Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden? Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

Heks kijkt naar Dr Phil. Het gaat over een afschuwelijk disfunctioneel gezin met een narcistische vader en een moeder, die al lang geleden in de overgave aan haar narcistische partner is gegaan. Ze betaalde haar kinderen bijvoorbeeld geld, flinke bedragen, 300 dollar, zodat ze de kinderbescherming zouden voorliegen over hun mishandelende vader. Dit nadat hun blauwe plekken op school waren ontdekt.

Ik heb deze aflevering al eerder gezien, realiseer ik me. Doorstaan is een beter woord. Wat een afschuwelijke man, die vader van lik mijn vestje. Heks had ook een narcistische vader. Ook mijn moeder droeg me op om tegen de dokter te liegen, dat ik van de trap was gevallen en daardoor die hersenschudding had opgelopen.

In plaats van de waarheid: Mijn vader ramde mijn slaapkamerdeur uit zijn metalen sponning, nadat ik die in doodsangst op slot had gedaan en sloeg me vervolgens bewusteloos. Met gesloten vuisten.

De narcist op televisie kan praten als Brugman. Hij is life coach. Hij beweert een geweldige sociale empathische man te zijn. Hij is de enige met die mening. Godkolere. Je zal de man maar als coach treffen. Dan raak je zeker te weten van de regen in de drup. Van de wal in de sloot.

Mijn vader was een Stille Willie. Evenzogoed zat hij me dagdagelijks af te kraken. Niks was er goed aan Heks. Ze was de oorzaak van alle ellende in ons gezin. Dat is me goed ingepeperd als kind.

Ook door mijn moeder by the way. Ze loog zich een slag in de rondte, toen Heks zat af te kicken van de valium op haar veertiende. Alles was Heks’ schuld steunde ze mijn vader tegenover mijn behandelaars.

De deal van mijn ouders was, dat ik naar een kindertehuis zou worden verbannen, als ik me niet eens een keertje goed zou gaan gedragen. Niet dat ik me slecht gedroeg. Ik was juist zo’n ultra braaf kind. Perfect geschikt voor de job van zondebok.

Pijn, pijn. Het doet nog steeds pijn. Al die vernederingen. Het verraad. Door mensen die geacht worden onvoorwaardelijk van je te houden. Welnu: Ze hielden helemaal niet van me. Heks wrong zich in allerlei bochten om hen gunstig te stemmen, hun liefde te verdienen, maar het hielp geen zak.

Ik heb echter wel degelijk veel van die mensen gehouden. Eindeloos loyaal ben ik gebleven aan mijn kwelgeesten. Zelfhaat was het gevolg. Schadelijker nog dan de liefdeloosheid van mijn ouders. Want van je ouders ben je op een gegeven moment verlost. Maar met jezelf moet je het je leven lang doen.

Medelijdende therapievormen hebben me altijd geërgerd. Als een therapeut me over mijn boze bolletje gaat zitten aaien met een zo’n professionele empathische blik in de ogen, zijn bij mij al snel de rapen gaar. Het werkt gewoon niet. Ik schiet er niks mee op. Ik krijg als vanouds de neiging om alles maar weer te bagatelliseren. Er is overal wel eens wat.

Het heeft sowieso enorm lang geduurd, voordat ik door had, dat in elkaar geslagen worden niet bij een goede opvoeding hoort. Een vroegere vriend vertelde me eens, dat hij nog nooit 1 klap had gekregen van zijn ouders. Heks was stomverbaasd. Hoe was dat mogelijk? Ik was toen al ver in de veertig.

Ineens drong het tot me door, dat het bij ons thuis toch echt foute boel was. Dat had ik altijd in de beerput gehouden. Deksel er op. En dicht houden die put.

Dus krijg geen medelijden met me, ik heb er geen behoefte aan. Ik ben er zelfs allergisch voor.

Wel wil ik respect van mijn medemens. Geen zogenaamde vrienden of vriendinnen meer, die me recht in mijn gezicht naaien. Of die hun shit bij mij naar binnen gooien. Of me gebruiken als oplaadstation. Ik noem maar wat.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde,’ zei een dubieuze spirituele leraar eens tegen me. Een waarheid als een koe, uit de mond van een fout kruidenmannetje.

De man had naar zijn eigen woorden moeten luisteren. Hij zit momenteel in de bak, omdat hij zijn dochters verkrachtte. Ik wist niet wat ik hoorde destijds, maar het is echt gebeurd. De vriendin van de man had alles met een camera opgenomen. Het stond pontificaal op zijn computer.

Deze foute psychopaat zei ook tegen me, dat ik het niet altijd van mijn schoonheid kon blijven hebben. Ik was toen halverwege de dertig en inderdaad bloedmooi. Niet dat ik me er van bewust was overigens.

Volgens deze gelauwerde leraar, zelf bepaald geen schoonheid, zou ik binnen afzienbare tijd zo lelijk worden als de nacht. Ik moest maar eens wat gaan doen met mijn leven. Stomverbaasd was ik over die onzin. Ik heb nog nooit enig voordeel van mijn uiterlijk gehad.

Mensen weten niet wat er bij anderen achter de voordeur speelt. Iemand kan maatschappelijk aanzien genieten, maar zich thuis gedragen als een ware tiran. Een beest. Het komt vaker voor dan je denkt. De kruidenman was in zijn gemeenschap een hele Piet. Hij heeft zelfs ooit een lintje gekregen. Maar nu zit hij in de gevangenis. Hij is op zijn plek.

De man op televisie krijgt zijn vet van Dr Phil. Hij wordt goed op zijn nummer gezet door deze TV coryfee.

Mijn vader is ook wel eens aangepakt. Toen Heks afkickte van de valium kregen we ook gezinstherapie. Al snel bleek, hoe de vork in de steel zat. Mijn vader werd apart genomen en hem werd verteld, dat hij hoognodig aan zichzelf moest gaan werken. Dat hij bezig was om zijn dochter van 14 helemaal kapot te maken. Dat hij de hoofdoorzaak van al die problemen in ons disfunctionele gezin was.

‘Onzin,’ zei Stille Willie, ‘Het ligt allemaal aan Heks. Zij is de oorzaak van alles wat mis is in ons gezin en ze moet maar naar een tehuis.’ Heks kreeg deze informatie 22 jaar later van haar lievelingsoom. Mijn moeder had hem dit destijds in vertrouwen verteld.

Tegen mij zong mijn moedertje altijd een geheel ander liedje over deze voor mij loodzware periode: ‘Jij tiranniseerde het hele gezin met je hoofdpijn. Toen je bij kinderpsychiatrie werd vertelt, dat je op je kamer moest gaan zitten als je hoofdpijn had, was je zo genezen van je kwaal…..’

Ze verzweeg de valiumverslaving, die ellendige klotepillen, die me door de strot waren geduwd en het afkicken daarvan. Ze verzweeg de maandenlange therapie, waarin ik leerde om mezelf weer een beetje te kunnen ontspannen. Ze verzweeg het advies aan mijn vader.

Ze bleef me nog jarenlang uitleveren aan die man. Ze keek nog jarenlang toe als hij me te lijf ging. Om vervolgens eindeloos over hem te klagen tegen Heks. Over haar eigen problemen met haar echtgenoot. Waar Heks dan geduldig naar zat te luisteren. Loyaal tot op het bot.

Het verraad van mijn moeder gaat heel ver. Op mijn 43ste heeft ze me een document laten tekenenen, zogenaamd om me te helpen. De juridische taal van het document is voor een leek niet te bevatten. Maar het werd me geduldig uitgelegd door haar geslepen handlanger. Er leek helemaal geen vuiltje aan de lucht.

In het volste vertrouwen heb ik het papier vervolgens getekend, waarna ze me mee uit lunchen nam in een chique restaurant. Ze was geweldig in haar nopjes, herinner ik me. Ik begrijp intussen waarom.

Het was haar ultieme wraak op Heks. Omdat Heks niet langer haar bitch wilde zijn. Ze was al enige jaren haar vat op me kwijt. Heks was een aantal jaren ervoor uit het familiebedrijf gewerkt en had anderhalf jaar zonder geld moeten zien te overleven. De directeur, mijn als empathisch en sociaal te boek staande moedertje, weigerde me door te betalen en ik kreeg ook geen uitkering. Ik had toen al die ellendige ziekte ME. Ik moest leven van de wind. Tot de rechter me gelijk gaf en ik alsnog mijn geld kreeg.

Ik heb toen al het contact met het thuisfront verbroken.

Mijn moeder miste echter haar bitch, deurmat en zondebok. Sluw betuigde ze dus jaren later een soort van spijt over de gang van zaken. Totaal niet gemeend, want haar volgende stap was dus dat naaidocument. Professioneel genaaid door je eigen familie. Heks kan er over meepraten.

Tot op de dag van vandaag heb ik last van dit ellendige document. Wat er in staat is namelijk iets geheel anders, dan dat mijn moeder destijds beweerde. Had ik het maar nooit getekend. ‘Ik wil je graag helpen,’ neuzelde mijn valse moeder echter, hoewel ik daar helemaal niet om had gevraagd. Ze drong enorm aan. Uiteindelijk gaf ik toe. Om haar een plezier te doen.

Ik ben in een soort Britney Spears situatie terecht gekomen. Familieleden tekenen uit mijn naam allerlei dingen, die mij ernstig benadelen. Heks gaat desnoods naar de rechter. Ik ben het al jaren aan het voorbereiden. Het gaat echt een keer gebeuren. De maat is vol.

Jaren van woede. En nu het verdriet. Bodemloze put. Put, waar de bodem steeds uit valt.

Dr Phil biedt de narcist een traject aan, zoals altijd. Heks is weer eens stomverbaasd. Zijn voorliefde voor de narcist in dit soort ellende. Weet hij dan niet, dat mensen met die persoonlijkheidsstoornis niet veranderen? Dat het water naar de zee dragen is? Dat je zo’n kwibus alleen maar in de kaart speelt met compassie?

Vandaag ben ik verdrietig en moe. Ik ben aan verbinding en liefde toe. Maar wie kan ik nog vertrouwen? Kan ik nog wel van mensen houden?

Jazeker, maar nu even niet. Mijn hart zit boordevol verdriet.

Jaarlijks terugkerende geweldige traditie: Werelvredesmeditatie bij Maan. Rond een veld kristallen schedels verzamelen heksjes uit alle windstreken zich op oudjaarsdag. Om hun eigen bescheiden bijdrage te leveren aan een veld van liefde rondom onze geliefde blauwe planeet en al haar bewoners.

Donderdagmiddag rond het middaguur rijd ik met Hopla richting Den Haag. Het is oudjaarsdag en prachtig weer. We gaan mediteren bij Maan, de jaarlijkse wereldvredesmeditatie met de schedelheksjes! Een prachtig terugkerend ritueel.

Heks is al maanden zo depressief als een ui. Dagelijks terugkerende huilbuien zijn geen uitzondering. Ik heb veel verloren de afgelopen jaren en heb nu eindelijk gerouwd. Gruwelijk rouwen is soms noodzakelijk. Als het deksel van de put gaat schrik je je in eerste instantie dood, maar uiteindelijk is het beter dan je leven lang krampachtig op dat deksel zitten….

En een put heeft ook een bodem. Behalve de bodemloze put dan. Daar kun je maar beter nooit in terecht komen. Als kind droomde ik van zo’n put, nachtmerries. Als ik op de bodem kwam verdween die bodem weer en viel ik verder. Als vierjarige bleef ik nacht na nacht eindeloos vallen……

Tegenwoordig sta ik op stevige grond in mezelf. Het kan vriezen, het kan dooien, het kan hagelstenen regenen recht in mijn gezicht. Een flinke storm kan me van mijn sokken blazen: De basis van liefde ligt geduldig in me te wachten. Tot ik er weer vol op ga staan.

Maan wacht ons op met heerlijke Mince Pies. ‘Heks, ik heb voor jou glutenvrije exemplaren op de kop getikt,’ ze zwaait met een grote schaal vol kleine fruitige zandtaartjes, ‘Afblijven allemaal, de cakejes met sterretjes erop zijn voor Heks.’

De heksjes kakelen er lustig op los onder het genot van een hapje en een drankje. Maar om klokslag 1 uur zitten we rond het veld met kristallen schedels. Maan leidt de vredesmeditatie in. De tijd vertraagt, staat eventjes helemaal stil, terwijl wij aan onze reis door de kosmos beginnen.

Heks is zo diep verzonken in de meditatieve staat, dat mijn hoofd af en toe knikkebolt. Toch val ik geenszins in slaap. In tegendeel. Ik deel in de geweldige golf liefde, die we uitzetten in de wereld. Alles en iedereen omvattend. Het is een prachtig en heerlijk proces. Na bijna een uur komen we terug in het hier en nu. Met schitterende ogen en rode konen van geluk.

Het is verleidelijk om nog lang te blijven nakletsen, maar zowel Hopla als Heks moeten snel terug naar Leiden, want er ligt nog een boodschappenlijst op ons beiden te wachten. We zoenen en knuffelen alle heksjes. ‘Dank je wel, lieve Maan, voor deze geweldige traditie. Het was heerlijk. Een hele goede, liefdevolle en positieve afsluiting van een moeilijk jaar.’