Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Op televisie nu eens geen gezwets.

Vorige week zie ik een leuk programma op televisie. Het gaat over buitenbeentjes. Mensen, die een beetje anders zijn. Medemensen, die niet doorsnee denken of handelen. Zo is er bijvoorbeeld een man, die nooit eet. ‘Ik leef van prana,’ zegt deze volstrekt normaal en gezond ogende kerel.

Vroeger was hij bodybuilder. At hij 5000 calorieën op een dag. Van het meest belastende soort: Vlees, vlees, vlees….. ‘Hij heeft in die jaren genoeg gegeten voor drie mensenlevens…’ mijmert Heks achteraf.

Heks zou ook wel op prana willen leven. Nooit meer boodschappen in huis halen. Niet elke dag zorgen om een maaltijd op tafel te krijgen. Lijkt me heerlijk.

Ik ben er wel eens dichtbij geweest. Jarenlang deed ik vier tot acht vastenkuren per jaar. 10 dagen helemaal niks eten. Ik knapte er altijd geweldig van op. Aan het eind van de kuur had ik bergen energie en helemaal geen buikpijn meer.

Sinds ik LDN slik lukt het vasten me niet meer. De motivatie is weg. Ik krijg die knop niet meer om. Vroeger zei ik gewoon tegen mijn lijf ‘We gaan vasten…’ en dan gebeurde er iets in me, waardoor het heel gemakkelijk ging. Sinds LDN droom ik ook nauwelijks meer. Het is een fijn medicijn, maar het vraagt wel offers.

De prana-man kijkt in de camera met hele zachte lieve ogen. Hij heeft helemaal geen vijanden meer in deze wereld. Planten en dieren hebben niets te vrezen van de man. Of zouden al die levensvormen nog boos zijn over zijn absurde dieet in zijn jonge  jaren?

Het is namelijk niet gauw goed.

Dan komt er een dame in beeld met een roodgeverfd gezicht. Ze heeft haar mooie snoetje beschilderd met menstruatiebloed. ‘Ik wil gewoon een ander geluid laten horen,’ verklaart deze beeldschone deerne. Ha, Heks spits haar oren. Het heeft me altijd gestoord, hoe er met het heilige vermogen van ons vrouwen om een kind te baren, wordt omgesprongen.

Menstruatie is vies, slecht, moet verborgen worden……. Mannen zijn er als de dood voor. Maar ook alle vrouwen balen er altijd van. Die mindere dagen. Waarop je geen bal presteert, terwijl je bloedt als een rund. Op je schunnige schaamplek. Waarbij je kunt doorlekken en dat is gênant.

Weggestopte periode, met een zwart kloffie aan de supermarkt in, onzichtbaar menstrueren met snijkoek in je kleren. Met zijvleugels. Met superabsorberende kwaliteiten. Je kunt er alles mee doen. Gewoon alsof er niks aan de hand is…..

‘Ik had altijd enorm veel last van mijn menstruatie. echt over de grond rollen van de pijn in mijn buik…… Maar sinds ik mijn leven heb aangepast rondom mijn cyclus, geniet ik juist enorm van die dagen. Wij vrouwen leven als mannen. Vijf dagen presteren en dan twee dagen vrij. Maar eigenlijk zouden we naar ons eigen lijf moeten luisteren. Ik doe het bijvoorbeeld veel beter op drie weken aan de bak en dan een week rust….’ aldus deze bijzondere dame.

God ja, Heks herinnert zich hoe er in haar progressieve omgeving altijd ophef was over culturen, waarin de vrouw tijdens haar ‘dagen’ onrein was en met lotgenoten in een tent buiten de gemeenschap werd geacht te bivakkeren. Bezopen vonden we dat……

Terwijl het eigenlijk best fijn zou zijn. Zo met je zusters in een kringetje op de Grote Moeder zitten vloeien. Ondertussen roddeltjes uitwisselen over je onmogelijke vent en je bloedjes van kindertjes. Even niks moeten. Even geen stress.

Heks heeft enorm gerouwd, toen het einde verhaal was met mijn cyclus. Maandenlang heb ik gehuild bij elke klassieke tamponreclame. Of reclames van voorbij vliegende maandverbanden met van die hedendaagse zijvleugels. Een fenomeen, dat heksen natuurlijk enorm aanspreekt. Ik was helemaal niet blij, dat het voorbij was. Dat opoe niet meer op bezoek kwam. Dat de vlag niet meer uit hing. Verre van.

Heks heeft ook nooit geklaagd over haar cyclus. Ik was blij, dat ik haar had. Ik heb nooit de pil geslikt, een afschuwelijk middel, dat die cyclus rigoureus om zeep helpt. Ik heb altijd weerstand tegen dat middel gevoeld.

Om me heen gingen de dames massaal aan de hormonen in de wilde jaren 70 en 80. Ze kwamen gemiddeld tien kilo aan en hadden opeens altijd hoofdpijn. ‘Door de pil raak je je wisselende stemmingen kwijt. Je krijgt gewoon je middagstemming, maar dan bij voortduring. Als je toevallig geen middagmens bent, heb je pech….’ heb ik eens een arts horen oreren.

‘Vrouwen zijn maar een hele korte periode per maand vruchtbaar,’ zegt de jongedame in het programma, ‘Het is door de levensuur van het zaad van de man, dat je meerdere dagen zwanger kunt worden. En dan slikken wij de pil? Met al die gevaren en bijverschijnselen? Met al die verhoogde risico’s?’

Ja, het heeft Heks ook altijd verbaasd. En zelfs die pil is niet 100% veilig. Er worden vrouwen zwanger, ondanks de pil.

Ik zou zeggen: ‘Leg een knoopje in de gemiddelde lul, doe een regenjasje aan, doe eens iets anders dan neuken, stop met ejaculeren….’

Want ja, dat kan ook. De derde persoon in dit televisieprogramma is masturbatie-therapeut. Kreunend en steunend vertoont hij zijn kunsten. Heks kan het nauwelijks aanzien, hoezeer ik zijn inspanningen om dit taboe te doorbreken ook waardeer.

De interviewer zit met zijn handen tussen zijn knieën te wringen van ellende tijdens de vertoning. Het is gewoon geen prettig gezicht, hoe fijn het ook is om te doen.

‘Ik begin elke ochtend met een flinke masturbatiesessie. Daarbij raak ik mijn hele lichaam aan. Ik werk ook met ademhaling en energie. Daar raak ik helemaal opgeladen van, zo ga ik de dag in. Ik ejaculeer overigens nooit……’ de man is jarenlang in de leer geweest bij diverse meesters. En nu onderwijst hij het geleerde aan zijn mannelijke leerlingen.

Het is een prettig tegengeluid in deze tijd van pornografische misvorming van de lustbeleving. Je eigen lichaam kennen. Weten wat je prettig vindt. Je bewust worden van seksuele energie. Eens ophouden met dat geëjaculeer in je peer, dat gespuit in je fruit.

Ik denk, dat het de wereld goed zal doen. Dat het mannen redt van hun gemiddelde rukfuck. Dat heel veel vrouwen er geweldig van zullen opknappen. Van zo’n man dan. Zo’n man, die iets kan.

Jezelf voeden met louter liefde. En dan menstrueren in witte kleren. Gewoon midden in de supermarkt. Of masturberen en daar iets van leren. Grote Moeder en Heilige Seks. Die mensen in dat programma zeggen helemaal niks geks!

 

 

 

 

God moet een geweldige vis zijn. Een vrouwelijke wel te verstaan! En: Vergeven is een tweezijdig proces. Vandaar dat het vaak niet lukt. Ligt er weer eentje dwars…..

Vanmorgen ga ik naar de kerk. Het is alweer een paar weken geleden, dat ik het op kon brengen. Of niets anders aan de hand had. Eerst natuurlijk eventjes met Varkentje naar buiten. Een koude natte maartse bui kleddert over ons heen. We zijn binnen een paar meter doorweekt. Bah, bah, wat is het toch al maanden vreselijk weer. Slechts zelden piept de zon eventjes door de wolken. Die  verraderlijke wattendekens vol onverzoenbren hemelse haat.

Snel geef ik mijn hondje eten. Even een kwast over mijn toet trekken en ik kan er weer mee door. Op het nippertje arriveer ik in mijn kerk waar God ook een vrouw is.

Nu is God ook een vrouw. Zelfs de katholieke kerk ontkomt niet aan dat gegeven. Onlangs heeft één van  hun priesters, Father John Micheal O’neal,  een bijna dood ervaring gehad. Nou ja, bijna, hij was zowaar 48 minuten dood. Toen hij succesvol werd gereanimeerd, kwam hij bij met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. ‘God is een vrouw!’ bracht hij uit.

 

He claims that at that point in his experience, he went to heaven and encountered God, which he describes as a feminine, mother-like “Being of Light”.
“Her presence was both overwhelming and comforting” states the Catholic priest. “She had a soft and soothing voice and her presence was as reassuring as a mother’s embrace. The fact that God is a Holy Mother instead of a Holy Father doesn’t disturb me, she is everything I hoped she would be and even more!

 

Vandaag hebben wij in onze kerk ook een katholiek op de kansel. In een witte jurk met een lila sjerp staat hij zijn mannetje tegenover die vrouwelijke God.

Haar vrouwelijkheid maakt het celibaat er alleen maar onbegrijpelijker op. Werk je voor een vrouw en zijn vrouwen uit den boze. Tenzij God de Moeder een jaloers kreng is natuurlijk. Misschien wil ze al die priesters lekker voor zichzelf houden…..

Wat een pech voor haar: De priesters keken van oudsher dan toch liever naar kleine jongetjes…… Heks is overigens faliekant tegen het celibaat. In welke klooster of kerkorde dan ook. Wat je onderdrukt perverteert. Seksualiteit is een fantastische  en heilige oerkracht, maar als je em onnatuurlijk aan banden legt zijn de gevolgen desastreus….

De preek van vandaag gaat over vergeven. Over het belang van erkenning door de pleger van wat ie heeft gedaan. Ook berouw en goed maken behoren tot het proces. Het is een tweezijdig gebeuren. Oh.

Vandaar dat het zo moeizaam gaat, dat vergeven in mijn geval. Ik probeer het. Ik verplaats me in de ander, voel compassie in mijn hart voor de ellendige positie van mijn gemene medemens. Maar het is steeds een eenzijdig proces.

Het legertje narcisten uit mijn verleden heeft natuurlijk nooit berouw betoond voor de toegebrachte mishandelingen of spijt gehad van wat dan ook. Het zit nu eenmaal niet in de aard van die beesten. Maar ook van veel anderen heb ik nooit excuses gehad voor tikken die ze uitdeelden. Ikzelf heb daarentegen nogal eens sorry gezegd. Zelfs als die ander het eigenlijk had moeten doen. Maar daar ben ik eindelijk mee opgehouden. Zeer recent.

De preek is opgehangen rondom het verhaal van de verloren zoon. Het is ook een irritant verhaal. Een egocentrische losbol van een lievelingetje van een jongste zoon en zijn oudere broer brave Hendrikje. Heks zit er slaperig naar te luisteren. Al die familieperikelen. Ik kan het niet meer aanhoren. De Bold en The Beautiful volg ik ook niet meer. Krijg toch de klere met je macht en geld. Ik begrijp zulke mensen niet. Met liefde en respect heeft het weinig te maken. En dat is het enige dat mij interesseert.

‘Hoe vond je onze nieuwe aanwinst op de kansel?” vraagt een andere geestelijk leider van mijn kerk aan me bij de koffie. Er ontstaat een sprankelend gesprek met verschillende geloofsgenoten. Over het katholieke geloof en hoe wij in mijn kerk hun wet omzeilen door een onofficiële eucharistie te vieren. Hoe de voorganger van vandaag geen priester is maar een diaken. Niet tot priester gewijd dus.

Mooi zo, denk ik bij mezelf. Hij hoeft zich dus ook niet aan dat enge celibaat te houden. Hoe het komt weet ik niet, maar in no time hebben we het over hoe wij mensen af stammen van vissen. Ik sta aan een tafel met een paar biologen schat ik zo in. Thich Nhat Hanh zei ooit: ‘Volgens een vis moet God een geweldige vis zijn, hoe kan hij anders zo’n perfect zwemmend dier kunnen hebben geschapen?’