Van de wal in de sloot. Heks maakt een klapper, maar houdt zich groot. Halfzijdig bont en blauw incasseer ik nog een domper. De dag begon zo vrolijk en nu ben ik weer somber. Heksje huilt, Heksje lacht. Dat laatste echter niet vandaag.

Opgewekt smeer ik een make upje op mijn grijnzende smoelwerk. Ik heb zowaar een nachtje 7 uur achter elkaar geslapen. Een unicum! Buiten stampende koppijn heb ik er een geweldig goed humeur aan over gehouden. Zo goed, dat ik me echt leuk aankleed en een kwast over mijn bleke toet trek. Zo.

Koffie er in. Pijnstillertjes er in. Beesjes eten geven. En nu prikken halen bij de huisarts. Opgewekt klim ik op mijn fiets. Mijn hondje braaf dravend naast me haast ik me naar de doktsterspost.

Onderweg vind ik een regenjas. Hij ligt gewoon op straat te dweilen. Het is precies zo’n jas, die ik al een tijdje ambieer. Flinterdun maar wel waterdicht. Alleen de legergroene kleur vind ik nogal saai. ‘Ik had liever een knalgeel exemplaar gevonden,’ kijk ik dit gegeven paard in de bek.

De doktersassistente jast vakkundig drie prikken in mijn lijf. Eentje in mijn schouder, eentje in mijn bovenbeen en de laatste in mijn bil. Bij elke prik spring ik eventjes tegen het plafond. Mijn zenuwstelsel staat al weken op tilt. Vandaar.

Intussen kletsen we opgewekt over het voordeel van een goeie legging boven zo’n kutpanty. ‘Dit zwarte exemplaar is ongeëvenaard sterk. Het lijkt wel een broek!’ prijs ik de mijne aan, niet wetende, dat deze ijzersterke legging binnen een kwartier zwaar op de proef zal worden gesteld.

Bij de balie regelen we nog de nodige recepten. LDN bijvoorbeeld. Moet ik zelf betalen. Kost me zo weer 120 euro. En de citrusinjecties. Moet ik zelf betalen. Kost me zo weer 75 euro. En de medicinale cannabis. Moet ik zelf betalen. Kost me ook weer honderden euro’s.

Krijg ik eigenlijk nog wel eens wat vergoed? Nou, af en toe. Ibuprofen bijvoorbeeld.

Dan nu snel naar huis. Onderweg even het hondje uitlaten. Ik lijn mijn dier aan en stap op mijn fietsje. Net als ik lekker op stoom ben kom ik een oude vriendin tegen met haar hond. Die loopt los. Even goed opletten, dat hij niet voor mijn fiets langs naar mijn hondje toe rent. Ik kijk en groet en val op mijn snoet. Met een grote klap lig ik op mijn linkerzij.

Wat gebeurde daar nu?

De gevonden jas viel op de grond en mijn wiel gleed weg over die gladde nattigheid…… ‘Het kwam door je jas,’ roept een hevig geschrokken vriendin. Ze voelt zich een beetje schuldig merk ik, want de jas ontglipte me net toen ze me vrolijk groette.  Een ongeluk zit altijd in een klein hoekje.

Heks is helemaal gek van de pijn. Mijn hele linkerkant schreeuwt het uit. Een diep gebrul stapelt zich op in mijn borst. Maar ik moet ook echt naar huis nu, want ik heb een afspraak.

‘Laat me maar.’ wimpel ik de geboden hulp af, terwijl ik mezelf bij elkaar hark. Ik wil niet gaan brullen nu. Of keihard huilen. Houterig hijs ik mijn pijnlijf weer op die klotefiets. Ik gooi mijn hondje onderweg nog een park in. Terwijl hij drolletjes draait brul ik het uit. Een ellendig geluid worstelt zich omhoog vanuit deze venijnige binnenbrand. Tranen druppen mijn make up richting kin. Die moeite had ik me dus ook kunnen besparen.

Ik verman me en fiets het laatste stuk naar huis. Vraag me niet hoe. Het regent pijpenstelen intussen, dus mijn tranen vallen niemand op. Thuisgekomen neem ik de schade op. Blauwe linkerelleboog, paarse linkerheup en een zwarte linkerknie met schaafplek. Bovenkant linkervoet is ook flink geraakt alsmede gek genoeg mijn rechteronderarm…. De superieure legging is nog heel.

Ik druppel jodium op de wond en knip een grote pleister op maat. Dan gaat de bel. Rozenhart komt me helpen met van alles en nog wat.

Geschrokken geeft ze me een glas water. Het duurt zeker een kwartier voor ik weer aanspreekbaar ben. Wat een verdriet om zoiets stoms als van mijn fiets vallen. Het is alweer de zoveelste keer dit jaar. ‘Ik wil dat toch wel melden bij die man, die met die scootmobiel bezig is. Want het is echt niet normaal om zo vaak van je fiets te vallen….’ zegt Rozenhart.

We ontdekken, dat we belangrijke post over de aanvraag van de scootermobiel, zoals de man van de gemeente dit voertuig consequent noemt, hebben gemist. Hij heeft zeker een maand geleden al een uitgebreide brief hierover gestuurd. Die is ons compleet ontgaan. Ik vond al dat het zo idioot lang duurde allemaal.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan gaan we aan de slag met vragenlijsten van de psycholoog. Daar staat iets alarmerends in. Namelijk dat ik in een ongecontracteerd traject ben beland. Hoe kan dat nu? ‘Je hebt toch alleen de gecontracteerde praktijken voor me uitgezocht?’ vraag ik aan Rozenhart. Ik heb haar namelijk op het hart gedrukt, dat ik uitsluitend met deze praktijken in zee wil gaan. Ik betaal al genoeg zelf.

‘Maar sommige niet gecontracteerde praktijken worden toch vergoed,’ riep ze toen als antwoord. ‘Ja, dat zeggen ze misschien, maar ik weet uit jarenlange ervaring, dat dit toch problemen kan opleveren. Dus ik wil alleen met gecontracteerde hulpverleners in zee. Ik wil niet voor rare verrassingen komen te staan…..’

En wat blijkt? Rozenhart heeft een ongecontracteerde club opgeduikeld. ‘Maar ze hebben alleen geen contract met Menzis en CZ,’ probeert ze me gerust te stellen. Heks is er niet gerust op. Ik google Nationale Nederlanden en CZ en vind direct een alarmerend bericht. CZ is een soort overkoepelende zorg-inkoopclub van diverse verzekeraars. Waaronder Nationale Nederlanden. Mijn behandeling word dus niet vergoed.

Rozenhart gaat bellen met de psychologen-praktijk. Die bevestigen dat ik een deel zelf zal moeten betalen. Slechts 10%. Een behoorlijk bedrag als je in aanmerking neemt, dat ik voor een langdurig traject ben aangemeld en ik minstens 1 keer per week een sessie zal krijgen en dat misschien jarenlang…..

Mijn hart vult zich met wanhoop. Na een jaar zoeken en overal weggestuurd worden ben ik nu eindelijk binnen bij de verkeerde club. Doordat iemand weer eens een keertje niet naar me heeft geluisterd. Want ik heb luid en duidelijk gezegd, dat ik niet wilde, dat er ook maar gekeken zou worden naar ongecontracteerde praktijken. Ik had nota bene een waslijst met alle door mijn verzekering gecontracteerde hulpverleners opgezocht.

‘Ik zoek het verder voor je uit,’ zei Rozenhart toen. En zie hoe dat heeft uitgepakt. Heks zit weer met de gebakken peren. Ik kan weer wekelijks gaan lopen dokken.

Wat mankeert mensen toch, dat ze niet naar me luisteren?

‘Sorry Heks,’ zegt Rozenhart. Ze voelt zich vreselijk over deze ontwikkeling. Dat is duidelijk te zien. Heks is er eventjes klaar mee. Straks heb ik een afspraak met de psychologe. Wat moet ik daar nu allemaal mee aan? Gewoon maar weer diep in de buidel tasten en dit ook maar weer gedeeltelijk zelf betalen? Mijn hoofd is helemaal murw van al dit gedoe.

Bont en blauw doe ik Rozenhart uitgeleide. Dan kruip ik in bed. Mijn hulp is intussen gearriveerd en ik kan even niet tegen het geluid van de stofzuiger. Ik wil het liefst mijn kop er af zagen. Ik ben al opgestaan vanmorgen met barstende koppijn. En nu ben ik ook nog bont en blauw. En helemaal door elkaar geschud door die klapper. Wiebelig en huilerig……. Mijn goede humeur is verdwenen als sneeuw voor de zon.

Waarom? Kan er nu nooit eens iets gewoon goed gaan?

 

 

Een gouden dag en een snee of twee in mijn neus….. Alex Orbito op volle toeren!

Unknown-21

Vandaag weer in de file, het houdt niet op! Dus op het nippertje in Bloemendaal voor de healingsessies. Gelukkig beginnen we laat, pas om half drie ’s middags. De laatste dag is er altijd een hele ruime openingsceremonie. Dan wordt er water ingestraald met helende energie. En je kunt foto’s van geliefden neerleggen. En je sleutelbos, sierraden…..

zaland4

Als ik het terrein betreed, zie ik de moeder, waar ik het gisteren mee aan de stok kreeg. Ik wil het uitpraten met haar, kijken of we op 1 lijn kunnen komen. Ze negeert me, doet net of ze niet ziet, dat ik haar wil spreken. Uiteindelijk lukt het me contact te maken.

Het gesprek mislukt faliekant, want ze gaat vol in de aanval. Iets draait mijn maag in en dat voelt niet goed. Dus zeg ik maar, dat ik vandaag geen politieagent zal spelen. De kinderen kunnen hun gang gaan, ik gooi de handdoek in de ring…..

Unknown-23

Het resultaat is, dat deze dame zelf ingrijpt die middag, ze zit er bovenop met zoonlief. Een heel leuk manneke overigens. En de moeder is ook ok hoor, alleen dit weekend geen match met Heks. Onze chemie rommelt teveel. Ik heb echter al vaak genoeg ervaren, dat dingen heel anders zijn, als je iemand echt leert kennen. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. En je reageert vanuit je eigen vermoeidheid en stress soms ook niet optimaal…. En vermoeidheid speelde dit heksje wel degelijk parten gisteren……

images-110

Zo geniet ik dan toch van een heerlijke middag. Ik leg de foto van een dierbare op de tafel met water en de meest uiteenlopende voorwerpen voor de zegening. Ik weet, dat Alex deze geliefde mee zal nemen in zijn dagelijkse meditaties. Daar heeft de persoon in kwestie ook toestemming voor gegeven, ik doe dat nooit stiekem. Niet iedereen is gediend van een deus ex machina in moeilijke tijden…..

Aquarel_Kenia_landschap

Daarna richt ik de kinderhoek weer in, zet thee en koffie, draai mee bij de voorhealers: Heks is weer Ketelbinkie, zoals gewoonlijk. Ik hou van deze functie als vliegende keep. Als ik later mijn kinderspeelhoekje weer opruim, raak ik aan de praat met een vrouw, die ik al een paar keer eerder dit weekend ben tegengekomen.

We blijken enorm veel gemeen te hebben, ze is ook met stem, boventonen, Indiase zang en wat al niet meer bezig. We wisselen adressen uit. Ik mag haar Hang lenen, geen idee wat het is. Een instrument met prachtige boventonen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt!

Er zijn meer contacten gelegd, of hernieuwd. Ook heb ik er een flink aantal nieuwe volgers bij op mijn blog! Mensen, die al jaren bij Alex komen heb ik weer even aangeraakt. En zij mij.

Voor de sessies een aanvang nemen laat Alex alle vrijwilligers verzamelen rond de behandeltafel. Hij maakt grapjes en bidt met ons. Dan komt ‘The White Lady’ door, Alex gaat in trance. 1 voor 1 knielen we bij de tafel en krijgen een zegen van deze dierbare dame. Door de kleine handen van haar Filipijnse vriend. Bij iedereen spreekt ze een aantal woorden. Door de mond van die kleine man.

13565937-land-summer-flowers-weide-of-veld-landschap-aquarel-met-de-hand-geschilderd

Ik luister goed naar wat er bij de verschillende mensen wordt gezegd. Wat is het raak!

Dan is Heks aan de beurt. Ik moet vooral zo doorgaan. ‘You make connections!’ Ja, dat is zo. Heks is een bruggenbouwer. Ik wordt bevestigd in mijn streven! Ik heb het eerder gehoord. En ik vind het een mooie bezigheid.

Aan het eind van de dag hebben we nog een hele speciale bijeenkomst. Een hele lieve medewerker van het eerste uur, broer van, zwager, oom, vader, man van…. is niet meer onder ons. We gedenken deze geweldige dierbare man en zingen hem een uitgeleide. Het is hartverscheurend, want hij wordt zo gemist. Maar ook heel mooi en puur.

Unknown-22

Ontroerd nemen we afscheid, na een enorme gezamenlijke schoonmaakactie. Wanneer komt Alex weer? Komt hij nog eens naar Holy Land, zoals hij Holland, ons kikkerlandje, noemt.

Eenmaal thuis chat ik met een vriend. Mijn hoofd is vol, mijn hart ook. We praten over van alles. Dingen dwarrelen op hun plek. Je ziel leven, daar hebben we het in feite over.

Voor de laatste keer vandaag laat ik mijn hondje uit. Ik zoek en vind mijn kat, de gewonde zwarte panter. Poets mijn tanden, kijk in de spiegel. Wat zie ik nu?

Op de wortel van mijn neus staan als een kroontje twee rode streepjes. Ingekerfd. Echte Alex-dingetjes. Maar hij is daar helemaal niet bezig geweest met zijn magische handelingen. Ook trekken de markeringen van zijn ‘operaties’ vaak snel bij. Deze zijn vuurrood en zeer aanwezig. Ik loop waarschijnlijk weken voor gek….. Wat is dit?

images-109

Dan bedenk ik me de zegen van ‘The White Lady’, mijn Godin, de Grote Moeder. Zou zij een snee of twee in mijn neus hebben gekerfd? Of ben ik gewoon tegen een deur gelopen van vermoeidheid? Dat laatste is het niet geweest, weet ik met zekerheid. Heb ik mijn neus soms ongemerkt gestoten?

Ik hou jullie op de hoogte van dit opmerkelijke merkteken. Maar nu ga ik slapen, morgen heb ik Indiase zangles, de hele dag. Met stokjes tussen mijn oogleden waarschijnlijk!

images-111