BAL gehakt en ZAK patat doen hun magische werk in mijn leven. Nadat ik geconfronteerd ben met de grootste bal gehakt ooit. Of is het gewoon een enorme zak? Buurman neemt me mee uit. En maakt me verschrikkelijk aan het lachen.

Zaterdagmiddag loop ik over de markt. Mijn fiets is behangen met plastic zakjes. Ik ben het overzicht volledig kwijt. Later blijk ik ook werkelijk wat boodschappen te zijn verloren onderweg. Ik vind bijvoorbeeld mijn doosjes met framboosjes nooit meer terug. Maar goed. Ik sta bij de frietkar, gewoon omdat ik niet verder kan lopen. Ik loop als het ware vast in de massa.

‘Wat zal het zijn, jongedame, zeg het maar,’ de uitbater kijkt in vriendelijk in mijn verschrikte gezicht. Eerlijk gezegd stond ik eventjes te dagdromen. Mijn gedachten ver verwijderd van gouden frietjes. De zak komt wel voor in mijn sombere overpeinzingen. Een hele grote zelfs…..

‘Doe maar een klein frietje met.’ Ik besluit gewoon maar even te pauzeren van alles. Boodschappen doen, dag-nachtmerries, mezelf. Ik bekijk het piepkleine gezellige frietkot. Het is een ouderwetse Pipowagen. Simpel met houten lambrisering en een paar eenvoudige banken op de stoep.

Gehaktbal!

Je kunt er friet krijgen en een bal gehakt met jus. ‘Maak je die ballen zelf?’ Ik kijk de man nieuwsgierig aan. Is hij zo’n echte ambachtsman? Legt hij eer in zijn ballen?   🙂

‘Meis, ik ben zelfs slager van beroep. Jarenlang heb ik een slagerij gerund met de beste gehaktballen van Nederland. Ik weet alles van ballen. Deze zijn natuurlijk handgemaakt. Geheime receptuur. Weet je wat? Ik geef je er eentje mee.’

Bal gehakt!

Er schuiven nieuwe klantjes aan, dus de man is een tijdje druk bezig met frituren en geld wisselen. Opeens zet hij een pakje voor mijn neus. ‘Kijk, je bal. Neem maar lekker mee naar huis. Voor jou.’

Maandag ben ik met Buurman op stap. Hij trof me vorige week op straat in desolate staat: Sleutels vergeten en volledig van slag door een akelig sms’je. Hij komt eventjes kijken hoe ik erbij sta, lig, hang. Het valt hem alleszins mee. Heks is weer aanspreekbaar.

We lopen een enorme ronde met onze hondjes. De Duitse Herder en Varkentje. Twee grote vrienden.

‘Kom, we gaan eventjes een terrasje pakken. Ik trakteer.’ Buurman neemt me mee naar een horecagelegenheid. We bestellen frietjes en drankjes. Alweer die friet? Ja, het is ongeveer het enige glutenvrije junkfood, dat er bestaat. Hij maakt me zoals altijd enorm aan het lachen met zijn rare verhalen.

We maken foute grappen over mijn voormalige baas, kroegbaas, die onlangs het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. De man hield van een neut. Zacht uitgedrukt. ‘Ze zullen hem wel niet cremeren, veel te gevaarlijk.’ ‘Ramen en deuren dicht vrijdag,’ sms’t Trui me later, als bekend is wanneer het afscheid van dit fenomeen is……

Zo weet mijn oude vriend me weer in een goed humeur te krijgen.

‘Lieve Heks, wanhoop niet. Er zijn echt mensen, die om je geven. Er zijn misschien mensen waar je van houdt, die je slecht hebben behandeld. Je bent misschien totaal alleen over het algemeen, overgeleverd aan dat hopeloze lijf van je. En dat gaat nooit over. Toch moet je me geloven als ik zeg, dat we (hij noemt een paar namen) echt heel veel van je houden.’

Leeuwarder maakt grootste gehaktbal ooit

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.