Het veld

Zoals elke tweede woensdag van de maand verzamelen vanavond een aantal heksjes zich in het heerlijke huis van Maan voor een meditatie met kristallen schedels. Iedereen mag een paar eigen exemplaren meenemen. Heks heeft Lady Amber, Feliz en Ming Han bij zich als ze op het nippertje naar binnen schuift. ‘Maar Ming is geen schedeltje’, merkt Maan terecht op. ‘Ik weet het, lieve Maan’, geeft Heks grif toe, ‘maar hij wilde zo graag mee’. Mijn kleine Chinese vriend krijgt van haar een ereplaatsje in de binnenste ring van het veld.

In het midden een enorm stuk bergkristal

Iedereen zit en de avond begint. Maan begeleidt ons in een prachtige meditatie. ‘Dit is een veld van reiniging en transformatie’, begint ze haar verhaal. Afgelopen weekend is de bliksem letterlijk ingeslagen in haar huis. Gelukkig zonder schade aan te richten aan haar elektrische apparaten. Alleen de aardlekschakelaar lag eruit…..

De energie van de bliksem is duidelijk aanwezig. Als een rechtgeaarde heks weet Maan als geen ander dergelijke energieën te hanteren. De meditatie is ervan vervuld. Aan het eind heeft niemand zin om ermee op te houden. Wat ons betreft zitten we hier morgen nog bijeen in een wolk van blauwe bliksem!

Na de inleidende meditatie is iedereen vrij om met de schedels in de buitenste kring te ‘werken’. Ja, wat is dat nu weer? Werken met een stuk steen?

Kristallen worden al jaren gebruikt als geleider. Elke oude radio is ervan voorzien. Ze hebben een unieke structuur. En toch vind je die structuren terug in het hele universum. Kristallen bevatten als het ware de basisstructuren van alles wat leeft. Een blauwdruk.

Kristallen schedels hebben nog iets meer in de heksenpap te brokkelen. Wij heksjes ervaren daadwerkelijk bewustzijn in deze bewerkte stukken steen. Daarom zijn we er zo dol op. Het zijn onze stenen lichtvrienden. Deze schedeltjes hebben het vermogen ons met andere dimensies te verbinden. Andersom brengen de schedels ook veel licht, letterlijk met al dat geglinster, naar de aarde. Beter gezegd: In de aarde.

Vanavond begin ik met een lekkere drakenschedel van rookkwarts. Sinds enige tijd heb ik deze deelnemers aan het veld ontdekt. Er volgt een piepklein schedeltje met vuuropaal, een knaller! Na enige tijd neem ik een kleine pauze. Er is thee en koffie en snoepgoed in overvloed. Zelfs voor Heks is er wat te smikkelen: Een grote schaal gedroogde abrikozen… Ik fluister wat met mijn pauzerende medeheksjes.

Als ik terug loop naar de kring rond het veld, zie ik plotseling een enorme drakenschedel van zwarte obsidiaan op de grond staan. Wat een schoonheid! Daar wil ik wel even mee spelen…..

Emed, de zwarte drakenschedel van obsidiaan

De verzorgster ( zo heet dat, je bent nooit de eigenaar….) tilt het bakbeest op mijn schoot. Vanaf dat moment ben ik helemaal vertrokken. In de ban van deze drakenman. Om me heen gebeurt van alles, maar ik merk er weinig van. Ik zit met een verzaligd gezicht met Emed op schoot.

Is toch heel lief!

‘Waarom vind ik draken toch zo lief?’ vraag ik hem. Iedereen heeft het altijd over strenge draken, maar Heks vindt drakenenergie ontroerend. ‘Kijk in je innerlijk landschap, Heks, daar binnen in je borstkas.’

Daar woont een draak, ik weet het. Ik heb er al regelmatig mee te maken gehad. ‘Draken zijn je zeer vertrouwd, je kunt met ons lezen en schrijven, gekke toverkol.’ besluit Emed. En daar moet ik het mee doen. Dan neemt hij me mee op zijn drakenvleugels voor een heel bijzonder ritje……

Ming Han

Na een hele tijd laat ik hem met moeite gaan, anderen moeten toch ook een kans hebben dit wonder te ervaren. Ik ben echter de enige, die hem op schoot heeft genomen. Elk heksje heeft zo haar eigen proces met de daarbij behorende schedeltjes. En ook: Niet iedereen voelt zich zo lekker bij die zwarte draak. Obsidiaan is zeer grondend en reinigend. Dat kan behoorlijk confronterend zijn.

Heks kan wel tegen een stootje wat dat betreft. Als dochter van een vasteplantenkweker is ze geboren met haar voeten in de grond. Genetisch geaard. Een groot voordeel in dit vak.

Tot slot doen we een rondje ervaringen delen. Iedereen moet lachen om mijn verliefdheid op de zwarte draak. Mijn buurvrouw werd letterlijk van de bank geduwd door zijn krachtige energie en is toen maar ergens anders gaan zitten. Anderen vertellen, dat ik er als een kind zo blij bij zat, een verrukte uitdrukking op mijn gezicht.

‘Weet je wat nu zo grappig is?’ zegt een heksje, ‘Hij heeft net als alle kleine draakjes een gaatje achterin zijn hoofd, zodat je em om je nek kunt dragen.’ We krijgen de slappe lach, het idee. Emed weegt minstens twintig kilo, schat ik zo. ‘Misschien met een kruiwagentje ervoor!’ oppert een ander heksje.

Ming Han staat er vrolijk tussen

Zo eindigt deze heerlijke avond in een gezamenlijke lachbui. De kwinkslagen volgen elkaar op. Lacherig nemen we afscheid. Er wordt gezoend, afspraken gemaakt voor andere heksenzaken. Volgende maand zien we elkaar weer…….

Zoveel draken en draakjes en ravenschedeltjes