Donderdag de twaalfde is het weer raak! Een draak van een dag vol chagrijn en tegenslag. Pas in de loop van de avond keert het tij. Gelukkig is het morgen voorbij. Vrijdag de dertiende is meer iets voor mij!

Donderdagmorgen vlieg ik mijn voordeur uit. Ik heb haast. Heks gaat naar de mondhygiëniste. Ik heb mijn heksenbekje geschrobd en geboend. Geragerd en geflost. Ik ben er helemaal klaar voor.

Voor mijn deur staan Buurman met zijn Duitse herder Carlos en Steenvrouw.  ‘Ha, daar is ze,’ roepen ze in koor. Duf kijk ik hen aan. Het is nog een beetje te vroeg voor uitbundigheid. Mijn vrienden komen op de koffie. Hoera. Helaas moet ik er accuut vandoor. Meuh.

‘Oh, wat jammer jongens,’ Heks baalt als een stekker. We zouden nu gezellig aan de keukentafel kunnen zitten met een koppie koffie. Slap ouwehoerend. Dubbel van de lach. De hondjes tevreden spelend aan onze voeten. Verdorie. Als een speer vlieg ik de straat uit nagezwaaid door mijn maatjes.

Even later lig ik met mijn bek wagenwijd open in de stoel bij de parodontologische mondhygiëniste. Met een geniepig piepend apparaatje bikt ze elke vorm van tandsteen of aanslag van mijn gebit. Sinds ik hier in behandeling ben gaat het veel beter met mijn tandvlees.

Want ook in mijn muil houdt ME zich schuil. Ook hier is er voor infecties veel vertier. Ja zelfs mijn mooie mond is niet echt gezond. Ik poets en rager me suf. En eens in de drie maanden nemen ze me hier onder handen. Zo houd ik de ellende onder controle. Een gezond gebit is belangrijk. Ook voor de rest van je lijf.

‘Het gaat prima, mevrouw, maar hier en daar en daar kan het nog beter. Kijk!’ de behandelaar houdt een handspiegel voor mijn mond. Ik zie de resten blauw verkleurde gel zitten op de plekken waar nog wat tandplak zich heeft weten te handhaven. Mijn god. Ik poets me de pestpokken en nog is het niet goed.

Vandaag is het nationale heksenpechdag. Donderdag de twaalfde. Morgen hebben we weer geluk. Maar nu! Hu!

Eerst verlies ik het hangslot van mijn fiets op weg naar huis. Dus moet ik weer helemaal terug. Ik neem mijn hondje mee voor een lekkere wandeling. We vinden het slot, maar vervolgens stranden we bij een wegversperring.

Heks wacht geduldig tot ze er langs kan, want er komen allemaal tegenliggers aan. Het duurt en duurt. Eindelijk zijn we aan de beurt. We begeven ons over rubberen matten langs de wegwerkzaamheden. Aan de andere kant staat een opgepoetst deftig mevrouwtje parmantig te wachten.

Vriendelijk glimlach ik in haar richting, maar ik kom bedrogen uit. Verontwaardigd kijkt de teef me aan. Haar kille ogen schieten vuur. ‘Jaja, wie heeft er hier nu voorrang?’ pist ze in mijn net gereinigde bek.

Ze wil nog meer onzin uitbraken, maar Heks dient haar direct van repliek. Er zit echt niks tussen. Mijn gezicht staat nog steeds vriendelijk, ik heb stomweg geen tijd om van mimiek te veranderen, zo snel gaat het, terwijl ik haar uitmaak voor lelijk oud zeikwijf. Zo.

Vervolgens ga ik een beschimmeld glutenvrij stokbroodje terug  brengen bij de Zaailing. De verkoopster kijkt op de verpakking en ziet dat het brood al drie maanden over de datum is. ‘De uiterste verkoopdatum is 7 januari, hier kan ik echt helemaal niets mee…… Ik kan hem voor u weggooien,’ besluit ze, alsof dat het probleem oplost. Meewarig kijkt het mens me aan.

‘Ja maar ik heb het hier onlangs gekocht. Ik weet het zeker, want met kerst zijn al mijn voorraden opgegaan…..’

Het wijf vertikt het om het broodje te vergoeden. Ze kijkt alsof ik gek ben. Alsof ik de sterren van de hemel lieg. Iets dat ik nooit doe. Heks is dwangmatig eerlijk. Een hopeloze eigenschap.

In het schap ligt nog een pak stokbroodjes van hetzelfde merk, maar als ik de datum wil bekijken is het opeens verdwenen. Alle andere verpakte glutenvrije broden zijn houdbaar tot juli, augustus en zelfs september.

Het is de normaalste zaak van de wereld, dat je zo’n brood nog minstens een half jaar in de kast kunt bewaren! Ik laat het zien aan de vrouw van de winkel. ‘Maar waar is nu opeens dat andere stokbroodje van Procelli gebleven? Ik wil de datum daarop zien!’

Dat heeft mevrouw stiekempjes uit het schap gehaald en snel achter haar rug weggemoffeld, want het was ook over de datum! Heks grist het uit haar handen en kijkt op het pak: Uiterste houdbaarheidsdatum 24 maart 2018! Het ligt gewoon in de verkoop! En dan beweert dat leipe mens dat ik gek ben! Dat ik uit mijn nek sta te zwammen. Dat ik lieg dat het gedrukt staat. Achterlijke idioot.

En krijg ik het broodje vergoed? Nee. Ik mag het oudbakken over de datum exemplaar meenemen. Ter compensatie. Ik ben zo overbluft door die dikke dwarsgebreide geitensok, dat ik het nog meeneem ook. Moegestreden verlaat ik het pand. Het is altijd wat in deze winkel. Bah.

Thuisgekomen stuur ik een klacht. Daar hoor ik vervolgens niets op. Helaas hebben deze mensen een monopoliepositie op glutenvrijgebied. Ik zal er toch weer heen moeten te zijner tijd. Ik krijg bijna de neiging om een stokbrood te jatten volgende keer.  Zo goedkoop zijn die dingen niet. Maar ja. Stelen doe ik al helemaal niet. Zelfs niet bij dit soort dieven van je portemonnaie.

De hele dag staat bol van dit soort irritaties. Als klap op de vuurpijl krijg ik een lekke band tijdens een enorme uitlaatronde met mijn hondje. Middenin de polder. Ik ben helemaal naar het Joppe gefietst. Op de elektrische vouwfiets, mijn verkapte scootmobiel.

Nu moet ik het hele end teruglopen. Na tien meter veranderen mijn benen in stokjes. Pijnlijke stokjes. Moeizaam kreukel ik terug naar de stad.

Onderweg kom ik een ellendig wijf tegen met een enorme Drentse Patrijs. Het klotebeest rukt zich met riem en al los om vervolgens de weg over te rennen en mijn hondje aan te vallen. Die gilt het uit. Dat doet hij nooit. Er is dus echt iets mis, het pleureskreng heeft mijn schatje te pakken! Piepend probeert Vik zich uit de voeten te maken.

De dikke bazin van het monster ligt languit op de weg naar haar denkbeeldige riem te grabbelen. Haar korte beentjes trappelen tegen het asfalt, terwijl ze machteloos naar haar hond schreeuwt. Die is echter totaal niet met haar bezig. Ze heeft werkelijk niets over het dier te zeggen.

Ik gooi mijn fiets neer en grijp de Patrijs in zijn kippennek. Ik geef hem een nijdige pets op zijn neus. ‘Nee,’ brul ik snoeihard, ‘Nee…’

Stomverbaasd kijkt de hond me aan. Zijn grote hondenkop is vlakbij mijn gezicht, dus ik kan het goed zien. Zoiets heeft hij nog nooit meegemaakt. Niemand heeft ooit nee tegen hem gezegd, vooral zijn eigen baasje, zijn eigenste mamaatje niet. Het lijkt de gemiddelde man wel!

Mijn ingreep helpt wel, maar nu krijg ik een preek van de vrouw, die haar hond niet onder appèl heeft. Ik mag mijn perfect luisterende hondje niet los laten lopen van dit stuk kynologische onbenul.

Uitgestreken antwoord ik haar dat ze eens naar een hondenopvoedingsinstituut moet gaan voordat ze anderen de schuld geeft van het feit dat haar hond zich misdraagt. Vervolgens scheld ik haar uit voor weet ik niet wat, maar dan ben ik al buiten gehoorsafstand.

Iets verderop staat een jongeman te wachten. Hij heeft het allemaal zien gebeuren en staat al klaar om Heks te helpen haar belagers het hoofd te bieden. Dat uit de kluiten gewassen onzekere vrouwmens met haar opstandige stekeltjeshaar, bijzonder slechte humeur en uitermate onopgevoede hond…..

’s Avonds zit ik uitgeteld in mijn stoel. Alles doet zeer. Ik stop mezelf vol pijnstillers, schenk een glaasje wijn in, rook wat medicinale cannabis en bel de Don.

Dan gaat de deurbel. Buurman komt alweer langs met hond Carlos. ‘Kom Heks, we gaan handhaven. Er lopen weer allemaal van die handhaafmannetjes op de Mare! En ze doen hun werk niet naar behoren, ik heb hen er al op aangesproken!’ Oh, wat is hij weer druk.

Heks begint onbedaarlijk te lachen. Dit is precies waar ik behoefte aan heb. Flauwekul uithalen en lekker lachen. De draak steken met alles en iedereen!

Snel pak ik twee politiepetten uit mijn collectie gekke hoedjes. Een groot zwart exemplaar met klep en een grijs uiterst vreemd model uit een voormalig fout Oostblok Regime…..

Even later lopen we met ‘die pet past ons allemaal’ op de kop door de buurt te wandelen met de hondjes. Alle ellende is vergeten. We eten een patatje op een terrasje. Op een ander terrasje nemen we een drankje. De hondjes rennen vrolijk achter balletjes aan. De zon gaat onder, maar op een bepaalde manier ook op. Breekt door.

Op weg naar huis handhaven we nog eventjes bij de soepwinkel op de Mare. Er staat een fiets voor het pand met een reclamebord erop. ‘Is dit voertuig van U?’ brult Buurman met zijn forse stemgeluid naar de uitbater, een oude bekende van ons. ‘Haha,’ reageert die, ‘Hallo Heks, hoe gaat het met jou?’

Zo is deze hopeloze dag gered. Deze donderdag de twaalfde. Op de valreep. Morgen is het vrijdag de dertiende. Goddank. Een Keltisch geluksgetal. Een vrouwelijk getal. Dan komt alles weer goed!

Een SCHREEUW om aandacht: De stuwende factor achter de meeste leugens en manipulaties. Dr.Phil heeft weer een hele klus aan het confronteren van zo’n pathologisch leugenaar. Leven in het teken van verkrijgen van aandacht is iets heel anders dan leven in aandacht….

Vanmorgen word ik vroeger wakker dan gewenst. Ik wil uitslapen! Helaas denkt mijn bioritme er anders over. Gelaten ga ik koffie zetten en een smerig glutenvrij broodje roosteren. Laatste verbrandt omdat ik niet op sta te letten. Oh jee. Weer zo’n dag dag dat alles mis gaat? Al dagenlang heb ik extreem veel last van de zwaartekracht. Alles valt bij voortduring op de grond, inclusief ikzelf.

Ook de fijne motoriek laat te wensen en over. Als ik probeer te koken snijd ik bijkans mijn duimen eraf. Eerst de rechter en een paar dagen later de linker. Zodoende zitten intussen beide exemplaren stevig ingepakt in een laag pleisters.

Slaapdronken knuffel ik met mijn beesten. Goedemorgen allemaal! Zoals altijd zijn ze blij dat ik weer wakker ben. Vooral mijn kleine Varkentje! Ik loop rammelend met een pak brokjes naar de hal. Overal springen katachtigen tevoorschijn. Boskat geeft zoals altijd eerst Panter een oplawaai. Die is niet onder de indruk. Die ouwe zwerver is dan ook ongeveer twee keer zo groot, drie keer zo sterk en honderd keer zo wereldwijs…….

Met een kopje koffie nestel ik me voor de televisie. Eerst maar eens rustig wakker worden met Dr.Phil op de achtergrond. Tegelijkertijd check ik mijn mail, Facebookaccount en de statistieken van dit blog. Ze vliegen de pan uit de laatste tijd! Weer veel lezers uit de Verenigde Staten. Mysterieus….

Onze TV-goeroe heeft een vrouw te gast, die het wereldnieuws heeft gehaald door kanker te faken. Ze wilde aandacht! Veertien hele maanden heeft ze iedereen een rad voor ogen gedraaid. Wat mij in vijfentwintig jaar niet is gelukt kreeg zij in no time voor elkaar: Er werd geld ingezameld, een website voor haar gestart, vriendinnen schoren massaal uit solidariteit hun kop kaal…… De dames lieten zelfs een tatoeage zetten ter ere van hun stervende maatje!

Kortom: Ze werd bedolven onder aandacht, liefde, geld en compassie. Totdat de leugen uitkwam. Toen kreeg ze nog steeds veel aandacht, dus in dat opzicht ging ze er niet op achteruit. Alleen was het niet meer het soort aandacht waar ze op zat te wachten.

Phil praat geduldig met de vrouw. Het is weer shocking om te zien hoezeer deze verknipte persoon zich nauwelijks bewust is van wat ze heeft aangericht. Ze baalt natuurlijk wel dat ze betrapt is en schaamt zich voor het gebeurde, maar ik mis in haar verhaal ook maar enige empathie met de mensen, die ze heeft gekwetst.

Dat valt de onze televisietherapeut ook op. Hij zaagt haar grondig door over dit gebrek. Mondjesmaat dringt er iets van zijn betoog door tot haar reptielenbrein. Maar zelfs als haar vroegere boezemvriendin erbij wordt gehaald blijven de spijtbetuigingen magertjes.

De hartsvriendin is een prachtige warme vrouw met een stralende lach. Ze haat haar leugenachtige gewezen vriendin niet eens. Ze heeft mededogen: ‘Hoe eenzaam moet je zijn om zoiets overhoop te halen?’

Heks is ook wel eens bijzonder eenzaam. (En ik ben wel degelijk ziek.) Ik denk dan ook niet dat het hieraan ligt dat iemand zoiets doet. Het is anders. Er zijn mensen wiens leven in het teken staat van aandacht trekken. Ze zullen gewoonweg alles doen om het te krijgen.

Het zijn de mensen, die met droge ogen hun partner bedriegen. Of stiekem met de man van hun beste vriendin naar bed gaan. Een dodelijke ziekte veinzen is natuurlijk extreem. Maar het is niet wezenlijk anders dan allerlei andere domme leugens waaraan mensen zich bezoedelen om te krijgen wat ze willen.

Aandacht is toch zoiets raars.

Ooit was ik samen met Trueman en True op het filmfestival in Cannes pogend kunst te verkopen aan de filmindustrie. Het festival is een gigantische poppenkast met een absolute overdosis aan narcistische persoonlijkheden.

Op een avond stond ik te kijken naar al die beroemde acteurs en actrices, die heupwiegend over de rode loper een hoge trap afdaalden, terwijl ze massaal werden gefotografeerd en gefilmd.

Ook Trueman had zich helemaal naar voren gevochten met zijn enorme camera! Hij stond op de beste plek en dat was maar goed ook, want zijn vrouw True liep in een schitterende outfit tussen al die beroemdheden te paraderen! Zij had een kaartje voor een premiere gescoord! Het publiek dacht dat zij ook een filmster was….. Zo grappig!

Terwijl ik bijna onder de voet werd gelopen door drommen andere toeschouwers overviel mij het idee, dat al die zogenaamde filmsterren alleen maar konden stralen door de aandacht van ons, het gepeupel op de tribune…… Door ons applaus konden ze buigen. Door ons geschreeuw sloeg het ergens op om te wuiven….. Zonder ons zouden ze finaal voor lul lopen daar op die trappen!

Mensen doen alles voor aandacht. Ze verkopen hun ziel aan de duivel, als die maar onder hun kinnetje wil kietelen. Ze liegen en bedriegen voor aandacht. Ze gaan over lijken voor aandacht. Alles opgeofferd om maar bevestigd te krijgen door een ander dat je bestaat!

Leven in aandacht‘ zoals Thich Nhat Hanh het voorstaat gaat over een heel ander soort omgaan met het fenomeen aandacht. Niet het aandacht vragen, trekken, afdwingen, maar het geven van aandacht bevestigt je in het bestaan. Aandachtig in het hier en nu leven en aandachtig luisteren kan je leven veranderen.

Als je in aandacht liefde en compassie kunt generen is iedereen je partner. Hetgeen betekent, dat je empathie hebt met je medemens: Je zult hen zeker niet kwetsen met allerlei leugens……

De vrouw bij Phil is daar nog ver van verwijderd. Ze kan maar nauwelijks toegeven wat ze heeft aangericht. Ze schijnt vaker pathologisch te liegen, aldus de vriendin. Een hele nare eigenschap. Liegen en aandacht tekort lijken vaak hand in hand te gaan.

‘Je hebt het toch niet verzonnen? Het is toch wel echt waar?’ vroeg de vriendin dan ook, toen ze het verschrikkelijke nieuws van de vrouw hoorde. ‘Oh, wat kwets je me daarmee. Hoe durf je te denken dat ik over zoiets vreselijks zou liegen….!’ aldus de bedriegster…..

Heks heeft een broertje dood aan gelieg. Ik ben juist dwangmatig eerlijk. Ik ben dan ook geen partij voor bedriegers. Helaas heeft mijn onvermogen om te liegen me gevoelig gemaakt voor pathologische leugenaars: Het heeft zo lang geduurd voordat het überhaupt tot me door drong dat mensen zo kunnen liegen! En dat ze het doen!

Toch is liegen iets dat de meeste mensen bij voortduring doen. Mannen beduidend meer dan vrouwen. Ook liegen mannen over heel andere dingen dan vrouwen. Het lijkt me dodelijk vermoeiend om heel veel te liegen. Je moet het tenslotte ook allemaal onthouden!

Een tijdje geleden heb ik me verdiept in het ontmaskeren van leugenaars. Nog niet zo gemakkelijk! Toch valt uit verbale en non-verbale informatie wel degelijk één en ander af te lezen . Zo heb ik iemand eens betrapt op vreemdgaan. De verdediging bestond uit een aanval, waarbij de betrokken derde werd geobjectiveerd. ‘Ik heb dat mens nooit meer gezien, schreeuw, schreeuw, schreeuw…’ Kijk, dan weet je al hoe laat het is. Denk aan Bill Clintons ‘I did not have sexual relations with that woman.’

Ach ja, mensen liegen. De één heel wat meer dan de ander. Sommigen weten niet beter. Slecht een klein percentage van de mensen beweert nooit te liegen. Ik hoor daar niet bij ontdek ik net. Ik lieg namelijk net als zovele vrouwen over hoe ik me voel: Altijd prima, zelfs als het water me aan de lippen staat!

Voorlichtingsavond over hooggevoeligheid in de Vredeskerk te Leiden. Georganiseerd door Rivierduinen. Klinkt allemaal heel rustgevend: Niets is minder waar! We worden overspoeld door informatie. Heks beleeft prikkelende avond met veel hoog sensitieve personen. Lange tenen, gevoelige oortjes, voelsprieten tot in het heelal? Hier kan dat allemaal…..

Maandag aan het eind van de middag schuift Steenvrouw aan voor een lekker bordje Dahl. We gaan vanavond samen naar een voorlichtingsavond over hooggevoeligheid. Mijn vriendin kwam ermee op de proppen. Precies op het goede moment blijkt. Zelf zou ik niet op het idee zijn gekomen om naar iets dergelijks op zoek te gaan.

Ruim op tijd arriveren we ter plekke. We worden ontvangen met foldertjes en posters over het onderwerp. Er blijkt veel meer onderzoek naar gedaan te zijn, dan ik me bewust was. Het lijkt bijna een hype!  De avond is druk bezocht. Het zaaltje zit bomvol mensen met lange tenen, een gevoelige radar en supersensitieve voelsprieten.

Een jonge vrouw, Eva Pama, geeft de voorlichting. Ze is zelf hooggevoelig. Daarnaast is ze psychologe.

Als je hooggevoelig of hoogsensitief bent, voel je je vaak anders dan de meeste mensen. Je wordt met hooggevoeligheid geboren; regelmatig blijkt dat één van de ouders ook hooggevoelig is. 

Hoogsensitieve mensen verwerken prikkels van buitenaf anders dan de meeste mensen. Opvallend is bijvoorbeeld dat deze mensen meer gevoelig zijn voor details en daardoor meer prikkels te verwerken hebben. Mensen met hooggevoeligheid kunnen erg sterk reageren op prikkels uit de omgeving. Dat kan een reactie op een hard geluid zijn, maar ook een fel licht of een sterke geur kan daarvoor zorgen. Naast de reguliere zintuiglijke waarneming, voelen hoogsensitieve personen emoties, sfeer en spanningen van andere personen bijzonder goed aan. 

We krijgen de nodige informatie te verwerken. Spread sheets. Een Power Point presentatie. Een afschuwelijk filmpje over de prikkels, die we zoal te verwerken krijgen als HSPer…… Alleen het zien ervan maakt me al misselijk…… Na een uurtje ben ik zo moet als een hond. Ik ben niet de enige blijkt! Gelukkig krijgen we een kleine pauze.

Het blijkt dat die hooggevoeligheid gewoon een erfelijke eigenschap is: Het zegt niets over je persoonlijkheid. Het is een kwestie van bedrading…. Ons zenuwstelsel pakt meer prikkels op. Ook kunnen we meer prikkels verwerken, er lichten veel meer grijze gebieden in onze hersenpan op dan bij de gemiddelde mens, maar daar zit natuurlijk ook de crux: Dat heeft meer tijd nodig. Zonder nieuwe prikkels…..

Over het algemeen loopt dit hooggevoelige volkje over van empathie. Toch kunnen overprikkelde HSPers  hele vervelende mensen worden. Ook bestaan er varianten die het in hun jeugd in dat opzicht dermate slecht hebben gehad, dat dit vermogen als het ware vervormd is. Een op zich prima eigenschap is dan tegen gaan werken……

Heks weet er alles van. Ik ben al mijn hele leven bezig om mezelf meer af te schermen tegen de buitenwereld. Maar ik herken uit mijn verleden ook wel de extraverte variant die zich kenmerkt als zogenaamde Thrillseeker: Juist het opzoeken van prikkels geeft meer controle hierover. Die vlieger ging bij mij zo lang op tot ik volledig uitgeput raakte…..

Achterin de zaal zit een man in vloeiend Leids scherpe vragen af te vuren. Als ik me omdraai zie ik zijn verbeten gezicht. Hij heeft een vuurrode huidcomplexie gecombineerd met een roodgeblokt houthakkershemd: Vrij veel prikkels…….

Als het gaat over de onmogelijkheid voor een HSPer om onder een baas te werken, die zijn autoriteit niet draagt roept hij: ‘De meeste managers zijn narcisten. Daar kun je helemaal niks mee.’ De zaal ligt dubbel en ook Eva Pama moet lachen.

 

Maar hij heeft waarschijnlijk wel gelijk. Uit wetenschappelijk onderzoek is al lang gebleken dat een groot deel van de bestuurders hoog scoort op persoonlijkheidskenmerken van een psychopaat! Narcisme is daar een voorloper van….. Worden al die bonussen en topsalarissen opeens begrijpelijk: Werk van een gevoelloze gek!

Ook later die avond komt de man terug op het fenomeen narcisme en de onmogelijke combinatie met een HSPer. ‘Een narcist houdt van niemand, die weet niet wat liefde is. Dan blijf je nergens met al je empathie.’ Dat is zo. Voor ons type zijn die manipulerende leugenaars heel gevaarlijk…..

De hele avond staat bol van de herkenning onderling. Maar ja, wat schiet je ermee op? Heks weet al jaren dat ze een hele gevoelige bedrading heeft. Ik weet wanneer iemand liegt en dat is best lastig als het recht in je gezicht gebeurt. Vooral als iemand jou vervolgens voor gek verklaart en de leugen vrolijk volhoudt….. Soms gaat iemand er zelf in geloven. Dan wordt het echt onhoudbaar voor mij.

Ook kan ik zelf niet liegen. Ik ben dwangmatig eerlijk: Waardeloos. Ook gemeen zijn gaat me slecht af, terwijl dat juist zo handig is in sommige hopeloze gevallen. Ik ken genoeg mensen die enorm zouden opknappen van een goeie portie venijn…. Maar nee, ik blijf maar geloven in liefde en compassie. Meuh!

Vanavond wordt het me volledig duidelijk dat het niet erg is om bij die best grote groep (15% tot 20% van de mensheid en opvallend genoeg ook bepaalde diersoorten) te horen, zo lang je er maar in gesteund wordt. Kinderen die opgroeien in een omgeving van rauwdouwers met een olifantenhuid kunnen ongelofelijk in de problemen geraken.

Het kan aanleiding geven tot allerlei klachten. Opvallend is dat er steeds als belangrijke klacht vermoeidheid genoemd wordt…..

Heks is doodmoe aan het eind van de avond. En enigszins overprikkeld. Snel zet ik mijn grote vilten hoed op mijn kop. Ook een manier om jezelf terug te trekken. Terwijl ik daar grapjes over maak tegen andere HSPers lopen we de deur uit.

‘Dank je, lieve Steenvrouw, voor de tip. Het was best goed om dit allemaal een achter elkaar gezet te zien. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hun workshops, want mijn afscherming kan echt nog wel wat beter….. Zo leuk is het toch ook weer niet, die hooggevoeligheid.’ We sluiten elkaar in de armen.

Gekscherend vervolg ik, ‘In een volgend leven incarneer ik gewoon eens als botterik met een dikke olifantenhuid. En een klein beetje gemeen….’

De hoogsensitieve survivalgids.

10 voordelen van hoogbewust zijn.

Hooggevoelig / heel gewoon

 

Heerlijke cliffhanger in mijn favoriete soap. Zaken die in het echte leven kant noch wal raken en veel verdriet veroorzaken kunnen me hier echt enorm vermaken. Kneukeldekneukel. Hahaha……

Zoals jullie weten is Heks dol op de soap ‘The Bold and the Beautiful’. Lang geleden keek ik er al naar, ’s morgens vroeg, voordat ik naar mijn werk ging. En sinds mijn absolute favoriete soap aller tijden, ‘As The World Turns’, na een halve eeuw gestopt is, ben ik een redelijk trouwe kijker geworden van ‘The Bold’. Ik volg het wel en wee van de gefortuneerde familie Forester, de lepe gezusters Logan en de geslepen Spencerclan op de voet.

soap opera stersoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld

Voor Heks is het pure ontspanning. Mijn eigen problemen verschrompelen tot niemendalletje in het licht van de groteske drama’s in de soapwereld. En hoewel er geen mens ter de wereld is met zo’n extreme levensgeschiedenis als het gemiddelde personage in deze soap, toch weten de schrijvers de idiote ontwikkelingen aannemelijk te maken.
Wellicht komen ze zelf uit een enorme familieclan en schrijven ze hun frustratie van zich af. Zeker is, dat er behoorlijk research wordt gedaan naar de verschillende onderwerpen.
Ook zijn er voldoende gekleurde Amerikanen toegevoegd. En wat lesbo’s. Zodat een zo groot mogelijk publiek zich er in kan vinden…..
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Gisteren heb ik echt enorm genoten van de cliffhanger. Brooke Logan, de vrouw met een kind van de man van haar dochter, de lellebel van het grote modehuis, de wandelende rammelende eierstok, blijkt in de overgang te zijn.
Zij heeft zojuist een lekkere wip gemaakt met de man van haar jongste zus, maar daar heeft ze spijt van. Niet heel veel, het is meer schaamte dan spijt. Want ze heeft niks verkeerd gedaan. Haar zus wilde zelf niet neuken met haar man tijdens een postnatale depressie als gevolg van een riskante zwangerschap en bijna fatale bevalling. En een bijna dood ervaring….
Verschrikkelijk voor die man natuurlijk. Dus neemt zuslief de honneurs waar.
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereldsoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Om het te rechtvaardige maakt ze zichzelf van alles wijs. Haar zus is niet goed voor die man. Ze wil hem veranderen en dat is een schande. Hij mag van haar niet stomdronken in auto’s rondrijden en dat is belachelijk. Dus helpt ze de man uit de brand als hij haar als een wiel in de wielen rijdt. Ze sleept de vernielde auto mee naar huis en stopt de dronkelap in bed. Haar bed!
De goede zuster en tevens het slachtoffer in deze, Katie, heeft een zwakke gezondheid. Ze krijgt dan ook accuut een hartaanval als ze het stel in bed betrapt in Brookes slaapkamer. Ofwel ‘Brookes Bedroom’, toevallig ook de naam van het net gelanceerde lingerielijn van het verdorven koppel…..
De hierop volgende gebeurtenissen zijn geweldig! De goede zuster voelt zich de slechte. Zij neemt de schuld van de compleet zelfzuchtige houding van zowel haar man als haar zus op zich. Ze weet natuurlijk niet, dat ze ook DAADwerkelijk geneukt hebben. De manier waarop met deze vrouw wordt omgegaan is uiterst boeiend.
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
Het personage is een schat van een vrouw. Heel gevoelig en dwangmatig eerlijk. Beetje saai misschien….  Haar gevoeligheid wordt door haar omgeving verhaspelt tot labiliteit. Als ze al eens in de gaten heeft hoezeer ze wordt genaaid, dan peperen haar familieleden haar in dat ze ze ziet vliegen….
Maar goed beschouwd doet ze helemaal niets verkeerd. Ze verkeert alleen onder zelfzuchtige monsters, voor wie haar onzelfzuchtige levenshouding de zaken er een stuk gemakkelijker op maakt. Het vergt slechts een beetje manipulatie en op haar inpraten om haar te overtuigen van haar waardeloze levenshouding…
soap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereldsoap opera ster, soap, grap over , idiote soap wereld
De ellende met geweten is, dat je het ergens wel weet. De creativiteit in het verexcuseren van laakbaar gedrag is altijd weer fascinerend. Ook in een soap. Alsmede de doeltreffendheid, waarmee het gebrek aan eigenwaarde van het personage Katie, wordt uitgebuit en ingezet om haar in de rol van zondebok te houden.
Maar dan nu de cliffhanger! De stokoude Brooke is niet in de overgang. Ze heeft geen opvliegers. Met een volwassen dochter van de man van haar andere dochter, is ze nu zwanger van haar zwager!
Joepiedepoepie! Wat een verrukkelijke ontwikkelingen. Ik verheug me al op haar gedraai en gekonkel om dit onder de pet te houden. Want als het uitkomt krijgt haar zus vast een fatale hartaanval! En dat wil ze dan toch ook weer niet. Kijk, ze houdt wel heel veel van haar zuster. Alleen een beetje op een rare manier, een uiterst pijnlijke. Een onbegrijpelijk zelfzuchtige. Een contraproductieve. Een respectloze. En toch ook enigszins gewetenloos. Dat liefde en respect hetzelfde zijn lijkt haar te ontgaan…..
Handenwrijvend bekijk ik de laatste shots. Ha, dit wordt weer smullen! En weet je wat zo prettig is? Je kunt rustig eens een jaartje van dit programma missen. Niets aan de hand. Want ondanks alle heftige ontwikkelingen, gebeurt er in feite maar heel weinig. Net het echte leven……
Afgelopen maandag zei een zangmaatje van me over familie: ‘ ‘Het is overal wat. Toch doen mensen over het algemeen enorm hun best!’ Zeker in hun eigen optiek zou ik daar nog aan willen toevoegen. Alle ouders van de wereld willen het beste voor hun kinderen. En streven daarnaar.
Dat het niet altijd lukt om het waar te maken, ligt aan de beperkingen van de ouders zelf. Brooke Logan is niet in staat om zich afzijdig te houden van seks met een geïnteresseerde man. Of het nu die van haar dochter is, of de jeugdliefde van de dochter die ze kreeg met de man van haar dochter…. Of de man van een zus….
Als we onszelf zouden kunnen zien met een objectieve maar ook liefdevolle blik, dan zouden we ons vast een ongeluk schrikken. Daarom is het belangrijk ook met je hart te kijken naar je beperkte zelf. Zodat je dat ook kunt naar je beperkte medemens. Je halvezolige voorouders. Je rare familieleden…..
Het lijkt misschien onwaarschijnlijk, zo’n levensloop als deze Brooke in haar onderbroek. Maar door de jaren heen heb ik wel gekkere dingen gezien. In het ware leven is het lang niet zo grappig……In mijn vrijgezelle jaren werd ik regelmatig achtervolgd door getrouwde mannen. Voor mij was het niet zo moeilijk om daar nee tegen te zeggen, want ik wil geen gebonden man. Ook geen man die in een echtscheiding ligt.
Er zijn echter genoeg vrouwen met een voorkeur voor zo’n man! Ook kun je stomweg erliefd worden op iemand, die al een relatie heeft. Dat is me wel eens overkomen. Dan moet je echt goed oppassen om geen Brooke-Loganachtige taal te gaan uitslaan en de man van je zuster te naaien. Want alle vrouwen zijn zusters toch?
Gescheiden vrouwen, die slapen met de mannen van hun vriendinnen. Superdegelijke dames met hondstrouwe mannen en geheime minnaars. Stiekeme tante Betjes met lamzakkige avontuurtjes. Heks heeft het voorbij zien komen. Wat mij vooral stoort is het liegen en bedriegen, waarmee dit gedrag gepaard gaat. Verder zoekt iedereen het maar uit.
Ach, het leven is een grote soap. Daarom kan ik ook zo genieten van dit slappe aftreksel ervan ….