Hoera voor LHBTI deel 2. Voetbal is geil, een hele grote teil vol spermatozoïden, waarmee de spelers schieten. Het eitje is het doel. Klaarkomen op je smoel is meer iets voor een Johan. Die begrijpt hier niks van. Van scoren en genieten met jongens of met grieten.

Voetbal is oorlog? Nee, voetbal is geil. Voetbal is seks. Geen wonder, dat mensen als Johan Derksen er de hele tijd over willen praten. Sublimatie van je driften voor als je zelf niks voor elkaar krijgt. In bed. Met een vrouw. Of man. Of wat dan ook in zijn geval.

Ach, arme homofobe Johan Derksen. Doodsbang voor die gasten en geheel onterecht! Geen weldenkende homo met ogen in zijn hoofd en een werkzaam reukorgaan daaronder zal het in zijn kop halen om Johan Derksen te begeren. Zelfs zijn hardcore hangsnor zal geen man over de streep trekken. Dat geef ik je op een briefje.

Homofobie bij heren is over het algemeen direct gelieerd aan een zwak mannelijk zelfbeeld. Daarom zie je het doorgaans bij jonge mannen. Pubers en adolescenten. En bij zekere voetbalminnende mannen. Dat slag, dat nooit volwassen is geworden. Zoals Johan Derksen en René van de Gijp. Pijperdepijp!

Voetbal is dan ook een sport, ontworpen voor gemankeerde mannen. Impotente Meneertjes Koekepeertjes. Ik zal het je uitleggen. De kans bestaat, dat je vanaf nu nooit meer naar dit spel kunt kijken, zonder beregeil te worden, maar dat moet je er maar voor over hebben. Om Johan Derksen te kunnen begrijpen. Iets, dat we intussen allemaal willen. Ja toch, niet dan?

 

Het stadion is eigenlijk een grote baarmoeder, waar we allemaal veilig bij elkaar in opgeborgen zitten. In de heilige schoot van de voetbalclub. Veel stadions hebben duidelijk een baarmoederlijke vorm. Of die van een grote cloaca desnoods. Wachtend op een bevrucht ei.

Door een soort geboortekanaal marcheren de spelers het stadion binnen. In een lange rij. In het gelid. Een groot lid, als het ware, bestaande uit vele leden. Begin je nu ook te begrijpen, waarom mannen vaak vinden, dat voetbal niks is voor vrouwen? Marcherende dames als groot lid in het gelid vinden ze maar niks. Onbewust…….

Johan houdt van zijn snor!

Want bedreigend. Vrouwen met een piemel-associatie. De vrouw met de baard alla. Maar van de vrouw met de penis willen de heren verre blijven.

De bal is een verwarrend gegeven in deze context. Tenminste als je aan het woord bal wilt vasthouden. Dan begrijp je al snel geen bal meer van dit verhaal. Teelballen, ofwel zaadballen met bijballen in balzakken genoeg op het veld. In geval van een mannelijk team. En dan is er nog de bal, waarmee wordt gespeeld.

Mijns inziens staat de voetbal eigenlijk symbool voor een zaadje. Of een hele ejaculatie…..En het doel is dan het ei.

Hoe dan ook: Een doelpunt scoren is het enige doel van het spel. Het enige dat telt. De meeste goals worden gescoord door spitsen. Die zijn dan ook vanouds altijd oneindig populair bij de dames. Want ze kunnen scoren. Ook wij vrouwen zijn dus gevoelig voor de symboliek van dit vruchtbaarheidsspel…….

En EEN DAG MET SEKS , JOHAN? KUN JE JE DAT NOG HERINNEREN? HAHAHAHA. ECHT GRAPPIG!

Heks kijkt al jaren zo naar voetbal. Ik ben dan ook niet verbaasd, dat volwassen homofobie zich in deze kringen het sterkst manifesteert. En dan met name bij de stumperds, die in therapeutische programma’s als ‘Voetbal Inside’ proberen weer zin aan hun seksloze leven te geven. Zoals Johan Derksen en Rene van der Gijp, pijperdepijp.

Slachtoffers van hun slecht functionerende uitwendig gedragen kleine hersentjes.

Ja, ze kunnen het echt niet helpen, dit soort dom gebral. Je weet ook niet wat er allemaal aan ten grondslag ligt. Misschien zijn ze ooit in handen gevallen van een schimmelige goedheiligman. Of Zwarte Piet. Wat vindt Johan Derksen daar eigenlijk van?

‘Het is sterker dan mezelf, mijn homofobie, ik zit weer bij Sinterklaas op zijn knie. Op de voetbal, als kind, die kindervrind…. Misschien ben ik transgender of wellicht bi. Verder weet ik het ook niet, Wat ben ik toch een Johan, een flapdrol. Zit ik weer in de slachtofferrol…..’