De zomer is voorbijgevlogen. Voor Heks begon het met een bijzonder stevige griep en vervolgens daarvan bijkomen. ‘Volgens mij was het Corona,’ vertrouw ik een vriendin onlangs toe, ‘Ik ben de hele zomer al mijn geur kwijt.’

Maar goed, het was lekker weer, beetje warm, op en top zomer. En het was heerlijk, dat alles helemaal stil lag. Zo had ik alle tijd om een beetje rond te kloten. Op de valreep ga ik met Trui naar de Parade. Toch nog een uitstapje.

We zien een prachtige voorstelling van Orkater. Over moederschap. De actrice heeft een dijk van een stem. Vervolgens lachen we ons binnenstebuiten bij de Ashton Brothers. Zo ongelofelijk grappig, deze muzikale clowns…..

We drinken een cocktail en eten een minutieuze Indiase maaltijd. Het is heerlijk weer, niet te warm. En dan weer met de trein naar huis.

Afgelopen week beginnen mijn koren weer. Het is zo fijn om elkaar weer te zien en lekker te zingen. In de pauze is het een gekwebbel van jewelste. Zowel bij mijn ene als mijn andere koor.

Een vrouw komt naar me toe met een twinkeling in haar ogen. ‘Ben je zoveel afgevallen, Heks?’ vraagt ze nieuwsgierig. Het is zo. Aan het begin van de zomer besloot ik om een weekje ketogeen te gaan eten, eigenlijk om slechts een paar kilo af te vallen.

Ik had namelijk afgelopen winter een nieuwe weegschaal gekocht. omdat de oude het had begeven. En op die nieuwe woog ik opeens een paar kilo zwaarder. Ik dacht eigenlijk dat het aan de weegschaal lag, maar mijn zomerkleren zaten dit jaar wel erg strak.

Gek genoeg ging ik na die week opeens allerlei zaken in mijn huis aanpakken. Ik kocht een paar nieuwe kasten en schroefde ze in elkaar. Ook kocht ik een nieuw kledingrek voor mijn jassen en ook die zette ik vervolgens in elkaar. Ik ruimde de hal op, daar kon je bijna niet meer doorheen lopen, omdat er al een half jaar een gestrande kapstok in de weg stond.

Ik ging in de badkamer aan de gang. Ook daar kwam een nieuw kastje. Dat ik in elkaar zette. Wonderbaarlijke ontwikkelingen na een half jaar grotendeels in bed.

Ik kocht een hometrainer en zette em in elkaar, terwijl ik me intussen liep te verbazen over de plotselinge toename van energie. ‘Dat had ik vroeger ook tijden mijn vele vastenkuren. Dan at ik niks, maar ging me extreem veel beter voelen. Ik ga toch eens kijken of er iets te vinden is over ME en Ketogeen eten….’ pruttel ik in mezelf.

En wie schetst mijn verbazing? Er is wel degelijk een verklaring voor de toename in energie door dit dieet. Ik citeer:

Mensen met ME/CVS e.d. lijken op celniveau geen betrouwbare toegang meer te hebben tot hun energievoorraad. De mitochondriën, de energiefabriekjes in je cellen, functioneren niet optimaal. Ze schakelen niet goed om van rust naar actie, en produceren bij inspanning eerder afvalstoffen dan bruikbare energie. Dat verklaart waarom zelfs kleine activiteiten zo zwaar kunnen aanvoelen.

ME/CVS & Keto

Een keto voedingspatroon helpt het lichaam overschakelen op vetverbranding, waarbij ketonen ontstaan. Deze ketonen vormen een alternatieve, stabiele brandstof voor hersenen, zenuwen en cellen, zonder de bloedsuikerschommelingen en ontstekingsreacties van glucoseverbranding. En juist die rust en stabiliteit maken verschil bij een overprikkeld en uitgeput systeem.

Een geweldige ontdekking voor Heks! Geen arts of instantie, die je er ooit over hoort. Maar het werkt dus echt. Ik besluit per direct om voortaan alleen nog maar ketogeen te eten.

Ik ben toch al gewend om nooit te kunnen meedoen met traktaties en dergelijke. Ik eet al jaren strikt glutenvrij, lactosevrij en sojavrij. Ook eet ik nauwelijks tot geen fruit. Snoepen is al helemaal uit den boze. Dus dit kan er ook nog wel bij.

Helaas kwam er daarna dus die griep overheen…. Dat deed het effect een beetje teniet. Maar wie weet hoe halvezolig ik was geweest, als ik nog wel koolhydraten had gegeten.

Dit vertel ik min of meer aan mijn koorgenoot tegenover me. ‘Ik heb een paar geweldige kookboeken van de foodsisters hierover. Daar staan hele goede recepten in, om dit dieet op een verantwoorde manier aan te pakken.’ Zij is arts, dus het zal haar vast interesseren.

Zij was mijn huisarts lang geleden, toen ME nog werd weggezet als aanstelleritis. Dat was het protocol destijds in de medische wereld, ik neem haar dit niet persoonlijk kwalijk. Maar leuk was anders. Zij en haar collega maanden me dan bijvoorbeeld, als het heel slecht met me ging, om me vooral niet te wentelen in mijn kwaaltjes…..

Ik ben hun praktijk destijds echt ontvlucht. Om bij een antroposofisch arts eindelijk gehoor te vinden. Hij zocht oplossingen en gaf me nooit het gevoel, dat ik me liep aan te stellen. Of dat ik lui was en een schop onder mijn dodelijk vermoeide kont nodig had.

‘Je gebruikt geen Ozempic?’ is echter de reactie van mijn koorgenoot. Verbijsterd kijk ik haar aan. Waar komt dat nu opeens vandaan? ‘Het staat je fantastisch, hoor,’ complimenteert ze me, ‘Ozempic geeft echter wel een rebound.’ Dit nadat ik haar ervan heb verwittigd, dat dat wel het laatste is, wat ik in mijn lichaam ga stoppen met mijn problematiek.

‘Hoe zit het met de rode wijn?’ vraagt ze me vervolgens. Ik kan die opmerking helemaal niet plaatsen. Rode wijn? ‘Ik drink nauwelijks, dat past niet in een ketogeen dieet,’ antwoord ik naar waarheid. Maar waar kwam die opmerking nou vandaan?

Pas als ik later thuis ben valt het kwartje. Een ketogeen dieet maakt dat je adem anders gaat ruiken. Een beetje acetonachtig. Dit verschilt van dag tot dag. Ik ruik het zelf niet, maar een vriendinnetje van me wees met er laatst ook al op, dat ze kon ruiken, dat ik ketogeen eet.

Dus lieve lezers, ik ben ruim 8 kilo kwijt, ik pas al mijn kleren weer, ook die van jaren geleden, maar ik slik geen Ozempic. Ook ben ik niet aan het beruchte sherrydieet gegaan. Ik ben gewoon heel anders gaan eten. Daar voel ik me veel beter bij. Het is alleen een beetje saai, geen glutenvrije biscuitjes meer, geen honingsnoepjes of zo af en toe een lekker patatje…….