Knibbel knabbel knuisje, wie krabbelt er aan mijn huisje? Wie krabbelt er in? Een spin? Wie zit er op mijn driezitsbank? Een zeekoe of een muisje?

Gisterenavond pak ik mijn trommel. Ik begin te roffelen. Eerst rustig in het tempo van onze Grote Moeder. Daarna sneller. Ik kijk naar het gezichtje van de vrouw op de drum. Ze kijkt terug. Zo grappig. Haar fijne trekken komen tot leven. Alsmede de trom.

Als ik uitgetrommeld ben zit er iemand op mijn bank. Net achter de plek waar ik zonet zat. Wie is het? En wat doet ie daar? VikThor zit met gespitte oren te luisteren, zijn blik onafgebroken gefocust op mijn nieuwe huisgenoot. Waarvan ik niet weet wie het is.

Het lijkt een groot wezen te zijn. De halve bank wordt in beslag genomen. De boskat staart naar de drum. Daar is ook van alles te beleven voor een katachtige. Voorzichtig loopt hij er naar toe. Blijft op gepaste afstand staan…..

Heks wil graag weten die haar krachtdieren zijn. Helaas ben ik ergens in het proces totaal geblokkeerd geraakt. Er zijn vele dieren, waar ik een diepe band mee voel.  Dus aan mijn eigen voorkeur heb ik niks.

De nacht na de eerste opleidingsdag greep Raaf me bij mijn lurven, maar met Raaf heb ik helemaal niks. Nou ja, we hadden vroeger een tamme kauw genaamd ‘Gerrit’. Een ongelofelijk leuk en slim beest.

Mijn moeder haatte hem, vanwege de ongelofelijke vogelschijttroep op haar pas geboende straatje. Het was echt de vogel van mijn vader. Hij had een sterke band met het dier.

Ook voel ik soms Beer als een duffelse jas om mijn schouders. Hem ken ik goed uit mijn prille jeugd. Onafscheidelijk waren we.

Een huis vol kikkers geeft ook te denken. Waarom zoveel? Omdat iedereen me altijd kikkers geeft…… Al bijna een halve eeuw. En: Heks houdt ook veel van haar kwakende vrienden.

Een energetisch hert in de woonkamer en overal hertenbeeldjes. Een draak in mijn hart. Spinnen op de kast. Als puber had ik al een rubberen spin voor de grap genaamd Joris. Maakte ik klasgenoten mee aan het schrikken…..

Als ik de deur uit ga struikel ik over de zwanen. En ga zo maar door.

Nu lukt het me aardig om er niet te veel mee bezig te zijn. Om er op die vertrouwen dat mijn helpers zich te zijner tijd wel zullen manifesteren. Uiteindelijk is het niet aan mij om te kiezen. Je wordt gekozen….

En daar zit natuurlijk een enorme voetangel. Ofwel kraaienpoot. Een oude pijnplek. Want wat als je nu niet wordt gekozen? Wat als je achter het net vist? Buiten de berenboot valt? Wat als er geen krachtdier te vinden is, die jou wil helpen? En vice versa. Wat als je weer eens aan de zijlijn komt te staan?

En het is onhandig, dat ik het niet weet. We worden aangemoedigd om spulletjes te verzamelen en verlanglijstjes aan te leggen voor het maken van magische ratels en dergelijke. Ik heb geen idee wat ik er op moet zetten. En opeens zie ik dat anderen het voor me invullen. Heks heeft als krachtdier kikker…..

 

‘Ik had een keer iemand op les, die een muis als krachtdier had. Maar zelf wilde hij er niet aan. Hij werd zo kwaad op mij, omdat het geen stoere beer of sexy panter was, dat hij de les verliet. “Ik ga dit grondig uitzoeken, dit klopt voor geen meter,” piepte hij tot slot. Typisch een eigenschap van muis, dat grondige en precieze……’ vertelt de juf ter lering ende vermaak.

Misschien is mijn krachtdier wel een muis. Ik had tenslotte een nest in mijn berging, precies toen we de krachtdierlesdag hadden. Eerlijk gezegd kan het me geen bal schelen intussen, wie mijn krachtdier is. Al is het een mollige Talpa Europea. Het zal me een worst zijn.

Als ik het maar een beetje kan vinden met mijn helpers. Als we het maar een beetje leuk hebben saampjes.

Vannacht een drietal programma’s bekeken op RTL Z, Wild Animal Reunions. Hier keren verzorgers en opvoeders van wilde wees-beesten terug naar hun volwassen schatjes, die intussen in de vrije natuur leven. Ontroerend om te zien hoeveel liefde en vertrouwen er is tussen deze bijzondere mensen en hun troeteldier.

Of het nu een Neushoorn, een Hert, een kudde Olifanten, een troep wolven, een groep chimpansees, een Chita, een Schubdier of een Mammon betreft: Er is sprake van herkenning, grote liefde en diep vertrouwen tussen deze mensen en hun dierlijke vrienden.

Olifanten hebben een fascinatie voor de dood. Dat vond ik nu ook weer treffend. De man met wie zij een speciale band hadden opgebouwd overleed op 4 maart een aantal jaren terug. De hele troep dook voor zijn huis op om hem eer te betuigen! Elk jaar op 4 maart staan ze er weer! Ongelofelijk toch……

 

Surfrock is back!!!! Hyperbaster Surfcowboys spelen in The Last Waterhole in Amsterdam. Superleuk optreden. En Heks is er weer bij!!!

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

Vorige week vrijdag zit ik in de trein naar Amsterdam. Ik heb een heerlijke maaltijd bij me, een blaffend varkentje en een tas logeerspullen. Cowboy gaat vanavond optreden en Heks heeft er haar zinnen op gezet om dit bij te wonen. Vandaar, dat ik alles tot in de puntjes heb voorbereid. Geen stress deze keer. Mijn schouders zijn ingetapet, ik heb voldoende geslapen de laatste dagen, de virussen zijn onder controle en de poezen zijn verzorgd.

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

Gelukzalig leun ik achterover en ontspan. Ysbrandt legt zijn koppie op mijn schoot. Hij heeft een muilbandje om, want hij wil nog wel eens hapsnappen, als een wildvreemde hem probeert te aaien. En er zijn altijd vele voorbijgangers, die dit willen. ‘Oh, wat ziet hij er lief uit!’ ‘Wat een schat!’ En als hij dan grimmig gromt: ‘Je zou helemaal niet zeggen, dat hij zo is, hij oogt zo aaibaar!.’ Om ongelukken te voorkomen, zit zijn kaak op slot. Hij vindt het helemaal niks, zielig en gelaten duwt hij zijn snuit tegen mijn knieën. Ik kriebel lekker achter zijn oren. ‘Het is maar voor eventjes, Varkentje, zometeen mag dat onding weer af.’

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

In Amsterdam heb ik nog een herdersuurtje met mijn lief. We eten die verrukkelijke stoofpot à la Heks en kletsen bij, alsof we elkaar weken niet gesproken hebben. We spreken elkaar bijna dagelijks. Sommige mensen hebben altijd wel wat te bespreken….

Cowboy gaat alvast naar The Las Waterhole, de tent, waar ze het dak eraf gaan blazen straks. Heks verft op haar gemak een femme fatale op haar hoofd. Dan fiets ook ik naar het optreden. Als ik binnenkom zijn ze net begonnen. Hoewel het pas negen uur ’s avonds is, zijn er toch al flink wat mensen op de been. Leuk, dat maakt zo’n optreden sfeervol.

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

De Cowboys hebben er zin in. De groupies maken foto’s en filmpjes. Heks maakt er extra veel van de drummer. Goh, wat zit hij heerlijk te roffelen. En wat ziet hij er super cool uit met zijn nieuwe cowboyhoed! Het is hartstikke gezellig. Ze spelen wel achttien nummers! Wauw, twee sets, lekker lang. Ik hoor een nieuw stuk. Ze hebben hard gewerkt!

Na het optreden gaan we lekker iets drinken met elkaar en melige foto’s maken. De bandleden poseren voor Heks. Ze lachen, maar dat is me nog wat te tam. Dus ik blijf vrolijk doorfotograferen. De jongens worden melig en de bassist hangt de clown uit. Ha, dat lijkt er meer op!

Later loop ik door de stille stad met Cowboy en Varkentje. We dwalen een beetje langs de grachten en gaan lekker een patatje raggen. Het begint een traditie te worden na een optreden van deze surfband. De associatie is me intussen duidelijk: Als ik een dagje naar het strand ben geweest heb ik ook altijd zin in een frietje……

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK

 

De band is the boeken via hun website, onder contact. Het is ook leuk om hen te volgen op Facebook. Hun geweldige drummer heeft eventueel nog ruimte voor een ander project.  Laat daarvoor een bericht achter op zijn Facebookpagina.

 

HYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCKHYPERBLASTER SURFCOWBOYS, THE LAS WATERHOLE, AMSTERDAM, SURFROCK