Bekommeren om Komkommertijd en bommetjes de gracht in: Het is bloedheet in Nederland, de mussen vallen van het dak! Jonge meeuwen ook, die lopen ontheemd door de buurt. Hun ouders vallen Vikthor aan. Ze zien hem als de boosdoener. Vanuit de lucht lijkt hij blijkbaar op een uit de kluiten gewassen zeemeeuw……..

Oh, wat is het warm afgelopen week. De hele dag blijf ik binnen met ramen en deuren potdicht. Alleen een rondje naar een park met VikThor drijft me even de straat op. Meneer de Koekenpeer zit lekker in de fietskar, want mijn schaduwroutes zijn niet meer koel genoeg met dit weer.

Bovendien is er dan altijd wel ergens een stukje kokend asfalt waar je beslist overheen moet. Een stomend stoepje of stovend bruggetje bijvoorbeeld. Of een gebraden zebrapad. En dat is echt geen optie natuurlijk.

In ons favoriete parkje aan de Singel laat ik mijn ventje lekker zwemmen. Met veel bombarie springt hij het ene bommetje na het andere. Tot groot vermaak van voorbijvarende bootjes en langsfietsende stadsgenoten.

’s Avonds gaan we met kar en al de stad uit, richting Valkenburgermeertje. Deze volgelopen zandput is dermate diep, dat blauwalg er zelden vat op heeft. VikThor kan heerlijk zwemmen met zijn soortgenoten. Vervolgens peddelen we nog eventjes op en neer door de polder naar Wassenaar.

Als je mijn worstel-blogjes leest denk je wellicht, dat ik dagdagelijks als een chagrijnige spinnijdige mega-bitch door het leven ga. Het is inderdaad zo, dat ik volledig uit mijn please-jasje ben gebarsten. Maar niet meer het iedereen bij voortduring naar de zin willen maken is iets geheel anders dan in een absoluut kreng veranderen. Daar begin ik nu ook achter te komen.

Want wie schetst mijn verbazing? Ik loop nog steeds voornamelijk rond met een glimlach om de lippen. Niet om iemand anders speciaal een plezier te doen, maar omdat het zoveel prettiger voelt dan rondlopen met een streep in je gezicht.

Ook heb ik nog immer heel veel leuke ontmoetingen met mij volstrekt wildvreemde mensen. Zijn die mensen allemaal nog steeds mijn partner. Zoals in de tijd, dat ik me liet inspireren door de woorden van mijn leermeester Thay: ‘Als je liefde en begrip kunt genereren is iedereen je partner.’

Ik loop van het strand naar mijn auto aan het eind van mijn date vorige week zondag. Die vage date met de man, die vijf uur louter over zichzelf en vorige dates heeft lopen klessebessen. Voor me uit loopt een groepje kinderen met een forse beperking richting hun woongroep hier in de duinen.

Een uit de kluiten gewassen volwassen jongen blijft staan. Met zijn armen onder zijn oksels getrokken, zijn handen paniekerig wapperend voor hem, als een angstige dinosaurus.  ‘Een hond, een hond,’ roept hij opgewonden. VikThor komt eventjes bij hem kijken, nieuwsgierig naar al dat leven in de brouwerij.

‘Hij doet niks hoor,’ Heks klakt met haar tong en mijn hondje staat al naast me. ‘Kijk, hij kan een high five,’ we demonstreren een paar kunstjes voor het joch. Zijn handen wapperen nog harder, hij vindt het fantastisch. ‘Hoe heet het hondje?’ wil hij vervolgens weten.

‘Ik ga VikThor tekenen, morgen,’ schreeuwt hij enthousiast, ‘Morgen ga ik VikThor tekenen!!!! Dag VikThor, ik ga je morgen tekenen!!!!’ ‘We zijn heel benieuwd!’ roep ik terug. Ik ben echt benieuwd. Wat zou hij tekenen? Wat heeft hij gezien? Hoe heeft hij gezien, wat hij heeft gezien?

Met een zacht hart stap ik in de auto.

Bij het Valkenburgermeertje zit een vrouw in een stoeltje. Het godshemeltjebloedheet. Heks is zomaar met hond en kar de stad uit gefietst, zonder iets te drinken mee te nemen. Ook mijn portemonnaie ligt thuis. Ik heb hier onderweg al uitgebreid van zitten balen.

De dame heeft twee piepkleine schattige oude stinkhondjes. Ze begint plots tegen me te praten. Over hoe ze vijfendertig kilo is aangekomen in een paar maanden tijd. ‘Medicijnen. Antipsychotica….. Ik pas nauwelijks meer in dit klapstoeltje……’

Hoezo moe?

Een heel verhaal volgt. Lichamelijk ziek zijn is echt ruk. Vooral als je zoiets vaags mankeert als Heks. Maar een kop, die op hol slaat is pas echt verschrikkelijk. Dat herinner ik me nog goed van een oude vriend van me. Hij heeft zichzelf en zijn kop niet overleefd.

Heks luistert met een hart vol mededogen naar deze schat van een vrouw. Wat een zwaar leven.

‘Wil je wat drinken? Een Fantaatje?’ roept ze opeens opgewekt. Haar gezicht breekt open in een stralende lach. ‘Je komt als geroepen, ik ben juist vergeten om water mee te nemen. Dank je wel!!!’

Elke dag sprokkel ik wel zulke gesprekjes bij elkaar. Zeer regelmatig lach ik me een ongeluk met en om mijn medemensen. Of ik raak vertederd door deze of gene.

Waarom schrijf ik daar niet vaker over? Het hoeft toch niet altijd over worstelingen, slechte mensen en onvermogen te gaan? Inderdaad! We kunnen uitgebreid over het mooie weer schrijven en het feit, dat de natuur naar de klote gaat door de klimaatverandering, volkomen negeren.

De Braziliaanse president Bolsonaro is bezig om in razendsnel tempo het oerwoud in zijn land te kappen. Het restantje longen van moedertje aarde. Dat lijkt die man nu een goed idee. Meuh.

Ik doe echt mijn best om opwekkende verhaaltjes te produceren. Maar het is toch ook geen doen om alleen maar overal een mooi verhaal van te maken?

 

 

Dippende heks zit met Jip en Janneke ellende uit in kroeg…. Janneke staat in de krant! En een mooie zondagse preek van de dominee….

door goede mensen...

ER KOMEN OOK GOEDE DINGEN VOORT UIT KERK

Herman IJzerman, buurtpastor in Rotterdam: “Er zijn aandoeningen en angsten die onoplosbaar zijn. In nabijheid delen wij deze angsten en onoplosbaarheid. Er rest soms niets anders dan het uithouden in het onvermogen.”

Vandaag in mijn kerk ging het over onmacht. Bovenstaande was de openingstekst. Zeer herkenbaar voor mij. Ik zit het leven vaak uit. Alles gaat voorbij uiteindelijk. Nu bedoel ik dat helemaal niet zwartgallig, het is gewoon zoals het is. Of zoals Thich Nhat Hanh zegt: ‘This is it!’

Thay steelt de show

THIS IS IT !!!!

Helaas strookt dat niet met onze verrichtingen maatschappij. Mensen zijn nummers. Een probleem moet worden aangepakt. Is er geen oplossing voorhanden, dan valt weinig te verrichten en daar is geen eer aan te behalen. Zo’n probleembak wordt uitgerangeerd. Dit is een veelvoorkomend fenomeen overigens.

De kunst met tegenslag is om het niet persoonlijk te nemen. Een bijna onmogelijke opdracht. Ik vergeet het regelmatig en dan voel ik me pas echt beroerd.

voor een snoezig snoepje

ZIET ERUIT ALS LEKKER SNOEPJE

De wereld is sowieso vaak een verdorven plek, mensen kramen met een uitgestreken gezichten de meest vreselijke leugens uit om hun eigen hachje te redden. Of om te verdienen aan andermans ondergang. Een stuitend voorbeeld was natuurlijk de hele discussie over de Diane-pil afgelopen week. Vrouwen overlijden eraan, maar je kunt hem nog rustig innemen….

Ik heb ooit een psychiater een opmerking horen maken ten aanzien van suïcide als bijverschijnsel van antidepressiva: ‘Daar raken we mensen op kwijt”. Hij gebruikte dan wel het woord mensen, maar het klonk niet bepaald menselijk.

waar het leven goed is

BLUE ZONES

Vanavond zag ik een item op TV over Blue Zones, een vijftal gebieden in de wereld, waar mensen opmerkelijk oud worden. In zeer goede gezondheid. Er kwam een hartchirurg langs, die tot zijn vijfennegentigste (!) volop aan het werk was geweest. Wat zijn dat voor’n zones? In elk geval eten ze heel veel groente en fruit, geen cola, vet, suiker en andere ellende.

er vallen wel veel dooien, maar je kunt het gerust eten......

SUIKER IS GEZOND

Afgelopen week zag ik ook een programma over suiker. Hoe de suikerunie hun eigen wetenschappelijk instituut subsidieert om voorlichting te geven over hun eigen product. De directeur van de suikerfabriek zit in het bestuur van dit onafhankelijk (!) orgaan. De wetenschapster duikt ook weer op in de fabriek….. Maar ze is heel objectief Mweuh? Met een van leugenachtigheid keiharde kop kijkt ze de camera in en liegt dat ze barst. Suiker is gezond. Je wordt er niet dik van. Mensen moeten gewoon meer bewegen.

en het gaat ver!!!!!

HET ZIJN HELE SMERIGE PRAKTIJKEN….

Ook zag ik, dat de Europese voedingsindustrie een miljard (!) euro heeft uitgegeven aan lobbyen in Brussel tegen een helder systeem om verpakkingen van informatie te voorzien. En met succes. Het is nog steeds spoorzoeken met een vergrootglas naar een beschrijving van alle rotzooi in een gemiddeld product van de moderne voedseltechnologie. Eng woord overigens.

in de wandelgangen

STIEKEM EN ONDOORZICHTIG GEDRAG

Brussel ligt niet bepaald in een Blue Zone, tenzij je het hebt over het werkterrein bij uitstek vermoed ik, de kroegen, waar de lobbyisten blauw als balletjes deze proberen aan het rollen te krijgen…..

Na de kerk zei Jip: “Je had zeker een dipje deze week? Kom we gaan naar de kroeg….”. Hij leest mijn blog. Vandaar. Dus samen met zijn vrouw Janneke hebben we heerlijk in onze stamkroeg van wijn en bittergarnituur genoten. Vlaamse frieten in mijn geval. Intussen bespraken we bovenstaande onderwerpen en nog veel meer. Zoals het feit, dat Janneke in de krant staat!!!  Ze heeft een schilderij gewonnen….. Nog een lelijk ding ook, vertelt ze me. Haha, win je ook eens iets…. Wij zitten nooit om een onderwerp verlegen.

is altijd een feestje

NAAR DE KROEG MET JIP EN JANNEKE

Er gebeuren enge dingen in de wereld. Mensen verkopen hun ziel als ze er lekker aan kunnen verdienen.  En de jouwe erbij, als je niet oppast… Veel ellende is niet op te lossen, dus niet interessant. Rest slechts het uit te zitten, als een gevangenisstraf. Onterecht veroordeeld…. Alhoewel je in zogenaamde spirituele kringen soms naar je kop krijgt, dat het je karma is. Yek.

Ik zorg gewoon, dat ik in een volgend leven in zo’n Blue Zone terecht kom!

Gelukkig zijn er mensen in mijn leven, die het samen met mij uitzitten, tijdens de vele dipjes horende bij ME.  In de kroeg deze keer. En daar gaat het om in het leven heb ik ontdekt. Dat is de vrucht van mijn mislukte bestaan: Ik raak aan waar het echt om draait!!!! Dippen met je vrienden…..Bofferd ben ik toch!

lijkt me wel wat...

BLUE ZONE