Zomertje! Genieten! Keihard fietsen! Hitte! Herinneringen! Jeugdsentiment! Heks zit bij te komen van haar vorm van vakantie vieren. Uitgeput lijf, spierpijn….. Maar humeur geweldig goed.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Oh, wat is het toch warm de laatste tijd. Heks fietst de afgelopen week elke avond met haar hondje naar het Valkenburgermeertje. Mijn monster puffend in de fietskar en ik zwoegend op mijn moeders hoogbejaarde Batavus met trapondersteuning. 

Eerst gooi ik hem een paar keer in de koele gracht. Nou ja, ik gooi een balletje in het water en hij springt een bommetje. Er zit geen seconde tussen: Alsof hij met een touwtje vast zit aan die bal……

Daarna moet hij verplicht in de kar. Zin of geen zin. Ik fiets vaak helemaal naar Wassenaar. Het laatste stuk rent Vikthor door de polder. Springt sloot in, sloot uit. We zoeken een rustig plekje aan het water aan de andere kant van het meer. Lekker in de schaduw.

Ver weg van de smeulende, naar zonnebrand riekende mensenmassa op het strand bij de parkeerplaats. Zo ver mogelijk bij hun pathetische pogingen om te barbecuen vandaan. 

Uren zitten we daar in de pufhitte, mijn trouwe viervoeter en ik.

Dan peddel ik rustig terug naar de stad. Hondje weer in de kar, want in de stad is het nog steeds bloedheet. Mijn huis lijkt wel een sauna, ondanks het feit dat alles potdicht zit overdag. Tot 2 keer toe zet ik VikThor ’s nachts nog een keer onder een lauwe douche, omdat hij toch weer behoorlijk verhit is geraakt. 

Pffff. Zomertje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik snak naar onweer. ‘Thor kom nu eens op met je hamer,’ verzucht ik dagelijks tegen mijn nieuwe goddelijke vriend. Maar de dondergod laat me kletsen en smeken. Soms zie ik in de verte iets flitsen. Soms rommelt het wat aan de horizon. Maar geen verfrissende stortbui. Geen ontlading. Het smoort en mokt.

Zaterdag eet ik met mijn oude lief van honderd jaar geleden. ‘Nee, veertig Heks, op de kop af.’ Dat vieren we. Oude koeien uit modderige sloten. Nostalgie naar de tijd van onschuld. Toen we nog niet wisten wie we zelf waren, maar wel met elkaar verbonden waren tot op het bot.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vol vertrouwen. Het volwassen leven lonkend. De eerste stapjes. En gelijk al struikelen.

Wat ben ik op mijn plaat gegaan uiteindelijk. De put in getuimeld. Jaren op de bodem doorgebracht, maar geen hond, die het door had. Ikzelf incluis. De rest van mijn wezen rende voor mezelf uit. Als een kip zonder kop.

Om ingehaald te worden, want zo gaat het altijd. Je kunt je niet losmaken van je schaduw. Je heksenschaduw. Die valt altijd over je heen. 

Genadeloos en keihard.

©Toverheks.com

GEBROKEN VENUS   ©Toverheks.com

Dagenlang breng ik in gedachten verzonken na dit diner. Sinds de EMDR van het afgelopen half jaar komen dit soort ontmoetingen soms enorm binnen. Deuren en ramen, ja, hele kamertjes klappen open in mijn geheugenpaleis. Een ongenadige blik op mijn voormalige ik. 

Een oester zie ik. Gesloten. Potdicht. Een hele lange adem toen al. De vogel van vertrouwen, die loyale schat, gevlogen. Een eenzame oester, dat wel. Met een prachtig pareltje er in.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan gaat het dit weekend toch onweren. Zo heerlijk, ik zet ramen en deuren open. De boskat gilt van ellende, hij houdt niet van onweer. Ook katten hebben soms jeugdtrauma’s! Maar als hij lekker tegen me aan mag kruipen, gaat het wel weer.

Langzaam trekt de hitte uit mijn huis. Ik hoef niet meer elke avond met de fietskar me een ongeluk te fietsen om mijn monster uit te laten. Goddank. Heks is kapot moe. Mijn lijf doet extreem veel pijnt al die inspanning. Ik las een rustpauze in. Ik neem een kleine break. Ik lig lekker voor Pampus!

Rustig zit ik op mijn balkonnetje te tikken op mijn laptop. Ik maak tekeningetjes op mijn tablet. Omgeven door de hangende tuinen van Babylon op mijn balkon: Overal bloemen. Een bij zoemt rondom mijn hoofd. Alsof ikzelf een grote bloem ben. Ze probeert in mijn ogen te kijken met haar grote facetogen! Echt waar, ik ben ervan overtuigd……

 

Heks vertoont momenteel sterke verwantschap met de Armillaria Ostoyae ofwel Sombere Honingzwam. Het glas is half leeg. De koek is op en mijn haar zit ook voor geen meter……

 

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Armillaria Ostoyae ofwel de Sombere Honingzwam

Zondag merk ik dat de koek op is. Helemaal. Altijd optimistisch zijn is geen doen. Mensen voortdurend overtuigen dat je je het zo naar je zin hebt in dit prachtige leven? Wat een flauwekul. Ik vind het leven momenteel een schier onmogelijke opdracht.

Je hebt geen idee waar je vandaan komt en evenmin waar je naartoe gaat. Ertussenin wordt je geacht zinvol bezig te zijn. Een hele opgave in een lijf als het mijne.

En dan dat gelukkig zijn. Mij lukt het niet. Mijn leven is een constante instabiele zoektocht naar verlichting van pijn.

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Sombere Honingzwam

De laatste tijd snauw ik bitchy naar mijn medemens. En soms naar mijn beesten. En ik voel me alleen. Alleen, alleen, alleen. En dat klopt ook, want ik ben vrijwel altijd alleen.

Heks kan best behoorlijk schelden op zijn tijd. En de balen hebben van het moeizame geworstel met mijn ziekte. Maar meestal rust ik op een stabiele basis van liefde in mezelf. Een soort eeuwige bron. Onuitputtelijk.

Toch gaat deze vlieger momenteel niet op. Op de 1 of andere manier is er heel veel verdriet losgewoeld de laatste tijd. Oud zeer. Stokoud zeer. Maar daarom niet minder pijnlijk. Ik krijg mezelf scherp in het vizier. En ik word niet blij van hetgeen ik zie. Ik schrik me dood!

Als je jarenlang je in allerlei bochten hebt gewrongen voor de liefde en het respect van bepaalde dierbare medemensen dan ben je toch niet lekker bezig. Het ergste is nog dat het allemaal vergeefse moeite is geweest. Heks is tot de afschuwelijke slotsom gekomen dat ik het beter niet had gedaan. Al die moeite.

Tegelijkertijd is het zo’n gewoonte geworden om verschrikkelijk mijn best te doen. Ik walg ervan. En ik observeer mijzelf. Maak ik alweer dezelfde fouten?

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

De Sombere Honingzwam is eetbaar, maar alleen na verhitting….

Het valt me op dat ik veel zit te luisteren. Het valt me op dat ik mijn eigen verhaal soms totaal niet kwijt kan. Het valt me op dat veel mensen totaal geen rekening met me houden. Het valt me op dat mensen vaak behoorlijk over mijn grenzen gaan. Het valt me op dat ik regelmatig zomaar een veeg uit de pan krijg van een medemens, die wat shit kwijt moet. Ook betweterige opmerkingen zijn aan de orde van de dag in mijn bestaan. Door oliedomme mensen vaak. Die er zelf weinig van bakken……Het valt me op dat. Bladiebla.

Ja, moet je maar niet als Pleegzuster Bloedwijn Jan en Alleman terzijde staan. Laat ze het lekker zelf uitzoeken. Dat doe ik toch ook?

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Armillaria Ostoyae

De meeste gezonde mensen hebben een baan, een gezin of beide. Ze hebben een gezellige liefhebbende familie, een liefdespartner of een hechte vriendenkring…… Ze hebben energie om iets van hun leven te maken.

Heks heeft geen baan, geen gezin, geen liefhebbende familie, geen partner, een losvaste vriendenkring en nauwelijks energie om waar dan ook wat van te maken……

Wat een somber verhaal. Niks voor mij. Toch geeft het een aardig inkijkje in mijn geworstel van de laatste tijd. Een diep gevoel van falen. Een diep gebrek aan verbinding. Er is iets geknapt in me. Ik ben afgeknapt.

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

De Sombere Honingzwam komt veel voor

Eerlijk zijn, liefdevol zijn, iets voor een ander over hebben, je gloeiende best doen en ga zo maar door, hele gewone kwaliteiten in mijn optiek, hebben me finaal voor gek gezet.

Van voren en van achteren genaaid door de mensen die me het meest dierbaar zijn. Tot zondebok gebombardeerd door mensen die zelf crimineel bezig zijn. In mijn bek gescheten door mensen van wie ik veel houd. Geen wonder dat daar alleen nog maar stront uit komt…….

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Rauw is ie giftig!