Jezelf vergeten, ik zou het wel weten. Het schijnt goed te zijn en ook fijn. Jezelf ‘herinneren’ is juist weer wat Gurdjieff predikt. Elk uur van de dag, elke minuut, elke seconde……

Het is zo warm, de mussen vallen van het dak. Heks zit binnen met de ramen en deuren dicht. Een grote ventilator verplaatst de lucht in mijn woonkamer van hot naar her. Ik zit te wachten tot het een beetje afkoelt buiten. Het is nu nog veel te heet om met mijn hond in zijn kar op stap te gaan.

Ik ben moe. Vannacht kon ik totaal niet slapen. Niet dat dat normaal gesproken een hobby van me is. Ik haat slapen. Eerst ben ik uren bezig om mezelf zo ver te krijgen, dat ik in bed lig met gepoetste tanden, terwijl ook alle beesten tevreden zijn. Hondje uitgelaten, katjes brokjes gehad, hondje nog wat lekkers, spelletjes doen met de bal….

Naar bed gaan is gewoon een enorme klus in mijn optiek. Zo ook opstaan. Mezelf uit bed slepen, richting keuken. Kopje koffie zetten, pijnstilletjes er in, langzaam uitdeuken….. Hondje uitlaten, katten verzorgen….. Na twee uurtjes heb ik bergen verzet voor mijn gevoel. Ik zou dan wel weer naar bed willen.

Maar ja, dat is weer zoveel werk.

‘Jeetje Heks, wat heb je in godsnaam uitgevreten met je lijf?’ Mijn fysiotherapeut schudt zijn hoofd, terwijl hij me weer uit de knoop haalt. Ik zie dat natuurlijk niet, ik kijk door een gat in de tafel naar zijn schoenen. ‘Wat een leuke exemplaren heb je aan vandaag…’ prijs ik deze man met schoenenfetisj. Ja, wat heb ik in godsnaam uitgespookt met dat leipe lijf van me?

‘Ik heb een dag gestrekt gelegen. Het zou ook door het warme weer kunnen komen, mijn lichaam reageert nu eenmaal extreem op alles. Ik hoor niet tot de categorie mensen, die opknapt van warm weer. Ook niet van koud weer overigens. Ik knap gewoon nergens van op.’

Mensen roepen al jaren tegen me ‘Binnenkort wordt het lekker weer, Heks, dan zal het beter gaan.’ Ik heb al vele zomers in bed doorgebracht, maar dat valt nu eenmaal niemand op.

Mensen staan er doorgaans niet bij stil hoe het is om altijd ziek te zijn. Behalve in de Corona tijd. Toen belde opeens een vriend van bijna een halve eeuw geleden me op om te vragen hoe het met me gaat.

‘Ik heb Corona gehad, ben wel drie weken ziek geweest! Stampende hoofdpijn. Echt niet normaal. Ziek zijn valt niet mee. Bladiebladiebla. Etcetera….’ Heks hoort zichzelf tegenover haar oude vriend haar eigen situatie bagatelliseren. Ik ben eraan gewend. Me dit en me dat. Het is niet anders.

Ja, wat moet je ook zeggen? Drie weken ziek zijn is natuurlijk ook wel absurd extreem lang. Voor een normaal mens. Maar ik ben al bijna vijfendertig jaar aan het harken. In mijn eentje. Zelden iemand, die vraagt of ik het nog wel volhoud allemaal. Wel krijg ik veel ongevraagd advies. Of iemand heeft zomaar een oplossing voor mijn situatie.

‘Ga lekker een tijdje op het platteland wonen, Heks,’ zegt iemand tegen me, nadat ik heb gedeeld, dat het me zwaar valt om midden in de stad te wonen met een auto-immuunziekte tijdens de lockdown. Al die hersenloze kerngezonde medemensen, die nergens op letten. De eenzaamheid. Pesterijen op de koop toe.

Probleem opgelost! Ja, ik ga een verhuiswagen huren en vertrek met al mijn beesten een paar maanden naar mijn buitenhuis in Tisniegauwgoe, maar twee uur rijden vanaf Leiden. Dat ik er zelf niet op gekomen ben.

Iemand zijn pijn gunnen, niet oplossen maar lui luisteren. Holding Space. Ik heb er al zo vaak over geschreven. Het gebeurt zo weinig.

‘Oh Heks, had mij maar gebeld toen je zo in de put zat tijdens de Corona crisis,’ roept iemand anders enthousiast, ‘Ik ben heel goed in peptalk!’ Ook iemand van de oplossingen. Toen mijn relatie uit ging adviseerde ze me om lesbisch te worden. Pakweg een halve week later.

Alsof de meiden van de damesliefde nooit ruzie maken. Alsof alles daar altijd maar koek en ei is. Maar vooral: Hoe word ik lesbisch? Of beter lesbischer….. Word je niet zo geboren? Zit het dan toch tussen je oren?

Denk nu niet, dat deze peptalkers domme onnadenkende mensen zijn. Je zou het wel denken, als je dit zo hoort, maar het is niet zo. Ze hebben menig opleiding, met name op het gebied van alternatieve therapietiedelie, in de zak zitten.

Het is gewoon heel moeilijk om het ‘uit te houden’ met iemand, die in de shit zit. Dat hoor ik een man van het Leger Des Heils een tijdje geleden zeggen in een televisieprogramma. Volgens hem is dat ‘uithouden met de ander’ waar het om draait in het leven. De legerman is een man van weinig woorden.

Hij is waarschijnlijk niet zo goed in peptalk. Maar hij snapt wel heel goed, waar het om gaat. ‘Ik heb die fout ook gemaakt, hoor,’ geeft hij ruiterlijk toe, ‘dat je het wel eventjes oplost voor iemand.’

De afgelopen week zie ik een oude aflevering van ‘de Stoel’. Vreemde snuiters en buitenbeentjes doen hun verhaal en delen hun wijsheden. Twee stokoude zussen zijn aan het woord. De ene is non en de ander is boerin. Ze trekken veel samen op.

Zegt de boerin stralend ‘Ik ben zo gelukkig, omdat ik mezelf vergeten ben. Iets voor een ander doen en mezelf vergeten. Dat is wat mij zo ontzettend gelukkig maakt.’

 

‘Hoe slechter de levensomstandigheden, hoe beter de resultaten van het werk – op voorwaarde dat je het werk voortdurend herinnert.

Herinner jezelf, altijd en overal.

bedenk dat je hier bent gekomen omdat je begrepen hebt dat het nodg is met jezelf te vechten – alleen met jezelf. Dank daarom iedereen die je daartoe de gelegenheid biedt.’ 

 

‘You forget to remember yourself when it is necessary; but when it is useless you remember yourself automatically. This is not our aim at all. One must accustom oneself to self-remembering consciously. You will not succeed unless you make the task of remembering yourself with your whole presence.’
–G.I. Gurdjieff

 

 

 

 

Steenvrouw en Heks zijn echte vriendinnen! We hebben dezelfde valkuilen en dezelfde blinde vlek! Gurdjieff en onszelf herinneren versus comateus slaapwandelen…..

Donderdagavond zit Steenvrouw tegenover me aan tafel. Heks heeft Elzasser zuurkool in de aanbieding met een heerlijk glas bijpassende Alcase. We praten over het fenomeen, dat mensen de meest vreselijke dingen doen en zeggen zonder met hun ogen te knipperen.

‘Maar dat doen ze toch niet bewust, Heks,’ pleit mijn vriendin ten gunste van allerlei mensen, die nog nooit één seconde gestoken hebben in het aanvoelen van een enkel medemens. Ik betwijfel ten zeerste of mensen zo verstoken zijn van bewustzijn, dat ze anderen oren aannaaien, de vrouw van de buurman naaien, jouw recht in je gezicht naaien, manipuleren en paaien, in andermans portemonnaie graaien zonder het in de gaten te hebben.

Maar ook ik heb altijd de fout gemaakt om allerlei antisociaal gedrag goed te praten. Vaak tegen beter weten in. En het is natuurlijk ook waar. Onder alle shit ligt altijd een juweel. De modder en de lotus…

No mud, no lotus.

In elk gemeen mens schuilt een gekwetst kind. Mensen met pijn doen pijn. Pijnlijke mensen zijn eerder regel dan uitzondering.

Toch rechtvaardigt dat mijns inziens geenszins dat je je antisociaal gedraagt. Je kunt niet alles afdoen met je eeuwige slachtoffergezemel. Ook is het wel erg gemakkelijk om je eigen shit op andermans bordje te deponeren. Ben jij er lekker vanaf natuurlijk.

De intrigerende spiritueel leraar Gurdjieff tergde zijn leerlingen met allerlei opdrachten om hen in het hier en nu te krijgen. Het ging er niet zachtzinnig aan toe. Volgens hem is het grootste struikelblok van ons mensen, dat wij onszelf niet  herinneren. Dit woord gebruikt hij om de toestand aan te duiden van volledig bewust aanwezig zijn. En het is waar. Grote delen van de dag functioneren de meeste mensen op de automatische piloot. Als een machine…..

Gurdjieff deed de raarste dingen om mensen vanuit die comateuze toestand de realiteit in te jagen. Zijn leerlingen gigantisch aan het schrikken maken, een goeie oplawaai met een stok hier en daar, mensen volledig op het verkeerde been zetten. Wie zegt dat een goeroe je maar een beetje onder je kin moet kietelen? De mensheid is toch al niet geneigd ook maar iets op te steken, waarvan dan ook,  wanneer dan ook. Volgens deze leermeester kunnen we alleen groeien middels een grote schok. Hierdoor zwiep je uit je gewoontepatroon. Altijd pijnlijk, nooit leuk, maar wel effectief.

In zijn optiek moet je de mensen, die je wereld op zijn kop zetten dankbaar zijn. Zonder hen draaide je nog steeds in hetzelfde cirkeltje rond. Als een drol in een piespot.

‘Ik denk inderdaad, dat mensen dat niet allemaal bewust zeggen en doen. De meeste mensen lopen maar een beetje te slaapwandelen, bewustzijn heeft nu eenmaal weinig prioriteit in het algemeen, alle  mindfulnesstrainingen ten spijt. Die zijn over het algemeen meer gericht op resultaten zoals succesvol zijn, rijk worden, gelukkig worden en schieten in die zin hun doel voorbij. Thich Nhat Hanh zegt daarover ‘mindfullness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg.’

Ik kijk naar mijn lieve maatje tegenover me. Haar knetterrode haar springt om haar pittige koppie. Ook zij geeft mensen eindeloos krediet. Ook zij loopt zich het vuur uit de sloffen voor halve zachte uit de poppenkast gevallen idioten. Ook zij is nooit te beroerd om een tandje bij te zetten. Ook zij is regelmatig gigantisch belazerd door mensen waar je het echt niet van verwacht. Je partner bijvoorbeeld. Of je beste vriendin. Of een combinatie hiervan…..

Toch blijft ze in de mensheid geloven. Ze blijft het goede zien in elke sukkel of sul. Ze blijft van haar medemensen houden. Als iemand in de problemen geraakt blijft ze een helpende hand uitsteken.

‘Hoe is het eigenlijk met je vriendin? Die vrouw die al een eeuwigheid bij je in huis woont? Ik hoor al een tijdje niets meer over haar….’ Mijn maatje trekt een gezicht. Er volgt een verhaal, waaruit klip en klaar blijkt dat die vrouw mijn vriendin heeft gedumpt zodra ze haar niet meer nodig had. Niet dat mijn vriendin dat expliciet zegt. Ik maak het op uit wat ze vertelt.

De vrouw heeft namelijk weer een eigen huis. Opeens zit ze geld uit te geven aan dure etentjes, terwijl ze tijden op de zak van Steenvrouw heeft geteerd….. Niet aan dure etentjes voor mijn vriendin. Echt dankbaar is de dame niet. Of verbeeld ik me dit nu?

Komt me gewoon bekend voor, dit soort gedrag. ‘Sommige mensen gaan uit van vriendschap, anderen van gebruik. De kunst is om te zien waar je mee te maken hebt,’ aldus de vrouw van 1 van mijn behandelaars nadat ik te grazen was genomen door iemand die me louter gebruikte onder het mom van vriendschap.

‘Pas maar op met haar, mijn ervaring is dat je vaak een trap na krijgt van zulke types.’ waarschuw ik mijn vriendin, ‘Je hebt haar toch hopelijk niet al teveel persoonlijke dingen verteld?’ Diepe zucht. Dat heeft ze dus wel gedaan. In de tijd dat de vrouw nog haar beste beentje voorzette. O jee.

Comateuze medemensen, die je prima weten te vinden als ze je nodig hebben zijn er in overvloed. Ze laten je vallen als een baksteen zodra er niets meer te halen valt. Pijnlijk.

Echte vrienden zijn zeldzaam. Vanavond zit er eentje tegenover me. We proosten en lachen om al die rare fratsen van de slaapwandelaars. We kijken in elkaars wakkere gezicht, de open blik, de liefdevolle glimlach. ‘Laten we vaker samen eten, ‘ roepen we om beurten. En dat gaan we doen.

Gurdjieff: Zwiep uit je gewoontepatroon! Hou op met die eeuwige herhaling der slaapwandelaars. Herinner……

images-573images-572
Afgelopen week kreeg ik een aantal wonderlijke verzoeken op LinkedIn. De ene van iemand, die ik letterlijk de deur uit heb gesmeten. Een beer van een vent, dus het was best een indrukwekkende actie van Heks destijds. Een actie waar ik met plezier aan terug denk. Hij had het dik verdiend! Maar dus niet bepaald iemand, om in je netwerk op te nemen. Althans niet onder huidige voorwaarden.
images-571images-570
 
‘Misschien wil hij nog eens goed de wind van voren krijgen of een lekkere oplawaai,’ suggereert de vrouw van mijn acupuncturist ondeugend als ik het haar vertel. ‘Hij is vast alweer een paar affaires verder. En er dreigt er weer eentje aan te slaan’, opper ik, ‘ Dat moet je niet hebben als bindingsanstige!’ roept mijn heksenvriendinnetje uit, ‘Dan moet je snel een andere vrouw van stal halen!’ ‘Inderdaad! Dus nu kan hij die toverheks weer niet vergeten…’, grijns ik terug. We giechelen en verwonderen ons gezamenlijk over zoveel kortzichtigheid en miskleun.  
Unknown-158 Unknown-157
 
Later die week krijg ik nog een verzoek van een vrouw, die me jaren willens en wetens buiten een kring dierbaren heeft gehouden. Dit om te voorkomen, dat Heks haar mond voorbij zou praten. Over iets, dat ze me stomdronken had toevertrouwd. Ook iets waar Heks van over haar nek gaat. En iets waar deze heks heel vaak is beschuldigd. Nymfomane toestanden met de mannen van je vriendinnen. Nou ja, mij niet gezien. En mensen, die zo opereren hoef ik niet in mijn nabijheid, vooral niet nu ik zo’n leuke geliefde heb. Zou ze het soms gehoord hebben en een gokje bij hem willen wagen?  
Unknown-156 hoogsensitief
 
De hele week staat een beetje in het teken van het niet herhalen van oude situaties. Het niet meer ingaan op pijnlijke mensen. Niet dezelfde fouten herhalen. Het opkomen voor mezelf en mijn belangen. De ander zien voor wie hij of zij is. Met alle lullige dubbele bodems. Kleinzielige hebbelijkheden, hebberigheid, jaloezie, angst en andere kenmerken gepaard gaand met een exterieur ego. Eigenlijk best triest om zo’n bouwwerk in stand te houden, daar gaat dan al je energie in zitten.  
 Coaching-1-300x197
 
Voor het eerst deze week voel ik iets van ontspanning ergens op de bodem van mijn ziel. Ik begin iets te begrijpen, er gaat een kwartje vallen. Mensen en hun manipulaties, hoe ze hun ziel verkopen om de hand te kunnen leggen op de bezittingen van een ander. De wereld zit er vol mee. Deze arme stakkers, de sloebers met hun ziel onder de arm. Want waar moet je em anders laten, als je em verkocht hebt aan de duvel. Die kan em elk moment komen halen…….  
Het kost je je vrijheid, liegen en bedriegen. Dan krijg je er ook nog een lelijke kop van, vol nare ontevreden trekken en gemene plooien. Maar het ergte is, dat je het allemaal moet onthouden. Je zet jezelf gevangen in een web van leugens. Tot je zelf niet meer weet wat waar is. Van jezelf houden kun je wel vergeten. In feite betaal je een gigantische prijs met manipuleren en stelen.  Je lacht wel lekker in je stiekeme vuistje, maar je lacht alleen. Ongedeelde vreugd is een zuur goedje. Het doet het glazuur van je tanden springen en dat ziet er niet uit. Sta je dan, met je mond vol tanden.  
Hoogsensitief-spin
 
 
Weer keer ik terug bij het gevoel, dat ik goed ben met mijn leven hoe het is. Ik lieg en bedrieg niet. Ik doe mijn best. Ik misgun een ander zijn of haar geluk niet. Ik heb geen dubbele agenda. Ik ben alleen erg kwaad over anderen die dat wel doen. Mensen, waar je het niet bepaald van verwacht. De moderne Scrooge. Alleen nog niet in het stadium van ‘A Chistmas Caroll’. Maar ja: Wat niet is kan natuurlijk nog komen. De originele Scroodge was tenslotte ook stokoud, toen hij tot inzicht kwam en deernis kreeg met minderbedeelden. Zich ging bekommeren om een ziek familielid bijvoorbeeld. De vreugde van het gulle geven ontdekte.  
Hoe ontstaat zo’n Scrooge nu eigenlijk? Ja, dat vraag ik me ook wel eens af. Wat bezielt iemand om zich ten koste van anderen te verrijken? Nou, ten eerste natuurlijk weer opportunisme, hij komt ermee weg. Opvoeding? Maatschappelijke tendensen? Als je wint heb je vrienden. Dat wankele vriendenconcept…..  
Maar uiteindelijk toch voornamelijk karakter. Sommige mensen denken gewoon nog grotendeels met hun reptielenbrein. Hebben voordat de ander het heeft. Neerslaan die tegenstander. Pik in, het is winter. Ik heb ook zo mijn behoeftes zei de nymfomane me jaren geleden. Ze ging naar bed met de mannen van haar beste vriendinnen. Wisten die ervan? Die mannen wel natuurlijk, maar die hielden hun mond vol vriendinnenkont wel. Hypocriete kerels. De dames hebben het nooit geweten.
mindfulness-cartoon520121003111455
 
Heks weet het omdat deze tante Betje mij ook inschatte als iemand met behoeftes, die op die manier aan haar trekken kwam. Wat een belediging! Als ik een lekkere vent in mijn bed wilde kon ik heus wel iets leukers vinden dan een bezette kerel. Gezeur over een vrouw, die je niet begrijpt is bij mij altijd aan het verkeerde adres geweest. ‘Als je vrouw je al niet begrijpt, zie ik het somber voor je in’, was mijn geijkte antwoord, ‘Dan gaat het mij al helemaal niet lukken om een touw aan je vast te knopen.. Begrijp je jezelf eigenlijk enigszins?’  
Ach, wat een scheld-canonnades weer. Wat weet ze het weer allemaal goed, deze Heks. Nou, ik heb ook mijn steentje bijgedragen in onnodig drama….Door schade en schande iets wijzer misschien…..
bezinning
In de keuken staat Frogs achter het fornuis. We zijn samen naar een vernissage geweest. Hij heeft mijn hondje uitgelaten en boodschappen gedaan. Ik heb alvast gehakt gebraden. Nu tikt hij de maaltijd af. Binnen mijn dieet!
Voor mijn neus staat een glas ‘Abadia Retuerta’ uit het jaar 2000. ‘Ik vond hem in mijn keukenkast’, verklaart Frogs. 
Geen cent te makken en toch superrijk. Kijk, dat is nu levenskunst. En ik ben gezegend met de grootste beoefenaars van dit genre in mijn vriendenkring!