Jezelf vergeten, ik zou het wel weten. Het schijnt goed te zijn en ook fijn. Jezelf ‘herinneren’ is juist weer wat Gurdjieff predikt. Elk uur van de dag, elke minuut, elke seconde……

Het is zo warm, de mussen vallen van het dak. Heks zit binnen met de ramen en deuren dicht. Een grote ventilator verplaatst de lucht in mijn woonkamer van hot naar her. Ik zit te wachten tot het een beetje afkoelt buiten. Het is nu nog veel te heet om met mijn hond in zijn kar op stap te gaan.

Ik ben moe. Vannacht kon ik totaal niet slapen. Niet dat dat normaal gesproken een hobby van me is. Ik haat slapen. Eerst ben ik uren bezig om mezelf zo ver te krijgen, dat ik in bed lig met gepoetste tanden, terwijl ook alle beesten tevreden zijn. Hondje uitgelaten, katjes brokjes gehad, hondje nog wat lekkers, spelletjes doen met de bal….

Naar bed gaan is gewoon een enorme klus in mijn optiek. Zo ook opstaan. Mezelf uit bed slepen, richting keuken. Kopje koffie zetten, pijnstilletjes er in, langzaam uitdeuken….. Hondje uitlaten, katten verzorgen….. Na twee uurtjes heb ik bergen verzet voor mijn gevoel. Ik zou dan wel weer naar bed willen.

Maar ja, dat is weer zoveel werk.

‘Jeetje Heks, wat heb je in godsnaam uitgevreten met je lijf?’ Mijn fysiotherapeut schudt zijn hoofd, terwijl hij me weer uit de knoop haalt. Ik zie dat natuurlijk niet, ik kijk door een gat in de tafel naar zijn schoenen. ‘Wat een leuke exemplaren heb je aan vandaag…’ prijs ik deze man met schoenenfetisj. Ja, wat heb ik in godsnaam uitgespookt met dat leipe lijf van me?

‘Ik heb een dag gestrekt gelegen. Het zou ook door het warme weer kunnen komen, mijn lichaam reageert nu eenmaal extreem op alles. Ik hoor niet tot de categorie mensen, die opknapt van warm weer. Ook niet van koud weer overigens. Ik knap gewoon nergens van op.’

Mensen roepen al jaren tegen me ‘Binnenkort wordt het lekker weer, Heks, dan zal het beter gaan.’ Ik heb al vele zomers in bed doorgebracht, maar dat valt nu eenmaal niemand op.

Mensen staan er doorgaans niet bij stil hoe het is om altijd ziek te zijn. Behalve in de Corona tijd. Toen belde opeens een vriend van bijna een halve eeuw geleden me op om te vragen hoe het met me gaat.

‘Ik heb Corona gehad, ben wel drie weken ziek geweest! Stampende hoofdpijn. Echt niet normaal. Ziek zijn valt niet mee. Bladiebladiebla. Etcetera….’ Heks hoort zichzelf tegenover haar oude vriend haar eigen situatie bagatelliseren. Ik ben eraan gewend. Me dit en me dat. Het is niet anders.

Ja, wat moet je ook zeggen? Drie weken ziek zijn is natuurlijk ook wel absurd extreem lang. Voor een normaal mens. Maar ik ben al bijna vijfendertig jaar aan het harken. In mijn eentje. Zelden iemand, die vraagt of ik het nog wel volhoud allemaal. Wel krijg ik veel ongevraagd advies. Of iemand heeft zomaar een oplossing voor mijn situatie.

‘Ga lekker een tijdje op het platteland wonen, Heks,’ zegt iemand tegen me, nadat ik heb gedeeld, dat het me zwaar valt om midden in de stad te wonen met een auto-immuunziekte tijdens de lockdown. Al die hersenloze kerngezonde medemensen, die nergens op letten. De eenzaamheid. Pesterijen op de koop toe.

Probleem opgelost! Ja, ik ga een verhuiswagen huren en vertrek met al mijn beesten een paar maanden naar mijn buitenhuis in Tisniegauwgoe, maar twee uur rijden vanaf Leiden. Dat ik er zelf niet op gekomen ben.

Iemand zijn pijn gunnen, niet oplossen maar lui luisteren. Holding Space. Ik heb er al zo vaak over geschreven. Het gebeurt zo weinig.

‘Oh Heks, had mij maar gebeld toen je zo in de put zat tijdens de Corona crisis,’ roept iemand anders enthousiast, ‘Ik ben heel goed in peptalk!’ Ook iemand van de oplossingen. Toen mijn relatie uit ging adviseerde ze me om lesbisch te worden. Pakweg een halve week later.

Alsof de meiden van de damesliefde nooit ruzie maken. Alsof alles daar altijd maar koek en ei is. Maar vooral: Hoe word ik lesbisch? Of beter lesbischer….. Word je niet zo geboren? Zit het dan toch tussen je oren?

Denk nu niet, dat deze peptalkers domme onnadenkende mensen zijn. Je zou het wel denken, als je dit zo hoort, maar het is niet zo. Ze hebben menig opleiding, met name op het gebied van alternatieve therapietiedelie, in de zak zitten.

Het is gewoon heel moeilijk om het ‘uit te houden’ met iemand, die in de shit zit. Dat hoor ik een man van het Leger Des Heils een tijdje geleden zeggen in een televisieprogramma. Volgens hem is dat ‘uithouden met de ander’ waar het om draait in het leven. De legerman is een man van weinig woorden.

Hij is waarschijnlijk niet zo goed in peptalk. Maar hij snapt wel heel goed, waar het om gaat. ‘Ik heb die fout ook gemaakt, hoor,’ geeft hij ruiterlijk toe, ‘dat je het wel eventjes oplost voor iemand.’

De afgelopen week zie ik een oude aflevering van ‘de Stoel’. Vreemde snuiters en buitenbeentjes doen hun verhaal en delen hun wijsheden. Twee stokoude zussen zijn aan het woord. De ene is non en de ander is boerin. Ze trekken veel samen op.

Zegt de boerin stralend ‘Ik ben zo gelukkig, omdat ik mezelf vergeten ben. Iets voor een ander doen en mezelf vergeten. Dat is wat mij zo ontzettend gelukkig maakt.’

 

‘Hoe slechter de levensomstandigheden, hoe beter de resultaten van het werk – op voorwaarde dat je het werk voortdurend herinnert.

Herinner jezelf, altijd en overal.

bedenk dat je hier bent gekomen omdat je begrepen hebt dat het nodg is met jezelf te vechten – alleen met jezelf. Dank daarom iedereen die je daartoe de gelegenheid biedt.’ 

 

‘You forget to remember yourself when it is necessary; but when it is useless you remember yourself automatically. This is not our aim at all. One must accustom oneself to self-remembering consciously. You will not succeed unless you make the task of remembering yourself with your whole presence.’
–G.I. Gurdjieff

 

 

 

 

Wie een kuil graaft voor een ander is sociaal bezig! En: Laatste tropische dagen van 2016 nodigen uit tot spijbelen. Heerlijk!

Dinsdagmorgen belt Frogs. ‘Ga je vanavond mee naar het strand? Het is zulk mooi weer.’ Eigenlijk zou ik bij hem gaan eten en vervolgens naar het koor vertrekken. Terwijl mijn kikkervriend op VikThor zou passen. ‘Ik weet het niet, Frogs, ik moet natuurlijk repeteren. Je weet dat ik het nooit zomaar oversla.’

Een paar uur later is het 35 graden Celsius. Veel te warm in de middag om met mijn hondje naar buiten te gaan. Ook mijn zin om braaf te oefenen met mijn zangmaatjes is tanende. ‘Laten we het doen,’ sms ik mijn kikkervriend. Een paar uur later vist hij me op met zijn grote bolide.

We rijden naar de Wassenaarse Slag. Daar zijn veel minder honden dan op het hondenstrand in Noordewijk. En aangezien VikThor nog een laatste enting moet krijgen is dat een veiliger optie.

We dragen mijn ventje tot aan de vloedlijn. Zijn snelgroeiende hypermobiele ledematen mogen nog niet zwaar ploeteren door zacht zand. We zoeken een plekje en genieten een paar uur van het zalige weer. Af en toe springen we in het water om af te koelen.

Een echtpaar komt voorbij met een paar enthousiaste volwassen Springers. Ze rennen vol overgave achter een balletje aan. Volledig gefocust. VikThor ziet het vol spanning aan. Licht trillend observeert hij zijn grote broers. ‘Wat geweldig! Stoer! Dat wil ik ook!’ zie je hem denken. Als ze weg zijn graaft hij een kuil.

Tegen achten zoeken we een strandtent op om een hapje te eten. We zijn net op tijd. Om acht uur gaat de keuken dicht!

Strandpaviljoen Sport‘ heeft geweldige uitbaters. Niet alleen hebben ze een prachtige Springer Spaniël en een Duitse Herder rondlopen. Ook kun je er glutenvrije/sojavrije/lactosevrije producten bestellen. De kinderen van het echtpaar hebben ook de nodige allergieën en dit heeft hen gemotiveerd om te zorgen dat mensen met coeliakie en dergelijke gewoon bij hen terecht kunnen voor een lekker maal. Of een portie glutenvrije/lactosevrije bitterballen!

We zitten eerste rang voor een fenomenale zonsondergang. Terwijl we proosten met een goed glas wijn en genieten van ons eten zakt op de achtergrond de gouden zon in een roze/oranje/paarse vlammenzee.

Frogs is wel een beetje afgeleid, want naast ons zit een knappe gescheiden huismoeder met haar kinderen. Morgen moeten ze gewoon naar school. ‘Ze hebben zelfs proefwerkweek. maar ja, het is zo heerlijk op het strand. We blijven nog eventjes….’

Misdadig natuurlijk, proefwerkweek tijdens zo’n hittegolf. Frogs heeft al de hele dag vrij in verband met een tropenrooster op de school waar hij les geeft! Dat is het betere werk!

Om een uurtje of negen wordt het alweer donker. Het is nog steeds dertig graden. Op ons gemakje gaan we naar huis. VikThor is helemaal happy. Doodmoe ligt hij te slapen in de mand op mijn schoot.

‘Morgen moet ik helaas wel aan het werk, Heks, ik ga dus maar direct naar huis. Het was heerlijk aan het strand. Niet te geloven dat het zulk fantastisch weer is, de meteorologische herfst is officieel al begonnen!’

Ik voel me ook zeer tevreden. Spijbelen is soms toch zo geweldig! Ik ben dol op mijn koor, maar deze magische zomeravond in de herfst ging toch eventjes voor!

I have arrived, I am home: Na woeste reis door kletsnat Frankrijk komt Heks eindelijk aan in Plumvillage. Tot grote verrassing van mijn non-vriendin…….

 
Na een woeste heenreis van hot naar haar door overstroomd Frankrijk, kom ik donderdagavond dan eindelijk aan in Plumvillage. Om exact zes uur, precies op tijd voor het avondeten. Ik ga op zoek naar mijn vriendin, de Nederlandse non. Ik wil bij haar in de Nederlandse ‘familie’. ‘Er is dit jaar geen Hollandse groep. We zijn verdeeld over andere families. Zuster Lan heeft wel een groep: met mensen van over de hele wereld,’ vertelt een oude bekende me bij het begroeten. 

Omdat ik mezelf nog niet heb aangemeld, op een enkel mailtje na, besluit ik mezelf in te delen bij mijn geliefde zuster. Al snel ben ik er achter waar ze uithangt. 

‘Nou ja,’ roept ze blij verrast, ‘Kijk nu toch eens!’ We vliegen elkaar om de hals. ‘Je stond helemaal niet op de lijst’ stralend staat ze me te bekijken. Het is alweer twee jaar geleden, dat we elkaar voor het laatst zagen…..

  
Even later word ik voorgesteld aan mijn retraite-familie. We eten gezamenlijk. Daarna ga ik op zoek naar een goede plek voor mijn tent. De eerste optie keur ik af. Ik ga niet weer drie weken in de volle zo’n staan. Ver van het toiletgebouw. Stel dat we weer een hittegolf krijgen zoals twee jaar terug. Toen al mijn medicatie dagelijks werd gekookt……

Ik vind een plek tegenover een faciliteitengebouw. Onder de bomen, nabij de hut, die ik wil gebruiken als tijdelijk atelier. En bovendien pal naast een pad waar ik met de auto kan komen. Dus geen gedoe met kruiwagens vol bagage over hobbelig terrein, hulp vragen enzovoort. Kortom ideaal. Het veld is bestemd voor stafleden alsmede single women staat expliciet geschreven op een bord. ‘Hier achter is nog een veld, maar dat is zo doorweekt, daar zou ik niet gaan staan,’ adviseert een staflid me. 

  
Net als ik mijn spullen uit de auto heb gegooid komt er een ander staflid zich tegen me aan bemoeien. Het kan niet, eigenlijk dan, want er is gisteren iets besloten, min of meer, bladiebla. Ik ken het fenomeen, het geëmmer over dit soort futiliteiten, waar ik altijd tegenaan loop zodra ik hier ben. 

De een vindt dit, de ander dat. Iedereen wil dat je luistert natuurlijk. Heks wordt altijd verkeerd ingeschat. Niemand gelooft op het eerste gezicht dat ik een hopeloos lijf heb……

‘Ik heb van zeker zes anderen gehoord dat ik hier kan staan. Het is ideaal voor me. Vlak bij de toiletten. In de schaduw. Mijn spullen liggen er al, dus ik ga hier gewoon staan,’ zeg ik vriendelijk. Ze trekt een zuur gezicht en na vier dagen doet ze dat nog steeds als ze me tegenkomt. Het zei zo. Ik ga me niet meer verdedigen. 

Mijn kampeerplek is fantastisch, het is me en zuur gezicht waard. 

I have arrived , I am home.

Die nacht lig ik op mijn riante veldbed te creperen van de pijn, dat dan weer wel natuurlijk. Mijn god. Wat heeft mijn lijf een klap gehad van de voorbereidingen en de rampenreis. Maar ik ben er. Halleluja. Amen. 

    

Heilige Geest en in kalfstongen spreken? Niets raars aan. Maar hoed je voor de Geilige Geest en internetporno. Is die geest uit de fles dan is ruggenmerg verweking de minste van je zorgen…..

Zondag ga ik naar de kerk. Ik ben er wekenlang niet geweest. Geen energie. Te depri of grieperig. Hond ziek, Heks ziek. Hittegolf…… Of ik kreeg mezelf niet in de tweede versnelling, nodig om op tijd ter plekke te geraken.

De preek gaat over Pinksteren. Het spreken in tongen, hetgeen ik als kind maar smerig vond, -het deed me denken aan de grote gebraden kalfstong op een schaal tijdens het zondagse diner frivool bewegend in gelovige kelen,- maar niet ongewoon.

De Heilige Geest was voor mij een vertrouwd soort vriend in de vorm van een vurige vogel, die op je hoofd ging zitten bij tijd en wijle. Waardoor je in kalfstongen ging spreken. De Geilige Geest kende ik nog niet, noch de plek waar die graag ging zitten, noch de impact van deze duivelse tegenhanger op het functioneren van de hersenpan der mensheid.

Ik zag de afgelopen week een shockerende documentaire over het effect van porno op onze hersenen. Met name het onaffe puberbrein is gevoelig voor deformatie door een teveel aan waardeloze seksbeelden. Je ruggenmerg verweekt er dan niet van maar het scheelt niet veel! Er raakt wel degelijk zenuwweefsel beschadigd: Adolescenten zijn in no time verslaafd! Veel jongemannen zijn voor hun twintigste al voor hun leven verpest op het gebied van seks.

Alleen jongemannen? Heks ziet ook documentatie over aan porno verslaafde vrouwen, maar het komt veel minder voor. Wellicht omdat vrouwen van oudsher niet zo vatbaar zijn voor beelden. Wij houden van een goed verhaal, hetgeen je zelden tegenkomt in de porno-industrie…….

Afgetrokken en sufgerukt is hun heilige tuin nog onverkend. Ze kennen alleen het korte verslavende neurologische traject naar ontlading, niet de vreugde van de ontmoeting met een medemens. Nooit zullen ze de zoete extase smaken van ware verbinding. Maar ja, wat kan het hen schelen. Wijven pakken en zoveel mogelijk als een konijn overal opspringen is hun credo. Een normale relatie kunnen ze niet aan….. Ze hebben geen idee wat dat is.

Zulke types maken alles wat mooi is kapot. Ze raggen jouw heilige tuin aan gort als ze er zelf wat bevrediging uit kunnen peuren. Je lichaam is een object geworden voor andermans bevrediging. Jouw features functioneren in andermans fantasie. Jijzelf als mens doet er niet toe. Geen zak. Geen bal.

Een door porno gedeformeerd brein is echt geen pretje in je bedje. Goddank stamt Heks van voor het computertijdperk. Mijn leeftijdgenoten zijn nog opgegroeid met de Panorama en de Lach. Of de Chick. Onschuldig vermaak vergeleken met de extreme psychopathische sekshandelingen waar het internet je op trakteert als je het woord porno intoetst.

In de documentaire zie je hoe hele jonge kinderen met een beetje pech online de meest vreselijke beelden te zien kunnen krijgen. Er is geen filter ter wereld dat alles eruit vist……

In de kerk zie ik mijn oude vrienden Jip en Janneke. Ik heb hen al sinds kerst nauwelijks getroffen. Als ik aanwezig was waren zij er niet en vice versa. ‘Ik was in de lappenmand,’ zegt Jip. We zitten grapjes te maken tegen elkaar. Onze manier om met de slagen van het leven om te gaan.

Later praat ik met een vriendinnetje van me, die twee zware kankeraanvallen heeft overleefd onlangs. Dat ze nog leeft is een wonder. ‘Accepteer het geschenk, dat is wat ik vanbinnen hoor, Heks, het geschenk der genezing,’ vertrouwt ze me toe, ‘Maar dat is moeilijk hoor, ik ben dankbaar en blij, maar volledig accepteren dat ik weer helemaal beter ben?’

Ja, als je lichaam je zo in de steek laat ben je wel eventjes bezig om er weer vertrouwen in te krijgen. Voor de deur van de kerk praten we verder.

We krijgen gezelschap van een koorgenoot van Heks. Ze  vertelt trots over haar geliefde mega eega. Hij heeft onlangs een lintje gekregen! ‘Ik heb een geweldige lieve man, daar heb ik hem op uitgezocht. Zijn karakter, zo geweldig! Ik heb zelf een lastige achtergrond. Toen ik hem ontmoette wist ik direct: Die man moet ik hebben!’

‘Een moeilijke jeugd veroorzaakt vaak ziekte op jonge leeftijd,’ beweert mijn recent genezen vriendinnetje, ‘Dat hebben ze in een groot wetenschappelijk onderzoek ontdekt, dus misschien heb jij jouw moeilijke achtergrond op die manier gecompenseerd!’ We schieten in de lach. Fantastisch toch?

‘Wat ik wel heel naar vind is dat zo’n jeugd je blijft achtervolgen. Ik ben nu ruim de zestig gepasseerd, maat ik kan er bij tijd en wijle toch nog enorm veel last van hebben. Dat gaat helaas nooit over… Ondanks mijn geweldige man!’

Sommige mensen compenseren niet. Die zoeken gewoon iemand uit als partner, die de hel van hun jeugd doet herleven. Is dat dom? Is het onwetendheid? Zijn de hersens niet anders gewend? Verslaafd aan slaag en scheldpartijen? Als porno je brein kan veranderen en je leven nooit meer iets wordt daardoor, waarom zou slaag en vernedering niet een vergelijkbaar effect kunnen hebben?

Het is uit en te na onderzocht natuurlijk: Schadelijke ouders. Er is alleen nog geen medicijn tegen ontdekt. Ook bestaan er geen afkickklinieken om hen uit je systeem te krijgen. Ze zijn alomtegenwoordig in je kinderwereldweb. En ook later in je geïnternaliseerde spinnekoppenversie hiervan. Je kunt ze nu eenmaal niet wegfilteren of blokkeren……