‘Werk ohne Autor,’ gaat er in als koek. Het is een prachtige film, die je niet los laat. De zaal zit stampvol en dat heeft mijns inziens een reden. Niet de voor de hand liggende, het kunstzinnige gehalte van de film, maar een meer triviale.

Zaterdag ga ik naar een film ‘Werk ohne Autor’ van Florian Henckel von Donnersmarck. Alweer zo’n prachtige film. Net als ‘Cold War’ van Pawel Pawlikowsk, een zeer indrukwekkende film die ik onlangs zag. In het land van herkomst vinden ze het overigens helemaal niks, die eerstgenoemde film. Veel te Duits.

Ook de man, Gerhard Richter,  die model stond voor de hoofdrol, de film is grotendeels gebaseerd op het verhaal van zijn leven, is not amused. Hoewel hij aanvankelijk alle medewerking verleende aan de regisseur, wil hij er nu niks meer mee te maken hebben.

Gerhard Richter

‘ Volgens dagblad Trouw:

De film reduceert Richters leven tot een drama waarin alles met alles samenhangt. Waarin de deportatie van zijn tante voer is voor zijn latere artistieke doorbraak. Het is misschien verleidelijk om het leven zo te zien maar het is ook misleidend. En pijnlijk. Het suggereert dat alles nut kan hebben en misschien wel moet hebben. En dat is zeer zeker niet zo.’

De buren mogen dan niet echt blij zijn met deze film, Umberto Tan is het wel. Uitgebreid zit hij er afgelopen vrijdag over te behangen in dat hopeloze programma DWDD. Hij is tafelheer vanavond. Mathijs van Nieuwkerk verbleekt enigszins naast hem. En dat bedoel ik niet louter letterlijk.

De acteur

‘Ja, ik moest dus met mijn dochter naar zo’n hopeloze filmhuisfilm, getver en bleghh, drie uur lang zou het gaan duren….’ begint Umberto, terwijl hij zijn ogen naar het plafond draait. Iedereen kreunt begrijpend. Ja, zo’n verantwoorde verrekte filmhuisfilm. Jek.

‘Maar ik moet zeggen, dat ik blij ben dat ik ben geweest. Zo’n bijzondere film, bladiebla….’ breit hij een heel ander staartje aan zijn verhaal. Het publiek raakt in vervoering. Dit moet een geweldige film zijn. Umberto zegt het.

‘Goh, dat is die film, waar ik eigenlijk vanmiddag met Trui heen zou gaan,’ bedenkt Heks zich. Ik zapp langs De Wereld Draait Door en pik net deze informatie op. Snel wegwezen nu, voordat van Nieuwkerk weer aan het woord komt.

Zodoende ga ik alsnog een dag later naar deze fantastische film. Want dat is het. De zaal zit na Umberto’s lyrische recensie bomvol. Heks schuift op ongeveer het allerlaatste lege plekje midden in de zaal. Op de beste plek.

Nee, er zijn nog twee losstaande plekjes vrij in onze rij. En nu moeten we allemaal doorschuiven, zodat een paar laatkomers alsnog naast elkaar kunnen zitten. De mensen om me heen beginnen geweldig te mopperen. Maar de laatkomers houden vol. Krampachtig grimlachend.

Zuchtend plukt iedereen jassen, tassen, drankjes, mutsen, sjaals, minuscule hondjes en wat er niet nog meer mee naar binnen is gesmokkeld, onder hun stoel vandaan. We schuiven op. Nu zit ik net niet in het midden. Maar ik ben wel van een enorm blokhoofd verlost in de rij voor me.

Hoera. Zo’n hoofd is funest voor schele Heks. Mijn ene oog loert dan verplicht naar dat gigantische hoofd voor me en mijn andere oog dwaalt verloren door de ruimte. Loens als ik eigenlijk ben, kan ik alleen focussen als beide ogen meedoen.

‘U realiseert zich toch wel, dat u nu nu achter een monumentaal hoofd terecht komt?’ heb ik het piepkleine kindvrouwtje naast me nog fluisterend gewaarschuwd. Het grote hoofd draait zich verontwaardigd om. ‘Hij kan er natuurlijk ook niks aan doen,’ fluister ik schijnheilig verder. Dat grote hoofd heeft werkelijk fenomenale oren.

Aan de andere kant naast me zit een wildvreemde vrouw. Ze is ook alleen gekomen. ‘Mijn hele entourage ligt in bed met griep,’ vertrouwt ze me toe. Dan begint de film.

Drie uur in zo’n filmhuisstoel is voorwaar geen pretje met een pijnlijf als het mijne. Met lange stelten als de mijne. Maar vanavond heb ik nergens last van. Af en toe vouw ik mijn benen middels een ingewikkelde procedure de andere kant op, maar niets kan me afleiden van het witte doek.

Waar van alles op te zien is. Een heel levensverhaal. Een zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Duitsland. De tweede wereldoorlog, de koude oorlog, het ijzeren gordijn… het komt allemaal voorbij. Met als leidmotief kunst.

Het is pauze voordat ik het in de gaten heb. En even later is de film alweer voorbij. Prachtige film. Hij blijft me echt bij.

De echte tante

Maar goed. Als het over jezelf gaat is het natuurlijk een ander verhaal.

Ze zullen maar een film modelleren naar jouw leven. Jou allerlei uitspraken in de mond leggen. Ideeën ventileren middels de mond van het op jou gebaseerde karakter….. Ja, lijkt mij ook niks. Ik snap wel dat de betreffende kunstenaar hier niets mee kan achteraf.

Ik zoek de man op op het wereldwijde web. Vroeger zou het me de grootste moeite kosten om iets over Gerhard Richter te vinden. Moest je naar de bibliotheek. En dan weten hoe daar te zoeken. Nu toets je de naam van de man in en hop. Binnen een kwartier weet je alles.

Zo vind ik de originele schilderijen, waar die in de film op gebaseerd zijn. ‘Oh, daarom is die man zo nijdig over die film,’ realiseer ik me opeens. De filmdoeken halen het niet bij het origineel.

De filmtante

Ik kijk naar een documentaire over de kunstenaar met daarin een uitgebreid interview. De film is niet helemaal uit de lucht gegrepen. Een groot deel van het verhaal is waar. Maar de regisseur heeft er een mooi verhaal van gemaakt. Een samenhangend geheel. Dus pleegt de vader van de man zelfmoord bijvoorbeeld.

Door een artikel in de Berlijnse krant Der Tagesspiegel van 22 augustus 2004 werd een tragisch feit uit Richters’ familiegeschiedenis bekend. Achtergrond vormde het boek van Jürgen Schreiber: Ein Maler aus Deutschland. Richters’ tante Marianne werd in 1945 door doktoren van het naziregime vermoord. Eén van de medeverantwoordelijken was Prof. Dr. Heinrich Eufinger, die later zijn schoonvader werd. Beiden werden door Richter meerdere keren geportretteerd, zonder dat Richter zelf de hele geschiedenis kende.

Heks is blij met haar Cinnevillepas. Wat heerlijk om weer naar van die vreselijk verantwoorde filmhuisfilms te gaan. Om achteraf na te denken, omdat het je bij blijft.

‘Je komt er ook leuke mensen tegen,’ zeg ik later tegen de Don. Het is zo. Behalve vanavond dan. Want veel DWDD-kijkers. Maar doorgaans is het publiek heel goed te nassen. Je gaat nu eenmaal niet voor de ‘lang leve de lol’ naar zo’n hopeloze zware filmhuismovie. Je moet echt wel van het fenomeen film houden.

Zelfportret van Gerhard Richter

 

Een nieuwe lente en een nieuw geluid? Ik ben blij dat er weer eens iemand naar me fluit! Heks wandelt met Varkentje door bloeiende Leidse Hout. Kippenpootjes en vreemde studies. Kinderlijke verwondering en je bent nooit te oud om iets te leren.

Vanavond wandel ik met Ysbrandt door het Leidse Hout. Het is verrukkelijk weer. Zacht en zwoel. Het bos staat in bloei. Moedertje Natuur in haar bruidskleed. De daslook, het fluitenkruid, verschillende bomen en heesters: Een witte bloemenvloed. Varkentje loopt er decoratief doorheen te snuffelen.

Traag treuzel ik langs de paden. Ik heb mijn fototoestel bij me en zet de telelens erop. Het begint al een beetje te schemeren, maar daar is mijn camera op berekend: Schemerstand uit de losse hand. Het is rustig in het bos, maar niet verlaten. Hier en daar lopen mensen te wandelen. De bankjes zijn zonder uitzondering bezet. Zelfs de elfenbankjes.

‘Wat een heerlijk weer, hè,’ ik begin een praatje met een olijke man. Hij staat de lege schaapskooi te bestuderen. Binnen de kortste keren hebben we een heel leuk gesprek over fotografie en camera’s. Zijn dochter heeft deze hobby. En de vader zit in het drukkersvak. Wat grappig toch weer, zo’n ontmoeting. Het lijkt op de tijd dat iedereen mijn partner was.  Die tijd voor de ontdekking van het fenomeen narcisme.

Als ik doorloop kom ik een man tegen met een klein wit hondje. Hij draagt het in zijn armen. ‘Ze heeft het warm,’ verklaart hij, ‘Ik wilde eigenlijk naar het strand gaan, maar het was al wat laat. Nou, als ik in de auto was gestapt was ik er al lang geweest.’ Hij lacht. ‘Maar hier is het ook niet verkeerd, ik heb net een gebraden kippenpootje gehad van die jongemannen daar. Ze hebben over, jij krijgt er vast ook eentje!’

Hout28

Iets verderop staat een picknicktafel volgeladen met etenswaren en drankjes. Er zitten vier jongens omheen. Ze lachen en praten. ‘Zal ik een foto van jullie maken?’ Dat mag. Maar dan moet ik wel een paar kippenpoten opeten.

‘Kom er bij zitten, wil je iets drinken?’ Een grappige gast met een hoge kuif is duidelijk de gangmaker. Hij maakt grapjes op het flirterige af: Een rascharmeur! Maar ook de andere jongens laten zich niet onbetuigd. Er vliegen wat vragen over en weer. De knapperd naast me studeert politieke geografie. Huh? Nog nooit van gehoord. Weer iets geleerd vandaag. Een heel interessant vakgebied volgens mij!

‘Wilt u ook een sigaret?’ Welja, waarom niet. Tevreden lurk ik aan een zware Marlboro. Zwabberig sta ik op. Helemaal licht in het hoofd. Het lijkt wel een toversigaretje.

Bij de pomp was ik mijn handen. Ze zitten helemaal onder de kippenkluivensmurrie. Ysbrandt heeft meegenoten van het diner. Hij is vooral gek op stukjes kraakbeen…

‘Veel plezier!’ roep ik naar mijn gastheren, ‘Bedankt voor de gastvrijheid!’ ‘We gaan je blog lezen, Heks, is dit em?’ Ik staar op het display van een telefoon. ‘Recepten van de Toverheks’ staat er. Ja. Verrek. Ze hebben em in de gauwigheid alweer gevonden. Midden in het bos.

Zo loop ik licht in mijn hoofd het laatste stuk richting uitgang. Het Hout is vergeven van de zoete bloesemgeuren. Ik begin weer lekker in mijn vel te zitten. Dat merk ik aan de enthousiaste reacties van al mijn partners. Ja, want narcisten en psychopaten ten spijt ga ik toch terug naar mijn oude overtuiging.

Dat als je liefde en compassie kunt genereren iedereen je partner is. Je hoeft er niet mee bevriend te zijn. En al zeker niet iedereen in huis te halen. En in die hele moeilijke gevallen van narcisme of psychopathie is veel afstand het beste. Misschien zelfs een straatverbod……

Maar je kunt om niemand heen. Uiteindelijk.

Interbeing noemt Thich Nath Hanh dat. We zijn niets zonder de ander. Of zoals ze het in het Taoïsme zeggen: De vogel wordt gevlogen (IPV de vogel is gevlogen…. 🙂 of de vogel vliegt), de vis wordt gezwommen. ….

BAL gehakt en ZAK patat doen hun magische werk in mijn leven. Nadat ik geconfronteerd ben met de grootste bal gehakt ooit. Of is het gewoon een enorme zak? Buurman neemt me mee uit. En maakt me verschrikkelijk aan het lachen.

Zaterdagmiddag loop ik over de markt. Mijn fiets is behangen met plastic zakjes. Ik ben het overzicht volledig kwijt. Later blijk ik ook werkelijk wat boodschappen te zijn verloren onderweg. Ik vind bijvoorbeeld mijn doosjes met framboosjes nooit meer terug. Maar goed. Ik sta bij de frietkar, gewoon omdat ik niet verder kan lopen. Ik loop als het ware vast in de massa.

‘Wat zal het zijn, jongedame, zeg het maar,’ de uitbater kijkt in vriendelijk in mijn verschrikte gezicht. Eerlijk gezegd stond ik eventjes te dagdromen. Mijn gedachten ver verwijderd van gouden frietjes. De zak komt wel voor in mijn sombere overpeinzingen. Een hele grote zelfs…..

‘Doe maar een klein frietje met.’ Ik besluit gewoon maar even te pauzeren van alles. Boodschappen doen, dag-nachtmerries, mezelf. Ik bekijk het piepkleine gezellige frietkot. Het is een ouderwetse Pipowagen. Simpel met houten lambrisering en een paar eenvoudige banken op de stoep.

Gehaktbal!

Je kunt er friet krijgen en een bal gehakt met jus. ‘Maak je die ballen zelf?’ Ik kijk de man nieuwsgierig aan. Is hij zo’n echte ambachtsman? Legt hij eer in zijn ballen?   🙂

‘Meis, ik ben zelfs slager van beroep. Jarenlang heb ik een slagerij gerund met de beste gehaktballen van Nederland. Ik weet alles van ballen. Deze zijn natuurlijk handgemaakt. Geheime receptuur. Weet je wat? Ik geef je er eentje mee.’

Bal gehakt!

Er schuiven nieuwe klantjes aan, dus de man is een tijdje druk bezig met frituren en geld wisselen. Opeens zet hij een pakje voor mijn neus. ‘Kijk, je bal. Neem maar lekker mee naar huis. Voor jou.’

Maandag ben ik met Buurman op stap. Hij trof me vorige week op straat in desolate staat: Sleutels vergeten en volledig van slag door een akelig sms’je. Hij komt eventjes kijken hoe ik erbij sta, lig, hang. Het valt hem alleszins mee. Heks is weer aanspreekbaar.

We lopen een enorme ronde met onze hondjes. De Duitse Herder en Varkentje. Twee grote vrienden.

‘Kom, we gaan eventjes een terrasje pakken. Ik trakteer.’ Buurman neemt me mee naar een horecagelegenheid. We bestellen frietjes en drankjes. Alweer die friet? Ja, het is ongeveer het enige glutenvrije junkfood, dat er bestaat. Hij maakt me zoals altijd enorm aan het lachen met zijn rare verhalen.

We maken foute grappen over mijn voormalige baas, kroegbaas, die onlangs het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. De man hield van een neut. Zacht uitgedrukt. ‘Ze zullen hem wel niet cremeren, veel te gevaarlijk.’ ‘Ramen en deuren dicht vrijdag,’ sms’t Trui me later, als bekend is wanneer het afscheid van dit fenomeen is……

Zo weet mijn oude vriend me weer in een goed humeur te krijgen.

‘Lieve Heks, wanhoop niet. Er zijn echt mensen, die om je geven. Er zijn misschien mensen waar je van houdt, die je slecht hebben behandeld. Je bent misschien totaal alleen over het algemeen, overgeleverd aan dat hopeloze lijf van je. En dat gaat nooit over. Toch moet je me geloven als ik zeg, dat we (hij noemt een paar namen) echt heel veel van je houden.’

Leeuwarder maakt grootste gehaktbal ooit

 

Indiase Party!!!! Een feestje naar mijn hart. Heerlijke mensen, zalig eten, zingen, dansen en live muziek…..

schets planten in park, schuurtje schets planten in park schets planten in park schets planten in park

Gisterenavond was Heks op een heel leuk feestje. Een zangvriendinnetje vierde haar verjaardag. We vertrokken aan het begin van de avond met een hele delegatie richting Amsterdam. In een klein huisje vol mensen was het partijtje al in volle gang. Als een warm bad omgaf de feestvreugde ons en al snel voelden we ons als visjes in tropisch water.

feestjefeestje

Het thema van het feestje was India. Er waren Indiase hapjes en drankjes. True stal natuurlijk de show met haar prachtige sari! Er werd op gitaar en viool muziek gemaakt en gezongen. Frogs roffelde op zijn Djembé en vertolkte een paar van zijn raps. Al snel waren we aan het dansen…. Kortom een geweldig feestje.

Het feestvarken liep stralend rond in haar prachtige jurk, ze gaf gewoon een beetje licht…… Dat kun je wel zien op de foto.

feestjefeestjefeestje

Heks heeft het Halewijnslied voorgedragen. Het blijft een mooi bloederig voorhoofs gedicht over een adellijke dame, die zich niet laat kisten door een foute vent. Nu ik het op internet nog eens nalees, zie ik, dat er wel een paar regels uit mijn vertolking zijn verdwenen in de loop der jaren…..

In no time was het alweer tijd om naar huis te gaan. Langdurig namen we afscheid, het was gewoon te gezellig om te vertrekken. Wat een fijne mensen allemaal.

feestjefeestjefeestjefeestje

Frogs liet het hondje nog even uit voor me en toen kreeg hij als BOB nog een lekker glas wijn van me. Zaten we natuurlijk weer veel te lang na te kletsen.

Vandaag lag ik dan ook in de oplader, mijn batterijtje was helemaal leeg. Maar mijn hart zat weer vol mooie verhalen en liedjes. Het gedweil in bed viel me dan ook niet zwaar.

feestjefeestje

Ik vermaak me met het kijken naar de poesjes. Ze maken een quantumsprong in hun ontwikkeling door de laatste dagen. Opeens gaan ze op de bak. Het grietje eet alweer twee dagen mee uit de bak met zacht voer van haar moeder. Ventje ontdekte vandaag ook hoe lekker vlees is. Trillend van opwinding stond hij te schrokken van dit ongekend smakelijke spulletje….

schets planten in park schets planten in park schets planten in park schets planten in park

Ze staan plotseling hoog op de pootjes, de hompiedompies. En ze piepen af en toe de slaapkamer uit, de gang op.

Soms schreeuwen ze het miauwend uit, als Ysbrandt ze een te woeste knuffelbeurt geeft. Hij is helemaal idolaat van de kleintjes, maar kent zijn krachten niet. Dus had ik gisterenavond een kletsnat katje, gewassen door Ysbrandt…. Maar zijn ze bang van hem? In het geheel niet. Onverstoorbaar scharrelen ze om hem heen. Vol vertrouwen in dit kleine  veilige paradijsje hier in Huize Heks.

schets planten in park schets planten in park, huizen schets planten in park, geveltjes, huizen, stad schets planten in park