Vandaag ben ik traag maar gestaag. Een slak op haar gemak. Een duffe doos en niet boos. Wel kwaad, nijdig vroeg in de morgen. Op mannetjes……. die in het riool wroeten, scootmobielen omruilen en pakjes bezorgen!!!!!!

Vanmorgen vroeg word ik gewekt door een raar geluid. Het is vooral luid. Ik kan het ook niet thuisbrengen, maar mijn hele huis schudt ervan. Heks zelf schudt ook uit haar pan. Ik steek mijn hoofd uit het keukenraam en zie een grote vrachtwagen stationair draaien onder mijn slaapkamerraam. 

Achter het gevaarte is het een drukte van belang met mannetjes. In alle soorten en maten. Ze staan verwoed met elkaar te praten en drijven intussen een pijp het riool in. Gorgelend gaat het ding zijn werk doen daar onder de grond.

Mannetjes

Geen idee, wat er aan de hand is. De straten hebben niet blank gestaan. Ook is er hier in het pand geen sprake van enige overlast vanuit het riool. Het lijkt een geheel wilde actie. Belachelijk en overbodig ook, maar dat vind ik als snel om 7 uur ’s morgens. Woest gewekt uit een diepe slaap.

Een paar uur later gaat de bel. Het is nog steeds vroeg. Ik krijg een pakje op mijn dak. Slaapdronken neem ik het in ontvangst. Oh, wat heb ik weer veel te kort geslapen. En zo gebroken. Niet zo kort als gisteren overigens. Toen tikte ik net de 4 uur aan. En ook niet zo kort als dinsdagnacht. Toen stonden er maar 3 uurtje op de teller. En al helemaal niet zo kort als maandagnacht……

Mannetjes

Heks heeft een waardeloze slaapweek. Ik kom maar niet weg uit deze wereld. Een grote zware steen ligt voor de ingang van dromenland. Die zwerfkei ligt ook als een steen op mijn maag. ‘Wanneer slaap ik een beetje bij?’ is de vraag. Vandaag? Nee, niet vandaag, want ik heb van alles te doen. 

Maar vanavond duik ik er vroeg in. Dat staat als een paal boven water. 

Mannetjes

Nadat ik het pakje heb aangenomen stort ik terug in bed. Ik probeer een droom op te pakken, maar die is er vandoor. Weggevlucht op de rug van een oude nachtmerrie. Ik zie hun contour nog flitsen aan de horizon. Dan val ik toch nog eventjes in slaap.

Als ik weer wakker word, schrik ik me een hoedje. Vanmorgen wordt mijn scootmobiel omgeruild. Ergens tussen 9 en 1. ‘Maar onze medewerker komt niet om 9 uur, hoor, hij moet eerst nog ergens anders heen,’ vertelt de dame van het scootermobielbedrijf me bij het maken van de afspraak.

v

Het is intussen al tegen 11 uur. De man zal zo wel voor mijn neus staan. Snel schiet ik wat kleren aan over mijn pyjama. Een paar sokken volgen. Even bijkomen……

Net als ik me weer in bed heb genesteld om even rustig wakker te worden met een kopje koffie, gaat de bel. Het is het mannetje met mijn tijdelijke scootmobiel. De mijne gaat onder het mes. Ik krijg een voetpedaal, zodat ik me niet langer het schompus hoef te knijpen met mijn halvezolige handjes.

Mannetjes

Na een kwartier schieten mijn handen dan volledig in de kramp. Ik houd het stuur op de meest bizarre manieren beet, om het apparaat dan toch nog een beetje aan de gang te houden. En dat is natuurlijk niet echt veilig. Die dingen zijn sowieso al zo onveilig als de pest. Sturen met je ellebogen is natuurlijk not done.

Heks heeft nog niet veel tekst. Ook doet mijn hoofd het nog niet echt. Ik sta dan ook verwilderd te luisteren naar de uitleg over het display van de leenmobiel. Weer helemaal anders dan zijn voorganger. Geen slakkenknop. Gaat in zijn achteruit middels een hendeltje. Maar wel in het bezit van een voetpedaal!

Mannetjes

Een uurtje later ben ik op weg met de hondjes. Mijn hulp is verwoed aan het stofzuigen. Ik heb mooi even de tijd om een uitgebreide ronde om de stad te doen. Het zonnetje schijnt. Het is heerlijk buiten.

Vandaag wil ik nergens aan denken. Ik wil me geen zorgen maken over mijn moeder met Corona. Afgelopen week geconstateerd na een flinke uitbraak in het tehuis, waar ze verblijft. Mijn demente moedertje. ‘Ze is voornamelijk heel moe…’ zijn de voorlopig geruststellende berichten.

Mannetjes

Maar ja, ze begint natuurlijk pas met dit gestoorde virus. Heel veel mensen, denken aanvankelijk dat het allemaal wel meevalt. Maar dan komt toch de man met de houten hamer. En dan gaat opeens het licht uit.

Kwetsbare ouwetjes, zoals mijn moeder, gaan vaak als een nachtkaarsje uit. Hele verpleegafdelingen zijn op die manier geëlimineerd qua bewonersaantal. Het dorre hout is grondig gekapt.

Mannetjes

‘Ruimt lekker op,’ zal de vrouw, die die term verzon wel denken. Of is ze intussen van mening veranderd? Is er al wat dor hout uit het struikgewas van haar pathetische leventje gekapt?

Ja, zelf geconfronteerd worden met de gevolgen van dit ellendige virus, doet wonderen in zo’n geval, heb ik geconstateerd. Mensen, die het hebben over mondluiers en de schande van het verlies van vrijheid, de onnodige hysterie en de hype, het grote gevaar van het dragen van die smoeldoeken……, diezelfde mensen draaien om als een blad aan de boom, als een dierbare opeens geveld wordt door Covid19. 

Mannetjes

Ik ben persoonlijk een beetje versleten door het allenig thuis zitten. Ik ben natuurlijk al een jaar bezig. Eerst met een pas geopereerde hond. En daarna in een eeuwige lockdown. Zelfs in de zomer hield ik me verre van mijn medemensen. Ik wil het namelijk echt niet krijgen. Het zou in mijn geval wel eens heel ellendig kunnen aflopen.

‘Nog even volhouden, Heks, het eind is in zicht…’ Zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaarst. Ik snak naar verbinding. Een paar armen om me heen. Een dikke vette knuffel.

Mannetjes

Op mijn gemak rijd ik mijn ronde om de stad. De hondjes gaan heerlijk uit hun plaat in de diverse parkjes. Dan kachel ik weer naar huis, ik ga samen met mijn hulp het bed verschonen. Hij doet de lakens in een hoes, dat doet hij in de woonkamer. En Heks kruipt door haar bed met een schoon onderlaken. 

MannetjesMannetjesMannetjes

Als ik de Mare op draai staat daar weer die vrachtwagen met een buis in het riool. Nu op een andere locatie. Een enorme teringherrie komt me tegemoet. Mannetjes zwermen er omheen als daze darren. Jeetje, wat zou er aan de hand zijn? De hele buurt moet eraan geloven!!!

Onze lokale shit wordt grondig aangepakt!!!

Mannetjes

Ja, vandaag ben ik traag. Onversaagd graaf ik in verleden, geniet heden en projecteer toekomst. Ik schrijf, dus ik blijf. Maar niet alles blijft bestaan. Mensen gaan. Vallen bij bosjes. Lieverd, als je wilt, mag je gaan…..

Mannetjes

Mannetjes

Mannetjes

Interbeing: Interzijn is fijn. Behalve met een virus. Dan krijgt adem in, adem uit een geheel andere dimensie. Interzijn met een virus jaagt ons onze huizen in. Drijft ons ver uit elkaar. Heks zit in thuisisolatie. Met een mondkapje op laat ik de hond uit. Het is even niet anders. Ik zit het uit.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag begin ik met de gratis 4 daagse online retraite van ‘In the footsteps of Thich Nhat Hanh’. Hij is al sinds gisteren aan de gang, maar Heks heeft besloten om de upgrade te kopen. Dan kan ik er tot in lengte van dagen over doen. Heb ik wat te doen ook. Want ik zit behoorlijk te koekeloeren hier. Al weken. In mijn eentje.

Eerst zat ik een maand of twee in thuisisolatie door de ellende met mijn hondje en zijn gapende open wond. Ik ben dan ook al sinds kerst Dettolverslaafd. Tevens was ik al maanden het velletje van mijn handen. Mijn huis is al geruime tijd het toonbeeld van opperste hygiëne.

Smetvrezig lap ik nu ook nog alle in het pand aanwezige deurklinken en afstandsbedieningen. De leuningen in het trappenhuis bespuit ik met Dettol. 

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, frivool model, van vilt met  ruimte voor keukenpapier.

Al weken volg ik alle ontwikkelingen rondom Corona op de voet. Ik heb er al over zitten schrijven, sowieso over van alles zitten schrijven, maar helemaal niets op dit blog geplaatst. Heks is een beetje overvoerd geraakt met alle informatie. Met stijgende verbazing heb ik alle ontwikkelingen van de laatste weken gevolgd.

Hoe overal ter wereld in eerste instantie de ellende wordt ontkend. Hoe leiders er vervolgens hun valse plasjes over doen. Ieder op zijn of haar eigen unieke wijze. Hoe in Nederland echt geschreeuwd wordt na alle slappe-hap-maatregelen om een leider met ballen.

Ik hoor politici meermalen uitspraken doen in de trant van ‘Wij zijn heel anders dan China of Italië….’ als het gaat over waarom wij niet drastisch ingrijpen bij de eerste uitbraak van dit supervirus. Alsof een Chinees geen mens is. En een Italiaan niet. Of misschien zij wel, maar wij niet.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com

Voor dit virus zijn dit allemaal identieke wezens. Die springt net zo gemakkelijk van een Chinees naar een Nederlander als vice versa. Italianen eten misschien lekkerder dan wij, maar een virus let daar niet op. Die wil louter verse longblaasje en laten we die nu allemaal in grote mate bezitten.

Ik zie hoe we zelf verantwoordelijk worden gesteld om met deze gevaren om te gaan. Heel democratisch. Middels wat losse lulregeltje. Was je handen en nies niet in andermans bek, maar in je elleboog, oksel of nek. Blijf vooral uit elkaars buurt.

Hoe dat natuurlijk jammerlijk mislukt. De gemiddelde mens is behoorlijk dom of op zijn minst onnadenkend. Bovendien worden we over het algemeen heel slecht geïnformeerd over wat er werkelijk speelt. Ook willen we graag geloven dat er niks aan de hand is. Heks is vaak als doemdenker weggezet door haar dierbaren de laatste tijd.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, geslaagd model gemaakt van oude broek met daarin een ruimte voor een laag keukenpapier.

Ik zie hoe er mondjesmaat nogal vrijblijvende richtlijnen komen en de boel al snel de spuigaten begint uit te lopen. Ik zie hoe we hier onszelf met een enorm probleem opzadelen door die lakse lauwe maatregelen. Tegen de tijd, dat ze worden aangescherpt is het onheil al geschied natuurlijk.

Maar goed. Na wekenlang geërgerd alle zaken op de voet volgen, alles uitzoeken, uitpluizen….. Na wekenlang bezig zijn met voldoende voer voor de beestjes en mezelf in huis te halen. Medicatie ook. Na wekenlang me de tyfus werken om geen Corona te krijgen…..

Mondkapjes naaien bijvoorbeeld. Ik ben er een kei in geworden.

Heks is zo moe. En eigenlijk verandert er voor mij heel weinig. Ik zie nu helemaal niemand meer. Versus voorheen bijna niemand. En ik ben bang om dood te gaan. Versus voorheen bij voortduring roepen: ‘Ik wil dood!’

Nu werk ik nog aan een noodplan. Voor het geval ik toch besmet raak met dit voor mij ongetwijfeld fatale virus. Mijn hond mag naar mijn zus en Snuitje mag bij Kras. De rest moet thuis blijven. Tot ik weer beter ben.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com, laatste model van wegwerpwashandjes en stofzuigerzakken.

En anders worden ze herverdeeld over nieuwe baasjes door een kattenvriendinnetje.

Eerst maar eens uitrusten van alle voorbereidingen. Vanaf nu ga ik geen winkel meer in. Ook niet met mondkap en als het rustig is. Zoals ik de laatste tijd nog wel eens deed.

Ik laat louter nog de hond uit. Hopelijk wordt het ongelofelijk kloteweer volgende week. Kan ik weer zonder mondkap het bos in.

De natuur is momenteel vergeven van de zwetende puffende joggers. Waardeloos!

Beste gezondheidsfreaks. Er zijn nog meer mensen dan ‘jijzelf met je heilige lijf’ op de wereld. En die worden ziek van jouw dwangmatige gesport in de buitenlucht. Met je rondslingerende snot en zweet. Met je respiratoire blaasbalg op volle toeren. Anderhalve meter is dan niet meer genoeg. Je kunt een heel sportveld besmetten op die manier! Koop een loopband of word gewoon weer dik. Maar hoepel op uit het Leidse Hout en andere parkjes waar gewone mensen met allerlei kwaaltjes (68% van de Nederlanders mankeert iets las ik  onlangs ergens) hun hond uitlaten.

 ©Toverheks.com

©Toverheks.com