Lac Caninum gooit roet in mijn pikorde-soep. Die soep wordt zeer heet gegeten, hoewel nooit opgediend. Chagrijnig Heksje wil het niet weten. Ik kan beter weer eens daten. En de rest gewoon vergeten!

‘Lac Caninum, dat ga ik je geven,’ mijn homeopate heeft weer een goed idee. Hondenmoedermelk. Toe maar. Het is eind september en Heks heeft al zoveel griep voor haar kiezen gehad dit najaar: Genoeg voor een lange koude winter.

Het heeft het slijmerige vernislaagje weerstand van mijn immuunsysteem geveegd. Uitgeteld begin ik met opkrabbelen. Geen mens, die het in de gaten heeft. Ik sla het koor een paar keer over, ga helemaal niet meer naar meditatie of kerk. Geen beginnen aan met dit lijf.

Ik voel me alleen. Op mezelf terug geworpen. Ik zie geen hond. Wekenlang niet. Ik ben een vergeten groente. Niemand weet, niemand weet, dat ik raapsteeltjes eet. Dat ik een eenzame bezemsteel ben. Nee, niemand weet hoe weinig dit bezemsteeltje nog eet. En hoe slecht ze slaapt. En hoeveel tijd ze in haar eentje stuk slaat. In een uitermate pijnlijk lam lijf..

‘Hondenmoedermelk is een middel voor mensen, die zich verschopt en verstoten voelen. Stumpers onder aan de pikorde. Diegenen, waar iedereen vrolijk tegenaan pist. Of overheen kotst. Waar niemand om geeft. De laagst geplaatsten in rang. Waar je geen rekening mee hoeft te houden. Het absolute afvalputje.’

Natuurlijk laat ik me niet kisten. Ik krabbel op. Slik allerlei middelen, laat me prikken en porren. Zonder morren. Laat me beledigen door behandelaars en artsen. Of betuttelen. Geef mezelf een keiharde schop onder mijn kont. Elke dag opnieuw.

Ja, ik voel me verschopt en verstoten. Onbelangrijk. Eenzaam en verlaten.

Laat ik eens een feestje geven.

Mijn verjaardagsfeestje is gezellig, maar het gevoel beklijft niet. Een grote vermoeidheid trekt me vervolgens naar beneden. En ik blijf me maar ellendig voelen en alleen. Ik heb ook gewoon veel te weinig mensen om me heen. Mijn bovenmatige inspanningen voor het piepkleine feestje hebben de laatste restjes energie in mijn systeem opgesoupeerd.

Ook lukt het me niet meer om om allerlei dingen heen te kijken. Vroeger praatte ik alles goed. Ik had je de klap al vergeven voor je em had uitgedeeld. Bij wijze van spreken. Maar nu gaat dat niet meer. Misschien maak ik ergens nog eventjes een mooi verhaal van, maar een dag later gooi ik genadeloos mijn ware gevoelens op tafel. Weliswaar als ik alleen ben. Op mijn eigen eenzame tafeltje.

Ik zie dingen voor wat ze zijn en dat op zich is natuurlijk goed. Maar verre van leuk. Wat moet je er mee? Mensen, die aan je denken maar er nooit zijn? Mensen, die je na jaren radiostilte een felicitatiebericht sturen met een tekst alsof ze je een draai om je oren proberen te verkopen.

Heks heeft last van allerlei ongewenste gevoelens. Ik word er niet goed van. In plaats van blij met een dooie mus ben ik boos. Op die mus. Die er ook niks aan kan doen, dat iemand me blij met hem wil maken…….

Rondom mijn verjaardag ervaar ik een hoog dooie mussengehalte. Ik kan het niet helpen. Dit jaar is het alsof de duvel ermee speelt. De ene afknapper na de andere.

Normale mensen hebben natuurlijk familieleden, die onvoorwaardelijk van hen houden en een beetje voor hen zorgen indien nodig. Of een partner, kinderen. Heks heeft dat allemaal niet.

Mensen willen overigens wel altijd graag dat ik voor hen zorg en naar hen luister. Maar andersom moet ik die kwaliteiten regelmatig met een kaarsje zoeken. Ook bij mensen, die ze wel degelijk bezitten.

Die denken misschien, dat die Heks geen zorg behoeft. Die toverkol redt zich wel. Kijk maar, daar loopt ze te wandelen met haar hondje. Ze ziet er ongelofelijk leuk uit. Bekroond met een fruitig lippenstiftje.

Ze willen wellicht liever dat ik er voor hen ben.

Of ze hebben niet zo’n boodschap aan mijn ellende. Geen zin in die ziekte. Geen trek in mijn gebrek. Zo’n vage kwaal, die nooit over gaat. Waar je niet dood aan gaat. Een levend lijk! Niet bepaald aantrekkelijk.

Heks moet vooral positief zijn en ravissante feestjes geven. De kwast er over. Eruit zien als een filmster. Leuke persoonlijke cadeautjes geven. Aandacht geven. Liefde geven. Niets vragen. Hooguit een broodje met tevredenheid. Dan en slechts dan wil men met mij vertoeven…….

Goddank heb ik een paar goeie vrienden, die van me houden zoals ik ben. Lieve schatten, die om me geven. Rekening met me houden. Iets voor me over hebben. Vrienden, die de moeite nemen om bij mijn feestje aanwezig te zijn. Schatten, die een leuk cadeautje voor me meenemen. Om me een plezier te doen.

Ik weet het, dit is een groot goed. Er zijn mensen, die helemaal geen vrienden hebben. Ik ben wel eens met zo’n medemens bevriend geweest. Totdat die persoon me ging uittesten en pesten! Een lot dat al haar potentiële vrienden trof. Ik ben uiteindelijk dan ook afgehaakt……

Ik ben zo moe. Het lukt me niet meer om overal een mooi verhaal van te maken. Ik begrijp heel veel dingen al niet. Laat staan, dat ik er een positieve slinger aan kan geven.

Rond mijn verjaardag worden geven en nemen in mijn leven opeens heel helder belicht. Zoals iedere jaar ontvouwt zich hetzelfde scenario, maar mijn blik is niet meer vertroebeld. Haarscherp zie ik alles voor wat het is. Voel teleurstelling tot op het bot. Over nare felicitaties. Of het helemaal laten afweten. Of …. of……

Dat is het gevoel, dat ik over heb gehouden aan mijn  verjaardag…..Stom genoeg. Ik weet dat het ondankbaar klinkt. Na al die jaren blijdschap met dooie mussen verwacht geen mens dit van mij. Je kunt me gewoonlijk recht in de bek schijten en nog zeg ik dank je wel……

Bovendien vergeet ik zelf werkelijk ieders verjaardag. Als ik niet wordt uitgenodigd voor een feestje of op zijn minst op de aankomende verjaring wordt geattendeerd kun je het bij Heks echt vergeten: Je hoort helemaal niks van me. Al ben je mijn zuster,  lievelingstante of beste vriendin……

Er is een hele grote omwenteling gaande diep in mij. Alle interne actie- en reactiecircuits staan onder druk. Er is geen pijl op te trekken hoe ik nu weer ga reageren. Maar: Nooit zal het meer hetzelfde zijn. Vanaf nu.

Gisteren zit ik bij mijn homeopate. Ik vertel haar over de diverse afschuwelijke sociale interacties waar ik aan ben blootgesteld de afgelopen tijd. Ik lees haar rare appjes voor en een enkele vreemde mail. ‘Ben ik nu gek, dit is toch een klap in je gezicht, zo’n felicitatie?’ ‘Wat staat hier nu eigenlijk? Niets toch?’

Ik vertel haar over mijn onvermogen om te reageren als mensen me teleurstellen…… Over mijn schaamte. De ‘Ik ben gewoon geen knip voor de neus waard’gevoelens. Overgehouden aan de tijd, dat ik de persoonlijke boksbal alsmede pispaal was van een enorm agressieve narcist. Overgehouden aan een hopeloze positie binnen een zeer disfunctioneel gezin. Het laagste van het laagste. De laaggeplaatste helhond.

Volgens mijn behandelaar ben ik op de goede weg. Het is gewoon heel ellendig als je in zo’n periode van verandering zit. Het oude valt weg en er is nog niets nieuws voor in de plaats gekomen. Als er al ooit iets nieuws komt natuurlijk. Dat valt nog maar te bezien.

‘Het feit, dat je je bewust wordt van al die gevoelens is een enorme stap vooruit. Ik vind het zo erg voor je Heks, dat je je zo moet voelen nu. Het gaat voorbij, maar leuk is anders….’

img_0248

Ysbrandt, ik mis je nog steeds………

Staartklokken, domkoppen en eierdoppen: Geluk is met de dommen, maar dan wel AUTONOME domkoppen, die in VERBINDING met anderen hun EI kwijt kunnen: De drie voorwaarden voor een vervuld bestaan!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Anderhalve maand geleden vliegt Heks op haar bezemsteel naar een familiereünie. Het is een bijeenkomst van de broers, zussen, neven en nichten van mijn grootmoeder aan vaderszijde. Wat er nog van over is. Een paar jaar geleden was er inderdaad nog een zuster van mijn oma bij. Het absolute nakomertje. De hekkensluiter van een eindeloze reeks kindertjes na evenzovele levensgevaarlijke bevallingen.

Een veelvoorkomend verschijnsel in die generatie. Tegenwoordig krijgen veel vrouwen pas hun eerste kind boven de veertig….

Nu zie ik niet zoveel familie over het algemeen, hoewel ik uit een enorm geslacht stam. Deze rare heksenappel is echter zover van de boom gerold: Hij wordt door de andere brave appels nauwelijks nog herkend als zijnde afkomstig van dezelfde stam.

Ach ja, brave appels. Het zal me wat. De braafste appels doen soms de raarste dingen. Ze gaan chronisch vreemd of slaan hun kinderen. Dat zul je mij niet zien doen. Vooral ook omdat ik geen kinderen heb. Laat staan een partner. Ik behoor dus tot de beste stuurlui als het op relaties en opvoeden aankomt. Dat je het maar weet!

Mijn hond sla ik ook niet. Noch mijn katten. Ik zie niet veel heil in lijfstraffen. Ze schieten hun doel voorbij en kweken alleen maar agressie. Voor je het weet heb je al je eigen woede vrolijk weer doorgegeven aan de volgende generatie.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Op de reünie zie ik allemaal mensen die ik nauwelijks ken. Of herken. Met deze tak van de familie heb ik als kind weinig te maken gehad op de één of andere manier. Maar sommigen herinner ik me goed van een paar jaar geleden, toen ik ook bij een dergelijke gelegenheid aanwezig was.

Tevens zijn er een paar volle nichten van me aanwezig. Ze zijn wat ouder dan Heks, hetgeen op jeugdige leeftijd heel veel uitmaakt. We hadden dus niet zoveel contact toen. Toch herinner ik me een magische middag met één van die meiden. Ze nam me mee voor een bezoek aan een oudtante.

‘We liepen eerst de hele Leidseweg af. Best een end voor mijn doen toen. Het huis van je tante op de Krimkade had een enorme wat duistere achtertuin met een heuse boomgaard. Binnen was het donker en stil op het getik van een paar duizend klokken na. Overal stonden van die Friese staartklokken herinner ik me. Ze gingen ook allemaal slaan op een gegeven moment….’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Mijn nicht moet lachen. ‘Dat je dat nog weet! Die tante had inderdaad een heleboel klokken in huis: Ze verzamelde ze. Die uurwerken liepen ook allemaal. Vandaar al die herrie. Om het kabaal een beetje te beperken liepen ze allemaal ongelijk!’

Op de terugweg vonden we een doos met oude spelletjes langs de weg. Bedoeld voor het grof vuil vermoed ik nu, maar voor ons was het een schat. We hebben ons de rest van de middag met al die kapotte troep vermaakt. Er zat een prehistorische paardenracebaan bij! Een gouden herinnering.

Even later heb ik een heel aangenaam gesprek met haar man. Wat een leuke vent! Ik heb hem eigenlijk nog nooit echt gesproken. Hij blijkt een echt mensenmens te zijn. Werkt met jongeren, die in de problemen zitten. Als hij zijn CV samenvat is dat de rode draad. Bijzonder.

‘Er zijn drie voorwaarden voor menselijk geluk heb ik ontdekt. Als er aan één van die drie vereisten niet wordt voldaan worden mensen ongelukkig.’ Heks wordt wel erg nieuwsgierig naar die drie magische condities. Wat zijn ze? En beantwoordt mijn bestaan hieraan?

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ten eerste heeft elk mens behoefte aan autonomie. In hoeverre men daar behoefte aan heeft is per mens verschillend. Sommigen willen volstrekt beschikken over hun eigen leven, anderen vinden het prima als ze enigszins afhankelijk zijn. Het is vooral belangrijk dat je behoefte aan autonomie klopt bij de mate van autonomie, die je in je leven ervaart.’

Oh. Ik snap nu eindelijk waarom ik knettergek wordt van mijn leven. Ik hang aan allemaal touwtjes, terwijl ik juist een enorme behoefte heb aan autonomie. Door mijn ziekte heb ik natuurlijk geen werk. Goddank heb ik een WAO uitkering en geen bijstand.

Met de Sociale Dienst heb ik in een duister verleden ook te maken gehad. Toen al een ramp vond ik: Ze grabbelden als het ware in je onderbroek. En dat was nog in de tijd van de Zorgzame Samenleving! Dat moet nu nog veel erger zijn.

Ik heb er in elk geval een geweldige schuld aan over gehouden: Omdat ik recht heb op een erfenis moet ik elke netto ontvangen cent bruto terug betalen te zijner tijd. Op zich niet erg, maar ik heb wel destijds al dat gegrabbel moeten doorstaan…..

Met mijn huidige uitkering is dus wel te leven, maar leuk is anders. Je eigen geld verdienen heeft gewoon een andere kwaliteit. Helaas ben ik door de jaren heen ook van andere potjes afhankelijk geworden.

Wat begon als goed bedoelde humane hulp om te zorgen dat ik mijn autootje kon blijven rijden en mijn medicijnen kon blijven betalen is ontaard in totale afhankelijkheid van de gulle gever. En dat voelt dus niet goed. En nu weet ik waarom: Het past niet bij mijn persoonlijke behoefte aan autonomie.

Ik realiseer me echter heel goed, dat ik zonder die ondersteuning echt niets meer kan doen. Geen retraites meer in Plumvillage. Geen zangles meer in Barendrecht. Geen knalgele auto. Geen projectkoor. Geen biologisch groentenpakket.

Het roer zal dus echt om moeten!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘De tweede voorwaarde voor geluk is verbinding. Je hebt dat nodig om je senang te voelen,’ de man ziet mijn verschrikte gezicht, ‘Het kan ook verbinding in spiritueel opzicht zijn, Heks…..’ Gelukkig maar. Dan is er nog hoop. Want verbinding is niet mijn sterkste kant. Uitgekotst door familie en bepaalde vrienden voel ik me vaak een cel buiten het goddelijk lichaam.

Maar met de natuur, mijn dieren en die paar goede vrienden voel ik me wel degelijk verbonden. En met mijn kerk en Thay’s  sangha. Met het goddelijke…… Goddank.

‘Dan moet je tot slot nog je ei kwijt in de wereld. Heel belangrijk voor de mens. Dat je het gevoel hebt bij te dragen, echt te doen waarvoor je bent geschapen. Dat je je kunt uitdrukken…’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Heks doet al jaren voor spek en bonen mee. Het lukt me nauwelijks om overal op te draven, laat staan dat ik iets bijdraag. Mijn ei zit vaak halverwege mijn eileider weg te kwijnen. Ik heb de puf niet om em eruit te puffen. Geen idee ook waar ik dit kwetsbare stuk van mezelf moet leggen. En eerlijk gezegd zit er niemand  op mijn halvezolige zieke ei te wachten natuurlijk….

Maar Heks, dit blog is toch een beetje jouw ei? Moet je eens kijken hoeveel mensen dit dagelijks zitten te lezen? Over de hele wereld! Dat doen ze toch ook niet voor de kat zijn kut? En hoe vaak krijg je niet hartstikke leuke reacties op je schrijfseltjes? Zit jezelf niet zo af te kraken!

Dat is ook zo. Net als de meeste mensen waardeer ik niet waar ik goed in ben, wat me gemakkelijk afgaat, maar streef ik naar het onmogelijke. Een recept voor mislukking.

Wat een leuk gesprek heb ik met de man van mijn nicht! Het zal me nog dagen bezig houden. Weken zelfs. Maar het is wel plotseling afgelopen als oudoom Piraat van der Fluit bijna bij me op schoot springt.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Hij is een enorme charmeur. Vol overgave begint hij met me te flirten. Hij vraagt me het hemd van het lijf en vertelt zelf ook honderduit. Dit alles gelardeerd met allerlei complimenten. ‘Hoe is het toch mogelijk dat jij geen verkering hebt? Je bent zo’n mooie meid!’ roept hij tot besluit verbijsterd. Hij kan er niet over uit.

Zijn eigen hoogbejaarde vrouw mag er ook zijn overigens. Prachtig in de kleertjes, mooi in de make up staat ze een sigaretje te roken bij de voordeur. ‘We doen ons best, Heks, altijd zorgen dat je er goed bijloopt, hoor!’ glimt ze als ik haar een compliment maak bij het afscheid.

Ja, dat doet Heks. Dat is ook iets wat ik goed kan. Als een filmster rond paraderen bij tijd en wijle.

Maar vandaag ben ik een toddebak. Ik zit een beetje in de lappenmand en de piepzak. En dan krijg je dat.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Aan de slag op narcistendag. Oefeningen om je grens aan te geven. Benoemen van je kwaliteiten. Wat theorie om deze waanzin te bevatten. En nog veel meer. Maar vooral: Herkenning, herkenning, herkenning……. Een bezielende bijeenkomst!

De  verdiepingsdag voor slachtoffers van narcistische mishandeling is meer lichaamsgericht dan de eerste dag. Er wordt gewerkt aan het versterken van je grenzen en herstel. Best veel natuurlijk om binnen een paar uur voor elkaar te krijgen. Voor mijn gevoel ben ik nog steeds de opgelopen schade aan het inventariseren…..

De groep bestaat deze keer louter uit vrouwen, maar één van de trainers is man. Ook hij is ervaringsdeskundige op dit gebied, hetgeen betekent dat hij er een ellendige tijd met één of andere narcist op heeft zitten.

‘Ik vind het soms best raar om hier de enige man tussen al die vrouwen te zijn,’ geeft hij aan. De groepen bestaan doorgaans voornamelijk uit dames. Het gros van de narcisten is nu eenmaal man. Deze vrouwen hebben negen van de tien keer een hopeloze ervaring met een mannelijke narcist in hun pocket….. Ze zitten dus niet bepaald te wachten op welke man dan ook. En al helemaal niet op een dag als deze!

‘Ik vind het juist fijn dat je erbij bent,’ zegt één van de deelneemsters, ‘toen ik binnen kwam en je de hand schudde dacht ik “Jeetje wat een lieve ogen heeft deze man”. Dat deed me goed. Het besef dat er ook lieve en goede mannen bestaan!’

De dag gaat pittig van start met een opdracht met z’n tweeën. Ik werk samen met mijn buurvrouw. Je vertelt elkaar over je ervaringen en vervolgens deelt die ander het in de groep. Met daarbij diens persoonlijke indruk van jouw kwaliteiten die je geholpen hebben om dit allemaal te overleven.

Ik ben eerlijk gezegd volledig vergeten wat mijn kwaliteit lijkt te zijn. Waarschijnlijk kracht. Vaak zien mensen mij als een bijzonder sterk wijf. Hetgeen keihard tegen me werkt. Sterke mensen mag je namelijk best pesten en pijn doen, toch?

Iemand krijgt de kwaliteit ‘lief’ toegekend. Wie wil nu niet lief gevonden worden? Nou, deze geweldig lieve vrouw! Het is haar voetangel geweest! De opmerking schiet haar helemaal in het verkeerde keelgat.

Ze ervaart het als misselijkmakend verdrietig dat juist die kwaliteit van haar er weer uit wordt gepikt. Deze schat baalt ervan als zacht gekookt ei te worden weggezet door allerlei keiharde narcisten. ‘Ik wil harder worden, ik ga nog een tijdje de pan in!’ roept ze strijdlustig.

Opvallend genoeg wissel ik precies met iemand uit, die net als Heks ongelofelijk belazerd is. Sommige narcisten leiden een compleet dubbelleven. Ze kunnen dit heel lang geheim houden, maar uiteindelijk lopen ze natuurlijk een keer tegen de lamp. Soms heb je als partner echt niets in de gaten. Waarom zou je ook? Ligt de mouw bijvoorbeeld op apengapen dan verwacht je geen apen…..

Vaak weten veel mensen in de omgeving wel degelijk van het bedrog. Soms ontdekken zelfs de eigen kinderen van alles en nog wat! Vreselijk natuurlijk. De laatste die er achter komt is natuurlijk altijd degene met een stel horens op de kop. Die zijn daar opgezet zonder dat ze het in de gaten had. Door haar partner. Toen ze eventjes niet oplette…..

Er volgen oefeningen met grenzen aangeven. Ik werk weer met iemand anders. We staan tegenover elkaar en de één loopt langzaam richting ander. Je kijkt elkaar in de ogen. Wanneer komt iemand te dichtbij?

De vrouw met wie ik de oefening doe heeft de meest fantastische liefdevolle blauwe ogen, die je je maar kunt voorstellen. Het raakt me diep dat iemand deze engel zo slecht behandeld heeft. Hoe kun je? Waarom?

Op een gegeven moment moet de groep vreselijk lachen om iets wat gezegd wordt. Het is ook hilarisch af en toe wat de narcisten overhoop halen om maar geen terrein te verliezen bij hun partners. Ze doen de gekste dingen en verkopen de vreemdste verhalen. ‘Het is ook goed om af en toe eens flink te lachen om die gestoorde gekken,’ schatert een dame vrolijk.

Direct daarop is er iemand in tranen. ‘Ja, mooi is dat. Ik kan er niet om lachen dat ik hier zit op een mooie zonnige zaterdag. Ik reis het hele land door, betaal 90 euro, zit de hele dag binnen met allemaal andere slachtoffers, hoor de meest verschrikkelijke verhalen…….’ tranen biggelen over haar wangen.

Iedereen is opeens muisstil. Het is waar. ‘En die narcisten hebben er niets van. Die leven gewoon door alsof er niets aan de hand is. Het ligt toch nooit aan hen. Ze maken het je nog moeilijk op de koop toe…’

Ja, je kunt er eigenlijk maar beter om lachen en dat wil je ook. Tegelijkertijd is het echt niet grappig, de narcistische mishandeling. Narcisten en psychopaten zijn de ergste bloedzuigers, die je je kunt voorstellen. Vampiers bestaan. Ze hebben alleen niet van die rare tandjes. Je herkent ze aan hun gebrek aan empathie en hun bloeddorstige honger naar jouw aandacht en energie……

Onze man van vandaag vertelt dat hij zich bezig houdt met Boeddhisme. Heks spits haar oren. ‘Ik ben net terug van een stilte-retraite van 60 dagen. Vipassana.’ Chapeau! Dat is niet niks! Heks heeft die vorm van martelmeditatie ooit in een klooster in Thailand beoefend. Zeer confronterend.

‘Als je zo mediteert kom je alles tegen wat je ooit in je leven hebt uitgevreten. Dat is je karma. Iedereen heeft dat. En voor iedereen geldt dat ie dat ooit tegenkomt. Ook narcisten ontkomen daar niet aan!’

Een schrale troost. Mocht het zo zijn, want dat weten we natuurlijk niet. Heks is wel eens dood gegaan. Ik heb dat overleefd uiteindelijk. Het heeft me dit duidelijk gemaakt: Het is niet het eind van ons bestaan…. En ook ik koester de overtuiging dat je je leven voorbij ziet komen, dat je stomweg niet ontkomt aan een blik in de spiegel. Karma en je eigen spiegelbeeld. Al  die karmische shit tussen jouw buitenkant en je kern. Je ziel.

Narcissus, die verliefd was op zijn weerspiegeling in het water…… op zijn buitenkant. In de buitenwereld. Maar nog nooit van zijn ziel had gehoord. Zijn Zelf niet kende. Geen kern had om zichZelf omheen uit te kristalliseren. Daarom hebben narcisten anderen nodig had om toch iemand te zijn. Anderen moeten dat beeld in het water bevestigen en bewonderen. Voor hen is het ook niet leuk. Want ze zijn eerder een zielig figuur dan een bezield mens…..

De narcistendag vliegt voorbij. Aan het eind wisselen we gegevens uit. Voor wie wil. Op de valreep praat ik nog met een geweldige dame wiens relatie de vorige narcistendag nog aan was. Nu zit zij midden in de ellende die volgt op een breuk met zo’n figuur. Wat zij mij vertelt doet me beseffen dat ik nog van geluk mag spreken met hoe het mij is vergaan na zulke relaties!!!

Varkentje zit in de auto te wachten. Onder de middag hebben we nog eventjes een frisse neus gehaald, maar nu is het tijd voor het echte werk. We wandelen over een dijk rond het kerkhof. Bij een kleine sluis steken we over naar een stuk dijk door de weilanden. Ysbrandt jaagt achter een balletje aan…. Later ontdek ik nog een prachtig pad langs de rivier. We lopen en lopen.

Totdat de man met de houten hamer komt. Van het ene op het andere moment schieten al mijn spieren op slot. Op pijnlijke stokken sjok ik terug naar de auto. Het zit erop. Ik ga nog naar huis rijden, maar dan is het klaar.

De zon staat laag. De TomTom stuurt me via Den Haag terug. Het kan me niet schelen. Mijn autootje snort, mijn hondje knort. Heks is tevreden en voldaan. Wat een dag. Wat een gedoe, narcisten. Wij zijn dan wel de lul, maar laten ons niet kisten!

De dag werd georganiseerd vanuit Het verdwenen Zelf.

Boek: Iris Koops, Het verdwenen Zelf, Herstellen van narcistische mishandeling.

 

Steenvrouw en Heks zijn echte vriendinnen! We hebben dezelfde valkuilen en dezelfde blinde vlek! Gurdjieff en onszelf herinneren versus comateus slaapwandelen…..

Donderdagavond zit Steenvrouw tegenover me aan tafel. Heks heeft Elzasser zuurkool in de aanbieding met een heerlijk glas bijpassende Alcase. We praten over het fenomeen, dat mensen de meest vreselijke dingen doen en zeggen zonder met hun ogen te knipperen.

‘Maar dat doen ze toch niet bewust, Heks,’ pleit mijn vriendin ten gunste van allerlei mensen, die nog nooit één seconde gestoken hebben in het aanvoelen van een enkel medemens. Ik betwijfel ten zeerste of mensen zo verstoken zijn van bewustzijn, dat ze anderen oren aannaaien, de vrouw van de buurman naaien, jouw recht in je gezicht naaien, manipuleren en paaien, in andermans portemonnaie graaien zonder het in de gaten te hebben.

Maar ook ik heb altijd de fout gemaakt om allerlei antisociaal gedrag goed te praten. Vaak tegen beter weten in. En het is natuurlijk ook waar. Onder alle shit ligt altijd een juweel. De modder en de lotus…

No mud, no lotus.

In elk gemeen mens schuilt een gekwetst kind. Mensen met pijn doen pijn. Pijnlijke mensen zijn eerder regel dan uitzondering.

Toch rechtvaardigt dat mijns inziens geenszins dat je je antisociaal gedraagt. Je kunt niet alles afdoen met je eeuwige slachtoffergezemel. Ook is het wel erg gemakkelijk om je eigen shit op andermans bordje te deponeren. Ben jij er lekker vanaf natuurlijk.

De intrigerende spiritueel leraar Gurdjieff tergde zijn leerlingen met allerlei opdrachten om hen in het hier en nu te krijgen. Het ging er niet zachtzinnig aan toe. Volgens hem is het grootste struikelblok van ons mensen, dat wij onszelf niet  herinneren. Dit woord gebruikt hij om de toestand aan te duiden van volledig bewust aanwezig zijn. En het is waar. Grote delen van de dag functioneren de meeste mensen op de automatische piloot. Als een machine…..

Gurdjieff deed de raarste dingen om mensen vanuit die comateuze toestand de realiteit in te jagen. Zijn leerlingen gigantisch aan het schrikken maken, een goeie oplawaai met een stok hier en daar, mensen volledig op het verkeerde been zetten. Wie zegt dat een goeroe je maar een beetje onder je kin moet kietelen? De mensheid is toch al niet geneigd ook maar iets op te steken, waarvan dan ook,  wanneer dan ook. Volgens deze leermeester kunnen we alleen groeien middels een grote schok. Hierdoor zwiep je uit je gewoontepatroon. Altijd pijnlijk, nooit leuk, maar wel effectief.

In zijn optiek moet je de mensen, die je wereld op zijn kop zetten dankbaar zijn. Zonder hen draaide je nog steeds in hetzelfde cirkeltje rond. Als een drol in een piespot.

‘Ik denk inderdaad, dat mensen dat niet allemaal bewust zeggen en doen. De meeste mensen lopen maar een beetje te slaapwandelen, bewustzijn heeft nu eenmaal weinig prioriteit in het algemeen, alle  mindfulnesstrainingen ten spijt. Die zijn over het algemeen meer gericht op resultaten zoals succesvol zijn, rijk worden, gelukkig worden en schieten in die zin hun doel voorbij. Thich Nhat Hanh zegt daarover ‘mindfullness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg.’

Ik kijk naar mijn lieve maatje tegenover me. Haar knetterrode haar springt om haar pittige koppie. Ook zij geeft mensen eindeloos krediet. Ook zij loopt zich het vuur uit de sloffen voor halve zachte uit de poppenkast gevallen idioten. Ook zij is nooit te beroerd om een tandje bij te zetten. Ook zij is regelmatig gigantisch belazerd door mensen waar je het echt niet van verwacht. Je partner bijvoorbeeld. Of je beste vriendin. Of een combinatie hiervan…..

Toch blijft ze in de mensheid geloven. Ze blijft het goede zien in elke sukkel of sul. Ze blijft van haar medemensen houden. Als iemand in de problemen geraakt blijft ze een helpende hand uitsteken.

‘Hoe is het eigenlijk met je vriendin? Die vrouw die al een eeuwigheid bij je in huis woont? Ik hoor al een tijdje niets meer over haar….’ Mijn maatje trekt een gezicht. Er volgt een verhaal, waaruit klip en klaar blijkt dat die vrouw mijn vriendin heeft gedumpt zodra ze haar niet meer nodig had. Niet dat mijn vriendin dat expliciet zegt. Ik maak het op uit wat ze vertelt.

De vrouw heeft namelijk weer een eigen huis. Opeens zit ze geld uit te geven aan dure etentjes, terwijl ze tijden op de zak van Steenvrouw heeft geteerd….. Niet aan dure etentjes voor mijn vriendin. Echt dankbaar is de dame niet. Of verbeeld ik me dit nu?

Komt me gewoon bekend voor, dit soort gedrag. ‘Sommige mensen gaan uit van vriendschap, anderen van gebruik. De kunst is om te zien waar je mee te maken hebt,’ aldus de vrouw van 1 van mijn behandelaars nadat ik te grazen was genomen door iemand die me louter gebruikte onder het mom van vriendschap.

‘Pas maar op met haar, mijn ervaring is dat je vaak een trap na krijgt van zulke types.’ waarschuw ik mijn vriendin, ‘Je hebt haar toch hopelijk niet al teveel persoonlijke dingen verteld?’ Diepe zucht. Dat heeft ze dus wel gedaan. In de tijd dat de vrouw nog haar beste beentje voorzette. O jee.

Comateuze medemensen, die je prima weten te vinden als ze je nodig hebben zijn er in overvloed. Ze laten je vallen als een baksteen zodra er niets meer te halen valt. Pijnlijk.

Echte vrienden zijn zeldzaam. Vanavond zit er eentje tegenover me. We proosten en lachen om al die rare fratsen van de slaapwandelaars. We kijken in elkaars wakkere gezicht, de open blik, de liefdevolle glimlach. ‘Laten we vaker samen eten, ‘ roepen we om beurten. En dat gaan we doen.

Heks ontdekt een geweldig slaapmiddel! Je hebt er boeren voor nodig en Yvon Jaspers. En wat welwillende vrouwen. Ik weet niet of dit middel ook bij mannen werkt……

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

Maandagmorgen om kwart over zeven gaat de wekker. Heks ontwaakt uit dromenland. Waar ben ik? Wat is er aan de hand? Eventjes zoek ik versuft naar mijn wekker en zet hem uit. Dan weer ik het weer: Het is maandag, ik ga Indiaas zingen!

BOER ZOEKT VROUW,

Nadat ik nachtenlang waardeloos heb geslapen, was de afgelopen nacht zo slecht nog niet. Wel een beetje kort, maar ik heb geslapen! Wel vijf hele uren achter elkaar! en dat allemaal door gewoon twee afleveringen van ‘Boer zoekt vrouw’ te kijken op programma gemist. Het landelijke leven maakt landerig. Het feit dat het nergens over gaat ontspant de hersenpan. Het zien van de gemiddelde boer doet je beseffen hoezeer je het hebt getroffen met je eigen partner. Dat stemt tevreden en dankbaar!

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

Ik zet de televisie aan en kijk naar de verkeersinformatie. Mijn goede stemming krijgt een oplawaai: Het stormt, windkracht 8 in de kustgebieden en een extra waarschuwing voor enorme windstoten …. Oeps. Het Gele Gevaar rijdt wel heel erg zuinig, maar weegt dan ook niets! En de arme armen van Heks zijn niet bepaald haar sterkste punt. Ik krijg visioenen van een onbedoeld Vliegende Kanariepiet…..

BOER ZOEKT VROUW, formcartoon_7650_7296e55c3a08d3aca12a74096c93e7c3b5378f5f

 

Ik moet zeker een uur rijden naar Barendrecht, want het is ook nog eens heel erg druk op de weg. Overal files. Ik bekijk de kaart op Internet. De ring rond Rotterdam is een dikke rode streep. Rond Leiden is het ook helemaal mis. Er zijn een paar ongelukken gebeurd. Misschien zijn er wat andere superzuinige autootjes door de lucht gevlogen…..

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

Met een paar koppen sterke koffie en een gloeiendhete douche masseer ik weer wat leven in mijn lijf. Eerst maar eens die hond uitlaten, dan zien we wel weer. Eenmaal buiten vind ik  het enorm meevallen met de wind. Hier in de stad dan. Ik besluit gewoon te gaan rijden. Ik zie wel waar het schip strandt. En wie schetst mijn verbazing: Zonder enig oponthoud arriveer ik bij het kleine dijkhuisje. “Wat ben je vroeg Heks’, begroet mijn juf me.

BOER ZOEKT VROUW,

We zijn met een superklein clubje vandaag. Heel knus. We zingen een paar uur onafgebroken. Daarna kwetteren we ons een slag in de rondte. Een heerlijke lunch en een al even fijne namiddag volgen. Omdat Frogs mijn hondje uitlaat, kan ik direct om vier uur weer naar huis gaan rijden. Geen files. Windstoten vallen me niet op. Om even over vijven ben ik thuis!

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

Als Frogs het hondje terugbrengt vertel ik hem over mijn nieuwe ontdekking. ”Boer zoekt vrouw’ is een geweldig slaapmiddel! Ik heb in geen tijden zo heerlijk geslapen als vannacht. Ik denk, dat het iets met je hersengolven doet. Al dat groen, die beesten met hun gezonde shit, de boeren zelf…. Het slaapverwekkende commentaar van Yvon Jaspers. Het is een ideaal programma voor de slechte slapers onder ons.’

BOER ZOEKT VROUW,

‘Ik heb dan ook besloten om de programma’s op te sparen voor als ik weer eens iets belangrijks heb en zeker goed wil slapen…. Dan zorg ik gewoon, dat er een paar afleveringen klaarstaan!’

BOER ZOEKT VROUW,

 

BOER ZOEKT VROUW,

Frogs zit me een beetje bevreemd aan te kijken. Hij is een man natuurlijk. En mannen hebben niets met dit soort neuzel-TV. Die hebben hun eigen favoriete programma’s. Zoals Top Gear bijvoorbeeld…. Over het algemeen hebben ze juist een bloedhekel aan ‘Boer zoekt Vrouw’! en ik begrijp nu ook waarom. Als je partner er naar heeft zitten kijken is er in bed niets meer mee aan te vangen! Ben je als man zelf juist lekker geil geworden na het kijken naar grote auto’s bijvoorbeeld. Ligt je vrouw in coma!

BOER ZOEKT VROUW,

BOER ZOEKT VROUW,

 

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

BOER ZOEKT VROUW,

BOER ZOEKT VROUW,

BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW, BOER ZOEKT VROUW,

 

 

Eindeloos Grieks kerstdiner met de heksenclan, goochelende neven en giechelende nichten….. Het was weer een hele happening……

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Het is alweer voorbij, die heerlijke kerstdagen. Heks zit uitgevloerd onder haar kerstboom. Net teruggekeerd van het jaarlijkse kerstdiner met de familie. We hebben er weer een nieuw lid bij dit jaar. Vorig jaar zat ze nog in de buik van mijn nichtje, nu is het alweer een pittig dametje.

Om een grote tafel in een Grieks restaurant zit de hele clan bij elkaar. Reuzen van neven, beeldschone nichten en wij, de oudere jongeren. Want ja, als broers en zussen blijf je toch altijd een beetje kind in elkaars gezelschap. Het diner komt traag op gang, maar de wijn vloeit rijkelijk. Mijn broer neemt een neef in de maling. De zussen liggen dubbel.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Oh, oh, wat is het toch een plaaggeest, deze eeuwige puber. Nu is mijn neef totaal niet op zijn mondje gevallen, maar vandaag delft hij het onderspit. Om hem een hart onder de riem te steken, doen we er een schepje bovenop, maar nu is mijn broer de pineut……

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Mijn moeder zit met haar man stralend temidden van haar nakroost. Vier kinderen, acht kleinkinderen en zelfs drie achterkleinkinderen! Velen met hun partner. Een ellenlange tafel met luidruchtige mensen. Een van de neven heeft zich bekwaamd in goochelen. Hij beweegt listig een kaartspel door zijn lange vingers, terwijl hij ons met een uitgestreken glimlach op het verkeerde been zet. Oh, wat leuk! Wat is het toch een bijzondere vent!

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

De kleinsten zitten verwoed te tekenen. Eén van hen komt me een tekening  brengen, om hem vervolgens weer mee te nemen!!! ‘Hij is nog niet af’, verklaart hij ernstig. ‘Ik stuur em later wel op!’ De kleine perfectionist… Wat een lekker ventje.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Zo slurp ik deze dierbaren in, tijdens dit heerlijke maar eindeloos durende etentje. De Griek heeft er bepaald de gang niet in, het duurt en duurt. Maar we vermaken ons opperbest. Regelmatig verwisselen mensen van plaats. Heks niet, die zit waar ze zit, vanavond. Gisteren had ik het druk hier met al mijn gasten. Nu laat ik me lekker verwennen.

Toch staan we nog lang te treuzelen bij het afscheid. Er worden nog wat grappen gemaakt, hier en daar afspraken. Zondag komen er een aantal neven en nichten bij Heks eten, een recente traditie. Ze werken in de kerstvakantie bij hun oom in het vuurwerk. En op hun vrije avond verwen ik hen schandelijk. Suikertante hè.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Mijn huis lijkt heel stil na al die luidruchtigheid. De nacht gonst in mijn oren. Zometeen nog even met Varkentje lopen. Ik heb een heerlijke kerst gehad. Met mijn lief naar de kerk op kerstavond. Eten met geliefden op eerste kerstdag. En een plezierig familiediner tot besluit.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Probeer maar eens niet aan een roze olifant te denken! Geen doen. Compassie met dit aandachtschuwe, liefdevolle wezen. En: Laatste surfrockfilmpje, voor de liefhebber!

amazing swimming pool in spanish villa with incredible views to

Zondagavond gaat de telefoon. Heks ligt beetje brak in bed aan een filmpje te frutselen. Ze moet nodig naar buiten met de hond. De afzender is geblokkeerd. Zal ik opnemen?

Als ik mijn naam heb genoemd blijkt ik een oude bekende aan de telefoon te hebben. Deze vrouw belt me eens in de zoveel tijd op. En eigenlijk altijd als ik net enorm moe ben, gek genoeg. Ik heb haar ooit ontmoet bij de spirituele genezer Alex Orbito, heel grappig dat ze na zeker een jaar precies nu opbelt. Vlak voor het healingweekend….

roze-olifantje rozeolifantvoorjade roze images-94

Ze beschikt over een uitstekende intuïtie, dus het zal wel een bedoeling hebben. Suggereert ze zelf. Heks zegt niets. Ze is ietsiepietsie op haar hoede met deze dame, want voor je het weet zeg je iets verkeerd.

Zal ik het gesprek afkappen? Ben eigenlijk te moe om te praten en op eieren te lopen. Uit ervaring weet ik, dat dat averechts werkt. In het verleden heeft ze me wel eens meermalen teruggebeld, vanwege zo’n opmerking. Het is soms heel lastig communiceren met deze prachtige, slimme,  begaafde, maar zeer wantrouwige dame.

images-93 images-91 images-92 41b17876a5a853e694642d8bc4a8b583

Ook in dit gesprek voel ik me uiteindelijk heel ongemakkelijk. Voor de zoveelste keer begint ze me mee te delen, dat ik vooral niet haar op afstand mag behandelen of energie sturen. ‘Dat doe je toch niet. Heks? Ja, ik vraag het maar, want ik dacht dat ik zoiets voelde net…’ Misschien is het zelfs beter helemaal niet aan haar denken…. Denken aan is ook aandacht…. Dan heeft ze nu een slechte dag, want die herhaalde verdachtmakingen, houden me bezig.

Probeer maar eens niet aan een roze olifant te denken!

Unknown-14images-70 Unknown-15 Unknown-16

Het is zoiets als met vreemdgaan. Als je je partner voortdurend vraagt, of hij/zij dat echt niet aan het doen is, alsof de persoon in kwestie het zou toegeven in geval van, dan roep je het bijna op. Je brengt iemand maar op ideeën. 😦  Of drijft hen tot wanhopige acties: ‘Ik zal bewijzen, dat je gelijk hebt, ik doe het gewoon!’ In elk geval is het stomvervelend, om je er steeds over te moeten verdedigen.

‘Je hoeft je niet te verdedigen hoor, Heks, ik vraag het je gewoon iedere keer. Daar bedoel ik niks mee. Wil het gewoon heel zeker weten,,,,’

images-73 images-71 Unknown-17 images-72images-74

Maar goed, het is natuurlijk gestoeld op oud zeer, dit fundamentele wantrouwen. Het vraagt om compassie in plaats van irritatie. Dus voor de zoveelste keer leg ik uit, dat ik zo niet werk, nooit gedaan heb. Ik ga uit van vrije wil. Een genezer is slechts transparant voor de goddelijke energie, op delen, waar ‘ie zelf genezen is. Ofwel, zit je zelf vol stront, dan is de kans groot, dat je dat bij een ander naar binnen kiepert in plaats van de divine healing energy.

images-78 images-75 images-76 images-77images-84 images-83

Een lichtwerker kan goed zijn op een bepaald gebied, iets dat zelf is doorgewerkt en geheeld, maar op andere gebieden niet. Mensen op zoek voelen dat prima aan. Weten dan ook heel goed, bij zie ze moeten zijn voor wat. Een behandeling aan iemand opdringen is dan ook not done, wat mij betreft. Je kunt er vanuit gaan, dat je bij mensen, die zo opereren van de regen in de drup belandt.

images-78 images-79 images-80 images-96 images-82images-90 images-87 images-88

Heks heeft overigens nooit vanuit haar wilskracht gewerkt. Deze methode kan heel krachtig zijn, kijk maar naar docter Phil bijvoorbeeld, maar houdt gevaar van machtsmisbruik en manipulatie in. En afhankelijkheid van de hulpverlener. Ik heb meer vertrouwen in de ruimte van het hart. En daar iemand ontmoeten, vandaaruit opereren… Zoals Alex.

Nog maar een paar dagen, dan is het zover.

images-86 images-85images-89aandacht_nl2images-90images-95images-77

Vandaag houd ik m’n gemak. De activiteiten van afgelopen weekend eisen hun tol. Keelpijn en aangeslagen stem. Mijn zwakke plek…. De wekelijkse Indiase zangles heb ik maar afgebeld. Mijn lerares moest lachen. ‘Wat ben je toch allemaal aan het doen Heks? Ik volg je wel hoor, op je blog!’ Ze giechelt. ‘Nou, doe maar rustig aan, tot volgende week!’ Ja dat zal ik doen. Vandaag ligt Heks gestrekt. Af en toe een hondenronde. Verder lekker dweilen.

images-98 images-97 newsartimage_179289_560_9999_scl ad5cb39a4dam.mp4.jpg

Nu iedereen mijn partner is, voel ik me alweer een stuk beter.

halloween92hc1

Het is schitterend weer. Over een uurtje ga ik naar het strand met Trui. Lekker flaneren en een terrasje pakken. Deze week kenmerkt zich door heftige toestanden. Maar gisterenavond bespeurde ik een kentering in hetgeen op me afkomt.

images-24

Ik liep in een parkje met Ysbrandt. Een groepje jongelui zat te chillen op een bankje. Een jongemannetje, ja hij was heel klein, versperde de weg met zijn fiets. Ik wilde er net omheen gaan lopen, toen hij  met veel Leidse beleefdheidsfrasen de weg voor me vrijmaakte. ‘Ja, anders weet ik het wel weer, wat ze gaan zeggen…’ zei hij. ‘Oh, wat dan?’ Ik wilde het wel eens horen, wat hij allemaal om zijn oren kreeg van andere parkbezoekers.

bruxinha

Glijend en glibberend deed hij een paar kwaaie Leienaars na. Ik lag dubbel. Er gingen nog wat kwinkslagen heen en weer. Kijk, opeens weer contact met één van mijn partners in deze wereld, waar iedereen mijn partner is. Voor het ontvangen van liefde ben je echt niet aangewezen op het hebben van één relatie. Bij het geven ook niet trouwens.

transparentes_halloween_0011

In een volgend park werd ik aangesproken door één van onze stadsjunkies, of alco’s, of gewoon warhoofd. Soms is het niet helemaal duidelijk, maar hij zat met een paar maten op de alcoholbank. Muziekje erbij.

Met deze Antilliaanse heer, Rob, heb ik al eerder wat gesprekken gevoerd. Vandaag begon hij me te bejubelen. Ik was de meest fantastische, meest intelligente,  meest elegante, meest lieve vrouw van….. Hij spreidde zijn armen wijd uit alsof hij het  hele park wilde omvatten. Maar nee, dat was nog niet genoeg, de hele stad. De mooiste en meest elegante nog wel. Yes. Dat willen we horen van onze partners!

‘Je lijkt wel zo flamboyant als Burgermeester Rembrandt, zo met je hoed!’, zei hij nog, terwijl hij naar het beeld van Burgermeester van der Werf wees….

bruxa-1

‘Hoe heet je ook alweer?’ ‘Heks’ Er ontstond een discussie over mijn naam. Het is een rare naam en ik ben er veel mee gepest. Maar eerlijk gezegd heeft me dat nooit zoveel gedaan. Ik ben trots op mijn naam en op het feit, dat niemand em meer vergeet. ‘Goed zo, Heks!’ zei de man. Hij was verontwaardigd over het pesten en trok een gezicht alsof hij die pestkoppen postuum nog een opstopper wilde verkopen.

Vanmiddag rende mijn buurvrouw uit de bloemenwinkel achter me aan. ‘Heks, wat ben je mooi, geweldig die hoed, filmsterrenbril en die fladderrok. Heerlijk, dat het eindelijk zomer is!’

bruxa

Dus na een week vol rake klappen, is het weer tijd voor de goede kanten van de liefde. Mijn verbinding met alles en iedereen. En vooral ook die met mezelf. Iedereen is mijn partner! Sinds ik jaren geleden ontdekt heb, dat liefde en begrip genereren de sleutel tot een gelukkig leven is, is mijn leven een stuk leuker geworden.

Dat laten we toch niet verknallen door wat tegenslag hier en daar? Door de verwarring, die ontstaat en het lijden, dat daaruit voortvloeit? Alles gaat voorbij. Ook dit.

Maar iedere dag brengt nieuwe partners. Zolang er mensen zijn!

heksen-12823