Alles is anders in Plumvillage na het wegvallen van hun mannelijke versie van de ‘queen bee’. Toch is Thay nog zeer aanwezig. Heks gaat gewoon met hem mediteren bovenop een berg. Als vanouds!

Ruim anderhalf jaar geleden krijgt mijn hoogbejaarde leraar Thich Nhat Hanh een herseninfarct. Een aantal maanden ervoor bezoek ik zijn seminar met als werktitel: ‘What happens when we die?’ ‘Hij bereidt zijn sangha voor op zijn verscheiden,’ denkt Heks als ze dat van tevoren ergens leest. Ik ben vast niet de enige die dat toen dacht!

Thay overleeft echter zijn infarct en langzamerhand stabiliseert zijn toestand. Praten kan hij helaas niet meer. Deze verbaal zeer begaafde man is met stomheid geslagen. Lesgeven is er dus niet meer bij. Als ik eind mei afreis naar de Dordogne heb ik geen idee wat me te wachten staat. Voorheen draaide zo’n retraite volledig om de virtuoze dharmatalks van Thich Nhat Hanh.

Mijn vriendin de non vertelt me dat hij vroeger wel twee talks per dag gaf. Eentje in het Engels en eentje in het Vietnamees. Die laatste werd je ook geacht te volgen: Er waren gelukkig altijd wel vertalers aanwezig!

‘Misschien komt er wel niemand deze keer,’ mijn vrees blijkt ongegrond. Uit alle windstreken zijn toch weer busladingen leerlingen ingevlogen. De Hamlets zijn afgeladen vol. Niet zo overvol als de vorige keer, maar toch vol.

En ja, het is anders om geen les te hebben van Thay. Het is namelijk zo fantastisch om hem als leraar te hebben. Ik realiseer me hoe bevoorrecht ik ben geweest al die jaren. Ik heb de talks van die verrukkelijke man in levende lijve meegemaakt!

Deze keer moeten we het zonder Thay stellen. Hoewel? Tijdens de eerste talk komt hij plotseling binnen. Zijn verzorgers duwen hem voort in een rolstoel. Het wordt doodstil in de afgeladen meditatiehal. Iedereen is diep ontroerd. Dan zingen we hem toe. Heks voelt tranen langs haar wangen stromen. Wat hou ik toch veel van deze man. Zelfs al zegt onze leraar geen woord, hij is nog steeds zeer aanwezig.

Zo zien we onze geliefde zenmeester toch ook deze keer af en toe: Tijdens de les komt hij regelmatig eventjes binnen. Hij scant de ruimte met zijn ZEN-blik. Een paar keer zit hij maar een halve meter van me af, omdat ik graag helemaal aan de zijkant zit met al mijn kleurpotloden, verf en plakspullen. Zoals altijd kijkt hij dwars door me heen!

Halverwege de derde week hebben we les in New Hamlet. Het weer is een beetje wisselend, om de haverklap valt er een bui op je kop. Na de les is het echter droog. Het zonnetje breekt door. We gaan lekker tegen de berg op wandelen: Walking mediation, iets dat Thay toch zo graag deed. Helaas valt er weinig meer te lopen voor hem…..

Eerst zingen we allemaal liedjes rondom de Belltower. Een dagelijks terugkerend ritueel. De woorden en melodieën zijn vaak uiterst eenvoudig. Kinderlijk bijna. Vroeger zijn er regelmatig mensen geweest, die dat maar niks vonden. Niet serieus genoeg. Ze gingen zich beklagen bij Thay en pleitten voor verandering. Onze leraar echter liet zich niet verbakken, de liedjes bleven.

Nu weten we niet beter. Volwassen mensen maken speels de bijbehorende gebaren in de lucht, terwijl ze vol overgave de eenvoudige woorden zingen. ‘Happiness is here and now’. Eerst in het Engels, dan nemen de Fransen het over. ‘Le bonheur est maintenant…’ Binnen de kortste keren horen we ditzelfde lied in het Fins, Zweeds, Spaans, Portugees, Chinees, Vietnamees, Tagalog en ga zo maar door.

Tot onze vreugde duikt Thay op in zijn rolstoel. Zijn leerlingen beginnen hem tegen de berg op te duwen. Wij volgen als makke schapen. Tussen de pruimenbomen door slingert een lint van blije mensen omhoog. Hoger en hoger gaat het, de monniken hebben er aardig de sokken in gezet.

Bovenaan de heuvel houden ze stil. Wij schapen drommen om hen heen. Onze leraar wordt omgeven door verrukte leerlingen. Sommigen van hen hebben hem nog nooit in levende lijve gezien. Ze gaan vlak voor zijn neus staan en maken een foto. Of ze gaan naast hem poseren en iemand anders maakt een kiekje. Thay kan geen kant op natuurlijk. Hij moet het gelaten over zich heen laten komen….

Dan draaien de verzorgers zijn stoel om. Iemand bedient de bel en het wordt stil. Gezamenlijk mediteren we als vanouds. Ik drink het landschap in. Ik wil niet per se met Thay op de foto, maar dit is wat ik wil. Samen met mijn leraar hier zitten. De lucht inademen, die hij inademt. Het landschap indrinken, dat hij indrinkt. Interzijn met deze grote geest.

Na de meditatie pakken de mensen hun lunchpakket. Het is tijd om te eten, iets waar ze in het klooster nooit de hand mee lichten. Mijn lunch ligt in mijn auto.

Zodoende daal ik achter Thay de berg af. Ik draal nog even onder de moerbeibomen. Op mijn gemak pluk ik er een heleboel. Verzaligd prop ik de zoete vruchten in mijn mond. Overvloed.

Als we die middag dharma-delen komt natuurlijk deze bijzondere wandelmeditatie ter sprake. Wat was het fijn dat Thich Nhat Hanh erbij was!

‘Ik vond het verschrikkelijk dat mensen zomaar foto’s van hem gingen maken. Hoe kun je dat nu doen? Die man kan geen kant op!’ Iemand heeft zich groen en geel geërgerd, ‘Het maakt me zo verdrietig, hebben mensen dan geen fatsoen?’ Heks snapt dit heel goed. Op mij kwam het ook niet prettig over, dat gefotografeer. Maar ik erger me er niet aan. Ik doe gewoon net of ik het niet zie….

De Vietnamese non, die onze familie faciliteert neemt het woord. Ze is een goedlachse schat van een vrouw. ‘Ik zal jullie een beetje invullen over Thay. Hij is niet de zielige man, die sommigen van hem maken. Ik zie hem regelmatig en behalve dat hij niet kan praten is er nog net zoveel contact.’

Ze vertelt hoe ze nog steeds bij hem permissie vraagt om elders een retraite te gaan leiden. Hoe hij nog steeds zeer aanwezig is. Hoe hij geniet van het leven, van een stukje wandelen, de natuur…..

IMG_8838 - versie 2

‘Vroeger had hij een gigantische hekel aan fotograferen. Als je met hem op de foto wilde gaf hij je de ZEN-look!’ Ze trekt een streng gezicht. We liggen dubbel. Thich Nhat Hanh heeft het vermogen dwars door je heen te kijken. Een onthutsende ervaring! Heks heeft ook wel eens de ZEN-look gekregen, toen ze hem van korte afstand probeerde te fotograferen. Van schrik liet ik bijna mijn camera vallen…..

‘Later heeft hij zijn mening herzien. Hij begrijpt dat het voor mensen belangrijk is om een foto van hem te hebben. Sommigen hebben er jaren op gewacht om hun leraar een keertje te mogen zien. Ook met ons is hij uitgebreid op de foto gegaan. Elke monnik of non apart. Eerst een officiële foto,’ ze trekt een heel serieus gezicht en gaat kaarsrecht zitten, ‘en daarna een hele vrolijke of gekke….’

Ach, mijn geliefde leraar. Gevangen in zijn lijf.

Een Vietnamese monnik, een bootvluchteling die in Nederland terecht kwam en dientengevolge vloeiend Nederlands spreekt, geeft op een goeie dag een talk. Hij vertelt over een heldere droom, die hij kreeg na het herseninfarct van zijn leraar. Toen deze in coma lag in het ziekenhuis van Bordeaux.

In de droom ziet hij Thay, heel duidelijk. Deze leest hem iets voor, maar gaat zo snel, dat de monnik het niet kan volgen. ‘Rustig aan, Thay,’ roept hij uit, maar Thich Nhat Hanh is niet te stoppen. Slechts vier regels heeft hij onthouden van hetgeen hem werd gezegd:

  1. Still intact, Still complete, full.
  2. There are ways, there are paths, we need to face by ourselves.
  3. We feel inspired by, we just do it.
  4. We don’t calculate anything.

 

 

 

 

True en Trueman geven fleurig feestje in hun verborgen paradijs in de periferie van Leiden…..Kunst, nog meer kunst en oude bekenden!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

In de verte de Event Tent

IMG_2290

Zondagmiddag geven True en Trueman een feestje. Heks zet een lekker hoedje op en meldt zich halverwege de middag. Helaas wil het weer niet helemaal meewerken. Liggen we regelmatig flauw van de hitte, zondag waait er een zuur windje. Het feest is er helemaal op berekend. Op het terrein prijkt een ‘Event Tent’. Speciaal aangeschaft voor de gelegenheid.

‘Je kunt er ook prima mee kamperen, hebben we ontdekt’, vertrouwt Trueman me toe.’ We zetten em gewoon over onze tent heen!’ Haha, lijkt me een leuk gezicht.

Het is een gezellige drukte. Overal zitten mensen lekker te klessebessen in het struweel. In de Event Tent staat een enorme tafel, afgeladen met bloemen en voedsel. Al snel staat Heks te snoepen van al dat lekkers.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

True en Heks

Blonde Buurman en zijn vrouw zijn er ook. We bespreken de mogelijkheden van een strenge winter en nemen ons voor om te gaan schaatsen op de ijsbaan. Bij wijze van voorbereiding. ‘Hou op!’ roepen de omstanders. Zij willen niet herinnerd worden aan kou en narigheid.

Opeens wordt ik aangesproken door een man. Hij herkent me van de studentenvereniging, waar ik ooit lid van was. Toen een links bolwerk. Vol blowende anarchisten. Nu een ballentent….

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

De Event Tent met een enorme tafel, kroonluchter, bloemen

Hij blijkt mijn toenmalige vriend Staart te kennen, studeerde wiskunde met hem. En mijn hartsvriendinnetje van toen, Appeltje. De zus van Appeltje… Ik weet nog steeds niet wie het is, maar we kennen iedereen om elkaar heen. Grappig is dat. We praten een hele poos over lang vervlogen dagen. Het rakelt allerlei herinneringen op aan die tijd.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Fruit, bloemen

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Zomerkoninkjes

Mijn buurman, de fotograaf Willem Overtoom, is er ook. Hij laat ons recent werk zien op een Ipad., SCHIER, HIER & VERWEGGISTAN. Het is afgelopen voorjaar geëxposeerd.

Wauw, wat is het weer smullen. Deze man heeft een zeer speciale persoonlijke belichter: Onze Lieve Here God himself…. Kijk maar naar zijn werk. Spectaculair toch?

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

De Russische geeft True een prachtig geschenk

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Trueman in de struiken

Ik dwaal een beetje door de tuin en zie groepjes mensen in prieeltjes chillen. Achterin de tuin ontdek ik het toilet. Een emmer achter een kamerscherm. Compleet met rolletje papier  en wasgelegenheid met lampetkan. Het ziet er allemaal zo geinig uit. De tafels met drank en eten. De ligbedden met luipaardvellen.

Een enorme teil met flessen wijn en fris staat in de aanslag. Taartjes en aardbeien….. Zelfgemaakte quiche. Links en rechts vang ik wat gesprekken op. Het gaat er soms pittig aan toe. Lachsalvo’s klinken op uit de verspreidde groepjes.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Discussies alom

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Wat een prachtplaatje!!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Onde een parasol kun je een tukje doen op dit zebrabed

IMG_2268

The famous Dutch Raccoon

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Chillen op luipaardvel

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Idyllisch

Ik raak aan de praat met een Russische kunstenares, Olga Romanoff. Zij vertelt een verhaal, dat me niet meer loslaat. Over een icoon, dat zij ooit schilderde, terwijl de onderzeeër de Koersk verongelukte. Hierbij kwamen alle 118 opvarenden om. Een aantal van hen heeft nog een tijd geleefd, terwijl ze niet meer te redden waren.

Tijdens dit afschuwelijke drama stond deze vrouw op het strand van Katwijk in weer en wind te schilderen. Bij wijze van gebed. ‘Een icoon is een gebed, het is voor alle mensen, het hoort in de kerk’, zegt de maakster van dit kunstwerk.

Daarom schonk ze het aan een organisatie, die zou zorgen, dat het in een Russische kerk zou komen te hangen.’Maar het kwam via via (Hier volgt een verhaal, dat ik niet zo 1,2,3 kan reproduceren, vol Russische politiek en intriges) in een Russisch museum terecht.’

In een depot nog wel, waar niemand het kon zien….

Daar was dit werk niet op zijn plaats. Ze vertelt me hoe op wonderbaarlijke wijze het werk uiteindelijk, na allerlei inspanningen van velerlei mensen, toch in een Russische kerk terecht kwam. Als enig modern icoon ooit!!!!

Terwijl ze aan het schilderen was, begon er rode verf over het doek te lopen. Teveel terpentine gebruikt. ‘Ach’, dacht ze, ‘Ik laat dat zo. Het klopt wel.’ Nu komen de berichten uit Rusland. De bewuste kerk is een bedevaartsoord. Het Icoon bloedt….

“Ik heb dat icoon niet geschilderd’, zegt de vrouw. ‘Het is door me heen geschilderd’. Wat heerlijk om eens iemand te spreken, die er zo in staat. Niks ik wil beroemd worden en mezelf blijven. (Dat zeggen mensen er altijd achteraan, zo grappig). Deze kunstenares zet zichzelf opzij. Leent zichzelf uit. Aan iets groter dan haar hart. En schildert een levend icoon! In de harten van haar medemensen…

Helaas kan ik het kunstwerk niet vinden online. Ik heb het op haar telefoontje kunnen bewonderen. Het is prachtig! Binnenkort hoop ik het met jullie te kunnen delen.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuintuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Trueman

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

In de Event Tent

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Mooi he?

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Een vuurtje erbij

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Ken jij hem Staart? Appeltje wie is dit?

De Russische had overigens ook een geweldig cadeau voor True. Een enorme kristallen sneeuwschudbol met haar voormalige woonplaats New York erin. Zij weet natuurlijk als geen ander hoe het is om heimwee te hebben.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Drank genoeg

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

mysterieuze vrouw

Aan het begin van de avond wordt het fris. Er brandt een vuurtje en we kruipen eromheen. Na een uurtje ruik ik als een gerookte paling. De lucht hangt een dag later nog in mijn haar. Een smokey herinnering…

Met nog een hondenronde voor de boeg neem ik tegen acht uur afscheid. De gastvrouw knuffelt me plat. Ik neem haar in een heksenberegreep. Dank jullie wel lieve vrienden. Het was heerlijk. Terwijl ik de tuin verlaat zie ik allemaal enorme rode pluchen harten langs het pad liggen.

In dit paradijs, het hart van True’s bloemenhart, is het heerlijk feesten. Met moeite scheur ik me los……

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Ruiken heerlijk

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

I know, Heks, I am loud!!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Bey darling, knuffeldeknuffel