Wie vraagt wordt overgeslagen. Dit gaat niet altijd op. Sommige mensen vragen je het hemd van het lijf middels eindeloze listige vragenlijsten! Om daar vervolgens vergaande conclusies aan te verbinden. Heks heeft vaker met dit bijltje gehakt. Ik laat me niet meer verbakken. Soms vraagt iemand niks, maar heeft toch allerlei ideeën over je situatie. Het andere uiterste. Hollen of stilstaan. Laat Heks nou maar haar gang gaan!

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Al weken ben ik samen met mijn therapeute bezig met het invullen van vragenlijsten ter voorbereiding van EMDR. De ene lijst na de andere passeert de revue. De raarste vragen worden gesteld. Vaak moet ik kiezen tussen de antwoorden ‘een beetje, veel, heel veel, voortdurend’. Of een variant hiervan.

Ik heb een broertje dood aan dit soort vragenlijsten. Behandelaars verbinden de meest vreemde conclusies aan de antwoorden. Men denkt dat het feit, dat ze zijn opgesteld door wetenschappers een zeker waarheidsgehalte aan hun bevindingen verleend.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Niets is minder waar. Mijn ervaring is, dat de uitkomst van zulke vragenrondes vaak de grootste lulkoek is. Het draagt mijns inziens niets bij aan de behandeling. Een behandelaar wordt er geen haar beter van.

Heks is wel eens volledig genezen verklaard van haar ME na het invullen van een stapeltje vragenlijsten. De behandeling met cognitieve therapie had zo goed geholpen! Jammer alleen, dat de patiënt er zelf niets van merkte, van dat beter zijn.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, smerig hondje…..

De patiënt was giftig van woede na het aanhoren van deze uitkomst, dat wel. Bloedlink werd ze ervan. Gelukkig maar, dat ME patiënten nog geen deuk in een pakje boter kunnen slaan. Zo kwamen de behandelaars met de schrik vrij…..

Mijn huidige therapeute is een lieve zachte jongedame. Heks is op haar gesteld. Met haar meerdere, degene die op de achtergrond een aantal therapeuten aanstuurt, heb ik onlangs alweer een robbetje over mijn ingebeelde kwaal gevochten.

Niet dat zij dacht dat ik me al mijn klachten verbeeld, maar ze had er wel ideeën over. Over ME. Zo beweerde ze direct na onze kennismaking. We hadden nog geen zinnig woord gewisseld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik kom hier niet om van ME te genezen,’ blijft Heks maar roepen, ‘Ik wil het helemaal niet over die ziekte hebben hier. Er bestaan te veel misverstanden over met name onder therapeuten. Ik kom hier om een aantal hopeloze familieleden van mijn ram geheugen naar mijn harde schijf weg te schrijven. Zodat ze me niet meer op de huid kunnen zitten…..’

Ze wist overigens helemaal niets van de ziekte ME. Had er nog nooit iets over gelezen. Maar ze had er dus ideeën over, die me zouden helpen om minder last te hebben van deze haar volstrekt onbekende ziekte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na drie kwartier bakkeleien gooi ik de handdoek in de ring, ik geef het mens maar gelijk. Anders is er geen doorkomen aan, dit oriënterende gesprek. Ja, mevrouw, wellicht dat EMDR ook iets kan doen voor ME. Holladijee. Hupsakee. Was dat nu zo moeilijk, Heks?

Ja, het was kots-moeilijk.

Dan praten we nog een kwartier over de dingen, waar ik voor gekomen ben. Het is geen onaardige vrouw. Niet zoals die enge psychiater van Buurtzorg T, die me dwong om van alles toe te geven. Dat mijn ziekte een psychiatrische aandoening is, veroorzaakt door mijn traumatische jeugd bijvoorbeeld. Toch ontkom ik er ook bij deze behandelaar niet aan: Ik moet toegeven, dat EMDR misschien kan helpen bij ME.

©Toverheks.com

©Toverheks.com, midwinter!

Het blijft een raar fenomeen, dat behandelaars, die niets weten over de ziekte zo over je heen walsen. Ik wacht op de dag, dat mijn tandarts verstrekkende uitspraken gaat doen over dit onderwerp. Terwijl hij misschien echt recht van spreken heeft. Sinds de toestand in mijn mond is verbeterd, zijn mijn voorheen uitermate grillige metingen bij de acupuncturist ook gestabiliseerd!

Heks heeft zin om weer gelukkig te zijn. Zonder de last van uitslaande binnenbrand, in de vorm van woede. Ik wil er van af. Ik wil weer mijn eigen blije ei zijn. Ik wil weer dat levende gevende goed van de tongriem gesneden hart op de tong zijn.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik wil dit jaar ook weer een magische toverkerstboom neerzetten in Huize Heks. Ik zie er tegenop als tegen een berg. Eerst die boom hier naar binnen slepen. Het moet een reusachtig exemplaar zijn, anders past mijn uit de pan rijzende collectie ballen er niet in.

En dan nog al die ballen, slingers, lampjes en frutsels in die boom hangen. Vroeger deed ik dit met mijn vriendinnetje Mo. We waren dan een hele avond in de weer. Een heel feestje maakten we ervan.

Misschien moet ik op zoek naar iemand, die me wil helpen. Dat is nog een optie.

©Toverheks.com,

©Toverheks.com,

Ik ga hoe dan ook mijn huisje gezellig maken voor de feestdagen. Er sluipen al versierselen naar binnen de afgelopen weken. Mijn bomvolle huisje gaat nog voller worden. Ja, gezellig.

‘Kerst heeft overgegeven in mijn huis,’ riep Hopla vorige week verontschuldigend, toen ik bij haar arriveerde voor het maken van een kerstkrans. Alsof ik dat erg zou vinden! Geweldig zag het er uit, haar magische heksenhuis. Heks deed er weer allemaal ideetjes op.

Zo heb ik nu een nep-open-haardje met LED-lampjes er in. Zo gezellig. Ik krijg het er zelfs een beetje warm van. Misschien omdat het ding mijn hersenen fopt. Zoals EMDR je hersenen fopt. Wellicht heeft die meerdere van mijn therapeute toch gelijk: kan EMDR iets gaan betekenen voor mijn pijnbeleving ten gevolge van mijn ziekte. Wie weet…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Naziha’s lente: Prachtige documentaire van Gulsah Dogan. Inspirerende representant van de Goddelijke Moeder gunt ons een kijkje in haar keiharde wondere wereld. Heks gaat spontaan een beetje van haar houden!

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Een paar weken geleden schreef ik een blog over een bijzondere documentaire: Naziha’s lente. Zeer de moeite van het bekijken waard. Een bevriende blogger heeft er ook een mooi verhaal over geschreven: Naziha’s lente (2014), documentaire van Gulsah Dogan/Allerhande, maar vooral literatuur. Hoewel enigszins verlaat plaats ik mijn stukje toch nog maar. Ze is het waard, Naziha!

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Mijn nieuwe televisie abonnement is niet alleen maar kommer en kwel. De bijgeleverde Horizonbox biedt sinds monteur nummer twee em aan de praat heeft gekregen ongekende mogelijkheden. Allerlei films en series kan ik op aanvraag bekijken. Gemiste programma’s zijn eenvoudig terug te vinden en alsnog beschikbaar. Ook kan ik programma’s halverwege opnieuw starten.

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Erg handig als je net het begin gemist hebt. Als bonus kan ik dan bij de meeste zenders lekker door de reclame heenspoelen.  Ik lig al een paar dagen compleet gestrekt. De uitvoering met mijn koor is me fataal geworden. Het heeft het  minibuffertje energie volledig uit mijn slecht functionerende systeem getrokken. Maar het was zo leuk, dat ik met plezier boet voor mijn uitspatting……

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Zondag is Cowboy een dagje met Het Gele Gevaar op stap. Familiebezoek. Ik dweil de hele dag in bed. Pas ’s avonds fiets ik een rondje met het hondje. Met moeite. Als mijn liefje zich weer meldt, ben ik blij, dat ik weer naar bed mag…. Afgelopen maandag is het al niet veel beter. Ik lig ik grieperig naar de televisie te koekeloeren. Frogs is met het hondje op stap.  Ergens die maandagavond val ik halverwege in een documentaire over een Marokkaanse vrouw, ‘Nazilla’s lente.’

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Met mijn nieuwe afstandsbediening is het een fluitje van een cent om terug te spoelen  naar het begin. Wat volgt is een uitgebreide reportage over het wel en wee van een vrouw met tien kinderen.  Zonder man. Die heeft ze een jaartje of acht geleden de deur uitgegooid. Een lamstraal. Een criminele zak. Een regelrechte eikel. Haar negen zoons groeiden op voor galg en rad met hun foute vader als lichtend voorbeeld.

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

De positie van de vrouw is dermate ondergeschikt in de cultuur van deze familie, dat ze nauwelijks buiten de deur komt. Laat staan, dat ze iets te zeggen heeft in de opvoeding van haar ‘mannen’. ‘Zo noemt mijn ex de kinderen.  Hij zette zijn mannen aan tot stelen. Ze waren bij voortduring in aanraking met de politie. Dat wilde ik niet. Toen ben ik van hem gescheiden.’

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

In haar eentje probeert ze vervolgens dit gezin groot te brengen. Geen doen natuurlijk. Vooral niet na zo’n valse start. Een eindeloze rij hulpverleners passeert de revue. De ene nog hopelozer dan de andere. Ja, dat ken ik. Je vraagt hulp en raakt van de regen in de drup….

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

De arme vrouw is op een gegeven moment al haar kinderen kwijt. Behalve het tiende exemplaar in haar buik. Ze is opnieuw zwanger…. Van een meisje! Een wonder! Met vallen en opstaan weet ze het te redden.

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Dan speelt haar zoon een potje voetbal in het team, dat op een kwaaie zondagmorgen een grensrechter dood slaat. Het joch belandt in de bak. Een eindeloos aantal rechtszittingen volgt. Uiteindelijk krijgt hij twee jaar. Iedereen die betrokken was bij dit vreselijke zinloze incident waarbij iemand het leven liet, krijgt straf…..

‘Ik geloof mijn zoon voor negentig procent,’ zegt Naziha als het gaat over de betrokkenheid van haar zoon bij de fatale afloop, ‘Hij is gewoon thuis gekomen en gaan slapen. Zich van geen kwaad bewust. Wel vertelde hij dat er een vervelende ruzie was geweest tijdens de wedstrijd…. De man is later die avond overleden. Ik heb mijn kind uit zijn bed gehaald en de politie gebeld….’

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Heks zit met grote ogen te kijken naar deze krachtige sterke vrouw. Wat een wijf. Wat een leven. Zo moeilijk. Haar verschrikkelijke positie als vrouw binnen een zeer vrouwonvriendelijke cultuur. De mishandelingen die ze als kind heeft ondergaan. ‘Marokkanen praten daar niet over…’ zegt ze.

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Nederlanders ook niet. Weet ik uit ervaring. Ook in onze bananenrepubliek houden slachtoffers van huiselijk geweld hun mond…..  In de paar uur, die de documentaire duurt ga ik een beetje van Nazilla’s houden. Wat een krachtige vrouw, ik gun haar een paar rustige zomerse jaren en een leuke vent. Want daar staat ze tot mijn verbazing en vreugde toch nog steeds voor open!

NAZIHA'S LENTE, documentaire, NPO doc,

Zomerse stortbuien verhinderen me niet er lustig op los te flirten. Daar knapt Heks van op!

Potje flirten?

Vanmorgen schandalig uitgeslapen. Als ik dan uiteindelijk de deur uit ga, is het donker als een sombere najaarsdag. Maar wel droog. Terwijl ik de staat uit fiets vallen de eerste lauwe druppels, anticiperend op de enorme tropische regenbui, die in de lucht hangt. Ysbrandt heeft al een flinke roze lap uit zijn mond hangen, Zijn koelsysteem. Hij is wel blij met wat extra verkoeling.

Onderweg begint het aardig te gieten, maar eenmaal in het park barst het geweld pas echt los. Het water van de Singel is een bewegend levend oppervlak. Geteisterd door regen en wind. Bomen brengen hun ruis in. Het asfaltpad door het park is een beekje. Langzaam doorweekt de linnen waxjas, die ik draag. Klammig van de regen en de warmte duik ik op de terugweg een grote supermarkt in om voer voor dat varkentje te kopen.

Bij de kassa tref ik een door acne geplaagde jongeman. Van het kaliber: Die gaat een vrouw nog eens heel blij maken. Ooit. Maar nu nog even niet….Verlegen! Er ontstaat een heel leuk gesprek, hij gaat op zichzelf wonen, studeert, wil misschien een kat (Heks kocht ook veel kattenvoer).

Wat een schat!

Na dit onschuldige oude fiets geflirt krijg ik ’s avonds nog serieus sjans met een knappe reusachtige Arabier. Met een baard. Ik fiets met Ysbrandt door de Haarlemmerstraat, als ik hem in het vizier krijg. En hij krijgt mij in het oog. Of een stofje…. Hij knijpt in elk geval zijn oog dicht. Maar is het een knipoog? Of Is het een tic? Het valt niet uit zijn mimiek op te maken.

Ik kijk nog eens, voorzichtig. Weer die knijpticknipoog…… IK kan een brede glimlach niet bedwingen. Het ziet er zo grappig uit!

Als ik doorfiets hoor ik gefluit achter me. Niet het doorsnee fuutfluuw, maar melodisch als een vogel. Even twijfel ik. Heks hoort een liedekijn…Is het Halewijn? Dan vervolg ik mijn weg met dat trouwe varkentje naast me dravend in de koele avondlucht.

In het park praat ik een half uur met een ongelofelijk aardige kerel. Soms tref je ze zomaar in het wild 🙂 Alles passeert de revue. Honden natuurlijk. Voedselschandalen en politiek. Ja, ik heb een goede dag met de heren om me heen! Ferguut, mijn lieve ridderkater ligt naast me in bed. Hij slaapt bij wijze van uitzondering eens een nachtje binnen. Vanwege het weer. Gezellig!