De geboorte van een blog: Daten, Friesland, KOTSENDE HOND en koeienvlaaien

Al twee weken schrijf ik een blog, of pas twee weken. Het is maar hoe je het bekijkt. Twee weken is niets op een mensenleven en toch is er in deze twee weken veel gebeurd met mij en mijn blog. Zo heb ik al 37 volgers. En op een topdag haalde ik 99 hits op mijn verhalen…..Misschien een verwaarloosbaar succes in blogland, maar ik vind het heel leuk merk ik.

De idee om zoiets te starten leeft al een hele tijd in me. Dit voorjaar ben ik bezig geweest met een website opzetten, maar vervolgens lag ik weer een paar maanden plat, uitrusten van vakantie, dus het verdween weer naar de achtergrond.

Toen gingen allemaal vriendinnetjes van me daten op internet en ik deed mee. Dus een profiel aangemaakt en schrijven maar. De meeste mannen nemen niet de moeite om iets fatsoenlijks terug te schrijven, maar ik had geluk. Ik begon met een aantal mannen een hele leuke briefwisseling.

Afbeelding 2

NIET ALLE DATES VERLIEPEN SMAAKVOL

Met de Chef sprak ik al snel af en we hielden op met schrijven en gingen over op heel lekker koken en eten. Met de kouwelijke Fries hield ik het 3,5 maand vol, elke dag minstens een brief. Het leuke was, dat hij ook elke dag iets terug schreef. En dat voor een man , die nooit schrijft! En allemaal getypt met twee vingers! Ik moest even aan zijn schrijfstijl wennen, volledig fonetisch, want hij is zo dyslectisch als een ui. Uiteindelijk viel het me helemaal niet meer op en dat wil wat zeggen voor deze taalpurist!!!

Er was nog een derde man, die helemaal niet kon schrijven. Het enige wat hij me herhaaldelijk schreef was, dat hij me wilde leren kennen. Maar ook bij nadere kennismaking hadden we elkaar niet veel te melden. Hij wilde voornamelijk mijn borsten leren kennen, zo bleek. Na de derde frontale aanval kotste Ysbrandt zo ongeveer over zijn schoenen!!!! Wat heb ik toch een geweldig hondje. Hij deed wat ik voelde. Met boze borsten zat ik al heel snel weer in mijn auto en reed spoorslags weer naar huis na deze disaster date. Met een tevreden Ysbrandt achterin: Dat had hij toch maar weer mooi geregeld.

Hij heeft ook wel eens een date van me verknald…. Ooit ging ik op bezoek bij een toenmalige fling. Het is iemand, die ik al heel lang ken en waar je heel erg mee kunt lachen. Maar ook is het een vreselijke ouwe zeur bij tijd en wijle. Niet erg flexibel. Honden vindt hij per definitie vies. ‘Ze stinken!’ zegt hij met een opgekruld neusje. Hij woont in een saai rijtjeshuis aan de andere kant van Nederland, waar het toen niet bepaald netjes was. Jan Steen was er niets bij! En het stonk er vreselijk. De avond verliep dan ook niet erg soepel.Hij vond dat mijn hond stonk. Ik griezelde van zijn toiletvloer. En wat een gemekker over mijn hond: ‘Moet je die keuken eens ruiken!’

Op weg naar huis kwam ik in de file te staan bij een temperatuur van 30 graden. Het was hoogzomer en ik had alle raampjes van mijn auto wijd open. Wat een lucht hing er toch in de auto, niet te harden. Het bleek van Ysbrandt af te komen. Vreselijk, adembenemend, maar niet in de goede zin des woords. Thuisgekomen ben ik acuut met hem naar een meertje gefietst en heb hem ingesmeerd met hondenshampoo, ja, dat bestaat! Mijn handen kleurden groen…..

Er bleek een complete koeienvlaai in zijn borsthaar te zitten! Zeg niet tegen Ysbrandt, dat hij stinkt….. Dat pikt hij niet!  Dan zijn de rapen gaar. Voor mijn ogen kwam het beeld terug van mijn hondjet lekker rollend door het gras aan de oever van de Maas de dag daarvoor met op de achtergrond loom herkauwende koeien….

Ook hier had hij helemaal gelijk. De man in kwestie heeft intussen een nieuwe hele leuke vriendin. Ze ruikt heerlijk en heeft geen hond. Maar weer trekt hij dat neusje op over iets. Het is nooit goed genoeg….

Afbeelding 5

BIOLOGISCH DYNAMISCH…

In Friesland ben ik ook geweest. Dat was geweldig. De kouwelijke Fries en ik zijn zielsverwanten. Maar ook dat is niet zaligmakend blijkt. Want hoe zet je zoiets in de wereld, een beetje schrijven is natuurlijk iets heel anders, dan concreet contact. Vooral als je met twee enorme krakkemikken te maken hebt. Ook hij mankeert van alles en dat maakt de fysieke afstand nagenoeg onoverbrugbaar. Maar Ysbrandt vond hem aardig, dat zegt wel iets.Wij leven echter ook in twee verschillende en niet verenigbare werelden.

Toch is er uit dit contact iets heel moois geboren: Deze blog. Door dat geschrijf met de Fries, ontdekte ik, dat ik altijd wel iets in elkaar kan rammelen, zelfs als ik zo’n halve zool ben als nu. Echt, je zou je een ongeluk schrikken als je nu mijn snothoofd kon zien. Met hem was het natuurlijk extra leuk, omdat hij altijd terug schreef. Die feedback heb je veel minder met een blog.

Toch heb ik al een paar hele leuke reacties gekregen. Van een hele goeie jeugdvriend bijvoorbeeld, opeens zijn we weer in beeld bij elkaar. Of een jeugdvriendin echt nog van de lagere school, waar ik al een tijdje niets van had gehoord. Ze is ernstig ziek geweest blijkt nu, dan kom je vaak niet aan contacten toe…Maar daar gaat nu weer verandering in komen! En m’n eerste geliefde, van hem kreeg ik ook een update van zijn leven en belevenissen!

Het daten staat weer een beetje op een laag pitje, ik heb het er op mijn manier gewoon te druk voor nu…Maar mijn blog zet van alles in beweging. Zie je? Je hoeft helemaal niet groots en meeslepend te leven. Een amoebe maakt ook van alles mee.

En de kouwelijke Fries? Hij is 1 van mijn volgers en dat doet me heel veel plezier. De heks koestert het beeld van hem lezend voor zijn enorme houtkachel in dat huisje tussen de bomen in niemandsland. Met reeën in de achtertuin. En roofvogels.

Dus Jooooooooo Spencertje, niet te gek hè