Return to sender. Wat niet van mij is, mag terug. En vlug. M’n rug op met al die haat, maar wel voorzichtig met m’n lieve ruggetje. Mijn gouden hart, waarop zo is getrapt, doet het gelukkig nog. Intussen voel ik me ook weer de schat , die ik toch echt ben. Dat scheelt enorm…….

Mishandeling is niet voor watjes. Je moet stevig in je schoenen staan om met de gevolgen om te gaan. Mishandeling laat sporen na. Blauwe plekken op je lijf. Krassen op je ziel.

‘Heks, als ik jou zie, zie een zo’n lieve vrouw! Echt een schat,’ verzucht mijn homeopate, als ik bont en blauw bij haar op consult ben. Ik kijk haar verdwaasd aan. Wat ze zegt lijkt niet over mij te gaan. Ik voel me een verschrikkelijk mens. Helemaal geen lieve schat.

‘Heks, je bent toch zo’n lieverd,’ zegt mijn therapeute een dag later vriendelijk, na een pittige EMDR sessie over mijn recente fysieke mishandeling, ‘Echt, je bent een schat!’ En alweer zit ik raar te kijken. Een schat? Ik? Zo voel ik me helemaal niet.

Ik voel me een klotewijf, dat je gewoon in elkaar mag rammen, als je er zin in hebt. Iemand, die je voor rotte vis mag uitmaken. Waar je allemaal weinig verheffende teksten naar mag debiteren, onder het uitdelen van rake klappen. Die je mag beschuldigen van de dingen, die je zelf doet. Iemand, die je in haar rug mag trappen, als ze weerloos op haar intussen paarsblauwe knieën is beland door jouw toedoen.

‘Als jij over die mensen vertelt voel ik altijd zoveel haat van hen af komen. Echt niet te geloven. Jouw belagers haten jou echt! En niet zo’n beetje ook!’ vervolgt mijn therapeute haar relaas, ‘Weet je overigens het verschil tussen een sociopaat en een psychopaat?’

Pas een dag later valt het kwartje. Vallen er een heleboel eeuwenoude kwartjes. Besef ik opeens, dat de haat, die ik steeds om me heen voel de haat van anderen is. Dat zij me de godganse tijd gezamenlijk enorm zitten te haten. Ja, het schept natuurlijk een band. Zo’n gemeenschappelijke vijand. Zo’n lekkere weerloze halvezolige zondebok.

Opeens zie ik de wolken haat letterlijk mijn huis binnen drijven. Van buiten naar binnen. Ik ben opeens niet meer ziende blind. Ik neem haarscherp waar, hoe deze zich op hun christelijke grondbeginselen beroepende mensen het gerechtvaardigd vinden om me te mishandelen. Hoe ze hun eigen kwaliteiten of het gebrek daaraan linea recta op mij projecteren.

‘Het gaat jou alleen maar om geld,’ schreeuwen ze bijvoorbeeld in koor. Hilarisch natuurlijk, want Heks heeft nog nooit om geld gegeven. Mijn familie maakte er vroeger altijd al grapjes over. Dat inbrekers niet eens de moeite zouden nemen om een ruitje in te tikken bij het zien van mijn interieur……

Mishandeling gaat je niet in de koude kleren zitten. Zo heb ik elke dag flink pijn in mijn van hun plaats geraakte ribben. Als ik me helemaal niet beweeg gaat het nog wel. Maar zodra ik dingen ga doen, ga ik door de grond.

Heks is letterlijk op haar hart getrapt. De wervels ter hoogte van mijn liefhebbende hart kun je niet aanraken. Een grote stinkende voet heeft daar een hatelijke afdruk achtergelaten. Een enorme linkervoet. De dader is linkshandig. Dus waarschijnlijk ook linksvoetig……

Sinds ik me realiseer, dat al die haat niet van mij is lukt het me om het terug te sturen. ‘Return to sender,’ zing ik zachtjes, terwijl ik hele stukken Sao Paulo op kleine houtskool briketjes stook. Mijn huis staat vol geurige rook. Ik voel de haat verdwijnen. Inktzwarte wolken drijven weg door mijn open keukenraam. De steeg uit, de stad uit. Naar een dorp iets verderop. Naar een dorp nog verder weg. Naar een dorp hier ver vandaan. ‘Return to sender….’

Heks is op haar hart getrapt en vol haat gegoten. Maar mijn hart leeft nog steeds. De haat heeft er geen grond gevonden om wortel te schieten. Vreugde en verdriet wonen in dat grote hart van me. En een heleboel lieve beestjes.

Veel medemensen hebben er een plekje. Zelfs mijn belagers……. Vanouds. In een klein gepantserd uithoekje ergens op de valreep intussen, achter een rozenmuurtje met grote stekelige doornen bij wijze van prikkeldraad, dat wel natuurlijk. Ik heb altijd van die mensen gehouden, dus waarom zou ik ze nu gaan haten? Waarom zou ik mijn gouden hart geweld aandoen?

Wel komen ze er nooit meer in bij Heks. Veiligheid voor alles. Want het is niet normaal om mij in elkaar te rammen. Het mag niet. Het is niet OK.

En ik ben inderdaad een schat. Het heeft eventjes geduurd, ik was het gevoel helemaal kwijt, maar ik ben een lieverd. Altijd al geweest. En dat wil ik graag zo houden.

Hoera, weer een kwibus bij Phil. Bekende problematiek: Een volwassen baby, die verhaaltjes uit zijn duim zuigt!

 

Hoera, Phil heeft weer een narcist in zijn show. Het is een griezel van de bovenste plank. Maar hij ziet er heel zielig uit. Hij snottert en jankt er lustig op los als hij zijn zin niet krijgt. De man heeft zijn ex-vrouw zo knettergek gemaakt, dat zij als idioot wordt weggezet. Intussen is ze er vandoor met haar puberdochters. Althans, daar lijkt het op. De meisjes zijn weggelopen en de moeder is een paar weken later ook verdwenen…..Daarmee overtreedt ze de wet. Foei! Oh, wat een gedoe.

Heks heeft zich onlangs ook weer een dagje verdiept in narcisme. Eén ding is me intussen wel duidelijk: Narcisten liegen tussen hun tanden. Ze manipuleren, bedriegen, maken je zwart, doen de meest vreselijke dingen, leiden vaak een dubbelleven, terroriseren hun slachtoffers…..

Geestelijk geweld is aan de orde van de dag, maar ook lichamelijk geweld wordt niet geschuwd. Een narcistische vader heeft vaak losse handjes. Je kop stuitert dan wel eens terug van de muur als hij je iets duidelijk probeert te maken. Of als hij in een slecht humeur is en zich op je af reageert. In het gunstigste geval houd je er slechts een buil aan over. Maar een hersenschudding kan ook. Moet je weer tegen de dokter zeggen dat je van de trap bent gevallen……

Slecht zijn ze, in en in slecht. Maar zelf vinden ze dat niet. Deze man vindt zichzelf bijvoorbeeld een hele goede vader. Hij geeft tal van voorbeelden over zijn geweldige vaderlijke eigenschapen. Ik ben niet onder de indruk. Zijn ogen staan koud. Zijn gezichtsuitdrukking is er louter op gericht reputatieschade te voorkomen….

Zijn volwassen in de show aanwezige derde dochter negeert hij volkomen. Zij beaamt wat voor’n klootzak het is…….

Maar goed. De wereld zit vol met keiharde egocentrische eikels. Niets nieuws onder de zon.

Phil is op de hand van deze foute klant. Zijn ex heeft nu eenmaal de wet overtreden, dus die zit fout. Hij vindt de man geen geweldige vader. Er schort ongelofelijk veel aan die kerel, dat ziet the good doctor ook nog wel. ‘Maar ik ben ook niet volmaakt!’ relativeert hij zijn bedenkingen….

De vader is controlefreak en gewelddadig. Hij geeft zijn dochters geen millimeter leefruimte. Maar ook al zeggen zijn dochters dat alle drie, toch gelooft iedereen de vader. Ook de rechter!

Dit is iets, dat wel vaker voorkomt in de confrontatie met een narcist. Omdat het empatisch  vermogen niet of nauwelijks is ontwikkeld hebben deze mensen geen last van allerlei bijkomende omgewenste emoties, die hen onderuit schoppen. Zelf schoppen ze echter als de beste. Zodoende ligt de tegenpartij over het algemeen tegen de vlakte, terwijl de narcist evenwichtig en capabel oogt. Ten koste van zijn slachtoffer, maar dat ziet de buitenwacht niet…..

Op die manier krijgen narcisten nogal eens de voogdij over hun nakroost. Liever bieden ze hun kids een koude en harteloze jeugd dan dat ze nu eens echt wat aan zichzelf doen. Ook als het hen niet lukt om de voogdij te krijgen, dan ben je nog niet jarig met zo’n ex……

Ik heb geen zin om te zien hoe dit afloopt. Ik hoor Doctor Phil van alles roepen. Hij wil transparantie in het geheel. Als die meisjes en de moeder zich nu eens melden. En alles wordt open op tafel gelegd en uitgezocht…. Een mooi streven!

Behalve in het geval van een narcist. Transparantie is het laatste waar zij op uit zijn. De man in het programma geeft geen krimp. Hij is perfect. Op hem valt niets aan te merken. Hij heeft alweer een nieuwe vrouw, een bedeesd type, die helemaal in zijn straatje zit te praten. Waarschijnlijk zo gedrild door deze sergeant majoor.

Wederom heeft Phil geen oog voor de slachtoffers van een narcist. Hij denkt het te kunnen uitpraten. Hij ziet niet hoe de moeder hele zinnige dingen schrijft over haar ex-man. Verstoken van haat en revanche. Het mens houdt nog steeds van hem. Ze heeft blijkbaar een heel groot hart. Een warm pleidooi om iets aan zichzelf te doen, zodat hij gelukkig kan worden. Zoals normale mensen.

Niet besteed aan een narcist. Maar van Phil valt het me tegen. Je zou denken dat hij zo’n kwibus er wel uitvist…. Hij zou het boek van Iris Koops ‘Het verdwenen Zelf, herstellen van narcistische mishandeling’ eens moeten lezen. Zou hij enorm veel van kunnen opsteken!

Daar wordt uitstekend in uitgelegd hoe de gemiddelde narcist te werk gaat en hoe beschadigend dat is voor de omgeving. En hoe narcisten door hun manipulaties de instanties en rechters vaak op hun hand krijgen.Zo kan het gebeuren, dat de kinderen met de narcist meegaan en de moeder zichzelf uit pure wanhoop van het leven berooft. Vergezocht? Nee, waar gebeurd!