Het is precies een jaar geleden, dat Heks nog eens iets schreef op dit blog. Geen fijn verhaal. Ik was weer eens in elkaar geslagen door een idioot. Dat gebeurt me nogal eens. Een paar weken geleden ben ik de dans net ontsprongen. Op weg naar een koorrepetitie werd ik achtervolgd in een park door een jongeman met goddank een slechte conditie. Ik reed in mijn scootmobiel. Zeker 50 meter lang hoorde ik hem achter me aan hijgen.

Pas toen ik mijn muziekstandaard uit mijn mandje pakte met de bedoeling hem in geval van nood eventueel een klap te verkopen, haakte hij af.

Daarna belde ik de politie. In het kort vertel ik wat er gebeurd is. ‘Ik ben niet meer in gevaar, maar er staan drie jongens in dat park, die er op uit zijn om iemand te grazen te nemen. Eentje heeft me een tijdje achtervolgd, maar ik kon weg komen. Ik heb zojuist een oud vrouwtje in een scootmobiel tegen gehouden, die het park in wilde rijden met haar hondje. Misschien kunnen uw collega’s even gaan kijken, voordat er echt slachtoffers vallen…’

Tot 2 keer toe gooide de politie de hoorn op de haak. De eerste keer, omdat ik niet direct kon uitleggen wat er aan de hand was. Ik was nogal van slag. De tweede keer, omdat mijn toon de agent niet aan stond. Bizar.

Aan de politie heb je echt niets. Na de molestatie vorig jaar december hebben ze alles in het werk gesteld om te verhinderen, dat Heks aangifte deed. Toen ik uiteindelijk dan bij gratie Gods aangifte mocht komen doen, werd ik door een hork te woord gestaan, die me bij voortduring nijdig onderbrak. En vervolgens riep, dat ik agressief was….

Ik heb zelfs een strafadvocaat moeten inhuren, omdat het idiote wijf aangifte tegen Heks had gedaan. En dat werd grif geloofd. Er werden foto’s van Heks gemaakt en vingerafdrukken afgenomen….

Goddank had ik mijn getuigen. En de filmpjes. Maar de officier van justitie was dan weer van mening, dat de vrouw in kwestie weliswaar fout zat, maar genoeg was gestraft. Waarmee en op welke wijze is me een raadsel.

Ze wordt niet verder vervolgd…..

De politie is bepaald niet mij beste vriend. Ze hebben me anderhalf jaar geleden midden in de nacht uit mijn bed gebeld, omdat ik een half bekertje water richting mijn buurman had gegooid, nadat hij weer eens een avondje bij me had staan belletje trekken. ‘Het komt in uw dossier,’ brulde de agent.

Die volgens mij dezelfde dealer heeft als mijn buurman, als ik zo zijn opgefokte gedrag beoordeel. Gecombineerd met het gegeven, dat mijn buurman maar met de politie hoeft te bellen, of die bewuste agent staat op mijn stoep. Voor iets onnozels. Meermalen gebeurd.

Maar het feit, dat diezelfde buurman deuken in mijn auto slaat, de tank leeg haalt, sloten van mijn auto molesteert…. Daar doet de politie dan weer helemaal niets aan.

Mijn geliefde kanariepiet is naar de sloop door toedoen van die buurman. Mijn nieuwe auto zat binnen 2 dagen alweer vol deuken. Camera’s mochten niet baten, want buurman kan ook heel goed over de grond kruipen en onderop het lakwerk beschadigen. Elke nacht was het raak. Zodra Heks naar bed ging, gingen de heren, gestoorde buurman en zijn domme broer, het autootje van Heks met een desastreus bezoekje vereren…….

Heks betaalt veel geld nu, om haar autootje ergens veilig te parkeren. Zodat die gek er niet bij kan.

We leven in een rare wereld. Of misschien zie ik de wereld eindelijk voor wat de wereld is: Raar. ‘Ja, maar jij bent toch echt een optimist,’ zegt iemand onlangs tegen me. Nee, niet echt. Ik heb helemaal geen hoge pet op, van wat er in de wereld gebeurt. Ik zie veel onrecht. Ondervind het aan den lijve.

“Maar jij probeert er toch altijd wat van te maken,’ vervolgt dezelfde persoon. Ja, dat is waar. Dat probeer ik altijd. Volop. Vol overtuiging en overgave.

Dus ja, ik ga maar weer proberen er wat van te maken. Het is weer kerst. Vorig jaar lag ik gestrekt met een hersenschudding. De jaren daarvoor was het Covid wat de klok sloeg. Maar dit jaar ga ik het lekker vieren met Santiago.

Sinds een half jaar ben ik heerlijk aan het daten met deze man. We doen allemaal leuke dingen. Het is een echte schat, die ook nog eens graag iets voor Heks doet! Dat ben ik niet echt gewend.

Een paar weken geleden lig ik gestrekt met een smerige griep. Bronchitis kruipt mijn longetjes in. Happend naar adem lig ik in bed te rillen. Santiago haalt de hondjes op. Ruim een week lang zorgt hij voor mijn monsters. Zo kan Heks rustig opknappen.

Na die week ben ik weer in staat om in het concert van mijn koor mee te zingen. Poulenc en Haydn. Ik verwacht er niet al teveel van. Waarschijnlijk wordt het een beetje krassen en playbacken. Maar nee: Een wonder: Heks zingt de sterren van de hemel. Mijn stem is volstrekt ontspannen. Alle hoge noten rollen probleemloos uit mijn mond.

We krijgen een dijk van een recensie in het Leids Dagblad. Heks is tevreden, blij en trots. Zingen is toch echt mijn lust en mijn leven. Maar ook dwarsfluiten is weer terug van weggeweest. Gisteren treed ik met mijn maatje op in een verzorgingstehuis. We begeleiden een kerstviering. Zij op de piano en Heks op haar oude trouwe hoogbejaarde fluit.

Het leven is goed in mijn kleine bubbel. Van de smeris moet ik het niet hebben. En van mijn familie evenmin. Maar ik heb een rijk en vervuld leven op de vierkante millimeter. Ondanks mijn gebrek aan energie. Ondanks alle pispijn en suffe kwalen.

Ik heb het schrijven gemist. Ik wil weer leuke verhaaltjes schrijven. Niet alleen maar over dingen, die me nijdig maken. Of over allerlei ellende in de wereld, in mijn wereld. Ik wil de gruwelijkheden van de afgelopen jaren achter me laten. Ik wil weer zingen met woorden. Ik wil weer spelen met taal.

Goede voornemens genoeg…..

Mijn huisje is weer helemaal in kerstsferen. Laat die feestdagen maar komen!