Van de wal in de sloot. Heks maakt een klapper, maar houdt zich groot. Halfzijdig bont en blauw incasseer ik nog een domper. De dag begon zo vrolijk en nu ben ik weer somber. Heksje huilt, Heksje lacht. Dat laatste echter niet vandaag.

Opgewekt smeer ik een make upje op mijn grijnzende smoelwerk. Ik heb zowaar een nachtje 7 uur achter elkaar geslapen. Een unicum! Buiten stampende koppijn heb ik er een geweldig goed humeur aan over gehouden. Zo goed, dat ik me echt leuk aankleed en een kwast over mijn bleke toet trek. Zo.

Koffie er in. Pijnstillertjes er in. Beesjes eten geven. En nu prikken halen bij de huisarts. Opgewekt klim ik op mijn fiets. Mijn hondje braaf dravend naast me haast ik me naar de doktsterspost.

Onderweg vind ik een regenjas. Hij ligt gewoon op straat te dweilen. Het is precies zo’n jas, die ik al een tijdje ambieer. Flinterdun maar wel waterdicht. Alleen de legergroene kleur vind ik nogal saai. ‘Ik had liever een knalgeel exemplaar gevonden,’ kijk ik dit gegeven paard in de bek.

De doktersassistente jast vakkundig drie prikken in mijn lijf. Eentje in mijn schouder, eentje in mijn bovenbeen en de laatste in mijn bil. Bij elke prik spring ik eventjes tegen het plafond. Mijn zenuwstelsel staat al weken op tilt. Vandaar.

Intussen kletsen we opgewekt over het voordeel van een goeie legging boven zo’n kutpanty. ‘Dit zwarte exemplaar is ongeëvenaard sterk. Het lijkt wel een broek!’ prijs ik de mijne aan, niet wetende, dat deze ijzersterke legging binnen een kwartier zwaar op de proef zal worden gesteld.

Bij de balie regelen we nog de nodige recepten. LDN bijvoorbeeld. Moet ik zelf betalen. Kost me zo weer 120 euro. En de citrusinjecties. Moet ik zelf betalen. Kost me zo weer 75 euro. En de medicinale cannabis. Moet ik zelf betalen. Kost me ook weer honderden euro’s.

Krijg ik eigenlijk nog wel eens wat vergoed? Nou, af en toe. Ibuprofen bijvoorbeeld.

Dan nu snel naar huis. Onderweg even het hondje uitlaten. Ik lijn mijn dier aan en stap op mijn fietsje. Net als ik lekker op stoom ben kom ik een oude vriendin tegen met haar hond. Die loopt los. Even goed opletten, dat hij niet voor mijn fiets langs naar mijn hondje toe rent. Ik kijk en groet en val op mijn snoet. Met een grote klap lig ik op mijn linkerzij.

Wat gebeurde daar nu?

De gevonden jas viel op de grond en mijn wiel gleed weg over die gladde nattigheid…… ‘Het kwam door je jas,’ roept een hevig geschrokken vriendin. Ze voelt zich een beetje schuldig merk ik, want de jas ontglipte me net toen ze me vrolijk groette.  Een ongeluk zit altijd in een klein hoekje.

Heks is helemaal gek van de pijn. Mijn hele linkerkant schreeuwt het uit. Een diep gebrul stapelt zich op in mijn borst. Maar ik moet ook echt naar huis nu, want ik heb een afspraak.

‘Laat me maar.’ wimpel ik de geboden hulp af, terwijl ik mezelf bij elkaar hark. Ik wil niet gaan brullen nu. Of keihard huilen. Houterig hijs ik mijn pijnlijf weer op die klotefiets. Ik gooi mijn hondje onderweg nog een park in. Terwijl hij drolletjes draait brul ik het uit. Een ellendig geluid worstelt zich omhoog vanuit deze venijnige binnenbrand. Tranen druppen mijn make up richting kin. Die moeite had ik me dus ook kunnen besparen.

Ik verman me en fiets het laatste stuk naar huis. Vraag me niet hoe. Het regent pijpenstelen intussen, dus mijn tranen vallen niemand op. Thuisgekomen neem ik de schade op. Blauwe linkerelleboog, paarse linkerheup en een zwarte linkerknie met schaafplek. Bovenkant linkervoet is ook flink geraakt alsmede gek genoeg mijn rechteronderarm…. De superieure legging is nog heel.

Ik druppel jodium op de wond en knip een grote pleister op maat. Dan gaat de bel. Rozenhart komt me helpen met van alles en nog wat.

Geschrokken geeft ze me een glas water. Het duurt zeker een kwartier voor ik weer aanspreekbaar ben. Wat een verdriet om zoiets stoms als van mijn fiets vallen. Het is alweer de zoveelste keer dit jaar. ‘Ik wil dat toch wel melden bij die man, die met die scootmobiel bezig is. Want het is echt niet normaal om zo vaak van je fiets te vallen….’ zegt Rozenhart.

We ontdekken, dat we belangrijke post over de aanvraag van de scootermobiel, zoals de man van de gemeente dit voertuig consequent noemt, hebben gemist. Hij heeft zeker een maand geleden al een uitgebreide brief hierover gestuurd. Die is ons compleet ontgaan. Ik vond al dat het zo idioot lang duurde allemaal.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan gaan we aan de slag met vragenlijsten van de psycholoog. Daar staat iets alarmerends in. Namelijk dat ik in een ongecontracteerd traject ben beland. Hoe kan dat nu? ‘Je hebt toch alleen de gecontracteerde praktijken voor me uitgezocht?’ vraag ik aan Rozenhart. Ik heb haar namelijk op het hart gedrukt, dat ik uitsluitend met deze praktijken in zee wil gaan. Ik betaal al genoeg zelf.

‘Maar sommige niet gecontracteerde praktijken worden toch vergoed,’ riep ze toen als antwoord. ‘Ja, dat zeggen ze misschien, maar ik weet uit jarenlange ervaring, dat dit toch problemen kan opleveren. Dus ik wil alleen met gecontracteerde hulpverleners in zee. Ik wil niet voor rare verrassingen komen te staan…..’

En wat blijkt? Rozenhart heeft een ongecontracteerde club opgeduikeld. ‘Maar ze hebben alleen geen contract met Menzis en CZ,’ probeert ze me gerust te stellen. Heks is er niet gerust op. Ik google Nationale Nederlanden en CZ en vind direct een alarmerend bericht. CZ is een soort overkoepelende zorg-inkoopclub van diverse verzekeraars. Waaronder Nationale Nederlanden. Mijn behandeling word dus niet vergoed.

Rozenhart gaat bellen met de psychologen-praktijk. Die bevestigen dat ik een deel zelf zal moeten betalen. Slechts 10%. Een behoorlijk bedrag als je in aanmerking neemt, dat ik voor een langdurig traject ben aangemeld en ik minstens 1 keer per week een sessie zal krijgen en dat misschien jarenlang…..

Mijn hart vult zich met wanhoop. Na een jaar zoeken en overal weggestuurd worden ben ik nu eindelijk binnen bij de verkeerde club. Doordat iemand weer eens een keertje niet naar me heeft geluisterd. Want ik heb luid en duidelijk gezegd, dat ik niet wilde, dat er ook maar gekeken zou worden naar ongecontracteerde praktijken. Ik had nota bene een waslijst met alle door mijn verzekering gecontracteerde hulpverleners opgezocht.

‘Ik zoek het verder voor je uit,’ zei Rozenhart toen. En zie hoe dat heeft uitgepakt. Heks zit weer met de gebakken peren. Ik kan weer wekelijks gaan lopen dokken.

Wat mankeert mensen toch, dat ze niet naar me luisteren?

‘Sorry Heks,’ zegt Rozenhart. Ze voelt zich vreselijk over deze ontwikkeling. Dat is duidelijk te zien. Heks is er eventjes klaar mee. Straks heb ik een afspraak met de psychologe. Wat moet ik daar nu allemaal mee aan? Gewoon maar weer diep in de buidel tasten en dit ook maar weer gedeeltelijk zelf betalen? Mijn hoofd is helemaal murw van al dit gedoe.

Bont en blauw doe ik Rozenhart uitgeleide. Dan kruip ik in bed. Mijn hulp is intussen gearriveerd en ik kan even niet tegen het geluid van de stofzuiger. Ik wil het liefst mijn kop er af zagen. Ik ben al opgestaan vanmorgen met barstende koppijn. En nu ben ik ook nog bont en blauw. En helemaal door elkaar geschud door die klapper. Wiebelig en huilerig……. Mijn goede humeur is verdwenen als sneeuw voor de zon.

Waarom? Kan er nu nooit eens iets gewoon goed gaan?

 

 

Stem geven aan archetypes tot op het bot. Zingen vanuit je ziel. Holtes laten resoneren met moeder aarde. Kortom: Stembevrijding!!!

I love singing

Met hart en ziel

Zingen met hart en ziel. Stembevrijding. Vandaag was het weer zover, de leergang kwam weer bij elkaar in het heerlijke gebouw MuzyQ. Ik reis altijd samen met een hele bijzondere vrouw. In haar wonen vele gedaanten en als ze gaat zingen komen ze tevoorschijn. Ze neemt ons mee op verre reizen…..

zingen Jazz vrouwen zwart

Wie komt er nu weer tevoorschijn?

We waren heerlijk op tijd en voor het gebouw, buiten in het zonnetje, wachtte ik mijn medeleerlingen op. Gezamenlijk namen we de lift naar de derde verdieping. Daar had Jan-Hendrik het lokaal al opgewarmd met vergeet-mij-nietjes en kaarsen. Om de tafel verzamelden we ons om onze stemming af te stemmen.

canyon

Rotswanden laten trillen

De ridder, een klasgenoot,  was op reis geweest. Naar Amerika, de canyons in. Het Walhalla der stembevrijders natuurlijk. Stel je voor. Jouw nietige lichaam in zo’n enorme klankkast en die resonantie gebruiken. Als verlenging van je lichaam. Totaal in trilling met moedertje aarde…

canyon

De aarde zingt

Nadat we ons warm hadden gedanst en gezongen werd wat theorie besproken. Vandaag gingen we werken met de driehoek van de archetypes: The creator, the destructor en the inner child. Ik was blij met de destructor. Vanwege mijn geplande bitchlied….

De werking van deze driehoek is als volgt: Als je met zowel scheppende als vernietigende kracht in je leven om weet te gaan is je innerlijk kind geborgen, dus levensvatbaar….

Er is nog een andere driehoek, daar hebben we eerder mee gewerkt.: The seeker ,the lover  en promised land. Terwijl ik dit opschrijf duurt het even voor ik op dat laatste kom. Wat was het ook alweer? Lost paradise? Veelzeggend…..

lost paradise

verloren paradijs

De reiziger en degene die zorgt in je kunnen behoorlijk in strijd zijn. Vaak zijn mensen met anderen bezig en komen ze niet toe aan hun eigen verhaal. Of ze gaan over lijken om hun doel te bereiken en sterven een ellendige eenzame dood. Om je eigen beloofde land te bereiken, moet je een evenwicht vinden tussen deze twee.

davidster

Een krachtveld van heb ik jou daar

Vandaag had ik het genoegen om midden in een ster van deze driehoeken te staan, terwijl mijn zanggenoten ieder een archetype stem gaven. Je komt dan hocus-pocus opeens in een krachtveld te staan van heb ik jou daar.

Het beloofde land had er weinig fiducie in en trok zich terug. Het krachtveld raakte verstoord. The lover trok alles uit de kast om de boel te redden. Maar teveel actie sloeg de plank mis. De reiziger was zoekende. De creator en destructor gingen vervolgens een bondje aan, waardoor the inner child de kluts kwijt raakte…..

archetypes

Je kunt er weer een draai aan geven gelukkig

Ik kan je verzekeren, dat al die dingen op een soort enge manier kloppen met mijn verhouding tot deze archetypes. En ook van mijn medestudenten hoorde ik dergelijke reacties….

lost_paradise_by_vickynessuno-d3alms5-1

Misschien moet ik eerst een een appeltje schillen met deze en gene…..
net als Eva, dat gedoe met die slang is geschiedvervalsing……

Het leuke is, dat je er ook weer een draai aan kunt geven. Ik heb uiteindelijk mijn prachtige Grote Bitchlied gezongen. En ik heb ongelofelijk leuke en ontroerende liederen van anderen beluisterd. En zo verschrikkelijk gelachen om een kippenballade, dat ik nog pijn in mijn kaken heb.

zingende kip

Zingend pluimvee

In deze vertrouwde setting is ook ruimte voor mislukken en falen. In feite bestaat dat fenomeen niet in stembevrijden. Moet je bij een auditie voor Idols in een strak pakje de jury naar de mond zingen, hier geldt slechts authenticiteit. Onmogelijk om in te falen. Je eigen oorspronkelijke geluid is altijd de moeite waard…..

Wat is dit toch leuk. Wat een bevoorrecht mens ben ik om dit te beleven. De sterren van de hemel zingen samen. En je wortels de grond in.

boom familie

Met je takken in de wolken