakt ze het park onveilig.

‘Ik ontmoet regelmatig honden met afschuwelijke huidproblemen. Ze hebben altijd jeuk. Soms ligt de huid helemaal open. En het is nergens voor nodig! Als je weet hoe je de vacht van je hond moet onderhouden verdwijnt de meeste huidproblematiek als sneeuw voor de zon!’

Ze maakt me nieuwsgierig, want mijn hondje heeft ook last van allergieën en kriebelkrabbeljeuk. Het idee om hem regelmatig in bad te doen trekt me niet, maar als het helpt…..

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes  honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

‘Ik heb mensen bij mij thuis geleerd hoe ze hun hond moeten behandelen. Wassen met shampoo, conditioner gebruiken, kapotte plekken in hun huid insmeren met speciale zalf, Ik maak een schema, zodat ze thuis met deze kennis aan de gang kunnen. Ik geef hen de spullen, zodat ze geen enkel excuus hebben om het niet te doen.’

‘En helpt het?’ Machteloos steekt ze haar handen in de lucht. ‘Nee. Mensen zijn gewoon te lui om dit kleine offer te brengen!’

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes  honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

Nou ja, klein. Het klinkt als heel veel werk…. ‘Ik heb als kind ook te maken gehad met allergieën. Dus ik weet wat het is om altijd jeuk te hebben! Verschrikkelijk!’ vervolgt ze haar verhaal. Heks is ook snel kriebelig bij tijd en wijle. Inderdaad afschuwelijk. Dat wil je niet voor je hondje.

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

‘Kom maar een keertje langs, Heks, dan leer ik je de fijne kneepjes van vachtonderhoud! Ik werk al jaren als professioneel hondentrimster. Ik zal je ook de producten laten zien, die de beste resultaten geven. En dat zijn echt niet de duursten! De beste crèmespoeling koop ik bij de Action!’

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

Wat is het toch een schat, deze Australische dame. Haar hele leven draait om de roedel honden, die ze heeft geadopteerd. Elke keer zie ik weer nieuwe koppies tussen de oude bekenden. Regelmatig vraag ik naar een hondje en krijg dan te horen: ‘He passed away.’ Dat is het nadeel als je zieke, zielige en stokoude hondjes verzorgt. Ze vallen bij bosjes….

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

Maar je kunt je als hondje geen betere oude dag wensen, dan in dit liefdevolle hondengezin. Sommigen hebben het nog nooit zo goed gehad in hun hele lange hondenleven als juist in die laatste periode bij Dog Lady. Voordat ze naar de hondenhemel vertrekken.

Honderden hondenzielen zwermen intussen ongetwijfeld om haar dansende voeten, terwijl ze haar grote hondenkar voortduwt.

Dog Lady, vrouw met gehandicapte honden, hondenvrouw, kar met zieke en zielige hondjes

Intussen staat deze doortastende dame met een druppel aan haar neus in haar dunne parka. Ik herinner me, dat ze die bij de Wibra kocht. Een aanbieding. Maar niet echt warm zo te zien…. Al haar financiële middelen gaan op aan haar hondjes.

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

Wat heeft haar hier in Nederland doen belanden? Hoe is deze uit de hand gelopen hobby begonnen? Hoe houdt ze het vol? Al dat werk. Steeds weer afscheid nemen van een stokoud of doodziek hondje. ‘De manier waarop ik mijn leven leef, in mijn eigen kleine wereld met mijn dieren, maakt me gelukkig.’

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

‘Voor mijn honden probeer ik ook die stabiliteit te realiseren. Daar varen ze het beste bij. Vaak verdwijnen heel veel klachten, simpelweg door hen in een liefdevolle omgeving te plaatsen. Neem nu dit kleine schatje.’ Ze wijst naar een piepklein diertje, dat opgewekt meehobbelt met de roedel. Gekleed in een piepklein hondenjasje.

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes, race van gehandicapte honden,

‘Zij was compleet verlamd, toen ze bij me binnenkwam. Het is een heel gevoelig diertje, ze nam alle spanningen in haar omgeving over. Uiteindelijk dreigde ze er aan onderdoor te gaan! En kijk nu eens: Ze loopt weer als een kievit!’

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

Alle hondjes hebben mooie warme jasjes aan.  Daar heeft ze haar laatste geld aan uitgegeven, vertelt ze me. Ze waren in de aanbieding op de markt. Ze heeft een geweldige deal gemaakt met de marktkoopman.  Eerlijk gezegd denk ik dat die hondenjasjes warmer zijn dan haar eigen jas….

Robots kunnen leren van honden met een handicap.

spuuglelijke hond, hond met lrare kop

Sommige hondjes hebben plastische chirurgie nodig……

spuuglelijke hond, hond met lrare kop

 honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes  honden in invalidewagen, hond met handicap, honden zonder poten, gehandicapte honden,zieke en zielige hondjes

 

 

 

Heks komt uit de bezemkast. Vreemde verhalen en rare verschijnselen. Ach, het moest er maar eens van komen. Aldus Draak.

heksenhoed heksenhoedheksenhoedheksenhoedheksenhoed

Begin jaren negentig kwam ik in contact met een regressietherapeut. Ik had de stille hoop, dat mijn ziekte zou worden veroorzaakt door een trauma uit een vorig leven. Het moest toch ergens vandaan komen, nietwaar? En de reguliere medische wetenschap verklaarde me sowieso al zonder meer voor gek,  nog steeds overigens, dus een wat vage therapie kon er ook nog wel bij.

heksenhoed

Welnu, trauma’s genoeg. Mijn eerste regressie voerde me linea recta naar de brandstapel. Daar werd een kruidenvrouw, Lena, net als vele van haar zusters (en broeders) geofferd op het altaar van de patriarchale kerk met z’n macht en enge celibaat. Lena met haar bochel, horrelvoet en grote wrat, zwarte kat en hutje in het bos: Archetypischer kan het bijna niet. Zo’n ellendig levenseinde verklaart dan weer wel mijn warsheid van het openbaar tonen van mijn vakvrouwschap als heks…..

Na een reeks regressies voelde ik me fysiek nog niet veel beter. De therapeut nodigde me uit voor een rondreis door Frankrijk met zijn camper. Ja, dubieus aanbod natuurlijk. Maar ik zag er weinig kwaad in. Achteraf denk ik, dat de man in kwestie een stevig oogje op me had laten vallen. In zijn langetermijnplanning zat zeker een relatie met de jonge schone Heks. Zonder horrelvoet in dit leven gelukkig.

heksenheksen

Hij heeft dit nooit toegegeven overigens. Wel ondernam hij wat vreemdsoortige pogingen in die richting op momenten, dat ik tegen de vlakte lag. Zoals na een ziekenhuisopname met een aantal fikse operaties.

Gelukkig ben ik totaal niet gevoelig voor het relatiemantype ‘redder in nood’. En hij was oud genoeg om mijn vader te zijn, ook geen pré wat mij betreft. Bovendien was het totaal mijn type niet….. Ook een schat met een hart van goud! Het heeft de vriendschap wel opgebroken uiteindelijk.

heksenheksen

Maar voordat het zover was maakten we jarenlang wonderlijke reizen. ‘Ga in trance, Heks,’ zei de regressieman die eerste keer, zodra we Leiden verlieten. Als vanzelf wist ik hoe ik dat moest doen. Vanuit andere dimensies kreeg ik aanwijzingen hoe we moesten rijden.

Buiten dat het reizen erg spannend maakt, dit puzzelrit-effect, bracht het ons ook op de meest mysterieuze plekken. Kerkhoven zonder een sprietje groen, zwarte madonna’s in de Ardennen en ga zo maar door. Het was een beetje vleesgeworden Suske en Wiske, deze avonturen.

heksenheksen

Op bepaalde plekken, vaak ruïnes van kerken en andere heiligdommen, werden we behoorlijk aan het werk gezet. Ik had eerlijk gezegd geen idee, wat ik toch allemaal aan het doen was. Wel kreeg ik en passant een volledig sjamanistische opleiding vanuit die andere dimensies.

Ook begon ik met het blote oog vreemde vliegende objecten waar te nemen aan de nachtelijke hemel, ook wel UFO’s genoemd. Daarnaast ontwikkelde ik het vermogen om klanken te horen bij mensen, die door henzelf gezongen een weldadige uitwerking op hen hadden. Ik gaf hen hun eigen oerklank cadeau…… En het begrip synchroniciteit is sindsdien niet meer weg te denken uit mijn bestaan. Maar dat eeuwige trancewerk….. Ik werd er flauw van.

heksenheksen

Bijkomend nadeel was, dat mijn vriendenkring me voor gek verklaarde. Ik kreeg te maken met onverdraaglijke veroordeling op iets, waar ik nu ook niet bepaald om had gevraagd. Ik herinner me, hoe jeugdvrienden zich in een discussie massaal op me stortten tijdens een etentje. Alsof zij zelf zulke geweldige ideeën hadden! Wetenschappelijk cynisme, daar zit de wereld op te wachten!

Het was dubbel. Enerzijds voelde ik een grote passie voor het spirituele werk. Anderzijds baalde ik van het enorme isolement, dat het met zich meebracht. Op de regressietherapeut na had niemand eigenlijk enig idee, waar ik mee bezig was. En hij had een dubbele agenda…..

Zelfs tijdens mijn heksenopleiding bij de SOOP ( Haha, wat een naam toch! Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal begaafden) vond ik weinig aansluiting bij mijn medestudenten met mijn vreemde avonturen. We kregen medische basiskennis, psychologie, parapsychologie, ethiek en bedrijfsvoering, heel praktisch.  En dat was het. Ook hier vond men mijn ervaringen te buitenissig.

heksenheksenhoed met zwarte kat

Pas vele jaren later kwam ik bij Drunvalo Melchizedek terecht. Hier vond ik dan eindelijk herkenning en erkenning. Ik heb eens een hele avond met die man zitten praten, een verademing! Eindelijk werd me duidelijk, wat ik toch allemaal had beleefd begin jaren negentig. Ik bleek niet de enige te zijn! Hij had precies dezelfde ervaringen gehad.

\heksenhoedheksenhoed

Over de hele wereld waren heksen zoals hij en ik opgeroepen om krachtplekken te reinigen. Het energieveld rondom de aarde moest worden opgeschoond. Vraag me niet waarom. Er is meer dat ik niet weet dan wel. In de loop van de jaren negentig was het opschoningsproces klaar. Ik liet me omscholen tot systeembouwer en -ontwerper, kreeg een baan in de automatisering en hing mijn toverstokje aan de wilgen.

Ik ben altijd dankbaar geweest voor die rare moeilijke tijd. Het heeft mij een schat aan inzicht en kennis verschaft. En mijn kompaan heb ik zijn dubbele agenda al lang vergeven. Hij heeft ook zijn gloeiende best gedaan voor de goede zaak. En wat mijn toenmalige vrienden betreft: Tja, je zal maar zo’n rare heks aan tafel hebben, dat valt natuurlijk ook niet mee…. Het grappige is, dat sommigen van hen nu zelf dit pad zijn gaan bewandelen!

Soms voel ik me wel schuldig en opgelaten, dat ik tegenwoordig zo weinig actief ben met die hele santenkraam. Maar 1 ding weet ik zeker: Ik heb mijn sporen indertijd verdiend. Al zou ik nooit meer een bal uitvoeren op dat vlak……, dan ga ik toch lekker naar de toverheksenhemel…….

heksenheksen

Heks ziet prachtige film van de Coenbrothers in de vergane glorie van het Trianon Theater. Een uitzichtloos leven in een troosteloze context en toch valt er genoeg te lachen. Voor de toeschouwers dan. Net het echte bestaan…….

Trianon Leiden aan gevel Trianon bioscoop Breestraat

Vrijdagavond ga ik met Surfcowboy naar de film ‘Inside Llewyn Davis‘ van Ethan Coen en Joel Coen. Hij draait in het Trianon theater, een juweeltje van een bioscoop uit 1927.  Het interieur is ooit ontworpen door Jaap Gidding, die eerder al voor het Amsterdamse Tuschinski Theater in de weer was geweest.

Trianon LeidenTrianon Leiden

Het oude art deco interieur is na de overname en verbouwing in 1994 op de schop gegaan. Veel originele details zijn verdwenen. Via een insider uit de gemeentelijke hoek van historische architectuur hoorde ik, dat de huidige eigenaar veel regelgeving op dit gebied met voeten heeft getreden, toen hij de schimmelige bioscoop uit het slop haalde. Het nieuwe interieur is wel gebaseerd op de art deco architectuur uit het verleden: Het heeft nog steeds een bepaalde grandeur.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

We zijn een beetje laat, dus zitten helemaal op de voorste rij te rekkenekken. De film speelt in de jaren zestig in New York, Greenwich Village, het Folk circuit. Een zanger treedt op in een club. Hij is niet erg succesvol. De film volgt zijn leven gedurende een aantal dagen. Alles wat de man onderneemt mislukt. Hij slaapt op de bank bij vrienden en vage kennissen. Als tegenprestatie maakt hij hun katten zoek of vrouwen zwanger…..

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De man is hopeloos depressief. Ik heb hem in de hele film niet 1 keer zien lachen. Alles wat hij onderneemt mislukt. Als hij geld uitgeeft, levert het consequent niets op. elke poging om zijn situatie te veranderen wordt getorpedeerd door het lot. Een ondertoon van rouw om de zelfmoord van zijn compagnon, met wie hij een ook al niet erg succesvol duo vormde, klinkt door de hele film. Een uitzichtloos leven. Het gaat nergens over en nergens naartoe.

Toch blijf je de man sympathiek vinden. Zijn vruchteloze pogingen gedoemd te mislukken vertellen het verhaal van zovelen. Want naast elk succesverhaal in het leven staan duizenden mislukkingen. En ook mensen met succes zijn in de regel heel wat keren op hun plaat gegaan. De weg naar succes gaat dus niet over rozen. En er valt weinig te genieten onderweg……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De film zit vol humor. Regelmatig zit ik te schuddebuiken. De details zijn werkelijk fantastisch. De auto’s, de interieurs, het straatbeeld, de folkclub met z’n schemerlampen, blauw van de rook….. Staan er vier Ierse Folkmuziekanten te zingen, dan hebben ze ook allemaal een andere gebreide visserstrui aan. Met hun eigen motief, zoals dat toen gedragen werd: Handig om te worden geïdentificeerd in geval van verdrinking. Aan alles is aandacht besteed.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De structuur van de film bevalt me ook. Het is een echte ouderwetse cirkelvertelling. Aan het eind van de film kom je in dezelfde situatie als in het begin terecht. In feite vertelt de structuur het thema. Mooi toch? Als bonus zie je dan nog een hele jonge Bob Dylan optreden in die nachtclub. Alweer Bob? Ja, die man kruist mijn pad bij voortduring tegenwoordig…..

Eenmaal buiten realiseer ik me weer eens temeer, hoe ik bof met mijn mislukte leven. Ik geniet er elke dag van! Op mijn eigen weg naar nergens kom ik de meest fantastische medereizigers tegen. Ik geniet volop van het gedraai in cirkels in mijn postzegelbestaan.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Wel ben ik vaak te moe voor woorden en vreselijk vergeetachtig, dat is een nadeel. Vrijdag vond ik tijdens de voorstelling bijvoorbeeld een portemonnaie onder mijn stoel in de bioscoop. Tegen het eind van de film, was ik het alweer helemaal vergeten. Zaterdagmorgen keek ik dan ook raar op, toen ik het beursje in mijn handtas aantrof. Politie gebeld. Gegevens doorgegeven. Niets meer gehoord. Weer helemaal vergeten.

Zondag zie ik opeens die portemonnaie weer in de kast liggen. Bioscoop gebeld. De vrouw was geweest, had al haar passen geblokkeerd, maar geen nummer achtergelaten. Vandaag maar weer eens de politie gebeld, blijken ze deze taak te hebben afgestoten richting gemeente. Die maken er weer een potje van, want niet bereikbaar in het weekend……

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen. 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

De vrouw in kwestie is haar rijbewijs al eens eerder verloren, hoorde ik nog wel van de politie….. Een sloddervos dus.

Conclusie: Je kunt maar beter geen belangrijke papieren kwijtraken in het weekend. En als het toch gebeurt: Hoop dan maar, dat ze niet worden gevonden door Heks, want die is zo vergeetachtig…. Duurt het dagen voordat je je spulletjes weer terug hebt.

 'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.  'Inside Llewyn Davis' van Ethan Coen en Joel Coen.

Heks had hacker, op haar blog. Nou, da’s dan lekker. Maar ik heb er iets op gevonden….. Gelukkig is er geen kinderporno op gezet…… En ook: fantastische kuise foto’s van Heks met nichtjes!

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,

Tante Heks en haar nichtjes

Gisteren iets vreemds ontdekt. Iemand heeft mijn blog gehackt. Hoe is dat nu mogelijk. Heksje gaat op onderzoek uit, maar is er nog niet achter. Wel heb ik al mijn wachtwoorden maar weer eens gewijzigd, dat kan nooit kwaad. Ik hou het in de gaten. Er is een kleine kans, dat het perongeluk is gebeurd, doordat ik op een openbare surfer zat en niet was uitgelogd. Bizar.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,

Haha

Vanaf nu log ik na elke sessie uit, het is maar dat je het weet, rare hacker…….

Zo moet je altijd alert blijven op binnendringers. Het leven is één groot gevecht tegen de boze buitenwereld. Het is niet mijn sterkste punt over het algemeen. Van nature ben ik geneigd het goede in alles en iedereen te zien. Het heeft me jaren gekost om toe te geven, dat het merendeel der mensheid qua gedrag uitblinkt in grensoverschrijdend geëikel.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,

Boze tongen beweren wel, dat mijn ziekte ME daaraan te wijten is. Maar persoonlijk vind ik dat gelul. Immuniteitsdeficiëntie is slechts een onderdeel van deze aandoening. En ook het feit, dat ik tegenwoordig eikels goed buiten de deur weet te houden heeft weinig verschil gemaakt ten aanzien van mijn klachten.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken, glasfiguren

Even ouderwets spelen met de glazen schuifpui

Ook het wel of niet gelukkig zijn in mijn privéleven is niet van invloed op het verloop van deze aandoening, weet ik uit ervaring. Het is eerder zo, dat de lijn van mijn geluksgrafiek daalt en stijgt in analogie met de mate van bedlegerigheid in bepaalde periodes van mijn leven.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,

Heerlijk, Heks is in haar element

En er is ook veel geluk en ongeluk, dat zich zomaar aandient. Vergelijkbaar met het weer. Soms geniet je van een Indian Summer in een duinpannetje. Een paar dagen later waai je van de weg weg in de ergste storm van de eeuw. Lig je bont en blauw in de goot gesmeten je wonden te likken, als je niet uitkijkt….

Wat ME betreft zweer ik bij het geneesmiddel LDN. Dit minuscule pilletje heeft mijn leven enorm veraangenaamd. Ik hoorde uit betrouwbare bron, dat het ook goede diensten bewijst bij mensen met Fybriomyalgie. Het enige nadeel van dit medicijn is het hopeloze dieet, dat je erbij moet volgen. Dat dan wel weer als prettig bijverschijnsel heeft, dat je stofwisseling er enorm op vooruit gaat.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,

Wat een schoonheid

Maar lekker eten op onverwachte plekken en momenten behoren tot het verleden. Bij voortduring moet ik zorgen, dat ik ook daadwerkelijk iets kan eten als ik een bezoekje afleg of een feestje bezoek. Of een familiediner bijwoon. En dan nog is niet gezegd, dat het veilig is om iets te consumeren. Want veel mensen hebben geen idee, waar ik het over heb als ik roep: geen gluten, lactose, soja en spinazie.

Maar ondanks dat is het helemaal de moeite waard, dit keurslijf.

tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,tante en nichtjes doen gek, gekke bekken trekken,