Een belangrijk telefoontje en een duik in de gracht. Heks redt haar eigen pup van de verdrinkingsdood! En raakt daarbij zelf van de wal in de sloot…….

Zaterdagmorgen krijg ik mijn ogen met moeite open. De puppytraining vrijdagavond met aansluitend toch weer het aanhoren van een aantal mensen met hun probleemverhalen hebben met gevloerd. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat het al bijna 11 uur is.

Er staan ook een flink aantal berichten op: Ik ben gebeld door een mij onbekend nummer, er is een voicemailbericht achtergelaten en ook nog een SMSje verstuurd. ‘Volgens mijn zit uw kat Snoetje momenteel in onze huiskamer.’  staat er. En iets verder ‘Snuitje bedoel ik’.

O jee, iemand heeft vast weer diezelfde Cyperse kat binnengehaald, die al diverse keren is opgepakt in de veronderstelling dat het Snuitje zou zijn. Het arme beest raakt nog eens getraumatiseerd van al die gevangenschap in vreemde huiskamers! Ik zal toch maar eventjes bellen om voor de zoveelste keer te zeggen dat dit echt mijn kat niet is……

De bel gaat.  Steenvrouw staat op de stoep. We drinken koffie, giechelen, wisselen nieuwtjes uit: ik ben die hele kat vergeten. Mijn vriendin is nog niet de deur uit of Buurman belt aan met hond Carlos. Of we gaan wandelen? Eerst nog meer koffie?

‘Ik moet allereerst maar eens eventjes over Snuitje bellen, iemand heeft haar weer gevonden, maar het zal wel weer om die uithuizige Cyper gaan hier uit de buurt….’ Ik draai het nummer. Buurman kijkt verwachtingsvol. Hij heeft goede hoop dat het om Snuitje gaat. Hij is dan ook nog niet zo vaak teleurgesteld.

Een jongeman pakt aan. Hij blijkt helemaal niet in mijn buurtje te wonen. Het gaat ook niet om de beruchte grote en jonge Cyperse buurtkat. Nee, dit poesje is klein en oud. Net als Snuitje. ‘Ze loopt hier al een paar maanden in de buurt rond.’ Ook dat klopt. ‘Ze kan geweldig schreeuwen om eten, het is echt een kletskous.’ Jee, dat klinkt als mijn Snuiterd.’ Mijn hart slaat een paar slagen over. Opeens heb ik haast om te gaan kijken.

De jongeman stuurt me een foto, waarop een minuscuul katje te zien is. Het is geen beste foto, maar toch herken ik mijn schatje direct. ‘Ze is het, 99.99999% zeker!’

Helaas kan ik niet direct komen, de jongeman zit op zijn werk. En zijn huisgenoot ligt nog te slapen. Hij blijkt een notoire nachtbraker te zijn. Nooit voor twaalven zijn bed uit. Een echte klassieke student! Om drie uur is hij klaar met sporten, dan kan je terecht!’ schrijft de onbekende kattenredder.

‘Laten we eerst maar eens de hondjes uitlaten, dan gaat de tijd ook sneller,’ Buurman sleept me mee voor een wandeling. We slenteren door een paar parkjes. De hondjes zijn door het dolle. Mijn hoofd tolt. Straks word ik misschien herenigd met mijn oudste kat. De grootmoeder van mijn hele kattenclan. Geweldig…….

Terwijl we in een parkje langs de Singel wandelen rent VikThor vrolijk voor ons uit. Op het terras van ‘De Grote Beer’ springt hij opeens over een muurtje. Om geheel te verdwijnen. ‘Plons’ horen we. Ik trek een sprintje naar de plek waar mijn hondje is verdwenen: Aan de andere kant verdwijnt de muur meters lager in de gracht. Een paniekerig hondje spartelt daar rond. En ik kan er met geen mogelijkheid bij.

Buurman rent naar de overkant van de gracht, maar ik heb me al over de muur laten zakken. Zonder ergens over na te denken plons ik in de gracht. Ik ga nog net niet kopje onder! Met een zwierige beweging zwaai ik mijn pup uit het water in de armen van een verschrikte bezoeker van het etablissement.

Mijn handtas smijt ik er achteraan. ‘Haal mijn telefoon eruit!’ commandeer ik. Dat ding moet zo snel mogelijk in veiligheid worden gebracht. Ik moet er niet aan denken dat ie het niet meer doet: Het telefoonnummer van de redders van Snuitje staat er in!

Ik schuifel langs de rand van de gracht naar een steiger verderop. Ik heb geen zin om te gaan zwemmen, mijn schouders zijn nog droog! Dat is al heel wat. Moeizaam hijs ik me op de kant. Druipend en wel.

Een serveerster uit ‘De Beer’ vraagt bezorgd of ze iets voor me kan doen. Ik zou niet weten wat. Een setje droge kleren zit er niet in op een koksmuts na dan. Hetgeen toepasselijk zou zijn gezien mijn naam en mooi zou staan op mijn heksenhoofd. Ook kan ik moeilijk in een taxi gaan zitten in mijn natte kloffie. Wel wil ik zo snel mogelijk naar huis. Het is niet al te ver lopen. Hooguit een kwartiertje…….

Buurman komt verschrikt aanrennen. Met een verholen olijke grijns op zijn snoet overigens. Die laatste verdwijnt niet meer. De hele ijskoude weg naar huis hoor ik hem heimelijk ginnegappen. Bol van de binnenpret brengt hij me tot voor mijn voordeur.

‘Ga maar snel onder een hete douche staan, Heks, zodat je geen kou vat,’ grijnst hij vriendelijk. Om er vervolgens vliegensvlug vandoor te gaan: Hij wil het verhaal graag aan zijn gade vertellen! ‘Ik hoop dat het Snuitje is!’ roept hij over zijn schouder, ‘Sterkte vanmiddag, lieve Heks!’

Hij heeft er toch niet zoveel vertrouwen in. Zo’n oude kat. Veertien weken weg. Het zal mij ook benieuwen. Onlangs zag ik een ongelofelijke Snuitje lookalike op de site van een Limburgs asiel. Zij was bij de vorige eigenaar weggehaald omdat ze veel te dik was! Er bleek achter het kleine koppie een enorm lijf schuil te gaan…….. Niet mijn kat dus. Die weegt maar een paar kilo……

Ik ga met VikThor onder de douche. Ik was het kroos uit onze oren en de bagger uit ons haar. Gelukkig is het grachtenwater niet meer wat het geweest is, anders waren we allebei doodziek geworden! Tegenwoordig is het Leidse grachtenwater van goede kwaliteit: Er worden zelfs zwemwedstrijden in gehouden!

Het kan altijd erger…….

 

 

 

Zingen in een platgeslagen pannenkoek, brandend karma, het uitdijend heelal verdraagt geen hokjesdenken…..

srimpi

Indrukwekkend

Vanmiddag hadden we koorrepetitie op een andere locatie. In de aula van een middelbare school. Met een akoestiek zo plat als een pannenkoek, klonk ons gezang als vals gejammer. Verbeten zongen we ons door lastige passages, terwijl Wim de Ru als een vrolijke aardmannetje door de ruimte danste. Hij hield de moed erin.

DE verschillende handhoudingen vertellen een verhaal, Srimpi

De verschillende handhoudingen vertellen een verhaal

Na een woeste boodschappenronde en een verstilde hondenronde vond de heks het mooi geweest. Ze sloeg een aanlokkelijke uitnodiging om de finale van de  Champions League te kijken met oude vrienden af. Ze ging niet naar het Museum van Volkenkunde om Fiederelsje te horen spreken over Indonesische dans. Ze keek vervolgens niet naar de prachtige uitvoering van de Srimpi, een traditionele hofdans uit Jogjakarta.

Srimpi

Srimpi, heilige dans, fire, water, wind and soil.

In plaats daarvan lummelde ze lekker rond en schreef uitgebreid een brief aan een recent hervonden oude geliefde. Twintig jaar radiostilte en plotseling een berichtje van hem. ‘Hallo lekker ding’. Haha. Hij spreekt nog een beetje Nederlands! Leuk toch, dat Facebook.

Ik leerde hem kennen tijdens een vakantie in mijn geliefde Schotland: Een Schot in een kilt! Tegenwoordig woont hij in Australië en heeft een vrouw, drie stiefkinderen en een dochter. En een hoop rare beesten, slangen en dergelijke.

bedoyo

Bedoyo met negen danseressen: Het verhaal gaat, dat de Koningin  van de Zuidzee,Kanjeng Ratu Kidul, op magische wijze aanwezig is als ie gedanst wordt…..

Kanjeng Ratu Kidul

In Nederland heeft hij een tijdje bij mijn familie in het tuincentrum gewerkt, afdeling  hoveniers. Het zware werk was afzien voor hem. Als vriendje van de dochter van de baas kreeg hij het extra te verduren van de opperhovenier… Maar hij vond het werk wel heel leuk. En wat ontdek ik? Hij heeft daar nu zijn beroep van gemaakt 🙂

Zo lees ik dan opeens allerlei berichten over zijn leven. Afgelopen week vloog zijn auto in de fik. Karma? Als probleempuber heeft hij weleens een voertuig laten ontbranden….

Karma is een vaak tricky gehanteerd begrip. Het idee van verrekening ergens in de tijd strookt met een verlangen in de mens naar gerechtigheid. Boontje komt om zijn loontje. Al is de leugen nog zo snel…. Wie kaatst…..

javaanse dans, srimpi

Ik heb het een blauwe maandag uitgeprobeerd, privéles van Fiederelsje

Wat moet ik dan allemaal wel niet uitgevroten hebben in het verleden? Gezien de pech in mijn leven? Nou ja, in deze optiek heb ik in elk geval heel wat karma ingelost….

Heks denkt echter niet langs zulke lijnen. Als je karma zo neerzet doe je met het goddelijk beginsel wat de plattepannekoekenakoestiek van die aula met onze zang deed vanmiddag: Je doet het geen recht.

Ook veel verhalen uit de Marabharata, dansen

Ook veel verhalen uit de Marabharata
Goed en Kwaad en een snufje Karma

Unieke sierraden en vreemde hoofddeksels…Asperges eten met je hoed op, zoals het hoort! Koffie in de mooiste achtertuin van Leiden, bij de baasjes van Joep. Verliefd op een Prunus….

HOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BAL

Het was een stralend lenteweekend, eindelijk. Voor de zekerheid hield ik mijn teddyberenbontjasje nog onder handbereik. Maar regelmatig kon die uit….

Ysbrandt had het ook goed naar zijn zin, vrijdag lekker zwemmen achter een balletje aan, gisteren met Frogs mee naar het bos. Terwijl het varkentje onder de pannen was dook ik even de stad in voor wat boodschappen. Zo af en toe loop ik een heel leuk winkeltje binnen aan het van der Sterrepad. Hier worden bijzondere hoeden, sierraden en kledingstukken verkocht.

bloeiende bomen, bloesemsbloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesemsbloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems

Gisteren raakte ik aan de praat met Janna Geesink, terwijl ik een enorme doos met uitverkoophoedjes doorpaste. Zij maakt de meest prachtige sierraden, ook in opdracht. Ik kreeg een complete rondleiding door haar piepkleine atelier in een gedeelte van de winkel. In vitrinekastjes lagen  ringen en colliers, allemaal unieke stukken, naar me te lonken. Op de foto’s komen ze helemaal niet tot hun recht, het geeft slechts een indruk. Haar werk is zeer de moeite waard om een keer in het echt te bekijken.

atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederijatelier Janna Geesink, edelsmederij

De heks was een paar superleuke hoedjes rijker. Maar er moest gekookt worden. De middag was alweer omgevlogen. ’s Avonds kwamen True en Frogs eten, asperges…. Het werd een zalig etentje. Vooraf een heerlijk tomatensoepje, daarna dat verrukkelijke witte goud en toe verse ananas en aardbeien van True. Wat een feestmaal! De wijn van de slager was fabuleus fantastisch. Alles bij elkaar: Een streling voor de smaakpapillen.

feestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelvrouw met schort en hoedje

Aspergefoto’s: Rik van Boeckel

True en de Heks hadden allebei een hoedje op tijdens het eten, zoals het hoort. Later op de avond speelden we nog een hele tijd met de kleine poesjes. Mijn vriendin maakte het historische moment mee, dat de kleine opdondertjes op eigen houtje het nest verlieten. Onbevangen banjerden ze door mijn enorme bed. Nieuwsgierig deze nieuwe wereld verkennend.

atelier Janna Geesink, edelsmederij atelierwinkel, Leiden het hoedengilde, Leiden Bevrijdingsmarkt Doezastraat Leiden, 5 mei 2013

Janna Geesink en haar collega’s op de bevrijdingsbraderie in de Doezastraat te Leiden.

Vandaag was toch ook weer een bijzondere dag. Omdat ik uiterst gammel ben momenteel redde ik het niet om op tijd in de kerk te zijn. Ik liep met Ysbrandt in mijn favoriete parkje aan de Singel. Daar woont sinds vorige week een piepklein hondje “Joep”. Zijn baasjes groeten me al jaren, maar vandaag nodigden ze me op de koffie. Zo zat Heksje heerlijk in de leukste achtertuin van Leiden.

Er varen boten voorbij. Iedereen kent deze mensen, want ze hadden vroeger een melkwinkel aan de Morsstraat. “Hallo”, schreeuwen de voorbijgangers. En nog meer voor mij onbegrijpelijke berichten. De vrouw de huizes zegt niet te snappen, dat mensen helemaal afgezonderd kunnen leven. Driehoog achter. Min of meer zoals Heks. Ze heeft een punt, dit is toch wel heel erg leuk wonen zo!

omgevallen boom omgevallen boom

Aan het eind van de middag wandelde ik rond in het Bosje van Bosman. Er lag een enorme neergestorte dode boom op het wandelpad. Hij was over een brede sloot heen gevallen, op de oever doormidden geknakt en de top lag aan gruzelementen voor mijn voeten. ‘Kijk, je bent niet altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plek, Heks’, zei ik tegen mezelf. Ik twijfel daar wel eens aan, maar die onzekerheid werd geheel weggenomen door deze aanblik. Nou, gedeeltelijk  dan ….. 🙂

In mijn buurt staat een bevriende Prunus. In de winter is het een boompje van niks, kaal koekeloert zij over de muur van een hofje. Dit jaar heb ik heel lang moeten wachten op het grote wonder van deze boom: De bloesems! Al weken spreek ik mijn krombetakte buurtboom moed in, ‘Heus, het wordt voorjaar!’. En nu is het dan zover, het lelijke kale eendje wordt een zwaan van liefde. Langzaam breken al haar knoppen open in een orgie van knallende kleur. Binnenkort strooit ze roze blaadjes voor mijn voeten, een hele staat vol. In aanbidding strek ik meermalen per dag mijn nek om van haar te genieten.

Over een paar weken is ze een gewone boom met suffe puntbladeren in een heerlijke hof met beukenbomen. Ook dan houd ik van haar, maar nu ben ik verliefd!!!!

prunus in bloei prunus in bloeiprunus in bloeiprunus in bloeiprunus in bloei

Temperamentvolle roodharige bijna ontsnapt uit kliniek: Zij is heel wat sneller dan parkeerbeheerders

lekker slopen

IK HEB ZIN IN KATTEKWAAD

Vanmorgen kon ik toch mijn rooie poes Aafje brengen voor een sterilisatie. Onderweg naar de dierenarts sloopte ze de bodem uit de rieten vervoersmand. Met mijn hand onder de gammele mand leverde ik mijn kostbare schat af aan de balie. Aan het eind van de ochtend kon ik haar weer ophalen.

katten-15046katten-15046

In de tussentijd ging ik mijn parkeervergunning verlengen. In het Stadsbouwhuis was het druk. Ik trok een volgnummer uit de automaat. Landerig hingen mensen rond een tafel. Ik streek neer op een lege plek. Er lagen stapels gratis krantjes. Uit pure verveling las ik berichten uit de Bollenstreek.

Is helemaal in zijn nopjes nu

ThayThay heeft zijn zus echt gemist

Aan de overkant van de tafel zat iemand, die ik ken. Maar ze herkent mij nooit. Hoe komt dat toch? Dat je soms in elkaars verhaal niet voorkomt. Of welkom bent. En dan kom je elkaar toch bij dierbare vrienden weer tegen…. Zit je weer samen aan een tafel!

dat wel

Beetje zielig

De wachtenden voor mij worden tergend langzaam weggewerkt. Er zijn twee baliemedewerkers beschikbaar voor de parkeerzooi. De ene is verwikkeld in een complexe aanvraag. De andere gaat koffie drinken. Zucht.

want ik heb veel buikvet....

Nu wordt ik een dikke schommel!!!!!

De lucht wordt ijl van ergernis. De overgebleven medewerker kieskauwt zich langzaam een weg door de volgnummers. Tijd verstrijkt. De vrouw komt terug. Ze roept de volgende op, niemand komt. Zo gaat het een keer of vier, vijf. “Ze zijn zeker weggegaan”, luidt haar conclusie. “Drie keer raden waarom”, murmelt de tafel.

samen met Leonoor en ThayThay

Dit doet die kleine Aafje elke avond

Om een uur of elf belt de dierenkliniek. “Kom alstublieft  Aafje halen. Ze wil naar huis!” Huh? Ze is nauwelijks van de operatietafel af en ze wil iets? Als ik in de praktijk aankom, ontsnapt Aaf net uit haar mand. Ze heeft een compleet gat gemaakt aan de voorkant. Een assistente kan haar nog net in haar lurven grijpen.

Kitty

Pittig

“Wat een leuke kat is het toch’, verzuchten de dames achter de balie. Ze geven me nog een heleboel instructies. En een vel papier met leefregels. Ook krijg ik er weer veel punten bij op mijn spaarkaart…

naar huis!!!!!!!

Nu

De mand is niet meer te gebruiken. In een geleende plastic vervoerscontainer neem ik haar mee naar huis. Daar kalmeert ze weer helemaal en kruipt uiteindelijk tegen ma aan in bed. Heks is ook wel moe van al die avonturen, dus samen ronken we de hele middag door.

lekker

Slaap

 

Nog steeds ligt ze stijf tegen me aan te dutten. Een ietsepietsie zielig. Met duffe oogjes. Maar ze eet weer goed en wandelt soms een stukje door het huis. Het komt wel goed met dit meisje….

vertrouwd

Eindelijk weer thuis

HEKS GENIET VAN DROGE HETE SAUNA EN KRIJGT NATTE DWEIL IN GEZICHT OP DE KOOP TOE

doe je samen.....

LEKKER ZWETEN

Gisterenavond werd ik getrakteerd op de sauna door mijn boezemvriendin Trui. Heerlijk! Stomen, dobberen in het zwembad, Finse sauna, schrikken als een ei in het dompelbad, kleuren-infrarood-geurensauna, bubbelen in frisse buitenlucht…… Intussen kletsen we eens goed bij. Al ruim dertig jaar delen we lief en leed. Trui heeft me nooit laten vallen toen ik ziek werd. Als enige zocht ze me in die verschrikkelijke eerste jaren wekelijks op. Vanzelfsprekend. Zonder morren.

goed gereedschap onder afdakje

YEP

De laatste dagen heb ik flink zitten schelden op het pikordegedrag van mijn mannelijke medemensen, maar vrouwen kunnen er ook wat van! Mijn vriendin vertelt een aantal griezelverhalen van vrouwelijke terreur in de kantoortuin….. Van je zusters moet je het soms ook echt niet hebben.

Ik heb vandaag zin in een vrolijke blog. Maar al direct bij het ontbijt krijg ik een natte dweil in mijn gezicht. Zo’n half jaar geleden ben ik lid geworden van een datingsite. Helaas heb ik nagelaten me op tijd af te melden, dus ik zit er nog even aan vast. Waarschijnlijk proberen ze me vanuit die club te motiveren mijn lidmaatschap te verlengen door mijn profiel naar voren te schuiven, want ik krijg bij voortduring flirts en brieven.

Jammer genoeg gaat mijn hart echt van geen enkel exemplaar sneller kloppen. Ik heb het prima naar mijn zin in mijn leven, dus ik ga echt niet zomaar iets overhoop halen. Ook heb ik niks met 25- of 70 jarigen. Of met iemand, die direct een massage voorstelt. En ga zo maar door.

DENKEN ER HET HUNNE VAN

KLEINE UITWENDIG GEDRAGEN HERSENEN

De heren hebben meestal heel veel met mijn uiterlijk, maar zodra ze lucht krijgen van mijn fysieke gesteldheid is de interesse over. Een heilloze weg dus en ik ben er klaar mee. Toch kan ik het niet laten om eventjes te kijken, wanneer ik een bericht binnen krijg. Zo ook gisterenavond.

Een bejaarde man, ver mijn maximale leeftijdsgrens voorbij, schreef me een briefje.”Vind je er heeeeeeeeeeeel leuk uitzien. Wil je meenemen naar een leuk restaurant om kennis te maken met jou. Waar en wanneer mag ik je komen ophalen? Hoor van jou? Kus, Dick”  Ik bekeek z’n profiel, 45 foto’s van zichzelf, sommigen in beschonken toestand volgens mij. Totaal niet mijn type.

SOMMIGEN KOMEN ERMEE WEG....

BIJZONDERE MAN WAS HIJ TOCH….

Ik schrijf altijd een vriendelijk briefje terug, uiteindelijk heeft iemand het lef getoond en de moeite genomen om me te benaderen! Maar ik was moe en besloot het tot de volgende ochtend uit te stellen. Hij had echter zijn conclusie al getrokken:   “Nooit tevreden hé?? Zoek je een naald in de hooiberg en komt die langs dan pik je ‘m niet ff op. Zet je zonnenbril eens af misschien?? Fijne dag + kus, Dick”

Tja, zo maak je geen vrienden. Dat heb ik dan maar teruggeschreven. En hem geblokkeerd, de ouwe snoeper. Hij moet maar eens in de hooiberg van het bejaardenhuis rondneuzen met z’n naald. Het is overigens volstrekt niet uitgesloten, dat hij gewoon een getrouwde man is op zoek naar een avontuurtje. Gewend om zijn zin te krijgen. Een baby van 70.

young at heart

young at heart

Vandaag ga ik er werk van maken om me af te melden bij die site, ik heb er genoeg van. Het doet me toch teveel denken aan een veemarkt. Ik snap gewoon niet dat mensen elkaar daar ontmoeten. Het schijnt voor te komen, maar dat zal wel eerder uitzondering zijn, dan regel…..

Met de huidige tendens in mijn leven van veel minder griep en daardoor vaker op de been, kom ik misschien gewoon weer eens iemand tegen. In de trein bijvoorbeeld. Of in de supermarkt. Bij het schap vergeten groenten…..

KNETTEREN

HET MOET TOCH KLIKKEN, KLOPPEN EN