Bekommeren om Komkommertijd en bommetjes de gracht in: Het is bloedheet in Nederland, de mussen vallen van het dak! Jonge meeuwen ook, die lopen ontheemd door de buurt. Hun ouders vallen Vikthor aan. Ze zien hem als de boosdoener. Vanuit de lucht lijkt hij blijkbaar op een uit de kluiten gewassen zeemeeuw……..

Oh, wat is het warm afgelopen week. De hele dag blijf ik binnen met ramen en deuren potdicht. Alleen een rondje naar een park met VikThor drijft me even de straat op. Meneer de Koekenpeer zit lekker in de fietskar, want mijn schaduwroutes zijn niet meer koel genoeg met dit weer.

Bovendien is er dan altijd wel ergens een stukje kokend asfalt waar je beslist overheen moet. Een stomend stoepje of stovend bruggetje bijvoorbeeld. Of een gebraden zebrapad. En dat is echt geen optie natuurlijk.

In ons favoriete parkje aan de Singel laat ik mijn ventje lekker zwemmen. Met veel bombarie springt hij het ene bommetje na het andere. Tot groot vermaak van voorbijvarende bootjes en langsfietsende stadsgenoten.

’s Avonds gaan we met kar en al de stad uit, richting Valkenburgermeertje. Deze volgelopen zandput is dermate diep, dat blauwalg er zelden vat op heeft. VikThor kan heerlijk zwemmen met zijn soortgenoten. Vervolgens peddelen we nog eventjes op en neer door de polder naar Wassenaar.

Als je mijn worstel-blogjes leest denk je wellicht, dat ik dagdagelijks als een chagrijnige spinnijdige mega-bitch door het leven ga. Het is inderdaad zo, dat ik volledig uit mijn please-jasje ben gebarsten. Maar niet meer het iedereen bij voortduring naar de zin willen maken is iets geheel anders dan in een absoluut kreng veranderen. Daar begin ik nu ook achter te komen.

Want wie schetst mijn verbazing? Ik loop nog steeds voornamelijk rond met een glimlach om de lippen. Niet om iemand anders speciaal een plezier te doen, maar omdat het zoveel prettiger voelt dan rondlopen met een streep in je gezicht.

Ook heb ik nog immer heel veel leuke ontmoetingen met mij volstrekt wildvreemde mensen. Zijn die mensen allemaal nog steeds mijn partner. Zoals in de tijd, dat ik me liet inspireren door de woorden van mijn leermeester Thay: ‘Als je liefde en begrip kunt genereren is iedereen je partner.’

Ik loop van het strand naar mijn auto aan het eind van mijn date vorige week zondag. Die vage date met de man, die vijf uur louter over zichzelf en vorige dates heeft lopen klessebessen. Voor me uit loopt een groepje kinderen met een forse beperking richting hun woongroep hier in de duinen.

Een uit de kluiten gewassen volwassen jongen blijft staan. Met zijn armen onder zijn oksels getrokken, zijn handen paniekerig wapperend voor hem, als een angstige dinosaurus.  ‘Een hond, een hond,’ roept hij opgewonden. VikThor komt eventjes bij hem kijken, nieuwsgierig naar al dat leven in de brouwerij.

‘Hij doet niks hoor,’ Heks klakt met haar tong en mijn hondje staat al naast me. ‘Kijk, hij kan een high five,’ we demonstreren een paar kunstjes voor het joch. Zijn handen wapperen nog harder, hij vindt het fantastisch. ‘Hoe heet het hondje?’ wil hij vervolgens weten.

‘Ik ga VikThor tekenen, morgen,’ schreeuwt hij enthousiast, ‘Morgen ga ik VikThor tekenen!!!! Dag VikThor, ik ga je morgen tekenen!!!!’ ‘We zijn heel benieuwd!’ roep ik terug. Ik ben echt benieuwd. Wat zou hij tekenen? Wat heeft hij gezien? Hoe heeft hij gezien, wat hij heeft gezien?

Met een zacht hart stap ik in de auto.

Bij het Valkenburgermeertje zit een vrouw in een stoeltje. Het godshemeltjebloedheet. Heks is zomaar met hond en kar de stad uit gefietst, zonder iets te drinken mee te nemen. Ook mijn portemonnaie ligt thuis. Ik heb hier onderweg al uitgebreid van zitten balen.

De dame heeft twee piepkleine schattige oude stinkhondjes. Ze begint plots tegen me te praten. Over hoe ze vijfendertig kilo is aangekomen in een paar maanden tijd. ‘Medicijnen. Antipsychotica….. Ik pas nauwelijks meer in dit klapstoeltje……’

Hoezo moe?

Een heel verhaal volgt. Lichamelijk ziek zijn is echt ruk. Vooral als je zoiets vaags mankeert als Heks. Maar een kop, die op hol slaat is pas echt verschrikkelijk. Dat herinner ik me nog goed van een oude vriend van me. Hij heeft zichzelf en zijn kop niet overleefd.

Heks luistert met een hart vol mededogen naar deze schat van een vrouw. Wat een zwaar leven.

‘Wil je wat drinken? Een Fantaatje?’ roept ze opeens opgewekt. Haar gezicht breekt open in een stralende lach. ‘Je komt als geroepen, ik ben juist vergeten om water mee te nemen. Dank je wel!!!’

Elke dag sprokkel ik wel zulke gesprekjes bij elkaar. Zeer regelmatig lach ik me een ongeluk met en om mijn medemensen. Of ik raak vertederd door deze of gene.

Waarom schrijf ik daar niet vaker over? Het hoeft toch niet altijd over worstelingen, slechte mensen en onvermogen te gaan? Inderdaad! We kunnen uitgebreid over het mooie weer schrijven en het feit, dat de natuur naar de klote gaat door de klimaatverandering, volkomen negeren.

De Braziliaanse president Bolsonaro is bezig om in razendsnel tempo het oerwoud in zijn land te kappen. Het restantje longen van moedertje aarde. Dat lijkt die man nu een goed idee. Meuh.

Ik doe echt mijn best om opwekkende verhaaltjes te produceren. Maar het is toch ook geen doen om alleen maar overal een mooi verhaal van te maken?

 

 

Heks pinkt traantje weg bij optreden Golden Oldies. Van ergernis ook, wat een zuigtelevisie is het toch weer. Maar zingen blijft geweldig! Young at Heart en Lust for life, bejaardenrockers naar mijn hart…

Golden Oldies in Carré

Golden Oldies in Carré

Vanavond lag ik te moe voor woorden onbeweeglijk TV te kijken. Balkon geveegd bij wijze van therapeutische huishoudelijke handeling. De Golden Oldies traden op in  Carré. In dit programma met Ruben Nicolai wordt een groep bejaarden tot hoogbejaarden in een half jaar klaar gestoomd voor een optreden als  rockkoor. In dit enorme theater. Met alles erop en eraan.

Young at Heart

Young at Heart Chorus: Voor dit koor breekt publiek de tent af

Ik ken de oorsprong van dit fenomeen. In de Verenigde Staten bestaat al meer dan 30 jaar zo’n koor. Ze treden op in gevangenissen en ziekenhuizen. Er is een geweldige documentaire over dit koor, The Young at Heart Chorus,  gemaakt, toen ze dertig jaar bestonden. Het geeft een prachtig beeld van de voorbereidingen op hun jubileum. En een inkijkje in deze speciale club mensen.

The Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Optreden in gevangenis

Voor elk optreden vallen er wel een paar dooien. Dit  ontmoedigt hen in het geheel niet. Hooguit maakt het hen nog meer toegewijd aan dit bezingen van de dag van vandaag. Voor elk koorlid is Young at Heart heel belangrijk. Hun hele leven draait om de repetities en ontwikkelingen rondom de optredens. Het repertoire is best pittig.

solo Young at Heart Chorus

Young at Heart Chorus: Soms geeft iemand een solo

Er ontstaan ook soms wrijvingen met de dirigent, die de lat behoorlijk hoog legt. Toch willen de dames en heren dat ook. Onderschat hen vooral niet. Daar worden ze pas echt pissig van! Verder zijn er de gewone intriges en ontwikkelingen, zoals in elke willekeurige groep mensen. Maar ook ontroeren ze keiharde jonge criminelen tot tranen toe tijdens een optreden in zo’n enorme Amerikaanse bajes.

Golden Oldies

Golden Oldies: Bevrijdingsfestival Den Haag

De Nederlandse versie is helemaal over de top. Volgende week zitten de desbetreffende bejaarden verwezen in hun rusthuis na een bombardement van aandacht en daarna een oorverdovend niets. De stilte komt na de storm in dit geval. Voor de kijkcijfers worden de levens van willekeurige binnen de doelgroep passende mensen helemaal overhoop gegooid en daarna is het weer klaar. Het doel is bereikt, iedereen huilt, zelfs heks ondanks ergernis. Leve de kijkcijfers en volgende project.

Wie kunnen we nu weer eens aan het zingen, dansen, zuipen, neuken of huilen krijgen op de nationale televisie?

The Young at Heart Chorus

The Young at Heart Chorus

Er is in Nederland gelukkig ook zo’n zelfde soort project, maar dan integer. Het betreft een popkoor voor senioren in dit geval, Lust for Life genaamd. Man Bijt Hond heeft er wel eens vijf weken verslag van gedaan, maar daar blijft het bij. Toevallig ken ik Karin Wagenaar, de vrouw, die dit heeft opgezet. Ik mag een keertje komen kijken. Ik hoef me daarvoor niet te haasten, want het blijft gewoon bestaan. Voor zichzelf, omdat het zo heerlijk is om samen te zingen.

popkoor Lust for Life

Lust for Life!!!!!!

Dat kon je ook zien bij die Golden Oldies. Wat zongen ze de sterren van de hemel! Wat een energie! Wat een leven in de brouwerij!!!! Gewoon gemeen, dat het afgelopen is voor hen.

Misschien kunnen ze zich opgeven bij het koor van mijn vriendin. Het is niet zo gepamperd en overdone als de TVversie, maar minstens zo leuk!

Lust for Life popkoor

Ik lust de dag rauw