Woensdag rustdag. Vandaag doe ik niks. Heks is kapot. Het afgelopen weekend was het weer elke nacht bal bij de Boze Buurman. Een balkende brallende idioot. Een schreeuwende en krijsende vriendin. Uren achter elkaar. Keer op keer de politie aan de deur.

‘Ze hebben een haat- liefde relatie,’ verwoordde een agente het onlangs. Onzin. Met liefde heeft dit gedoe niks te maken. Ze gebruiken kilo’s drugs en krijgen het vervolgens met elkaar aan de stok.

Heks raakt elke keer van de kook door het gekrijs. Het gaat door merg en been. De man is een beer van een kerel en de vrouw is klein van stuk zonder een grammetje vet op haar broze botten. Vandaag of morgen loopt dit niet goed af…..

Maandagochtend om zes uur begeleidt de smeris het krijswijf dan eindelijk met koffer en al naar buiten. Voor de zoveelste keer. ‘Laat haar nu niet opnieuw binnen,’ drukken ze de achterblijvende ongelikte beer op het hart.

Anderhalve dag later loodst hij haar weer naar binnen. Hij heeft speciaal voor haar een roze fiets ergens gejat. Trots staat hij het ding te bewonderen. Om het dan snel in zijn berging te verstoppen, als hij Heks in de gaten krijgt.

En vanavond is het alweer mis. Gekrijs en geschreeuw. Hooglopende ruzie. Politie aan de deur. Heks is wijselijk haar hondjes gaan uitlaten. Ik wil uit het gekrakeel blijven. Ook heb ik mijn bel gedeactiveerd.

Afgelopen zaterdag belde de politie om kwart voor 4 ’s nachts bij mij aan, ze waren door diverse buurtbewoners gebeld en wilden naar binnen. BB deed echter niet open. Dus dan bel je de buurvrouw maar wakker. Ik lag eindelijk lekker te slapen. Door alle herrie heen. Compleet uitgeput.

Strontchagrijnig ben ik toen maar in het holst van de nacht met de hondjes gaan wandelen. Kon ik in elk geval zondagmorgen uitslapen.

’s Morgens ligt het stel in coma. De ellende speelt zich grotendeels ’s nachts af. Als hun neus vol coke zit. Of hun lijf vol heroïne.

‘Wat is er toch aan de hand,’ appt een buurvrouw van 3 huizen verder me een week geleden, ‘Ik hoor steeds erbarmelijk gekrijs en gegil en ook hele heftige ruzies. Ik heb de politie gebeld, want ik dacht dat er iemand werd vermoord.’ De hele buurt geniet mee. Maar woningcorporatie Portaal doet niks. ‘Schakel buurbemiddeling maar in voor een goed gesprek.’ Lekker dan weer.

Ik heb al jaren last van deze man. Hij heeft me zo’n 10.000 euro gekost in totaal. Een auto naar de sloop geholpen. De volgende ook voor duizenden euro’s beschadigd. Torenhoge kosten voor bewaakt parkeren. ‘Vervelend voor u, mevrouw,’ reageert de politie. ‘Wat naar, mevrouw,’ zegt parkeren Leiden. ‘We leven met u mee,’ zegt de burgermeester en zijn team. Ofwel: Zoek het maar uit.

Vandaag was toch een gouden dag. Ik ben uren met de woefies naar buiten geweest. Via het Noordeinde de stad uit. Langs de Vliet. Lekker zonnetje. Hondjes draven enthousiast voor me uit. Dan door polderpark Cronesteijn richting de Hoge Rijndijk en daar dan weer de stad in. Een enorme ronde. Zo’n 12 kilometer. Freya rent het hele stuk. VikThor zit af en toe voorop de scootmobiel. Hij is dan ook alweer 10 jaar oud…..

Als we bijna thuis zijn krijg ik een ingeving. ‘Ga even kijken in het Boedelhuis,’ hoor ik in mijn geestesoor. Ik hoorde dat al eerder deze week en heb er toen geen gehoor aan gegeven. Maar nu wel. Ik rijd een klein beetje om en loop de uitdragerij binnen.

‘Ha Heks,’ ik word enthousiast begroet. Een buurman, niet de boze, helpt de eigenaar sinds hijzelf met pensioen is. De eigenaar ken ik intussen ook. Een schat van een man met een hele leuke toko. Goede prijzen ook. Zo’n Winkel van Sinkel, waar je soms een juweeltje vindt.

Ik scoor een antiek beertje voor een prikje. En dan spot ik een mooie glazen kandelaar met vijf kaarsen bovenop een schap. ‘Wat wil je daarvoor hebben?’ Een schappelijke prijs. ‘Die twee losse kandelaars horen er ook bij,’ maakt de man de deal nog beter.

Terwijl de eigenaar een trap tevoorschijn tovert en de kandelaars naar beneden haalt, valt mijn oog op een beeldje, temidden van allemaal kitscherige spulletjes en prulletjes. ‘Als jij over een markt loopt, pak je zo het enige voorwerp van waarde tussen alles vandaan,’ zei mijn moeder vroeger. Ze had me dat zien doen in Mexico en later in Thailand. En het is waar. Ik doe dat.

Het lijkt net of zo’n voorwerp een beetje licht geeft. Dit beeldje ook weer. ‘Het is art deco,’ lispel ik in mezelf. Wat een schatje van een naakte vrouw met tulband. Ik kijk onder het beeldje. Het is keramiek, met een merkteken onderop. ‘Wat wil je hiervoor hebben?’ Voor 4 euro is het van mij.

Thuis ga ik natuurlijk direct op zoek naar informatie over het beeldje. En ja hoor, het is een Art Deco beeldje van de Tsjechische porseleinfabriek Royal Dux uit de jaren 20/30 van de vorige eeuw. Biscuitporselein. Heks is daar dol op.

Ik vind een beschadigd exemplaar online, dat is verkocht voor 100 euro op een veiling. Mijn beeldje is puntgaaf. Het kan tot 300 euro opbrengen.

Heks is in haar nopjes.

Ik heb bij hetzelfde boedelhuis ooit een bloempot gekocht voor een tientje. Ook eentje, die leek op te lichten tussen alle rommel. Ik vond een identiek exemplaar op Etsy voor 400 euro…..

Het is een prachtig beeldje, helemaal mijn smaak. Ik ga er een mooi plekje voor vinden, een veilig plekje ook vooral. Heks heeft nog steeds een legertje katten rondlopen. Daar moet ik dit meisje tegen beschermen……