Masterclass van Bob Chilcott, zomaar hier in Leiden, georganiseerd door Stichting Leidse Koorprojecten! Wat een feest!

Bob Chilcott

Vanmiddag nam Heks deel aan een masterclass koorzang, gegeven door niemand minder dan Bob Chilcott. Afgelopen zomer hebben we met een projectkoor een requiem van hem uitgevoerd, het was dan ook heel speciaal om een aantal uren onder zijn bezielende leiding aan de slag te gaan.

Bob Chilcott

Hoewel hij in Engeland als een autoriteit op het gebied van koorzang geldt en ook wordt gezien als een van de belangrijkste componisten van deze tijd, is het een hele bescheiden man. Als ik arriveer heeft hij er al een halve dag opzitten met een ander koor. Mijn vriendin Roos heeft alles als toehoorder bijgewoond. ‘Het was geweldig, Heks, je hebt wat gemist!’

Bob Chilcott

Heks had echter wat opstartproblemen, dus na een trage start, hondje uitlaten en boodschappen doen, vond ik een middag zingen lang genoeg.

Bob Chilcott

We studeren drie liederen in. Wat een tempo zit erin. Halverwege het tweede lied, begin ik me af te vragen of het wel een reëel plan is om dit om vijf uur ten gehore te brengen voor familie en vrienden. Het lijkt me absoluut niet haalbaar, maar niets is minder waar. Onze dirigent loodst ons door de lastige passages en het laatste lied kennen we gelukkig al! En het is ook nog een lievelingslied van Heks. ‘Thou knowest, Lord.’

Bob Chilcott

Zo zingen we dan aan het eind van de middag voor een handjevol dierbaren een paar prachtige composities. Oh, wat is het toch weer lekker om te doen. Ik kan niet wachten tot het volgende project. Maar dat duurt nog even. Misschien moet ik toch eens op zoek gaan naar een vast koor…….

Bob Chilcott

Heks op pad met ontstemde Tampoera. Na liefdevolle behandeling stijgt de stemming. En weer aangetoond: Geen toon zonder boventoon!

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera's

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s

Maandagmorgen lig ik nog in coma, als de wekker gaat. Prikken halen. Hondje uitlaten. Daarna naar Barendrecht voor een zangles. Ik neem mijn Tampoera mee, want er is een snaar gebroken. Ook gaat mijn juf me leren met dat handige stemapparaatje om te gaan. Er zitten vreselijk veel knopjes op en de gebruiksaanwijzing is wel erg summier…..

Tampoera

Prachtig versierd

Ik kan de hoes niet vinden. Ik haal alles uit de kast, letterlijk. Mijn hele hal staat vol kisten en tassen. Ik wroet erin rond. Geen hoes. Later blijk ik er heel dichtbij te zijn geweest met mijn zoekende handen. Maar ik vertrek zonder hoes. Met Ysbrandt aan de ene hand,  de Tampoera balancerend op mijn schouder ondersteund met mijn andere hand en een zware tas met lesmateriaal om mijn lijf ga ik op zoek naar mijn auto. Ik kan em niet vinden.

Het begint te regenen. Ik sprint terug naar het portiek en parkeer mijn instrument in de hal. In de gietende regen ga ik op zoek naar mijn kanarie. Je kijkt er toch bepaald niet overheen! Twee straten verder ontwaar ik em achter een glasbak. Het is me intussen wel duidelijk: Whiplashhoofd werkt niet mee vandaag. Gelukkig kan ik de weg naar Barendrecht dromen. Door een gordijn van water kachel ik de stad uit.

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren doen een riedel van boventonen ontstaan......

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren

Onderweg zie ik mensen weer de raarste dingen doen met hun auto. Aan mijn bumper kleven, me van de weg proberen te duwen om daarna schielijk voor me in te voegen. Net niet op iemand, die daar al rijdt. Bijvoorbeeld.  Of zwabberend midden op de markering tussen twee rijbanen rijden, ook in slakkengang …. Laatste chauffeur zat te bellen.

Maar ik kom er! Heelhuids. Met mijn ontstemde Tampoera. ‘Wat is ‘ie smerig, Heks’, krijg ik als commentaar. Gegeneerd poets ik mijn schat schoon met een spons. Even lekker afdrogen…..Mijn lerares vernieuwt alle snaren en legt me uit, hoe ik het stemapparaat moet gebruiken. Appeltje, eitje.

boventonen

Riedel boventonen

We beginnen te zingen. Heks speelt op haar blije besnaarde kalebas. De boventonen riedelen hun harmonisch klankgordijn. Onze stemmen stijgen en dalen, kronkelen, glijden. Losjes geef ik me over aan dit heerlijke samenspel.

Na de les giet het zo verschrikkelijk, dat ik besluit Ysbrandt niet zijn gebruikelijk beloning, in de vorm van wandeling, te geven. We rijden linea recta terug naar Leiden. Daar is het gelukkig droog. Na nog een bezoek aan de huisarts, ME is hard werken, hou ik het helemaal voor gezien vandaag. De rest van deze dag is crashdag! En morgen ziet er in dat opzicht ook veelbelovend uit. Ha!

tampoera bespelen

Het stemmen is moeilijker dan het bespelen